Πληροφορίες
Πληροφορίες για το site
Καταχωρήστε το blog σας
Συχνές ερωτήσεις (FAQ)
Blogging για αρχάριους
Περισσότερα... »
Feeds
2903 άρθρα από 59 πηγές
Aa - Zz
(1225)
-
Afrodite Hotel Samos (1)
-
Alfadata Software and Web Development (15)
-
Aneksia (6)
-
Angelina (39)
-
Anna's place (8)
-
Antarxo (6)
-
Aralik sokak (286)
-
ArisSamos (8)
-
ArisSamoss (28)
-
Elpida B.C (9)
-
Finny in Greece (14)
-
Greek Flight Simulator (5)
-
Greklandpariktigt (3)
-
Island 5-0 (9)
-
Manolates (33)
-
Meli0s (4)
-
mrpc's Blog
(93) -
Nikos Oikonomou (7)
-
O tempora, o mores (130)
-
RC Samos (10)
-
Real Samos (2)
-
Samos Daily Photo (195)
-
Samos Old (10)
-
Samos Sport (13)
-
Samoslive's Weblog
(10)
-
Stars n Stuff (3)
-
Tourism Karlovasi (1)
-
Trash No More (9)
-
una cucina (70)
-
X-αδιαιρέτου (43)
-
Zoom (155)
Αα - Ωω
(1678)
-
Άγρυπνος (76)
-
Αιωνόβια Ελαιόδεντρα & Θαλασσινά Τοπία της Σάμου (42)
-
Δήμος Μαραθόκαμπου (13)
-
Διαβάστε! (3)
-
Διακοπές στο Μπάλο Κουμεϊκων Σάμου (10)
-
Εστιατόριο Έσπερος (1)
-
Εικόνες και Νέα από τα Σκουραιϊκα Σάμου (35)
-
Η Περιπλάνηση (7)
-
Η Σιωπηλή Άνοιξη της Εκπαίδευσης (40)
-
Ιστολόγιο Μιχάλη Καραδημητρίου (151)
-
Ικαρία η Τζαμάικα του Αιγαίου (13)
-
Καλή σας όρεξη (3)
-
ΚουζινοΣκαλίσματα (68)
-
Κουμέικα Σάμου (42)
-
Μπαλος (83)
-
Ο Κουμπάρος κ η Κουμπάρα (25)
-
Ο διαγωνισμός (2)
-
Οι Μηχανικοί της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (33)
-
Πυθαγόρας Χ. Βαρδίκος
(47)
-
Πυθαγόρειο Γενικό Λύκειου Σάμου
-
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ (431)
-
Παραμεθόριος (91)
-
Σάμος - Το Νησί του Πυθαγόρα (34)
-
Σάμος ώρα 0 (25)
-
Σάμος! (7)
-
Τσουκνίδα (165)
-
Ταβέρνα Μύλος (1)
-
Το μονοπάτι μας (231)
Expand/Collapse
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ (100)
-
Να μήν ξεχνιώμαστε
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ -
Απάντηση στον κ. Πιπερόπουλο
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣΘα ήθελα να απαντήσω στην ανάρτηση του κυρίου Πιπερόπουλου.
Κύριε Πιπερόπουλε ευτύχως η πνευματικότητα δεν χάθηκε άκομα, ίσως δεν...φαίνεται στα μέσα από τα οποία φροντίζουν να ενημερώνουν τον κόσμο για το τι συμβαίνει, αλλά υπάρχει άκομα. Βρίσκεται σε συζητήσεις αιωνίων φοιτητών σε κάποιο ταβερνακί,στα ανώνυμα μπλογκ στον ωκεανό του
διαδικτύου, στις συζητήσεις των μαθητών στα καφε.
Οι δάσκαλοι δεν χάσανε όλοι το μεράκι τους, υπάρχουν δάσκαλοι σε όλες τις βαθμίδες που
έχουν τετοιο πάθος για να μεταδώσουν, γνώσεις, αξίες και τρόπο σκέψης που το εκπαιδευτικό σύστημα φαίνεται ανίκανο να τους περιορίσει.
Υπάρχουν ακόμα αυτοί οι δάσκαλοι που αγαπούν τη γνώση και προσπαθούν να τη μεταδώσουν.
Δεν έχει χαθεί η ελπίδα,Κύριε Πιπερόπουλε ως κοινωνιολόγος που είστε γνωρίζετε και ο ίδιος ότι οι κοινωνίες είναι δίκτυα. Δίκτυα που επηρρεάζονται και μεταβάλλονται ανάλογα με τις κυριάρχες αντιλήψεις.
Εσείς, που είστε δάσκαλος, που είστε άτομο που μπορεί να επηρρεάσει μεγάλο αριθμό ανθρώπων μπορείτε να ξεφύγετε από την μίζέρη και καταστρεπτική συνήθεια του κράξιμου. Τη συνήθεια αυτή όπου όλα είναι μάυρα και άραχνα, η κοινωνία διαλυμένη και οι ικανοί κάθονται στο περιθώριο και δεν έχουν θάρρος για πράξεις. Επιτέλους ας πράξουν οι ικανοί, ας δείξουν στον Έλληνα τι σημαίνει να είσαι χαρούμενος, αισιόδοξος, να πιστεύεις στις δυνάμεις σου και να μην μένεις στα αρνητικά αλλά να θέλεις να βελτιωθείς. Θέλετε να δείτε δασκάλους κύριε Πιπερόπουλε με αξία, πηγαίνετε στα σχολεία και θα δείτε ότι υπάρχουν ακόμα δάσκαλοι με μεράκι. Επιτέλους ας αντιληφθούμε όλοι οτί ΕΜΕΙΣ θα αλλάξουμε την Ελλάδα, όχι οι πολιτικοί.
Μπορούμε και θα τα καταφέρουμε αν το πιστέψουμε. Ας αρχίσουμε οι ιδιοι να βραβεύουμε τους εαυτούς μας και να μην περιμένουμε την πολιτεία.
Προσωπικα θέλω να αφήσω τα τοπικά, περιφερειακά και εθνικά βραβεία που θα μπορούσαν να δημιουργηθουν στο περιθώριο. Εχω δεί πολλές φορές να δημιουργούνται βραβεία και να καπελώνονται από κουστουμαρισμένους κοιλαράδες που στο τέλος βγάζουν ως καλύτερο τον κολλητό τους. Για μενα το καλυτερο βραβείο για ένα δάσκαλο είναι το ευχαριστώ από τους
μαθητές του. Αν θέλουμε να βραβεύσουμε το δάσκαλο μας αρκεί να τον πάρουμε τηλέφωνο και να του πούμε σε ευχαριστώ για όλα δάσκαλε, σου χρωστάω τόσα που ποτέ δεν θα μπορέσω να στα ξεπληρώσω. ο Θεός να σε έχει καλά!
Περισσότερα... »
-
ο Έλληνας ξέρει, θέλει; ; ;
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣΈνας γέροντας προσπαθούσε να βρει θέση στο Στάδιο της Ολυμπίας για να καθησει και να παρακολουθήσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Καθώς δεν είχε φτάσει εγκαίρως, το στάδιο ήταν ασφυκτικά γεμάτο. Περιδιάβηκε πολύ περνώντας ανάμεσα από τους Αθηναίους, τους Κορίνθιους, τους Σικιώνιους και άλλους, όμως κανείς νεότερος δεν σηκωνόταν να του παραχωρήσει τη θέση του. Όταν τελικά έφτασε στο σημείο όπου κάθονταν οι Σπαρτιάτες, όλοι οι νέοι της Σπάρτης σηκώθηκαν να του παραχωρήσουν την θέση τους. Οι υπόλοιποι θεατές βλέποντας την ευγενική πράξη των Σπαρτιατών, άρχισαν να τους χειροκροτούν. Τότε ο γέροντας σκεφτικός μουρμούρισε: Να λοιπόν που όλοι οι Έλληνες ξέρουν ποιο είναι το σωστό να γίνει, κανείς όμως δεν θέλει να το κάνει.
Περισσότερα... »
-
ΚΙ ΟΜΩΣ! ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ H ΚΡΙΣΗ...
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
Απόγευμα. Διπλό λεωφορείο από Γλυφάδα για κέντρο. Φίσκα. Οι όρθιοι κρεμασμένοι από τις χειρολαβές. Οι καθισμένοι έκλειναν τα μάτια κατάκοποι από δουλειά και έγνοιες. Μέσα κατήφεια κι ιδρώτας. Από τα ανοιχτά παράθυρα αύρα και καυσαέριο...
Σε μια στάση επιβιβάστηκε μια μεγάλη παρέα εφήβων. Απλώθηκαν σπρώχνοντας άγαρμπα τους ήδη στριμωγμένους. Από την άμμο που σκόρπισαν σε κάθε τους κίνηση φαινόταν ότι επέστρεφαν από μπάνιο στη θάλασσα. 'Αρχισαν να φωνάζουν. Για την ακρίβεια να ουρλιάζουν. Η εθνική μας λέξη επανερχόταν σε κάθε φράση υποκαθιστώντας ονόματα, επίθετα, ουσιαστικά, ρήματα. Δεν ήταν κουβέντα αλλά παραλήρημα. Υστερία διανθισμένη με άναρθρες κραυγές που ξεσήκωναν τα εξωπραγματικά γέλια των υπόλοιπων της αγέλης.
Η μόνη αντίδραση στην εισβολή, απειροελάχιστες συσπάσεις ενόχλησης στα πρόσωπα των επιβατών. Και ερμητικό κλείσιμο στο καβούκι του ο καθένας. Καρτερικά. Ώσπου κάποιος δεν άντεξε. Ήταν γύρω στα εξηνταπέντε με εβδομήντα. Στον τόνο παράπονου κι όχι της επίπληξης, με χροιά απελπισίας, είπε χαμηλόφωνα στον έφηβο που στεκόταν δίπλα του και έκανε το μεγαλύτερο σαματά: "Βρε αγόρι μου κουφός είσαι και φωνάζεις έτσι; Πιο σιγά σε παρακαλώ, δεν αντέχουμε. Κουρασμένοι άνθρωποι είμαστε."
Οι επιβάτες αναθάρρησαν για μια στιγμή, πιστεύοντας ότι θα έπιαναν τόπο τα λόγια του. Τα ουρλιαχτά σταμάτησαν για δευτερόλεπτα για να συνεχίσουν επιδεικτικά εντονότερα από πριν. Στάση τη στάση η αγέλη άρχισε να αποδεκατίζεται. Τελευταίος έμεινε ο έφηβος που δέχτηκε την παράκληση του ηλικιωμένου. Επιτέλους ήσυχος. Το μόνο που έκανε ήταν κάποιες περίεργες, ανεξήγητες γκριμάτσες με το στόμα του.
Κάποια στιγμή πάτησε κι εκείνος το κουμπί για στάση. Όταν άνοιξε η πόρτα έσκυψε αστραπιαία στον επιβάτη που τόλμησε να μιλήσει, τον έφτυσε κατάμουτρα, πήδηξε έξω από το λεωφορείο και πριν εξαφανιστεί τέντωσε θριαμβευτικά τον μέσο του δεξιού του χεριού προς το παράθυρο που καθόταν ο αποδέκτης της γιγαντιαίας ροχάλας.
Ο ηλικιωμένος δεν είδε τη χειρονομία. Στεκόταν ακίνητος στη θέση του σαν να μην μπορούσε να πιστέψει αυτό που μόλις είχε συμβεί. Μόνο όταν έκλεισε η πόρτα και το λεωφορείο ξεκίνησε, έβγαλε από την τσέπη του με αργές κινήσεις ένα υφασμάτινο άσπρο μαντήλι. Όλοι τριγύρω που είχαν δει τη σκηνή στράφηκαν προς άλλες κατευθύνσεις, αφήνοντάς τον διακριτικά μόνο να σκουπίσει πρώτα το μάτι, μετά το μάγουλό του και τέλος το πουκάμισό του. Ύστερα το δίπλωσε προσεκτικά στα τέσσερα, στα οχτώ, στα δεκάξι. Μέχρι το τέρμα δεν σήκωσε το κεφάλι. Το βλέμμα του έμεινε προσηλωμένο στα δάχτυλα που τρέμοντας έστριβαν τις άκρες του υγρού μαντηλιού.
Κανένας δεν σχολίασε, κανένας δεν είπε κουβέντα. Μόνο μετά από αρκετή ώρα, ανηφορίζοντας πια τη Συγγρού κάποιος μουρμούρισε: "Αυτή είναι η χειρότερη κρίση..." Η φωνή του όμως σκεπάστηκε από τη σειρήνα ενός ασθενοφόρου.
Περισσότερα... »
-
DRAPETSONA -Grigoris Mpithikotsis
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ -
Στην προηγούμενη ερώτηση βρήκαμε απάντηση σε αυτήν;
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣΣτην προηγούμενη ερώτηση βρήκαμε απάντηση σε αυτήν;
Ποιος είναι επιτέλους ο ανιψιός του Μπάρμπα Μπεν και ποιος του Μπάρμπα Στάθη;
Περισσότερα... »
-
Αποτελέσματα αγώνων:
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
Πυθαγόρας – Ινσουλίνη 1-0
Πυθαγόρας – νεφελοποιητής 1-0
Πυθαγόρας –Χάρος παίζουν την παράταση.
Περισσότερα... »
-
Γιατί τις λέμε ατομικές βόμβες αφού σκοτώνουν ...
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ -
Αν άκουγε ο Θεός τον κόρακα, όλοι ...
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ -
Κρασί ή οίνος Ροζάννα Βούρτση
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
Είναι εποχή του τρύγου. Η Σάμος φημίζεται για τα κρασιά της και ο συνεταιρισμός παράγει μια μεγάλη ποικιλία από αυτά. Με την ευκαιρία αυτή παραθέτω μια μελέτη σχετική να ενημερωθείτε για αυτό το ευλογημένο αλλά και υποχρεωτικό για την υγεία του ανθρώπου υγρό
Oίνος ευφραίνει καρδίαν" λέει η λαϊκή σοφία και δεν πέφτει και πολύ έξω, καθώς πολλές επιστημονικές έρευνες συμφωνούν ότι η μέτρια κατανάλωση του κρασιού προστατεύει από τη στεφανιαία νόσο. Σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, στην οποία η αμπελουργία είναι διαδεδομένη, η οινοποσία αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της παράδοσης. Ας δούμε τι πρέσβευαν οι αρχαίοι Έλληνες γιατροί και φιλοσόφοι για τις επιδράσεις της οινοποσίας στον οργανισμό και την προσωπικότητα του ανθρώπου και κατά πόσο είχαν δίκιο...
Ετυμολογία
Ο Νίκανδρος ο Κολοφώνιος, ποιητής και γιατρός του 2ου αιώνα π.Χ., υποστηρίζει ότι ο οίνος πήρε το όνομά του από τον Οινέα, βασιλιά των Καλυδώνων, ο οποίος ήταν ο πρώτος που εξέθλιψε το χυμό των σταφυλιών σε κοίλα αγγεία. Ο πατέρας της λαογραφίας Εκαταίος ο Μιλήσιος προσθέτει ότι οι "παλαιοί Έλληνες αποκαλούσαν τα αμπέλια Οίνας".
Ο μεγάλος Πλάτωνας συσχετίζει τη λέξη με την οίηση (φαντασία, έπαρση), υποδηλώνοντας ουσιαστικά ότι η πόση του κρασιού εντείνει αυτά τα χαρακτηριστικά στο νου του ανθρώπου. Πάντως, ο Όμηρος χρησιμοποιεί τη λέξη οίνος σε συνδυασμό με την όνηση (ωφέλεια).
Τα είδη του κρασιού και οι επιδράσεις του στον οργανισμό
Ο Αθήναιος γράφει τον 3ο αιώνα μ.Χ. ότι υπάρχουν τρία είδη κρασιών: το λευκό, το κιτρινωπό (υπόξανθο) και το μαύρο (κόκκινο). Το λευκό είναι το ελαφρύτερο και έχει διουρητικές, θερμαντικές και χωνευτικές ιδιότητες. Φέρνει ωστόσο "καπνούς στο κεφάλι επειδή εξατμίζονται τα στοιχεία του".
Το μαύρο στυφό κρασί είναι θρεπτικότατο και στυπτικό, ενώ το υπόγλυκο προσβάλλει λιγότερο το κεφάλι, υποστηρίζει ο συγγραφέας των Δειπνοσοφιστών.
Οι αρχαίοι Έλληνες γενικά διαχώριζαν τον οίνο από το κρασί. Ο οίνος πίνονταν άκρατος και το κρασί κεκραμένο (διαλυμένο με νερό). Συνήθως, όμως, νέρωναν το κρασί με θαλάσσιο νερό, επειδή, όπως ισχυρίζεται ο Αθήναιος, με αυτό τον τρόπο αποφεύγεται η μέθη και διευκολύνεται η πέψη με την πρόκληση αερίων. 'Ετσι, η παρότρυνση "βάλε λίγο νερό στο κρασί σου" δεν αναφέρεται μόνο στο θυμικό αλλά κυρίως στη σωματική μας κατάσταση
Για τους γιατρούς του 4ου αιώνα π.Χ. Διοκλή και Πραξαγόρα, το γλυκό κρασί παραμένει περισσότερο "στα υποχόνδρια" και επισπεύδει την έκκριση σάλιου. Κατά την αρχαιότητα ήταν ευρέως διαδεδομένη η άποψη ότι το κρασί βοηθά στη χώνεψη. Πράγματι, οι ερευνητές του West Virginia University αποφάνθηκαν το 1995 ότι τόσο το λευκό όσο και το κόκκινο κρασί εξουδετερώνουν κάποιους τύπους βακτηρίων που μπορούν να προκαλέσουν τροφική δηλητηρίαση, διάρροια και άλλες ενοχλήσεις που σχετίζονται με τη διατροφή.
"Οίνος ευφραίνει καρδίαν" λέει η λαϊκή σοφία και το Harvard Medical School επιβεβαιώνει αυτή την άποψη. Έχοντας μελετήσει τις σχετικές έρευνες των τελευταίων δέκα ετών, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η μέτρια κατανάλωση κρασιού μειώνει κατά 20 έως 40% την πιθανότητα προσβολής από στεφανιαία νόσο, επειδή αυξάνει τα επίπεδα της HDL (καλή χοληστερίνη) και ταυτόχρονα μειώνει την LDL (κακή χοληστερίνη).
Στο κρασί περιέχονται στοιχεία που λειτουργούν ως ισχυροί αντιοξειδωτικοί παράγοντες όταν απορροφώνται με την κυκλοφορία του αίματος. Αυτά τα φαινολικά στοιχεία, στα οποία περιλαμβάνονται και οι τανίνες, εντοπίζονται στην επιδερμίδα των σταφυλιών. Εξάλλου, ερευνητές από το University of California υποστηρίζουν ότι το κρασί πιθανόν να περιέχει περισσότερες αντιοξειδωτικές ιδιότητες από τη βιταμίνη Ε.
Πάντως, στο κόκκινο κρασί υπάρχουν περισσότερες φαινόλες από ό,τι στο λευκό. Αναφερόμενος στο κρασί της Αρκαδίας, ο φυσιοδίφης Θεόφραστος γράφει ότι αυτό τρελαίνει τους άνδρες και αυξάνει τη γονιμότητα των γυναικών. Στην Αχαΐα ένα άλλο είδος αμπέλου κάνει τις γυναίκες να αποβάλλουν, ενώ ο οίνος της Τροιζήνας προκαλεί στειρότητα. Τέλος, σύμφωνα με τον ίδιο, στη Θάσο υπάρχουν δύο είδη οίνου. Το ένα διευκολύνει τον ύπνο, ενώ το άλλο προκαλεί αϋπνία.
Τα όσα ισχυρίζεται ο Θεοφράστος δεν έχουν αποδειχθεί, αλλά έρευνα που δημοσιεύθηκε στην British Medical Journal υποστηρίζει ότι στους "Βαρελόφρονες" σημειώνονται λιγότερα περιστατικά οστεοπόρωσης από ό,τι σε εκείνους που απέχουν από την οινοποσία. Ιταλοί ερευνητές ισχυρίζονται ότι όσοι αγαπούν το κρασί έχουν κατά 20% μειωμένες πιθανότητες να αναπτύξουν χολολιθίαση. Επίσης, στην British Medical Journal δημοσιεύθηκε το 1995 μελέτη, σύμφωνα με την οποία οι άνδρες που καταναλώνουν μικρές ποσότητες κρασιού παθαίνουν σπανιότερα οστεοπόρωση. Τέλος, σε έρευνες της τελευταίας δεκαετίας υποστηρίζεται ότι τα αντιοξειδωτικά που περιέχονται στο κρασί προστατεύουν από ορισμένες μορφές καρκίνου.
Περί μέθης
Ο φιλόσοφος που επηρέασε όσο κανείς άλλος τη σύγχρονη δυτική σκέψη, ο Αριστοτέλης, συνδέει το ρήμα μεθύω/μεθώ με το θύω/θυσιάζω.
Εξάλλου, ο Σιμωνίδης υποστηρίζει ότι η μέθη γέννησε την τέχνη του θεάτρου, καθώς ο πρώτος ηθοποιός ο Θέσπις από την Ικαρία της Αττικής ερμήνευσε το πρώτο του έργο σε κατάσταση μέθης την εποχή του τρύγου. Σύμφωνα με αυτή την εκδοχή, έτσι πήρε το όνομά της η τρυγωδία/τραγωδία. Πάντως, βάσει άλλων εκδοχών, η λέξη τραγωδία προήλθε από τη θυσία τράγων στο θεό Διόνυσο. Και στις δύο περιπτώσεις υπάρχει σχέση μεταξύ του θεάτρου και της οινοποσίας, εφόσον ο θεός Διόνυσος ήταν προστάτης τόσο της ανεξέλεγκτης οινοποσίας όσο και της τέχνης του θεάτρου.
Ο Φιλόχωρος επισημαίνει ότι η οινοποσία δεν αποκαλύπτει μόνο το ποιόν του πότη, αλλά, επειδή κάνει τους ανθρώπους ελευθερόστομους, τους ωθεί να αποκαλύψουν και τι πραγματικά σκέπτονται για τους άλλους... "Ο οίνος δείχνει τη σκέψη του ανθρώπου" έλεγαν οι αρχαίοι.
Ο Αλεξις γράφει ότι εκείνοι που πίνουν πολύ μετατρέπονται σε φιλολόγους, δίνοντας ως παράδειγμα έναν ποιητή της εποχής του που, όταν δεν είχε πιει, δεν μπορούσε να εκφράσει το ταλέντο του. Ο ίδιος ο Σοφοκλής αναφέρει, σύμφωνα με τον Αθήναιο, ότι "η μέθη είναι φάρμακο κατά της δυστυχίας".
Η αντιμετώπιση του hang over στην αρχαιότητα
Οι αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς συμφωνούν ότι η καλύτερη μέθοδος για να μη μεθύσει ο πότης είναι να φάει κράμβη. Μάλιστα, ο φυσιοδίφης Θεόφραστος γράφει ότι ακόμη και η οσμή της κράμβης επηρεάζει την ανάπτυξη του αμπελιού. Ο Αλεξις υποστηρίζει ότι όποιος έχει πιει υπερβολικά πρέπει να κοιμηθεί και όταν ξυπνήσει να φάει βραστό λάχανο, προκειμένου να απαλλαγεί από τη ζάλη. Ο Αναξανδρίδης συνιστά στους μεθυσμένους να λουστούν και να φάνε ράπανο, ενώ ο Νικοχάρης θεωρεί ότι το καλύτερο "γιατροσόφι" συνίσταται στην κατανάλωση βραστών κάστανων. Πάντως, ο Αμφις τονίζει ότι ακόμη πιο αποτελεσματική από την κράμβη για την καταπολέμηση της μέθης είναι μια αναπάντεχη στενοχώρια...
Μέτρον άριστον
Πάντως, στην αρχαία ελληνική γραμματεία γίνεται λόγος και για τις επιπτώσεις του αλκοολισμού και παροτρύνονται οι λάτρεις του οίνου να πίνουν με μέτρο. Στο έργο του "Δειπνοσοφισταί", ο Αθήναιος επικαλείται το Μνησίθεο, ο οποίος είχε πει ότι οι ίδιοι οι θεοί επινόησαν τον οίνο για τους ανθρώπους ως μέγιστο αγαθό, αλλά μόνο για εκείνους που το χρησιμοποιούν σωστά. Για όσους, απεναντίας, πίνουν ανεξέλεγκτα μπορεί να αποβεί πολύ επικίνδυνο.
"Διότι τρέφει πάντοτε εκείνους που τον πίνουν με λογική και μέτρο. Δίνει στο σώμα δύναμη, καθώς και στην ψυχή, και είναι χρησιμότατος και στην ιατρική, γιατί ανακατεύεται στα φάρμακα που πίνουμε και δεν είναι λιγότερο καλός για τις πληγές. Στα καθ' ημέραν γεύματα μας φέρνει ευθυμία, όταν με μέτρο πίνεται και είναι νερωμένος. Αλλά άμα πίνεται άμετρα και υπερβολικά, μας φέρνει όλο γκρίνιες. Αν πάλι αυτός πίνεται μισό νερό και οίνος, τότε ζαλίζει τα μυαλά και μανιακούς μας κάνει. Τέλος, αν πίνεται αγνός, φέρνει παραλυσία".
Ο επικός ποιητής Πανύασις (500-450 π.Χ.) γράφει και αυτός ότι το κρασί είναι το καλύτερο δώρο των θεών προς τον άνθρωπο, γιατί με αυτό ταιριάζουν όλα τα άσματα, οι χοροί και οι καλές φιλίες. "Αυτό διώχνει από τις καρδιές μας όλες τις στενοχώριες, όταν πίνεται με μέτρο. Μα αν το μέτρο υπερβείς, τότε πλέον θα σε βλάψει και κακό θε να σε βρει".
Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι ο πολυμήχανος Οδυσσέας κατατρόπωσε το σωματικά δυνατότερο Κύκλωπα Πολύφημο, μεθώντας τον με γλυκό κόκκινο κρασί.
Τελειώνοντας αυτήν τη σύντομη περιγραφή των αντιλήψεων των αρχαίων συγγραφέων για τον οίνο, ας ανατρέξουμε στον Αλεξι, ο οποίος σε ένα απαύγασμα (αμπελο)φιλοσοφίας παραλληλίζει την οινοποσία με την πορεία του ανθρώπου: "όπως το κρασί το νιο πρώτα κι αρχή είν' ανάγκη απαραίτητη να βράσει να κοχλάσει έτσι κι ο νέος άνθρωπος θα βράσει πρώτα πρώτα και θα ριχτεί στις ηδονές, μα μόλις ρίξει τα άνθη τότε πια γίνεται σκληρός. Αλλ' άμα ξεθυμάνει απ' όλα τούτα ολότελα και τραβηχτεί από πάνω η τρέλα της νεότητος που κολυμπάει επάνω, ε, τότε πλέον πίνεται και πάλιν ξαναγίνεται γλυκός και θελκτικός και έτσι πάντα μένει για όλους γενικώς".
Ροζάννα Βούρτση
Περισσότερα... »
-
Αναπολώντας την δεκαετία 80
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣΤο παρακάτω κείμενο είναι από κάποιον Χρήστο, αγνώστου επωνύμου, ο οποίος αναπολεί την δεκαετία του 80, και την περιγράφει παραστατικά.
Το θέμα είναι αν εκείνος είναι σε μεγάλη ηλικία που του επιτρέπετε να αναπολεί το παρελθόν του, εμείς που αναπολούμε την δεκαετία του 60 ή του 70 πόσο πρέπει να είμαστε . . . . . . .
Ήμασταν στην τελευταία δεκαετία που προλάβαμε Κρυφτό, Κυνηγητό, Κλέφτες κι Αστυνόμους κ.α.
Όταν θέλαμε ποδόσφαιρο υπήρχε ακόμα κάποια αλάνα να μας δεχθεί
Τρώγαμε καραμελάκια ΡΕΖ, μπομπονέλα γαριδάκια Extra και Φοφίκο...
Επίσης κάναμε ακόμη παιδικά πάρτυ στα σπίτια μας τα Σάββατα
Τις πρώτες πορνό ταινίες τις βλέπαμε σαν κλέφτες στο Βίντεο του Μπαμπά όταν κάναμε κοπάνες από το σχολείοκαι μαζευόμαστε στο σπίτι όλοι μαζί
Ακούγαμε τους ερασιτέχνες στο ραδιόφωνο και τους ερωτευόμαστε από τη φωνή τους(εγώ είχα την τύχη να έχω και δικό μου)
Παίρναμε κουλούρια και λουκουμάδες με ζάχαρη από το κυλικείο και όχι τυποποιημένες τυρόπιτες κουρού. Τρώγαμε Κουκουρουκου και Σοκοφρέτες...Κάναμε ψεύτικα τατουάζ από τις τσίχλες...
Διαβάζαμε Μπλεκ, Αγόρι και Σούπερ Κατερίνα
Τρώγαμε ακόμη σπιτικό φαγητό......
Βγαίναμε με τα ποδήλατα στο δρόμο & δεν κινδυνεύαμε τόσο...
Παίζαμε Μήλα - Σχοινάκι - Μακριά γαϊδούρα.
Τραγουδήσαμε 'Το νού σου κύριε οδηγέ' και χορέψαμε λαμπάντακαι Ska sou sou....
Βλέπαμε Tom & Jerry, Looney toones, Bugs Bunny και Coyteμε το Bippp Bippp...
Παίζαμε Μπουκάλα και Θάρρος ή Αλήθεια...Κάναμε απίστευτες πλάκες με τις μπουγελόφατσες
Διαβάζαμε Ποπάυ και Τιραμόλα...
Ντυνόμασταν Νιτζα, Καουμπόυ και Ρομπέν των Δασών τις Απόκριεςκαι όχι Πίκατσου και Μπομπ Σφουγγαράκης...
Συνωστιζόμασταν στα Βίντεο Κλαμπ, για να πάρουμε κασέτεςμε τον Μουστάκα και τΠαίρναμε το μπλοκ με τις χειροτεχνίες και με το ασημόχαρτοκαι το χρυσόχαρτο φτιάχναμε στολίδια τα Χριστούγεννα.
Βλέπαμε Παιχνίδια χωρίς Σύνορα...
Είδαμε Michael Jordan και μαζεύαμε κάρτες ΝΒΑ...ους νέους τότε Μιχαλόπουλο, Γαρδέλη,Ψάλτη και Στίβ Ντούζο...
Το πρώτο μας φιλί δίνονταν με ακούμπισμα των χειλιώνκαι όχι κατευθείαν η γλώσσα στον ουρανίσκο...
Τρώγαμε παγωτά ΑΓΝΟ με την φάτσα με την τσιχλομυτούλα...
Ακούγαμε Στέφανο Κορκολή, Οmega Vibes, Αλέξια & Κωνσταντίνα...
Βλέπαμε το ΑΡΓΑ και το Μπίγκο με τον Νίκο Μαστοράκη...
Είδαμε χιλιάδες σποτάκια εναντίων των Ναρκωτικών και μαςενημέρωναν στα σχολεία για το AIDS...
Παίζαμε με νεροπίστολα...
Βλέπαμε ακόμα Λευκά Χριστούγεννα... χωρίς πολέμο,πριν οι εποχές γίνουν και αυτές ΕΜΟ ...
Βάζαμε κολόνια Μυρτώ και 4711...
Λουζόμασταν με Johnson's όχι πια δάκρυα και βάζαμετραυμαπλάστ με φιγούρες και ας μην είχαμε πληγές..
Λέγαμε ανέκδοτα με τον Τοτό και τους Πόντιους& όχι με Ξανθιές.
Προλάβαμε Κωνσταντίνο Καραμανλή και Ανδρέα Παπανδρέου& όχι τις τωρινές κόπιες τους,που μας βασανίζουν ανελέητα...
Παίζαμε Monopoly, τα επιτραπέζια της ΜΒ όπως ΗΟΤEL,Μάντεψε ποιος, Το στοιχειωμένο σπίτι...
Τα πανηγύρια στο χωριό που πηγαίναμε μια φορά το χρόνοκαι τρώγαμε ότι παραδοσιακό υπήρχΕ και χορεύαμε νησιώτικα με την ψυχή μας...
Τη μανία με τα ΓΙΟ-ΓΙΟ...
Τα ζελεδάκια του Λάβδαπου τα παίρναμε με τα σακουλάκιακαι τις μακρόστενες καραμέλες με τα φρούτα...
Τη πίτσα που τη τρώγαμε σπάνια και κάναμε γιορτή κάθε φορά που μαθαίναμεότι οι γονείς θα μας πάνε σε πιτσαρία...
Με λίγα λόγια για αυτούς& για ακόμα περισσότερους λόγους,
ζήσαμε ίσως την καλύτερη δεκαετία...
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους ΓΟΝΕΙΣ μας που αποφάσισαν να μας κάνουν την κατάλληλη στιγμή...
και μας επέτρεψαν να ζήσουμετόσο ανέμελα και όμορφα χρόνια...
Περισσότερα... »
-
: Eγώ με τις ιδέες μου - Νίκος Άσιμος
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ -
Το «πιστόλι» που στόχευε αλλού…
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣΠαλιά καραβάνα ο θείος Ορέστης. Η ζωή του μυθιστόρημα. Άνοιξε κι έκλεισε καμιά δεκαριά μαγαζιά. Μετά μπάρκαρε, ύστερα ξαναστέριωσε αλλά το μεγάλο του χούι δεν το άφησε ποτέ. Το τζόγο. Κάθε είδους. Άλογα, προπό, καζίνο μέχρι χρηματιστήριο.
Φτιάχνει και σπουδαίο σπληνάντερο κι όπως καταλαβαίνεις δε θα άφηνα με τίποτα την ευκαιρία να πιω μαζί του κανά δυο τσίπουρα και να πούμε και δυο λόγια για τα οικονομικά. Εξάλλου, ξέρει κανείς καλύτερα από ένα τζογαδόρο τα κόλπα των κερδοσκόπων; Κανείς. Ο Γιώργος ο Πιστολάς ίσως αλλά που να τον βρεις αυτόν.
-Για πες ρε θείο, πως τα βλέπεις εσύ τα πράματα τώρα;
-Δηλαδή σαν τι θέλεις να σου πω ρε; Με ρώτησε με το ένα μάτι μισόκλειστο, σαν να κρατούσα φλος ρουαγιάλ.
-Να ρε θείο, λένε θάρθει το ΔουΝουΤου γιατί φαλιρίσαμε και τέτοια. Εσύ τι πιστεύεις;
-Μπαρμπούτσαλα, μου αντιγυρίζει.
-Τι θες να πεις θείο;
-Ρε χαμένο, φάε μεζέ και πιες το τσιπουράκι σου και μην ανησυχείς για τίποτα και κυρίως μην ακούς τις μπούρδες που σου λένε.
-Ε πως ρε θείε. Εδώ μειώνουνε μισθούς και πάμε για απολύσεις και...
-Άντε ρε σταμάτα! Θες να μάθεις τι γίνεται;
-Ναι, τι λέμε τώρα;
-Άκου λοιπόν. Τι είναι η Ελλάδα ρε; Να σου πω εγώ τι είναι. Δυο πράματα όλα κι όλα. Ή μάλλον τρία. Απλά και όμορφα. Ήλιος, θάλασσα και ο κόσμος. Οι Έλληνες δηλαδή. Κατάλαβες;
-Όχι.
-Αφού είσαι χαμένος. Ήλιος ρε. Δηλαδή τουρισμός. Αυτό είναι το ένα μεγάλο μας κεφάλαιο.Δεν τον έχουν οι Ευρωπαίοι. Όσο άσχημα και να το χειριζόμαστε, το κεφάλαιο από τον τουρισμό θάρθει. Και θάρθει καλοκαίρι. Και τότε δε θάχουμε ανάγκη πολλά δανεικά. Κάθε χρόνο το ίδιο γίνεται. Ένα το κρατούμενο. Το δεύτερο, θάλασσα. Ναυτιλία. Νησιά. Τόχουμε κι αυτό. Ο πρώτος στόλος παγκόσμια. Κι αυτό δεν τόχουν οι άλλοι. Δυο κεφάλαια που δεν έχει κανείς. Χρήμα, βρέξει χιονίσει. Όχι τοξικά ομόλογα και παλιόχαρτα. Άρα ό,τι και να γίνει, η Ελλάδα θάχει χρήμα. Λιγότερο ή περισσότερο θάχει. Οι Ευρωπαίοι έτσι και δε σκεφτούνε καμιά οικονομική παπαρδέλα - ομόλογα, μετοχές, ασφάλειες χαρτιά δηλαδή - που θα βρούνε κεφάλαιο ρε; Να στο πάω πιο μακρυά ή θα σε μπλοκάρω;
-Για προχώρα.
-Στον ήλιο βάλε και φτηνή πηγή ενέργειας. Φωτοβολταϊκά. Έχουν οι Ευρωπαίοι ήλιο; Όχι ρε χαμένε. Στη θάλασσα βάλε και την αξία της παραθαλάσσιας γης. Και τις μεταφορές. Άπλωσε τη σκέψη σου. Βάλε και προϊόντα της γης. Με λίγα λόγια: οι Έλληνες ό,τι και να γίνει θα τη βγάλουν καθαρή. Οι Ευρωπαίοι δεν έχουν φυσικό κεφάλαιο. Και θέλουν πολύ ενέργεια. Κάνει κρύο αγόρι μου στη Βόρεια Ευρώπη. Και ενέργεια χρειάζονται από αλλού. Απ' τη Ρωσία ας πούμε. Εμείς τι να την κάνουμε την ενέργεια ρε; Να ζεστενόμαστε το Μάρτη; Ή να τροφοδοτήσουμε την ανύπαρκτη βιομηχανία μας;
-Δηλαδή τι θες να πεις ρε θείο;
-Ακόμα δεν κατάλαβες; Είσαι το μέλλον ρε. Σα χώρα σου λέω. Όχι εσύ γιατί όπως μου τα λες δεν πιάνεις μία. Λοιπόν, τι σου έχει πει ο Γιώργος μέχρι τώρα; Πράσινη ενέργεια και πτώχευση δε σου λέει; Τι σημαίνει αυτό όλο μαζί; Φτηνή ενέργεια για όποιον σε αγοράσει ρε. Από τα δικά σου χωράφια θα περάσουν οι αγωγοί ενέργειας και τα δικά σου λιμάνια και σιδηρόδρομους θέλουν οι Κινέζοι για να τροφοδοτούν την Ευρώπη ρεεεε! Η Ελλάδα λοιπόν ήταν ακριβή και θα γινόταν ακόμα πιο πολύ αφού οι Ευρωπαίοι δεν είχαν μία μετά την κρίση. Οπότε σου τη φέρανε. Θέλουν να σε αγοράσουν φτηνά γιατί θα παίξει πολύ χοντρά το παιχνίδι αυτό στα χρόνια που έρχονται. Έρχομαι τώρα στο τρίτο πράμα που σου είπα. Οι Έλληνες. Τι έχουν οι Έλληνες ρε;
-Ε...Ιστορία;
-Είσαι για τα μπάζα. Κεφάλαια ρε. Πάντα δε σε λέγανε φτωχό κράτος με πλούσιους πολίτες; Το κράτος λοιπόν είναι φτωχό και χρεωμένο γιατί σου πλήρωνε διάφορα. Κι εσύ μασούριαζες τα φράγκα. Κι έπαιρνες και σπίτια και αυτοκίνητα και μπιντέδες. Σ' όλη την Ευρώπη οι πολίτες είναι καταχρεωμένοι και το κράτος πλούσιο. Εδώ είναι τ' ανάποδο. Τώρα αυτό θα αλλάξει. Γιατί; Θα σου πω γιατί. Το χρήμα το πήραν οι Τράπεζες από τα Κράτη για να σωθούνε. Τα κράτη γίνανε ελλειμματικά και ποιος θα βάλει το χέρι στην τσέπη; Οι Έλληνες. Από που θα ζήσεις τώρα; Θα πουλήσεις αυτοκίνητα, σπίτια, χωράφια. Θα φας από τα έτοιμα. Γιατί πολύ απλά το Κράτος στα παίρνει πίσω αφού σου κόβει το μισθό, τις θέσεις εργασίας, τις παροχές. Οπότε θα πληρώσεις εσύ από ίδια κεφάλαιά σου που λέμε.
-Κάτσε ρε θείο. Δηλαδή δεν πτωχεύουμε;
-Ρε χαμένε πως θα πτωχεύσεις; Φαντάσου μια επιχείρηση που λέγεται Ελλάδα. Έχει καμιά 300αριά δις ευρώ σε ακίνητα του δημοσίου. Έχει σε ρευστό στις τράπεζες κοντά στα 250 δις και βάλε. Και μόνο στις ελληνικές. Παράγει κάθε χρόνο ένα κατά κεφαλήν ΑΕΠ κοντά στα 25 χιλιάρικα σε ευρώ. Έχει τα πάγια κεφάλαια που σου είπα - ήλιο και θάλασσα, δηλαδή τουρισμό και ναυτιλία - και επιπλέον έσοδα πάγια από δασμούς λόγω της θέσης της και μόνο. Όλοι από δω περνάνε. Άρα έχεις κοντά στο 1 τρις και βάλε αξία και χρωστάς περίπου το ένα τρίτο. Τα μισά σου λέω εγώ. Και χωρίς να κάνεις και τίποτα σπουδαίο, γιατί εδώ που τα λέμε δεν έχεις εξαγωγές και δεν παράγεις και κάτι σοβαρό. Άρα ρε χαμένε πως να πτωχεύσεις και ποιο ΔουΝουΤου μου τσαμπουνάς; Αφού μόνο και μόνο από τη θέση που βρίσκεσαι τη γεωγραφική έχεις ένα τρις πάγια κεφάλαια και χρωστάς τα μισά!
-Και τα σπρεντ;
-Εδώ ήρθες στο στοιχείο μου. Το κουμάρι. Το τζόγο ανεψιέ. Άκου λοιπόν. Η Ελλάδα δεν είναι ούτε μαγαζάκι για να κλείσει ούτε καμιά βόρεια χώρα να τους τραβήξει ένα χειμώνα στα μείον 25 με πετρέλαιο στο θεό και να μη μπορεί να κουνηθεί. Δηλαδή δεν κινδυνεύει ο προϋπολογισμός της από απρόβλεπτους παράγοντες. Συν τα πάγια κεφάλαιά της, να μην τα ξαναλέω, από πλευράς δανεισμού είναι "λίρα εκατό". Υπάρχει καμιά δεκαριά χιλιάδες χρόνια κι έχει κι ένα όνομα στην αγορά πολύ σπουδαίο. Δεν είναι ούτε κράτος που ιδρύθηκε χτες - όπως η Λετονία - αλλά ούτε και κράτος που μπορεί να το τουμπάρει ένας παγετώνας λόγω ανόδου του πετρελαίου, ούτε κι έχει και τη σούπερ διασυνδεδεμένη οικονομία, να πέσει το πέσο στο Μεξικό και να πτωχεύσει η κυρά Γιαννούλα με το ψιλικατζίδικο εδώ δίπλα. Επιπλέον είναι και στο ευρώ. Και οι τζογαδόροι το ξέρουν αυτό πολύ καλά. Όλοι το ξέρουν πολύ καλά. Πάντα το ξέρανε. Λες να τη δανείζανε πακτωλούς και ξαφνικά τους ήρθε και είπανε:"Αμάν! Ξεχάσαμε να πάρουμε τα δανεικά από τους Έλληνες!" Αυτοί ρε που δε σε κερνάνε ούτε τσίχλα;
-Οπότε τι θέλουνε ρε θείο;
-Να γίνουμε πιο φτηνοί ρε. Να μπορούν να αγοράσουν από μας αυτά που σου είπα. Το κράτος είναι χρεωμένο, εσύ για να ζήσεις πρέπει να πουλήσεις, οπότε ποιος θάρθει να αγοράσει; Ο ξένος αγόρι μου. Αυτός θάρθει. Ζορίζονται ποιος θα πρωτοπρολάβει. Δεν σου κάνει εντύπωση πως για μια χώρα-κουτσουλιά τρέχουνε Τρισέδες, Μέρκελ, οικονομικοί οίκοι, Φίτσιδες, κανάλια διεθνή, ΔουΝουΤου, Διεθνείς κολοσσοί. Κι άλλες χώρες πτωχεύσανε, δεν κάνανε έτσι. Έχει πλάκα να τους βλέπεις να τρέχουνε έτσι ανταγωνιζόμενοι ποιος θα μας σώσει. Λες να γίνανε ξαφνικά καλοί Σαμαρείτες; Κι άλλοι ήταν και είναι σαν κι εμάς. Η Ιρλανδοί, οι Πορτογάλοι, οι Ισπανοί, οι Ισλανδοί. Βγάλανε πρωτοσέλιδα στα περιοδικά τους; Γράφανε για μήνες στις εφημερίδες τους; Φτιάξανε και καλά ειδικούς μηχανισμούς μοναδικούς στην ιστορία - ΕΕ και ΔΝΤ - ειδικά για πάρτη τους για να τους σώσουνε; Όχι βέβαια. Εμείς τι έχουμε; Το μέλι; Όχι. Με δυο λόγια, υπάρχει πολύ χρήμα στη χώρα, πολύ κεφάλαιο - φυσικό και ιδιωτικό - και το μυριστήκανε. Και τρέχουνε τώρα από τα πέρατα της γης για να το αρπάξουνε φτηνά. Αυτό είναι όλο. Και θα μου πεις τώρα το μάθανε; Όχι. Το ξέρανε. Απλά τώρα που το χρήμα στις διεθνείς αγορές εξαερώθηκε από την κρίση, ψάχνουνε και στο τελευταίο στρώμα -δηλαδή χώρα - να βρούνε χρήμα και κεφάλαιο. Μ' αρέσει που έρχονται και ξανάρχονται και αναγγέλλουν μέτρα, κι άλλα μέτρα και ξανάμανά να κάνουν ανακοινώσεις και συμβούλια κι ό,τι θες. Ανεψιέ έτσι και είχαμε πτωχεύσει στ' αλήθεια λες να μας παρακαλάγανε; Λες να είχανε βάλει τα δισεκατομμύρια τους και μετά να μας λέγανε:"Σας παρακαλούμε καλοί μας Έλληνες, πάρτε μέτρα μη χάσουμε τα λεφτά μας!" . Για τέτοιους τους έχεις;Αμ' θα 'χανε πάρει τα μέτρα όχι χθες αλλά προχθές! Σιγά την περίπλοκη οικονομία που έχει η Ελλάδα και θέλει τόση επιστήμη για να σωθεί και σιγά μη φοβούνται κοινωνικές εκρήξεις και μπούρδες. Γλυκαθήκανε οι ξένοι με τον ΟΤΕ και τώρα μυριστήκανε και υγιείς τραπεζούλες - που αυτοί δεν έχουνε - και κάτι άλλα ασημικά που μας μείνανε ξεχασμένα. Και κυρίως χωράφια κι αυτοκινητόδρομους και λιμάνια. Να ξέρεις ο πρώτος κλάδος που ανακάμπτει μετά την κρίση είναι οι μεταφορές ρε άσχετε. Κι η Ελλάδα είναι σταυροδρόμι κι οι ξένοι ανακάμπτουν από μια παγκόσμια κρίση. Καταλαβαίνεις; Πάντως θα είχε πολύ πλάκα, ο Έλληνας συνταξιούχος με το δώρο του Πάσχα - έτσι και του το κόψουνε - να τόχει να το λέει ότι έσωσε τη συνοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης! Ένα δώρο Πάσχα ρε συ και μάλιστα του Έλληνα αξίζει η συνοχή κοτζάμ Ευρώπης ρε; Σαν πολύ φτηνά δεν μας την πουλάνε;
-Δηλαδή ρε θείο, ποιο είναι το συμπέρασμα;
-Τσάμπα τρομάζουνε τον κοσμάκη. Ούτε θα πτωχεύσουμε, ούτε ΔουΝουΤου θα εγκατασταθεί, ούτε τίποτα. Θα μας τα πάρουνε τ' ασημικά, θα μας κόψουνε και κανά εικοσάευρο από το μισθό και τη σύνταξη, θα πουλήσουμε και κανάν ΟΣΕ - που ούτως ή άλλως θα το κάναμε όπως με την Ολυμπιακή - κι αυτό είναι όλο. Και την Κυβέρνηση τη βολεύει το κλίμα γιατί θα σου πω τι θα γίνει: Θα μας φτιάξουνε ένα "χαρτί" κι ένα "μηχανισμό" και καλά για μπαμπούλα. Μαύρο κι άραχλο. Με απολύσεις και περικοπές του φόβου. Μετά θα βγαίνει ο Γιώργος και θα λέει: "Καθίστε καλά να κάνω αυτό ή εκείνο γιατί θα καταφύγω στο ΔουΝουΤου και ξέρετε τι μας περιμένει. Κι όποιος μου πάει κόντρα θα του χρεώσω και την προσφυγή της χώρα στο μηχανισμό". Και μετά όλοι θα κάθονται σούζα. Ένα τέτοιο χαρτί θέλει ο Γιώργος από το ΔΝΤ να τόχει για "πιστόλι" που λέει κι αυτός.
-Δηλαδή το "πιστόλι" δεν ήταν για τις αγορές;
-Όχι ρε χαμένε. Για μας το θέλει. Να τόχει πάνω στο τραπέζι να μας το δείχνει. Και να τον φωνάζουμε μετά: "Ο Γιώργος ο Σερίφης που έσωσε τη χώρα από το ΔΝΤ".
Περισσότερα... »
-
από το ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣΤα ακόλουθα είναι από το βιβλίο 'Disorder in the American Courts', και έχουν ειπωθεί από ανθρώπους σε δικαστήρια- έχουν καταγραφεί κατά λέξη από δικαστικούς ρεπόρτερ στην Αμερική, οι οποίοι μετά βίας παρέμεναν σοβαροί την ώρα που γίνονταν οι ερωταποκρίσεις....
ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΣ: Ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που σας είπε ο άντρας σας εκείνο το πρωί;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Είπε 'Πού βρίσκομαι, Κάθριν;'
ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΣ: Και γιατί σας αναστάτωσε τόσο;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Το όνομά μου είναι Σούζαν!
ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΣ: Είστε σεξουαλικά ενεργή;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: 'Οχι, απλώς μένω ξαπλωμένη.
ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΣ: Αυτή η μυασθένεια σας επηρεάζει τη μνήμη σας;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Ναι.
ΔΙΚ: Και με ποιους τρόπους σας επηρεάζει τη μνήμη;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Ξεχνάω..
ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΣ: Ξεχνάτε; Μπορείτε να μας δώσετε ένα παράδειγμα για κάτι που έχετε ξεχάσει;
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Τώρα, γιατρέ, δεν αληθεύει ότι, όταν ένας άνθρωπος πεθάνει στον ύπνο του, δεν το γνωρίζει ως το άλλο πρωί;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Τώρα, στ' αλήθεια περάσατε τις εξετάσεις για άσκηση νομικού επαγγέλματος;
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Ο μικρότερος γιος, ο εικοσάχρονος, τι ηλικίας είναι;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Είναι 20, όσο περίπου και το IQ σας.
ΔΙΚ: Ήσουν παρών όταν πάρθηκε η φωτογραφία σου;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Τώρα με δουλεύετε;
ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΣ: Ώστε η ημερομηνία της σύλληψης του παιδιού ήταν η 8η Αυγούστου;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Ναι.
ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΣ: Και τι κάνατε εκείνο τον καιρό;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Έκανα σεξ.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Και είχε τρία παιδιά, έτσι δεν είναι;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Ναι.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Πόσα ήταν αγόρια;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Κανένα.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Υπήρχε κανένα κορίτσι;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Κύριε Δικαστά, νομίζω χρειάζομαι άλλον δικηγόρο. Μπορώ να πάρω άλλον;
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Πώς τερματίστηκε ο πρώτος σας γάμος;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Λόγω θανάτου.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Και με τίνος τον θάνατο τερματίστηκε;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Για μαντέψτε;
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Μπορείτε να περιγράψετε το άτομο;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Ήταν μεσαίου αναστήματος και είχε γένεια.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Ήταν άντρας ή γυναίκα;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Αν δεν είχε έρθει κανα τσίρκο στην πόλη, μάλλον άντρας θα έλεγα...
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Γιατρέ, πόσες από τις αυτοψίες σας τις έχετε διενεργήσει σε νεκρούς ανθρώπους;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Όλες. Οι ζωντανοί, ξέρετε, αντιστέκονται πάρα πολύ.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: ΌΛΕΣ σας οι αντιδράσεις και απαντήσεις ΠΡΕΠΕΙ να είναι με λέξεις. Οκέι; Σε ποιο σχολείο πήγατε;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Με λέξεις.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Θυμάστε την ώρα που εξετάσατε το σώμα;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Η αυτοψία άρχισε γύρω στις 8:30 πμ.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Και ο κύριος Νέντον ήταν νεκρός εκείνη την ώρα;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Αν όχι, σίγουρα ήταν μέχρι να τελειώσω.
Και τελος:
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Γιατρέ, πριν διενεργήσετε τη νεκροψία, ελέγξατε αν υπήρχε σφυγμός;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Όχι
ΙΚΗΓΟΡΟΣ: Ελέγξατε την πίεση του αίματος;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: 'Οχι.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Ελέγξατε την αναπνοή;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Όχι..
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Ώστε λοιπόν, είναι πιθανόν ο ασθενής να ήταν ζωντανός όταν αρχίσατε την αυτοψία;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: 'Οχι.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Πώς μπορείτε να είστε σίγουρος, γιατρέ;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Γιατί ο εγκέφαλός του βρισκόταν πάνω στο γραφείο μου σε μια γυάλα.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Α, μάλιστα. Όμως θα μπορούσε ο ασθενής, παρ' όλα αυτά, να είναι ακόμα ζωντανός;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Ναι, είναι πιθανόν- θα μπορούσε να είναι ζωντανός και να ασκεί τη δικηγορία.
από το ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ
Περισσότερα... »
-
Bling bling monkey - 1 ...
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ -
[nt]
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ -
Παντελής Θαλασσινός - Κεραυνός και αστραπή
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ -
Εξαιρετέοι
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣΟ Γιώργος, ο Μανόλης, ο Νικόλας και ο Γιάννης είναι φίλοι διαδικτυακοί καρδιακοί και αγαπημένοι, στα τέσσαρα σημεία του κόσμου σκορπισμένοι, που δεν τους αφορά το κείμενο της σημερινής αναρτήσεως, γι’ αυτό και εξαιρετέοι. Επομένως ας μην κάνουν κλίκ στο σύνδεσμο, αφορά όμως όλους τους άλλους.
Ψαρεύοντας έπεσε στην απόχη μου, το παρακάτω κείμενο, για όσους και όσες θέλουν να αδυνατήσουν. Και επειδή η δίαιτα είναι για τις γυναίκες, ότι το κάπνισμα για τους άνδρες, (δηλαδή, κάθε Δευτέρα αρχίζουν), το μετέφερα και στον Πυθαγόρα. Είναι ανώνυμο και εξ αυτού έχει την ανάλογη επιστιμονική βαρύτητα το περιεχόμενο του. Καλή προσπάθεια.
20 τρικ που αδυνατίζουν
Όλοι ξέρουμε ότι για να χάσουμε βάρος πρέπει να τρώμε λιγότερο και να κινούμαστε περισσότερο, όμως οι υπάρχουσες μελέτες υποδηλώνουν ότι υπάρχουν μερικά τρικ που μπορεί να διευκολύνουν την όλη προσπάθεια – και μάλιστα, δίχως κόπο.
Η βρετανική εφημερίδα «Ντέιλι Μέιλ» παρουσίασε προ ημερών μερικούς τρόπους από τους πλέον αποδοτικούς, οι οποίοι υποστηρίζονται από κλινικές μελέτες. Να ποιοι είναι:
1. Να πασπαλίζετε καθημερινά το γιαούρτι σας με... κανέλα. Μελέτες έχουν δείξει πως η κανέλα διεγείρει σημαντικά τον μεταβολισμό. Μισό κουταλάκι του καφέ την ημέρα θα σας βοηθήσει να χάνετε ένα κιλό τον μήνα.
2. Να κάνετε βελονισμό για αδυνάτισμα μία φορά την εβδομάδα και θα χάσετε 4½ κιλά σε τρεις μήνες. Πιστεύεται ότι η τοποθέτηση των βελόνων στα κατάλληλα σημεία παράγει ηλεκτρικά μηνύματα που καταστέλλουν την όρεξη.
3. Μην τρώτε την ώρα που εργάζεστε. Να κάνετε διάλειμμα και να απομακρύνεστε από το γραφείο σας. Με αυτόν τον τρόπο θα καταναλώνετε 250 θερμίδες λιγότερες.
4. Να γελάτε. Θα κάψετε 280 θερμίδες την εβδομάδα αν γελάτε δυνατά επί 10-15 λεπτά την ημέρα.
5. Να πίνετε καθημερινά ένα ποτήρι χυμό καρότου. Θα σας βοηθήσει να χάσετε 2 κιλά σε 12 εβδομάδες, αφού περιέχει άφθονες φυτικές ίνες και θρεπτικά συστατικά που συμβάλλουν στην καύση του λίπους.
6. Βάλτε ρυθμό στη ζωή σας. Οταν περπατάτε ή κάνετε δουλειές στο σπίτι ή γυμνάζεστε (εντός ή εκτός γυμναστηρίου) να ακούτε γρήγορη μουσική. Μελέτες έχουν δείξει πως τα γρήγορα κομμάτια μας «ανεβάζουν», μας κάνουν να κινούμαστε πιο έντονα και επιπλέον διώχνουν την κούραση.
7. Μην αποφεύγετε τελείως το κόκκινο κρέας (εκτός, βεβαίως, και αν υπάρχει λόγος υγείας). Το κόκκινο κρέας περιέχει πολλές πρωτεΐνες που συμβάλλουν στη διατήρηση της μυϊκής μάζας _ και οι μύες καίνε θερμίδες με τετραπλάσια ταχύτητα απ’ ό,τι το σωματικό λίπος. Φροντίστε μόνο να είναι άπαχο και ψητό ή βραστό.
8. Να γυμνάζεστε με παρέα. Με αυτόν τον τρόπο θα χάσετε 35% περισσότερο βάρος απ’ ό,τι εάν προπονήστε μόνοι σας. Η παρέα είναι κίνητρο για να συνεχίσετε την προπόνηση _ άλλωστε την ενθάρρυνση όλοι τη χρειαζόμαστε.
9. Να τρώτε καυτερές πιπεριές. Περιέχουν καψαϊκίνη (τη χημική ουσία που τους δίνει τη χαρακτηριστική τους γεύση) η οποία αυξάνει κατά 25% τον μεταβολικό ρυθμό.
10. Κλείστε την τηλεόραση όταν τρώτε, διαφορετικά θα αποσπάσει την προσοχή σας και θα συνεχίσετε να τρώτε ακόμα και όταν έχετε χορτάσει. Με αυτό τον τρόπο θα αποφύγετε τα 3½ κιλά που κάθε χρόνο παίρνουν όσοι τρώνε μπροστά στην TV!
11. Μην τρώτε για να νικήσετε το στρες. Οταν νιώθετε άγχος και στρες στη δουλειά και θέλετε να φάτε κάτι, να παίρνετε πρώτα βαθιές ανάσες επί 2 λεπτά, εστιάζοντας την προσοχή σας στο διάφραγμά σας (είναι ο μυς που χωρίζει θώρακα από κοιλιά), ώστε να βεβαιώνεστε ότι πεινάτε και δεν θέλετε να φάτε για παρηγοριά.
12. Να μασάτε τσίχλα χωρίς ζάχαρη. Δεκαπέντε λεπτά πριν από το φαγητό καθώς και δύο ώρες αργότερα, ώστε να μειωθεί η «λιγούρα» σας μεταξύ των γευμάτων.
13. Να κάνετε περισσότερο σεξ. Με το παθιασμένο σεξ ο οργανισμός καίει έως 150 θερμίδες. Επιπλέον διεγείρεται η παραγωγή μιας ορμόνης η οποία αυξάνει τον μεταβολισμό και την ανάπτυξη άπαχου μυϊκού ιστού.
14. Να ακούτε χαλαρωτική μουσική όταν τρώτε. Με αυτό τον τρόπο θα καταναλώνετε λιγότερο φαγητό, αφού θα μασάτε αργά και ήρεμα, ενώ θα «ακούτε» καλύτερα το σώμα σας, οπότε θα σταματάτε το φαγητό μόλις δημιουργείται το αίσθημα του κορεσμού.
15. Να τρώτε κάθε 3 ώρες το αργότερο. Με αυτό τον τρόπο ούτε θα πεινάτε ούτε θα παρουσιάζει διακυμάνσεις ο μεταβολικός σας ρυθμός.
16. Να τρώτε με παρέα. Μελέτες έχουν δείξει ότι τείνουμε να είμαστε πιο εγκρατείς στο φαγητό όταν μας βλέπουν οι άλλοι: μπορεί να μειώσετε την πρόσληψη θερμίδων έως 35%!
17. Εάν αυτό που τρώτε δεν μεγάλωσε στο χώμα, δεν περπατούσε ή δεν κολυμπούσε, αποφύγετέ το. Με άλλα λόγια, να προτιμάτε όσο γίνεται περισσότερο τρόφιμα που δεν έχουν υποστεί επεξεργασία. Τα επεξεργασμένα περιέχουν πολλά πρόσθετα, λίπη, ζάχαρη και αλάτι.
18. Να πίνετε πράσινο τσάι και καφέ. Το πράσινο τσάι περιέχει ουσίες που αλληλεπιδρούν με την καφεΐνη και διεγείρουν κατά 20% την οξείδωση του λίπους και τον μεταβολισμό σε κατάσταση ηρεμίας.
19. Να τρώτε πάντοτε καθιστοί. Θα τρώτε 35% λιγότερο απ’ ό,τι εάν μονίμως τρώτε στο πόδι.
20. Να κόβετε το φαγητό σας σε μικρά κομμάτια. Ετσι θα καταναλώνετε 20% λιγότερες θερμίδες, καθώς μελέτες έχουν δείξει πως όταν το φαγητό μας είναι κομμένο σε κομμάτια το βλέπουμε κατά 27% περισσότερο απ’ όσο όταν βλέπουμε λ.χ. ολόκληρο το κομμάτι απ’ το παστίτσιο _ και βλέποντάς το πολύ, χορταίνουμε πιο γρήγορα.
Περισσότερα... »
-
“καρκίνος στην τσέπη”, Μαρια Σ.
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣΌλα τα προβλήματα λύνονται σήμερα, εξαρτάται από το πόσο σοβαρά είναι και σε πιο στάδιο βρίσκονται όταν πας να τα αντιμετωπίσεις.
Ένα πολύ κοινό, αλλά μη αντιμετωπίσιμο πρόβλημα είναι ο “καρκίνος στην τσέπη”, που λέει και ο κύριος Γιώργος Σκούρτης.
Τι είναι αυτό; Είναι αυτό που όλοι ονομάζουμε φτώχια, αφραγκία, άδεια τσέπη.
Πεινάς και θες να φας. Όλα καλά ως εδώ. Τι να φας όμως; Αφού δεν έχεις τίποτα φαγώσιμο σπίτι σου. Να φας μακαρόνια που έφαγες εχτές και προχτές και αντιπροχτές; Ναι, αλλά δεν έχεις πλέον ούτε μακαρόνια. Να φας ρύζι, που έφαγες εχτές και προχτές και αντιπροχτές; Ναι, αλλά δεν έχεις πλέον ούτε και ρύζι. Να φας πατάτες, που έφαγες εχτές και προχτές και αντιπροχτές; Ωραίο ακούγεται… αλλά δεν έχεις πλέον ούτε πατάτες. Και στο ψυγείο σου έχεις μόνο νερό και κέτσαπ. Ωραία, να ΦΑΣ νερό με κέτσαπ. Αηδίααααα! Να ΦΑΣ νερό, αλλά θες να φας και κάτι στέρεο. ΠοÏ! να το βρεις, αφού δεν έχεις ΤΙΠΟΤΑ.
Είσαι όμως θετικός άνθρωπος, και λες, εντάξει θα το αντέξω και θα το περάσω κι αυτό…!!!
Και εντάξει να έχεις δικό σου σπίτι και να μην πληρώνεις ενοίκιο… αν δεν έχεις; Τότε τη ****** (αστεράκια για να μην πω την κακιά τη λέξη). Βέβαια και δικό σου σπίτι να χεις, τα πράγματα δεν είναι πιο εύκολα και θα σας πω γιατί. Πες ότι το σπίτι έχει budget 1000€ και πρέπει από αυτά τα χρήματα να πληρώσεις λογαριασμούς, δάνεια-κάρτες (αν έχεις) και να σου μείνουν να πας και σούπερ μάρκετ. Κι αν έχεις και προβλήματα υγείας… τότε πληρώνεις ΜΟΝΟ τις υποχρεώσεις και αν μείνει τίποτα, τότε κοιτάς τι θα φας.
Για να βγάλεις τα χρήματα που χρειάζεσαι για να ζήσεις, πρέπει να πηγαίνεις στη δουλειά σου. Και δεν μιλάω για την περίπτωση που έχεις αυτοκίνητο… μιλάω για το ότι πρέπει να πάρεις μετρό, λεωφορείο κλπ. Δυστυχώς και γι’ αυτά πρέπει να έχεις χρήματα, ώστε να πάρεις την κάρτα σου ή τα εισιτήρια σου. Και τι κάνεις όταν έχεις μείνει με 5€… μιας και από τις υποχρεώσεις, σου έμειναν μόνο αυτά;
Δεν μπαίνω καν στη διαδικασία να μιλήσω για βόλτες, ψώνια, διακοπές κλπ. Because, no money no honey…
Και περνάει ο καιρός… και σιγά σιγά σε πλησιάζει η κατάθλιψη. Αρχίζεις, (αν δεν το χεις κάνει ήδη), να νιώθεις άχρηστος που δεν έχεις χρήματα και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Το χειρότερο είναι ότι χάνεις τους φίλους σου. Γιατί κανείς δεν έχει διάθεση για πολύ καιρό να σε καταλαβαίνει και να σου συμπαραστέκεται. Όποιος κι αν είναι…
Μέσα σ’ έναν κόσμο που το χρήμα κάνει παιχνίδι, ένας με άδεια τσέπη είναι ένα τίποτα, είναι ένα μηδενικό.
*** Αφιερωμένο σε όσους παλεύουν και τα βγάζουν πέρα δύσκολα, αλλά δεν σταματούν ΠΟΤΕ να χαμογελάνε.
Μαρια Σ.
Περισσότερα... »
-
Κι άλλος γλάρος, πιό έξυπνος
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ -
Νησιώτης ;
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣΝεαρός σαν ήμουν, μετά το ναυάγιο της μεταναστεύσεως μου, στην μακρινή Αυστραλία, σχεδίαζα όταν αρθεί ο περιορισμός εξόδου από την χώρα να γίνω ναυτικός, κα να γυρνώ τον κόσμο. Ευτυχώς ή δυστυχώς δεν επετεύχθη ο σχεδιασμός αυτός, διότι στο μεταξύ ήρθε η μεταπολίτευση που άλλαξε κάποια δεδομένα.
Παρά ταύτα, η αγάπη για την θάλασσα παρέμεινε ισχυρή. Αργότερα κάθε βράδυ τα καλοκαίρια, βρισκόμουν στην θάλασσα, πότε για κολύμπι και πότε για ψάρεμα. Το ψάρεμα ήταν πρόφαση, γιατί στην ουσία είναι θέμα αν έπιασα καμιά δεκαριά σπάρους σε όλες τις εξορμήσεις. Ήταν όμως το άλλοθι για να βρεθούμε οι (ψαράδες) στην Κινέττα, και να καταλήξουμε σε κάποιο γνωστό ταβερνάκι, τραγουδώντας και πίνοντας τις μπίρες μας μέχρι πρωίας.
Τα τελευταία χρόνια που εγκαταστάθηκα σε νησί, και με το κατάλυμα μου να είναι κυριολεκτικά πάνω στο κύμα, μου δόθηκε η ευκαιρία να παρατηρήσω πιο επισταμένα την θάλασσα, και να γνωριστούμε καλλίτερα. Λένε πως είναι η θάλασσα κακός γείτονας, και δεν έχουν άδικο όσοι το υποστηρίζουν, το λέω και εγώ, ο νησιώτης τάχα.
Αυτήν την χρονιά που διανύουμε, παρόλο που η θάλασσα είναι πιο ζεστή από άλλα χρόνια, δεν είχαμε προσέλευση παραθεριστών, της οικονομικής κρίσεως βοηθούσης. Μετά την εορτή της Παναγίας στις δεκαπέντε Αυγούστου, άρχισε άλλα χρόνια η επιστροφή των παραθεριστών, και η θάλασσα γινόταν κτήμα και πάλι των εντοπίων. Αυτήν την χρονιά λοιπόν χωρίς να φύγουν οι παραθεριστές, αφού δεν ήλθαν, και συγκεκριμένα αυτήν την εβδομάδα, άρχισε η κάθοδος των εντοπίων, που φορτωμένοι τα καλάμια και τα ψαροντούφεκα, ορμούν στα νερά για να ικανοποιήσουν το μεράκι τους.
Τι πιάνουν; Εξαρτάτε από το πόσα μεγάλα ψέματα λέει ο καθένας. Έχω υπ’ όψιν μου, ένα ευμεγέθη ροφό, με το οποίον φωτογραφήθηκαν τουλάχιστον δέκα (ψαράδες). Οι επαγγελματίες τώρα, όταν τους τύχει κανένα μεγάλο κομμάτι, δεν το πουλούν αμέσως, περιμένοντας εκείνους τους ματαιόδοξους καυχησιάρηδες που με την καταβολή τιμήματος θα φωτογραφηθούν κρατώντας το ως τρόπαιο. Το αστείο του πράγματος είναι, πως οι φωτογραφίες αυτές κυκλοφορούν μεταξύ τους, κα ο ένας κοροϊδεύει τον άλλο. Αλλά είπαμε ο ψαράς και κυνηγός είναι καθ’ έξιν ψεύτες, ως προς τις επιδόσεις τους.
Κάθε απόγευμα, παίρνω το σκυλάκι μου και πάμε στην θάλασσα για αναπνεύσω το ιώδιο της, να θαυμάσω την απεραντοσύνη της και να δοξάσω τον Θεώ για όσα μας έδωσε, και εμείς τα καταστρέφουμε. Αντί λογικά να χρησιμοποιούμε την φύση, την βιάζομε με τα γνωστά αποτελέσματα. Γύρω-γύρω στα βραχάκια, κρύβουν οι ψαράδες (αυτοί με τα καλάμια) σακούλες με δολώματα, με σκοπό όταν ξαναέρθουν, να είναι εξοπλισμένοι. Ο ρόκυ, υποδυόμενος το λαγωνικό, τα ξετρυπώνει και αφού ανοίξει τις σακούλες, συνήθως πλαστικές, σκορπάει το περιεχόμενο, το οποίο έρχονται τα κοράκια και το καταναλώνουν, ο φυσικός κύκλος της ζωής.
Περιμένω τώρα, να περάσει ο Αύγουστος, να αρχίσουν τα μελτέμια να φύγουν οι ψαράδες και να έρθουν οι γλάροι με τα γλαρόπουλα για εκπαίδευση, όπως κάνανε και πέρσι και πρόπερσι, και θα κάνουν του χρόνου και τον επόμενο χρόνο και πάει λέγοντας.
Περισσότερα... »
-
Πλούτος και φτώχια
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣΈνας πατέρας με οικονομική άνεση, θέλοντας να διδάξει στο γιο του τι σημαίνει φτώχεια, τον πήρε μαζί του για να περάσουν λίγες μέρες στο χωριό, σε μια οικογένεια που ζούσε στο βουνό.
Πέρασαν τρεις μέρες και δυο νύχτες στην αγροικία. Καθώς επέστρεφαν στο σπίτι, μέσα στο αυτοκίνητο, ο πατέρας ρώτησε το γιο του:
«Πώς σου φάνηκε η εμπειρία;»
«Ωραία» απάντησε ο γιος με το βλέμμα καρφωμένο στο κενό.
«Και τι έμαθες;» συνέχισε με επιμονή ο πατέρας.
Ο γιος απάντησε:
- Εμείς έχουμε έναν σκύλο, ενώ αυτοί τέσσερις.
- Εμείς διαθέτουμε μια πισίνα που φτάνει μέχρι τη μέση του κήπου, ενώ αυτοί ένα ποτάμι δίχως τέλος, με κρυστάλλινο νερό, μέσα και γύρω από το οποίο υπάρχουν και άλλες ομορφιές.
- Εμείς εισάγουμε φαναράκια από την Ασία για να φωτίζουμε τον κήπο μας, ενώ αυτοί φωτίζονται από τα αστέρια και το φεγγάρι.
- Η αυλή μας φτάνει μέχρι το φράχτη, ενώ η δική τους μέχρι τον ορίζοντα.
- Εμείς αγοράζουμε το φαγητό μας· αυτοί πάλι, σπέρνουν και θερίζουν γι αυτό.
- Εμείς ακούμε CDs. Αυτοί απολαμβάνουν μια απέραντη συμφωνία από πουλιά, βατράχια, και άλλα ζώα. Και όλα αυτά διακόπτονται που και που από το ρυθμικό τραγούδι του γείτονα που εργάζεται στο χωράφι.
- Εμείς μαγειρεύουμε με ηλεκτρική κουζίνα. Αυτοί ό,τι τρώνε έχει αυτή τη θεσπέσια γεύση, μια
και μαγειρεύουν στα ξύλα.
- Εμείς, για να προστατευθούμε, ζούμε περικυκλωμένοι από έναν τοίχο με συναγερμό. Αυτοί
ζουν με τις ορθάνοιχτες πόρτες τους, προστατευμένοι από τη φιλία των γειτόνων τους.
- Εμείς ζούμε «καλωδιωμένοι» με το κινητό, τον υπολογιστή, την τηλεόραση. Αυτοί, αντίθετα,
«συνδέονται» με τη ζωή, τον ουρανό, τον ήλιο, το νερό, το πράσινο του βουνού, τα ζώα τους, τους καρπούς της γης τους,την οικογένειά τους.
Ο πατέρας έμεινε έκθαμβος από τις απαντήσεις του γιου του.
Και ο γιος ολοκλήρωσε με τη φράση:
«Σ'ευχαριστώ, μπαμπά, που μας δίδαξες πόσο φτωχοί είμαστε.»
Περισσότερα... »
-
Ο Σταυρός του νόστου
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣΚάθε φορά που γράφω ένα κείμενο για να αναρτηθεί στον Πυθαγόρα, έχω την ανησυχία εάν είναι κατάλληλα διατυπωμένο που να διαβάζεται από όλο το φάσμα των αναγνωστών του Blog.
Οι αναγνώστες του Πυθαγόρα είναι μια ετερόκλητη παρέα, από τριάντα χώρες του κόσμου, γεγονός πού ποτέ δεν είχα διανοηθεί. Το Πυθαγόρα ακολούθησε η ομάδα του Facebook, που έφερε πιο κοντά παλιούς μου συμπατριώτες και συμμαθητές και ακόμα εξελίσσεται. Έκανα το blog «Νείλος», αλλά δυστυχώς δεν (περπάτησε), και έτσι έκλεισε.
Το blog «τα μεράκια» αντιθέτως είχε καλύτερη διαδρομή και εξακολουθεί να είναι ενεργό, και απευθύνεται κυρίως στους Κρήτες φίλους, που το στηρίζουν.
Το Site Δαμάνια οργανώθηκε και παραδόθηκε στους Δαμανιανούς, και συνεχίζει να εξελίσσεται ομαλά
Επειδή εσχάτως πλήθυναν οι ναυτικοί, με τους οποίους διατηρώ φιλίες και επαφές, σκέφτηκα να φτιάξω ένα ακόμη blog για χατίρι τους. Το ονόμασα ο Σταυρός του νόστου, διότι είναι πράγματι δύσκολο να είναι κανείς ναυτικός όταν έχει οικογένεια, πολύ περισσότερο αν έχει και μικρά παιδιά. Σε αυτόν τον ιστότοπο θα αναρτώνται μόνο τραγούδια από το YooTube, με θέματα από την θάλασσα και τους ναυτικούς. Δεν θα περιλαμβάνει κείμενα, μόνο άσματα.
Αυτά τα ακούσματα, πολλές φορές και θεάματα, όπως είναι φτιαγμένα τα βιντεάκια, είναι αρκετά για μεταδώσουν το μήνυμα της ελπίδας και του γυρισμού. Είναι παρατηρημένο πως με το ίδιο τραγούδι, ένας άνθρωπος μελαγχολεί και ένας άλλος μερακλώνει και χορεύει. Έχω σκοπό εδώ να αφήσω τους αναγνώστες-ακροατές, να αφουγκραστούν τα αισθήματα που θα βγουν αυθόρμητα από μέσα τους, κα να εκφραστούν ανάλογα. Γι αυτό τον λόγο δεν θα υπάρχουν συνεργάτες με ελεύθερη συμμετοχή στο στήσιμο του Blog, όμως σχόλια μπορεί ο καθένας να γράφει, και τα οποία θα είναι ασφαλώς χρήσιμα και θα απαντώνται κατάλληλα. Επίσης θα περιμένω και τις προτάσεις για κάποια τραγούδια που εγώ ασφαλώς αγνοώ.
Η διεύθυνση του Σταυρού του Νόστου είναι η παρακάτω.
http://ostavrostoynostu.blogspot.com/
Περισσότερα... »
-
Ατέλειωτο ψάξιμο... Του Γιώργου Καρκάνη
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ«Ο καλύτερος τρόπος να βρεις τον εαυτό σου είναι να τον χάσεις στην υπηρεσία άλλων». Μαχάτμα Γκάντι.
Μια φράση, λίγες λέξεις, ένα απόφθεγμα μεστό σοφίας και ανεκτίμητης αξίας και πάντα επίκαιρο.
Μέσα στη δίνη του ανεμοστρόβιλου της καθημερινότητας, όλοι λίγο – πολύ έχουμε χάσει τον εαυτό μας και ψάχνουμε με αγωνία πότε δω και πότε κει μήπως και τον απαντήσουμε κάπου. Όσο περνάει ο καιρός γινόμαστε ακυβέρνητο καράβι στον ωκεανό της ζωής με φουρτούνες, τρικυμίες, παγόβουνα, καρχαρίες, ρουφήχτρες και τσούχτρες. Απʼ όλα έχει ο μπαξές της ζωής, ακόμα και μπουνάτσες κι εσύ δύσμοιρε άνθρωπε ψάχνεις κι όλο ψάχνεις να βρεις τον χαμένο εαυτό σου στον γκρίζο ορίζοντα που σιγά σιγά μεταβάλλεται σε μαύρο, σαν κατράμι. Μέσα σʼ αυτή την κοσμοχαλασιά δεν ακούς το «πάρʼ το αλλιώς», «κόψʼ το τιμόνι, δε σε παίρνει, θα τρακάρεις...».
Ο εαυτός μας, τέλειος πηδαλιούχος, μετανάστευσε σʼ άλλη γη, σʼ άλλα μέρη κι όσο το ψάξιμο δεν αποδίδει, τόσο η αγωνία, το άγχος, η αβεβαιότητα για το αύριο βάζουν φουρνέλο στα θεμέλια της ψυχικής ηρεμίας και της σωματικής ισορροπίας. Όλες οι εξασθενημένες και «εν πολλοίς» εξαντλημένες ψυχικές και σωματικές δυνάμεις επικεντρώνονται στην απέλπιδα προσπάθεια αποκόλλησης του τσακισμένου καραβιού στα φαγωμένα, ξυραφάτα βράχια πάνω στα οποία το ʽριξε η «κακούργα ζωή» λες κι και μεις οι καραβοκύρηδες δεν φταίμε λιγουλάκι, δεν έχουμε δράμι ευθύνης, είμαστε άψογοι, άμεμπτοι, φταίνε μόνο οι άλλοι, το mea culpa – λάθος μου, μας είναι άγνωσστο, προφασιζόμενοι ότι δεν ξέρουμε Λατινικά!
Ο καθημερινός σου δρόμος που σεργιανάς ασταμάτητα είναι διάσπαρτος με ευκαιρίες, πελώριες πινακίδες υψώνονται με εμφανή βέλη που σου δείχνουν το μονοπάτι για να ανταμώσεις τον εαυτό σου. Στο σεργιάνι αυτό συναντάς πηγολαμπίδες που σε καθοδηγούν στο ερημητήριο που καλογερεύει ο εαυτός σου, σε ξεμπαρκάρουν στο ξερονήσι που ξόρισες τον εαυτό σου.
Φτου και βγαίνω! Ακούω την επείγουσα ανακοίνωση για προσφορά αίματος που θα σώσει μια ζωή, αγάντα και καταφθάνω ολοταχώς! Ο χαμένος σου εαυτός «σκάει μούρη» από τη σύριγγα της αιμοληψίας, με το παράσημο της «εξαιρέτου πράξεως» στο χέρι, έτοιμος να το κρεμάσει στο λαιμό σου.
Γίνε «εμπειροτέχνης» κοινωνικός λειτουργός, ακτιβιστής, καλός σαμαρείτης, εθελοντικό δεκανίκι στον ανθρώπινο πόνο. Γίνε ναυτίλος για τον παραστρατημένο νέο που απεγνωσμένα ψάχνει το ασφαλές αραξοβόλι.
Πέρνα τον τυφλό, τον ανάπηρο στο απέναντι πεζοδρόμιο, γίνε πνευματικό αποκούμπι σʼ όποιον θέλει να «ξεφορτώσει» τα «κρίματά» του και ταυτόχρονα δρομολόγησε μια ασφαλή νέα πορεία.
Παντού υπάρχουν αόρατοι Ο.ΚΑ.ΝΑ δες που «φιλοξενούν» δυστυχισμένες υπάρξεις, έχεις το κλειδί, άνοιξε, μπες και βρες το κουράγιο να απαλύνεις τον πόνο τους.
Παραχώρησε τη θέση σου στο ανήμπορο γεροντάκι, στον ανάπηρο, στην εγκυμονούσα, στη μωρομάνα. Κάποτε, στα μέσα μαζικής μεταφοράς στην είσοδο και σε εμφανές σημείο υπήρχε η μεταλλική πινακίδα: «θέσεις δύο, για άτομα χρήζοντα βοηθείας». Έλα, όμως, που η αδηφάγος εξέλιξη, η ισοπέδωση των πάντων τα κατάπιε κι αυτά...
Στο διάβα της ζωής, «μάτσο» οι ευκαιρίες που σε καλούν, σε προσκαλούν και σε παρακαλούν να γίνεις εθελοντής υπηρέτης τους. Αυτές οι ευκαιρίες εκπέμπουν αδιάκοπα ένα εκκωφαντικό S.O.S, μην κλείνεις τα αυτιά, μην κάνεις τον Κινέζο (και φυσικά δεν εννοώ τον Σημίτη... Αυτόν θα τον δικαιώσει ή θα τον περιποιηθεί ο αδέκαστος ιστορικός του μέλλοντος), άρπαξέ το, κάνʼ το φλάμπουρο και γίνε ανιδιοτελής αρωγός στην αντιμετώπιση της κάθε δοκιμασίας...
Υπάρχουν ζώα που διαισθάνονται το σεισμό και σπεύδουν να προφυλαχθούν «προειδοποιώντας» ταυτόχρονα για τον επικείμενο κίνδυνο. Μακάρι να υπήρχαν τέτοια «ζώα» - άνθρωποι με την υπερφυσική ικανότητα να αφουγκράζονται το S.O.S πριν ενεργοποιηθεί, ώστε να έχουν φορέσει την πανοπλία της ανθρωπιάς και να είναι πανέτοιμοι στην εκπλήρωση του «καθήκοντος».
Γίνε φαμέγιος στο μιτάτο που ξεχειμάζει ο πόνος, έχει κατασκηνώσει η θλίψη και ωσονούπω ενσκήπτει η συμφορά.
Γίνε πήγασος, το φτερωτό άλογο και κουβάλα στην πλάτη το ασκί το παραφουσκωμένο τουλούμι των ανεπιθύμητων καταστάσεων και ξαπόστειλέ το στον Καιάδα της λησμονιάς.
Πάρε σκούπα και φαράσι, ξεσκονόπανο και σφουγγαρόπανο και «πάστρεψε» το κελλί της λαβωμένης ψυχής, ίσιωσε το κυρτωμένο σώμα από τα διάφορα «βάρη» και τις κακουχίες.
Ορισμένες κινήσεις που εμπεριέχουν την ανθρωπιστική προσφορά στο συνάνθρωπο είναι ανέξοδες, όπως ένα αυθόρμητο χαμόγελο, ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη, ένα άδολο φιλί με «καπάκι»
την πειστική φράση: « για ό,τι χρειαστείς, εδώ είμʼ εγώ»! καπακωμένη κι αυτή με το μονοσήμαντο κλείσιμο του ματιού, όλα αυτά αντάμα και το καθένα χωριστά, συνθέτουν το πιο «θαυματουργό ίαμα».
Αυτές οι «χειρονομίες» ιχνηλατούν το σοκάκι που οδηγεί στο σταυροδρόμι της νοσταλγικής αντάμωσης με τον εαυτό σου, έχουν δε τα έγκαιρα και επιθυμητά αποτελέσματα όταν γίνονται στο «σκοτάδι της δημοσιότητας», ο νοών – νοείτω ή κάνʼ το καλό και ρίξʼ το στον απόμερο γιαλό. Τότε θα εξαγνισθείς και θα «φιλευθείς» με τον εαυτό σου, που θα μεταλλαχθεί στο καμαρωτό καλπάζον άτι στη λεωφόρο της ψυχικής ανάτασης, ορμητήριο για κάθε προκοπή και πρόοδο.
Όλοι λίγο – πολύ ακροβατούμε πάνω στο τεντωμένο σχοινί της λεπτής ισορροπίας και με το παραμικρό στραβοπάτημα, ακούγεται η παιδική φωνούλα: τραμπα – τραμπαλίζομαι, πέφτω και τσακίζομαι! Βάλε ένα χεράκι να ενεργοποιήσεις τον αυτόματο μηχανισμό, άμα θέλεις μπορείς (!) για να απλωθεί το δίχτυ ασφαλείας...
Περισσότερα... »
-
Στην αποβάθρα
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣΜαυρισμένος θαλασσοδαρμένος, με αρκετά χρόνια να βαραίνουν την πλάτη του, ήρθε και με βρήκε ένας ναυαγός του βίου τούτου. Χρόνια ταξιδεύει μουτζούρης, αφού με τις μηχανές των καραβιών που ως τώρα γυρνάει τον κόσμο ασχολείται. Και πόσα καράβια δεν έχει αλλάξει;
Τώρα που λογαριάζει να αράξει, άκουσε να λένε για μένα, ρώτησε και ήρθε συστημένος. Μετά από μια πολύωρη κουβέντα, αναπαυμένος όπως συνήθως λέμε, σηκώθηκε να φύγει, και με χαιρέτισε λέγοντας «είσαι λιμάνι». Το διέκοψα απότομα, «λιμάνι είναι ο Χριστός μας, και μόνο Αυτός». Του κακοφάνηκε και έφυγε.
Ο φουκαράς νόμιζε πως έκανε μια ευγενική φιλοφρόνηση, στον άνθρωπο που τον ανέπαυσε, χωρίς να γνωρίζει αυτό που οι πατέρες της Εκκλησίας λένε, (όποιος παινεύει Μοναχό, τον παραδίνει στον διάβολο). Γι αυτό και οι καλόγεροι γενικά αποφεύγουν τον έπαινο, καθότι η ματαιοδοξία και η έπαρση είναι πολύ κοντά του.
Μετά αναλογίστηκα, πόσα άραγε καράβια (σαν αυτόν) βρίσκουν λιμάνι για να αράξουν, και πόσα γυρνάνε μεσοπέλαγα και θαλασσοδέρνονται χωρίς σκοπό, επειδή δεν έτυχε να ακούσουν ποτέ λόγο για πνευματικό και εξομολόγηση. Πόσοι ναυαγοί αρκούνται στο σταυρό που κάνουν, και στην επίκληση του ονόματος του Αγίου Νικολάου, και θεωρούν τους εαυτούς τους τακτοποιημένους ενώπιον του Θεού; Ας είναι.
Δεν είναι όμως λιμάνι ο πνευματικός, λιμάνι είναι ο Χριστός μας, και αν δεν είναι φυσικό και απάνεμο τότε χρειάζεται λιμενοβραχίονα, και αυτός είναι η Ορθοδοξία και τα δόγματα Της.
Στο λιμάνι μέσα, ασφαλισμένες υπάρχουν οι αποβάθρες, αυτά τα ντόκα που λένε οι ναυτικοί, είναι οι εντεταλμένοι πνευματικοί. Χρειάζεται να μπει πρώτα στο λιμάνι και μετά να δέσει στο ντοκ. Αφού δέσει θα αρχίσει να ξεφορτώνει και να φορτώνει και χαράσσει καινούργια ρώτα. Το ίδιο και άνθρωπος, θα πιστέψει στον Χριστό πρώτα, και μετά τον Πνευματικό του, εκεί θα προσδεθεί, θα ξεφορτώσει αμαρτίες και κρίματα, θα φορτωθεί Χάρη κα Έλεος Κυρίου, και θα χαράξει την νέα του πορεία με προορισμό τον Παράδεισο.
Η κάθε αποβάθρα έχει ένα συγκεκριμένο μήκος, είναι αρμόδια για να δεχθεί ορισμένα καράβια, που να χωρούν σε μήκος και βάθος, αν πάει μεγαλύτερο από εκείνα για τα οποία είναι φτιαγμένη, σίγουρα θα γίνει ζημιά, και μπορεί να αποκοπεί ή και να βουλιάξει παρασύροντας και το σκάφος. Και τι τραγωδία θα είναι τότε, ναυάγιο μέσα στο λιμάνι. Έτσι και κάποιοι πνευματικοί, καβαλούν το καλάμι, κατά το δη λεγόμενο, και αλλοίμονο, τότε το ναυάγιο είναι σίγουρο.
Για τα άλλα τα καράβια που λέγαμε, πως πελαγοδρομούν και θαλασσοδέρνονται υπάρχουν τα ρυμουλκά, τα οποία περιμένουν ένα νεύμα για να τα οδηγήσουν στο λιμάνι, αρκεί να το θελήσουν.
Περισσότερα... »
-
Μαρίκα Παπαγκίκα MARIKA PAPAGIKA - SMYRNEIKO MINORE (1919)
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ -
Αντώνης Νταλγκάς - Κρυφός είναι ο πόνος μου 1931
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ -
ΚΡΗΤΩΝ ΕΡΩΤΕΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΙΤΩΡΟΣ Α ΜΕΡΟΣ.
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ -
Η ανταμοιβή
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣΚάθε εργασία έχει την ανάλογη ανταμοιβή. Με την λογική αυτή διέπει τις σχέσεις των ανθρώπων, την μεταφέραμε και στα συναισθήματα μας. Δηλαδή, υπάρχει ένα τίμημα για την κάθε είδους συμπεριφορά.
Ορθά λένε οι κινέζοι πως «εργασία και παρουσία αγοράζεις, αγάπη και πρωτοβουλία κερδίζεις». Πόσοι από τους εργαζόμενους αγαπάνε πραγματικά τους εργοδότες τους, ώστε να εργάζονται τζάμπα για αυτούς; Κανείς!
Η κοινωνία μας είναι φτιαγμένη σαν καθρέπτης, αν χαμογελάς σου χαμογελά, και αν φτύσεις σε φτύνει. Δεν είναι το ζητούμενο αυτό, το ζητούμενο που η αχαριστία μου επιτάσσει είναι, να με υπολήπτονται να με υπακούουν και εγώ να είμαι ο παραπάντας αναγνωριζόμενος ως ο μοναδικός, τι πλάνη αλήθεια;
Το μεγάλο στοίχημα της ζωής είναι να κάνεις τους άλλους να σε αγαπούν. Αυτό το βλέπουμε από τα παιδικά ακόμα χρόνια. Όταν το παιδάκι θέλει να τιμωρήσει έναν μεγάλο, αδύναμο καθώς είναι, πεισμώνει και φωνάζει «δεν σ’ αγαπάω». Σκεφτείτε πόσο μεγάλη η αξία της αγάπης του. Αντίθετα τώρα, όταν το ρωτάς πόσο σ’ αγαπά, απλώνει τα χεράκια του σε διάσταση, και τα ανοίγει τόσο, όσο μπορεί, για να σου δείξει αυτό το υπέροχο πραγματικά αίσθημα. Πόση χαρά και ευτυχία είναι για τους μεγάλους, όταν προσπαθούν να ανιχνεύσουν στην κούνια ακόμα του μωρού ένα χαμόγελο; Και αν δεν το δουν, το φαντάζονται. Αυτό είναι η ανταμοιβή τους, για τα συναισθήματα που εκπέμπουν.
Αυτή η ανάγκη για ένα χαμόγελο, για μια χειρονομία αγάπης δεν παύει να υπάρχει στον άνθρωπο μέχρι την τελευταία του πνοή. Ένα χάδι στο κεφάλι του παππού ή ένα τράβηγμα της μαντήλας της γιαγιάς, είναι πολυτιμότερο από το πιάτο φαγητό που τους προσφέρεις αμίλητος. (αν όχι κατσουφιασμένος και νευρικός).
Έχει ανάγκη ο γηραιός άνθρωπος να μιλήσει, αλλά δεν έχει ακροατήριο, και καταλήγει να μιλά στην γάτα ή στο πουλάκι μέσα στο κλουβί. Είναι μεγάλη προσφορά να κάτσει κανείς ακούσει, όσα λέει ή όσα θέλει να πει ο ηλικιωμένος άνθρωπος με προσοχή, έστω και αν δεν τον ενδιαφέρουν. Του δίνουν αξία και ευκαιρία να δουλεύει το μυαλό του. Είναι, πιστεύω ακράδαντα, και το έχω πολλές φορές διατυμπανίσει, άδικο να ξοδεύουμε μια ώρα για τον σκύλο την ημέρα, και να μην την διαθέτουμε για τους γέρους μας. Δεν είναι υποχρεωτικό ούτε αναγκαίο να διαθέτης σκύλο, είναι υποχρέωση σου όμως να φέρεσαι ανθρώπινα στους συνανθρώπου σου. Μια γιαπωνέζικη παροιμία λέει «αν δεν έχεις γέρο στο σπίτι, τράβα να βρεις έναν»
Με την χάρη του Θεού, συναναστρέφομαι με κόσμο από όλες τις ηλικίες, από μικρά παιδάκια, που ακόμα δεν περπατούν καλά-καλά μέχρι υπερήλικες. Αυτή η ποικιλία στην συναναστροφή, είναι πηγή γνώσεων και απολαβών. Δεν εννοώ χρηματικών, αλλά αισθηματικών. Γιατί πόσο μπορείς να κοστολογήσεις ένα χαμόγελο ή μια αγκαλιά που τρέχει το παιδάκι να στην προσφέρει. Με πόση εμπιστοσύνη έρχεται το παιδάκι αυτό, το οποίο κουβαλά ο γονιός του, που και αυτός σαν παιδάκι, έπαιζε μαζί μου.
Ακόμα οι ιστορίες που αφηγούνται οι γεροντότεροι, και μαθαίνω από πρώτο χέρι, γεγονότα όπως τα ζήσανε, χωρίς τα αλατοπίπερα του αφηγητή, που θέλει να περάσει την γραμμή του και τις απόψεις του. Πόση δύναμη μου δίνουν φεύγοντας οι ευχές τους. Αυτά τα αισθήματα δεν αποτιμούνται, είναι ανεκτίμητος θησαυρός, που ανήκει σε εκείνον που τον κυνηγά.
Το ερώτημα που προβάλει είναι το εξής: πως και τι πρέπει να κάνω για κερδίσω την αγάπη; Και η απάντηση αυθόρμητα είναι μονολεκτική (ΔΩΣΕ). Ναι, δώσε αγάπη για να πάρεις, δώσε στον απέναντι σου το δικαίωμα στο λάθος. Μην είσαι συνέχεια ελεγκτικός, μην λες την γνώμη σου αν δεν στην ζητήσουν. Μην διστάζει και ζητάς όταν έχεις ανάγκη, βάλε το εγωισμό στην άκρη, και η ανταπόδοση θα έρθει.
Ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος με δύο μάτια, δυο χέρια, δυο πόδια, δυο ρουθούνια, δυο αυτιά, και τριανταδύο δόντια, να φυλάνε την ΜΙΑ γλώσσα, και όμως αυτή είναι η περισσότερη ζημιάρα από όλα τα όργανα του ανθρωπίνου σώματος. Ας χρησιμοποιούμε την γλώσσα μας αναλογικά και ποσοτικά με τα υπόλοιπα μέλη και ο κόσμος θα γίνει καλλίτερος.
Περισσότερα... »
-
τύχη μου
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣΤύχη μου, άκαρπο δεντρί,
και γιάντα σε ποτίζω,
αφού να δέσεις τον καρπό
ποτέ μου δεν ελπίζω!
Περισσότερα... »
-
Η οικογένεια (με την ευρύτερη έννοια)
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣΠριν από λίγο καιρό υπήρξε μια σημείωση ενός καλού φίλου, στο Facebook, που παραπονιόταν γιατί τα χέρια του δεν μπορούσαν να αγκαλιάσουν όλους, όσους αγαπά, ταυτόχρονα.
Το ταυτόχρονα είναι δική προσκόλληση, αλλά πιστεύω πως τον εκφράζει. Επειδή ζούμε σε εποχές που όλα σχεδόν περνούν μέσα από καλώδια, θα ήταν ευχής έργο να θεωρεί αυτά τα καλώδια επέκταση των χεριών του.
Πως έφτασε σε αυτήν την ευλογημένη σκέψη; Πως πλήθυναν τόσο πολύ οι φίλοι; Πως πολλαπλασιάστηκε η αγάπη με την πάροδο του χρόνου; Η απάντηση και στα τρία ερωτήματα είναι απλή. Έσπειρε και τώρα θερίζει; Κι αν σπείρεις καλαμπόκι, δεν θερίζεις σιτάρι. Η παροιμία λέει πως ότι «σπείρεις θα θερίσεις» αλλά και «όποιος σπέρνει ανέμους θερίζει θύελλες».
Αυτός προφανώς έσπειρε αγάπη, και αυτό απολαμβάνει τώρα.
Αυτό σε συνδυασμό με αυτό που διάβασα σήμερα,
Γεράματα σημαίνει ανημποριά ανικανότητα να εξυπηρετηθείς να εξαρτάσαι από τους άλλους οι όποιοι σε βλέπουν κουραστική μια που έχεις πολλά να τους ζητήσεις. ΟΤΑΝ δεν μπορείς να προσφέρεις πια .......όταν σε τρώει η μοναξιά ...όταν περνούν μέρες και δεν έχεις να αλλάξεις με άνθρωπο κουβέντα .....δεν ξέρω μα τα φοβάμαι και ας ξέρω πως είναι ΑΝΑΠΟΦΕΚΤΑ.......
Με παρακίνησαν να στείλω την απάντηση αυτή.
Γεράματα σημαίνει πείρα σοφία και προσφορά της γνώσης σου με αγάπη στις επερχόμενες γενεές. Ακόμα σημαίνει αντοχή και υπομονή στην ανημποριά του σώματος, και συνομιλία με το Θεό με την εκτεταμένη προσευχή που δεν έκανα όταν δεν τα είχα.
Το κυριότερο! Γεράματα είναι η συγκομιδή της βιωτής του κάθε ανθρώπου χώρια, με άλλα λόγια, όπως στρώνεις κοιμάσαι.
Ο άνθρωπος ποτέ του δεν παύει να δίνει, ακόμα και καθηλωμένος, δίνει στους υπηρετώντας τον, την ευκαιρία να αναπτύξουν την υπομονή τους, και έτσι να εκφράσουν την αγάπη τους. Η μοναξιά για εκείνον τον άνθρωπο, που έχει βρει την εσωτερική του γαλήνη είναι ανύπαρκτη, αφού ο χρόνος αυτός είναι η ευκαιρία για περισυλλογή και ετοιμασία για το ταξίδι προς την άλλη ζωή, την όντως ΖΩΗ.
Για να μπορέσει ο άνθρωπος να βιώσει σωστά τα γεράματα του, πρέπει να τα ετοιμάζει, από τα νιάτα του. Να διευρύνει όσο μπορεί περισσότερο, το κύκλο της προσφοράς του, αλλά, αυτή να είναι ανιδιοτελής. Τα χαρίσματα που ο καθένας μας διαθέτει, είναι δωρεά από τον Δημιουργό μας, και αφού είναι δωρεάν πρέπει και δωρεάν να τα παρέχει προς τους συνανθρώπους του.
Μπορεί ο κάθε άνθρωπος να ξεφύγει από τα στενά όρια της κατά σάρκα οικογενείας και να εισέλθει στην ευρύτερη και μεγαλύτερη οικογένεια, την χριστιανική. Δεν μιλώ για τυπικές καταστάσεις, όπου ο εκκλησιασμός συνδυάζεται με το κουτσομπολιό και την επίδειξη της γκαρνταρόμπας μας. Αλλά ουσιαστικά. Γύρω μας, υπάρχει αυτή η μεγάλη οικογένεια, ανήμποροι, άρρωστοι, ορφανά, ενδεείς, εμπερίστατοι και φυλακισμένοι. Άνθρωποι λιγομίλητοι, που φοβούνται να εκφραστούν, επειδή δεν νοιώθουν ασφάλεια. Περιμένουν όμως, αλλά δεν ξέρουν τι περιμένουν. Στο στόμα τους έχουν την δικαιολογία «άνθρωπο ου έχω». Του διαφεύγει η απάντηση «Εγώ είμι ώδε». Είμαι δίπλα σου, με ζήτησες, όχι διότι έχεις εμπιστοσύνη στις δικές σου δυνατότητες.
Πρέπει εγκαίρως όταν μπορούμε να συνδράμουμε αυτούς τους ανθρώπους, διότι αυτή είναι η ευρύτερη οικογένεια μας, η οικογένεια του Χριστού μας. Πρέπει η προσφορά να είναι από το στέρημα μας και όχι από το περίσσευμα, διότι τότε δε έχει αξία. Ένας τέτοιος άνθρωπος δεν διστάζει να απλώσει το χέρι να σφίξει το χέρι του συνανθρώπου του και δεν σιχαίνεται να φάει στο ίδιο τραπέζι. Ένας τέτοιος άνθρωπος ποτέ δεν θα αισθανθεί μοναξιά.
Τέλος ένας τέτοιος άνθρωπος δεν φοβάται να γεράσει, διότι ξέρει πως σε κάθε περίπτωση έχει τα θάρρη του στο Θεό, ο Οποίος θα μεριμνήσει γι αυτόν.
Περισσότερα... »
-
Επιμένω στον Γλάρο,
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ -
O Glaros (To tragoudi tis limnis)-E.Karaindrou-T.Tsanaklidou
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ -
Bithikotsis Vougiouklaki Ypomoni
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ -
Κουζουλάδες
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣΈνας Κρητικός με τοπική ενδυμασία, γκιλότα στο χρώμα του σάπιου μήλου, μαύρο σακάκι ραμμένα και καλοπληρωμένα στου ράφτη, άσπρο καθαρό και καλοσιδερωμένο πουκάμισο κουμπωμένο μέχρι το λαιμό, καφετιά μοντέρνα λεπτή ζώνη και καφετιά καλογιαλισμένα στιβάνια, ταξιδεύει με το βαπόρι για τον Πειραιά. Πρώτη θέση φυσικά.
(Έτσι νομίζω ότι έπρεπε να πάμε ορισμένοι από τους αγρότες της Κρήτης πριν από περίπου δύο χρόνια στην Αθήνα. Φρεσκοξυρισμένοι, καλοντυμένοι και λεβέντες. Όχι μαυροπουκαμισάδες με τις μουστάκες και τους ναργιλέδες... τελπσπάντωνν).
Ένας καμαρώτος γύρω στα σαράντα, όταν του πήγε το σκέτο ελληνικό καφέ που του παράγγειλε, θέλησε να του κάνει τον έξυπνο και τον ρωτάει: Μπρεσύ... σύντεκνε... τούτο το πλεοούμενο έχει μήκος 206 μέτρα, πλάτος 28 μέτρα, ύψος 44 μέτρα και βάθος 6,5 μέτρα.
(Ξέρετε, το βαπόρι είναι το μόνο πράμα που έχει και τέταρτη διάσταση και ελάχιστοι άνθρωποι... δυστυχώς)... μπορείς να μου πεις πόσο χρονών είναι ο καπετάνιος;
- Tι να σου πω παιδάκι μου... δεν τονε θωρρώ τον καπετάνιο...αν τονε θωρρούσα θα σου έλεγα.
- Κααλά... τον καπετάνιο δεν τονε θωρρείς, εμένε που με θωρρείς πόσο με κάνεις;
- 42... του λέει ο Κρητικός.
- Μπράαααβο... του λέει ο καμαρώτος, έπεσες δυάνα... πως το κατάλαβες!!!!!!!!!
- Να σου πω... στο χωριό μου, έχουμ ένα γκοπέλι που είναι 21 χρονώ και είναι μισοκούζουλο... εσύ που είσαι ολοκούζουλος, δεν θα ʽσαι 42!!!!!!!!
Περισσότερα... »
-
Ψυχοπλάκωμα τέλος εποχής Β΄μέρος
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣΆρεσε η προηγούμενη ανάρτηση με την περιγραφή της γειτονιάς κάπου στο 1970, και επειδή είναι ανάλαφρη και ανώδυνη, δεν απαιτεί πολύ προσπάθεια συνεχίζω να ξετυλίγω το κουβάρι της εποχής.
Εκείνα τα χρόνια οι άνθρωποι ήταν φοβισμένοι και είχαν λόγους γι αυτό. Ο πρώτος ήταν η ανελευθερία, ο στρατιωτικός νόμος που είχε μετατρέψει όλη την χώρα σε στρατόπεδο. Η ευκολία που γινόντουσαν οι συλλήψεις και η αβεβαιότητα του γυρισμού. Ο στιγματισμός που σου στερούσε το μεροκάματο, ήταν ο μεγάλος εφιάλτης.
Δεν είχαν ξεχαστεί τα χρόνια του πολέμου και της κατοχής. Οι πιο μεγάλοι σε ηλικία είχαν πολεμήσει και αφηγούνταν ιστορίες του μετώπου, μαζί με τις ιστορίες που λέγανε τα γεροντάκια, θύματα της Μικρασιατικής καταστροφής, συγκρατούσαν τους νεότερους που ακόμα δεν είχαν χορτάσει ψωμί. Κι όμως σε αυτό το κλίμα που επικρατούσε, εύρισκε πάλι ο Έλληνας τον λόγο να διχογνωμεί, και να φανατίζεται σε δύο πόλους. Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός, Βουγιουκλακικοί και Καρεζικοί, ακόμα Βοσκοπουλικοί και Πουλοπουλικοί, αυτά έτσι στα πρόχειρα. Τότε ο Βοσκόπουλος που ακόμα και σήμερα συζητείται, σύμφωνα με τα έντυπα της εποχής, έπαιρνε νυχτοκάματο 10000 δραχμές, ΝΑΙ ! δέκα χιλιάδες, ασύλληπτο ποσό τότε.
Περνούσε στις γειτονιές με το τρίκυκλο, ο γαλατάς, μοίραζε και το γιαούρτη στο πήλινο κεσεδάκι, που το χρέωνε και έπρεπε να το επιστρέψεις για να σου δώσει άλλο. Και επειδή ήταν λίγα, πολλές φορές αρνούνταν την πώληση του γιαουρτιού, προκειμένου να εξασφαλίσει τα κεσεδάκια του. Τρίκυκλο είχε και ο παγωτατζής, ΕΒΓΑ, Παπασπύρου και ΑΣΤΥ, διαλαλούσε, και μάζευε ουρά τα πιτσιρίκια που τον κορόιδευαν. «Έβγα Παπασπύρο και μην την αφήσεις». Τρίκυκλο και ο ψαράς, και ο μανάβης και γέμιζαν οι γειτονιές τρίκυκλα.
Ερχόντουσαν στην Αθήνα συνέχεια καινούργιοι κάτοικοι, όχι μόνο από την επαρχία, αλλά και από το εξωτερικό. Από τις παροικίες που σβήνανε, και από την Πόλη. Έλληνες που αισθανόντουσαν ασφάλεια στην Αθήνα. Για κάποιους από αυτούς ήταν το τέλος του κυνηγητού τους, για άλλους απλώς ένα διάλειμμα.
Το ποδηλατάδικο απαραίτητο συμπλήρωμα της γειτονιάς. Τα αγόρια κυρίως ξόδευαν το χαρτζιλίκι τους εκεί, νοικιάζοντας για μια ώρα το ποδήλατο αντί πέντε δραχμών, δεν είχε το κάθε παιδί δικό του, ακόμα. Και όταν ερχότανε η Κυριακή, μετά την Εκκλησία πάντα, και δεν επαρκούσαν τα δέκα ή δεκαπέντε ποδήλατα, γραφόντουσαν σε λίστα αναμονής, και περίμεναν καρτερικά στο πεζοδρόμιο να φτάσει η σειρά τους.
Στα μαγαζιά, σε κάθε είδους, δουλεύανε και παιδιά. Τα αφεντικά σφαλιαρίζανε καμιά φορά τα παιδιά, και αυτά το θεωρούσαν μέσα στο καθήκον τους, ή ακόμα τιμωρία για την κακή τους απόδοση. Αυτά τα παιδιά ήταν εκείνα που εκτελούσαν κάθε θέλημα του αφεντικού τους. Τα αφεντικά αν δεν ήταν ευχαριστημένα κάνανε παράπονα στους γονιούς τους, και άντε αυτά τα παιδιά να βρούνε ποτέ δίκιο. Αυτά πάλι τα παιδιά είχαν ξεχωριστές ομάδες, από τα άλλα που πηγαίνανε στο σχολείο, ήταν πιο χειραφετημένα.
Τα περίπτερα δεν είχαν την σημερινή μορφή, του μικρού μαγαζιού. Ήταν περίπτερο που πουλούσε κυρίως τσιγάρα και εφημερίδες. Οι άδειες λειτουργίας περιπτέρου αφορούσαν κυρίως εκείνους τους αναπήρους πολέμου που δεν είχαν άλλο τρόπο να βγάλουν τον επιούσιο. Σήμερα έχει εξελιχθεί σε κανονική επιχείρηση, πολλές φορές με υπαλληλικό προσωπικό. Τότε μόνο ο περιπτεράς ήταν πίσω από παραθυράκι, και καμιά φορά τον αντικαθιστούσε η γυναίκα του, να φάει και να γυρίσει. Πούλαγε εφημερίδες 1,5 δραχμή, περιοδικά και τσιγάρα. Σοκολάτες και καραμέλες και ελάχιστα είχαν ψυγείο να πουλάνε πορτοκαλάδες ΗΒΗ και ΤΑΜ-ΤΑΜ. Στο περίπτερο κατέφευγαν να ρωτήσουν όλοι οι νεοφερμένοι στην γειτονιά, που βρίσκεται η τάδε ή η δείνα οδός. Εκεί καταφεύγανε για τα τηλεφωνήματα. Τον αριθμό του περιπτερά έδιναν για επικοινωνία όταν ήταν ανάγκη. Και σε κάποια περίπτερα δίπλα σε πάρκα με παγκάκια, καθόντουσαν και περίμεναν την σειρά τους να τηλεφωνήσουν, ή να δεχθούν τηλεφώνημα κάποιες κοπέλες. Ο περιπτεράς πάντοτε να φωνάζει, «Συντομεύεται περιμένουν κι άλλοι», η αξία του τηλεφωνήματος μια δραχμή. Για να αποκτήσει ένα σπίτι τηλεφωνική σύνδεση, περίμενε στην καλλίτερη περίπτωση δυο χρόνια μέχρι να εγκριθεί η αίτηση του. Σήμερα …… άστο καλύτερα. . . .
Εκείνη την εποχή στην λεωφόρου Κηφισού, στο ποτάμι είχε ανοίξει το πρώτο Super-market ο Σκλαβενίτης. Πρωτόγνωρο πράγμα τόσο μεγάλο μπακάλικο, τέτοιου είδους συσκευασίες. Όσοι διέθεταν αυτοκίνητο, ήταν οι προνομιούχοι που μπορούσαν να πάνε μέχρι εκεί και να ψωνίσουν οικονομικότερα όπως λέγανε. Δεν είχαν όλοι άδεια οδήγησης, και την λέγανε, δίπλωμα, τόση μεγάλη αξία δώνανε σε αυτήν την ικανότητα. Τότε με την παρακμή του κινηματογράφου, άρχισαν οι σινεμάδες να γίνονται Super-market, και γέμισε ο κόσμος με τις πολυεθνικές αλυσίδες.
Τα χρόνια πέρασαν, χορτάσαμε ψωμί και ξεχάσαμε. Αυτό ακριβώς είναι το λάθος μας. Ξεχάσαμε, δεν πρέπει να ξεχνούμε, αλλά από ότι δύσκολο περάσουμε να αντλούμε διδάγματα. Και έτσι η συγκυρία έφερε στην Αθήνα πάλι τον φόβο, πάλι την φτώχια, πάλι τον διχασμό, αυτό το μεγάλο σαράκι της ρωμιοσύνης. Χρειαζόμαστε αισιοδοξία και αυτή είναι έμφυτη στη ψυχή του Έλληνα, αλλά χρειάζεται αφύπνιση. Εμπρός λοιπόν.
Περισσότερα... »
-
ΚΑΝΟΝΕΣ ΟΔΗΓΗΣΗΣ ΕΛΛΗΝΩΝ
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
* Τα φλας προδίδουν την επόμενη κίνηση σου. Ο γνήσιος Έλληνας οδηγός δεν τα χρησιμοποιεί ποτέ.
* Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να κρατάτε απόσταση ασφαλείας από το προπορευόμενο όχημα διότι στο κενό που αφήσατε μπορεί να «χωθεί» κάποιο άλλο όχημα φέρνοντας σας σε ακόμα πιο δύσκολη θέση.
* Όσο πιο γρήγορα διασχίσετε ένα κόκκινο φανάρι, τόσο μειώνονται οι πιθανότητες να συγκρουσθείτε με άλλο όχημα.
* Ποτέ μα ποτέ μην ακινητοποιήσετε το όχημα σας σε πινακίδα "STOP". Τα οχήματα που σας ακολουθούν δεν θα περιμένουν αυτή την αντίδραση σας, με αποτέλεσμα να καρφωθούν» πάνω σας.
* Ποτέ μην κλείσετε το δρόμο σε ένα σαραβαλάκι. Ο οδηγός του δεν έχει τίποτα να χάσει.
* Το φρενάρισμα πρέπει να γίνεται όσο πιο αργά μπορείτε για να σιγουρέψετε την καλή λειτουργία του ABS, το οποίο με τη σειρά του θα σας ανταμείψει με ένα χαλαρωτικό μασάζ του ποδιού σας. Για τους μη κάτοχους ABS είναι μια ευκαιρία να τεντώσουν τα πόδια τους.
* Ποτέ μην προσπερνάτε από αριστερά όταν μπορείτε να το κάνετε από δεξιά. Είναι μια ευκαιρία να γελάσετε καθώς ο οδηγός του οχήματος που μόλις προσπεράσατε τρομάζει.
* Τα όρια ταχύτητας είναι αυθαίρετοι αριθμοί που δίνονται μόνο ως πρόταση και δεν είναι προφανώς εκτελέσιμα στην Ελλάδα.
* Βρίσκεστε στην αριστερή λωρίδα με τρελό μποτιλιάρισμα και δεν υπάρχει χώρος να κινηθείτε ούτε εκατοστό. Ο οδηγός του οχήματος που βρίσκεται ακριβώς από πίσω σας, ο οποίος κορνάρει και αναβοσβήνει τα φώτα, είναι πεπεισμένος πως μπορεί να τα πάει καλύτερα από εσάς, αν ήταν στην θέση σας.
* Ο γνήσιος Έλληνας οδηγός, ελαττώνει πάντα ταχύτητα για να περιεργαστεί οτιδήποτε του κινήσει το ενδιαφέρον. Αυτό μπορεί να είναι από βιτρίνα μέχρι και γκόμενα (εντός πόλεως) και από ατύχημα μέχρι και αλλαγή λάστιχου (εκτός πόλεως).
* Μάθετε να αλλάζετε λωρίδες με γρήγορους χειρισμούς. Χάρις στον υπουργό συγκοινωνιών, η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε μια απέραντη πίστα με τρύπες-κλειδιά οι οποίες έχουν τοποθετηθεί σε καίρια σημεία για να ελέγξουν τα αντανακλαστικά σας.
* Είναι παράδοση στην Ελλάδα να κορνάρεις μόλις ανάψει το πράσινο φανάρι ακόμα και αν είστε πρώτος σ' αυτό.
* Ποτέ μην κάνεις χώρο σε αντίθετα διερχόμενο όχημα όταν κινείσαι αντίθετα σε μονόδρομο. Ο οδηγός του θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τον παράλληλο μονόδρομο, άρα για να κινείται στον ίδιο δρόμο με εσάς μάλλον το κάνει επίτηδες.
* Θυμηθείτε ότι ο σκοπός κάθε Έλληνα οδηγού είναι να φτάσει πρώτος και θα κάνει ότι χρειαστεί γι αυτό.* Πάντα θα υπάρχει ένας πολύ καλός λόγος για τον οποίο εσείς θα βιάζεστε. Αντιθέτως όλοι οι υπόλοιποι οδηγοί των οχημάτων που θα συναντήσετε στον δρόμο σας δεν έχουν ιδέα γιατί πήραν τους δρόμους σήμερα.
* Οι Ελληνίδες γυναίκες οδηγοί, μπορούν να πλένουν, μαγειρεύουν, πλέκουν, να κάνουν sex, να μιλούν στο τηλέφωνο αλλά δεν μπορούν να οδηγήσουν.
* Το προστατευτικό κράνος φοριέται στον αγκώνα για ανεξακρίβωτους ακόμα λόγους. Σας συμβουλεύουμε να ακολουθήσετε και εσείς τη μόδα.
* Οι προστατευτικές ζώνες είναι επικίνδυνες. Έρευνες στην Ελλάδα έδειξαν ότι χιλιάδες crash test κάνουν λάθος. Άμα είναι γραπτό σου, θα πας κι ας φοράς ζώνη...
* Ανεξαρτήτως άσματος, το στερεοφωνικό του οχήματος σας πρέπει να παίζει στο φουλ. Με αυτό τον τρόπο διασκεδάζετε τους πεζούς που περιμένουν υπομονετικά πότε θα τους δώσει κάποιος προτεραιότητα να διασχίσουν την διάβαση.
* Οι πεζοί είναι οι κυριότεροι εχθροί των οδηγών, διότι καταλαμβάνουν χώρο στα πεζοδρόμια με αποτέλεσμα να μην μπορούν να σταθμεύσουν αυτοκίνητα και διασχίζουν τους δρόμους αναγκάζοντας τα διερχόμενα οχήματα να ελαττώσουνε ταχύτητα.
Περισσότερα... »
-
ΒΡΕ ΠΩΣ ΜΠΑΤΗΡΗΣΑΜΕ - Τρίο Κιτάρα
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ -
Η τροφή σου, το φάρμακό σου...Του Γιώργου Ανδρεαδάκη*
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣΕδώ και 2.500 χρόνια η θαυμαστή ρήση του Ιπποκράτη (460 π.Χ. Κως-377 π.Χ. Λάρισα) παραμένει πάντα επίκαιρη: “η τροφή σου να είναι το γιατρικό σου, και το γιατρικό σου να είναι η τροφή σου”.
“Μητέρα κάθε ασθενείας είναι η κακή διατροφή” (κινέζικη παροιμία).
Το να γνωρίζει κανείς πως να ακολουθεί μια σωστή και ισορροπημένη διατροφή ανάλογα με τις προσωπικές του ανάγκες, σημαίνει να διαθέτει τέτοιο πλούτο γνώσης ώστε να αντιμετωπίζει-ή και να προλαμβάνει-μικρά και μεγάλα προβλήματα υγείας.
Ολοένα και περισσότερες κρατικές υπηρεσίες και επιστημονικά ιδρύματα σε παγκόσμιο επίπεδο, συμφωνούν στο ότι η διατροφή επηρεάζει την υγεία σε πολύ μεγάλο βαθμό.
Οι έρευνες σχετικά με το αντικείμενο πληθαίνουν τα τελευταία χρόνια με εντυπωσιακούς ρυθμούς. Η διατροφή διαθέτει ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα: είναι ο μόνος καθοριστικός για την υγεία παράγοντας, που εξαρτάται αποκλειστικά από εμάς τους ίδιους και τις συνήθειές μας.
Εμείς έχουμε τον τελευταίο λόγο για το τι περνά ή όχι από το στομάχι μας. Ο όρος “ποιότητα στη διατροφή μας” έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια, σαν αποτέλεσμα εθνικών και παγκόσμιων αλλαγών στην αγροτική πολιτική, στον αυξανόμενο ανταγωνισμό, καθώς και στη συνεχή αύξηση του ενδιαφέροντος για την παραγωγή υγιεινών και ποιοτικών τροφίμων, τα οποία έχουν παραχθεί με σεβασμό προς το περιβάλλον.
Τα φυτά συνθέτουν χημικές ενώσεις που ονομάζονται φυτοχημικά, για να αντιμετωπίζουν τους εχθρούς τους. Αυτές οι ουσίες είναι πολύτιμες για την υγεία μας και αποτελούν σημαντικό μέρος της ανθρώπινης διατροφής. Οι ιδιότητές τους είναι ιδιαίτερα σημαντικές για την υγεία του ανθρώπου και συμβάλλουν στη μείωση της εμφάνισης χρόνιων παθήσεων. Ανάμεσα στις ιδιότητές τους συγκαταλέγονται οι αντικαρκινικές, οι αντιφλεγμονώδεις, η προστασία ενάντια στην αρτηριοσκλήρυνση, στα προβλήματα όρασης και σε άλλες μορφές παθήσεων. Σύμφωνα με μελέτες, σημαντικός παράγοντας για να μπορέσουμε να επωφελούμαστε από αυτά τα χαρακτηριστικά είναι η κατανάλωση φρούτων και λαχανικών σε ημερήσια βάση.
Στόχος όμως μεγάλου μέρους της επιστημονικής κοινότητας, είναι η κατανόηση της βιοσύνθεσης των φυτοχημικών και των παραγόντων που την επηρεάζουν. Οι μελέτες αποδίδουν την αύξηση ή τη μείωση των φυτοχημικών σε παράγοντες όπως το σύστημα καλλιέργειας, ο γονότυπος, ο προγραμματισμός της εποχής φύτευσης, ο εμβολιασμός, η θερμοκρασία ή η ποσότητα της άρδευσης, ο φωτισμός, η σύσταση του εδάφους, η λίπανση, αλλά και μετασυλλεκτικοί χειρισμοί και τρόπος παρασκευής του φαγητού.
Οι διατροφικές συνήθειες ενός τόπου πέραν από τη θρεπτική τους αξία, είναι και δείγμα πολιτισμού. Ο άνθρωπος δεν δημιουργήθηκε απλώς για να τρώει το φαγητό του όπως η μηχανή του αυτοκινήτου που καταβροχθίζει τη βενζίνη του ρεζερβουάρ. Το φαγητό είναι ταυτόχρονα επικοινωνία με τον Θεό και με τους ανθρώπους, την οικογένεια, τους φίλους, τους συναδέλφους. Η επικράτηση του “φαστφουντάδικου” και του “ντελίβερι” πέραν από τις αρνητικές επιπτώσεις για την ανθρώπινη υγεία (παχυσαρκία, αρρώστιες, δηλητηριάσεις κ.λ.π), είναι πλήγμα κατά του πολιτισμού της ανθρωπότητας.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα υγιεινής και ισορροπημένης διατροφής, αποτελεί η κρητική διατροφή. Ηταν λιτή και είχε σαν βάση το ελαιόλαδο. Η κατανάλωση κρέατος ήταν αρκετά περιορισμένη (μια φορά την εβδομάδα ή και καθόλου στις περιόδους νηστείας). Οι πρωτεΐνες προέρχονταν κυρίως από όσπρια, δημητριακά, ξηρούς καρπούς, γαλακτοκομικά προϊόντα, αυγά, ψάρια και θαλασσινά. Η κατανάλωση λαχανικών, φρούτων και άγριων χόρτων υπερέβαινε τα 600 γραμ./ημέρα. Σταφύλια, σταφίδα, σύκα (φρέσκα ή ξερά), κρασί, ρακί, ροφήματα από τα βότανα της Κρήτης, μέλι, εσπεριδοειδή, συμμετείχαν στην καθημερινή διατροφή. Οι Κρητικοί είχαν έντονη σωματική άσκηση και περπατούσαν περίπου 13 χιλιόμετρα την ημέρα.
Σήμερα, όλοι οι διατροφολόγοι του κόσμου καθώς και οι γιατροί όλων των ειδικοτήτων, αποδέχονται την κρητική διατροφή ως την πλέον υγιεινή. Εχει γίνει γνωστή και ως μεσογειακή διατροφή και κατακτά ολοένα και περισσότερο τις αγορές του κόσμου.
Με πυρήνα αυτό το πρότυπο, μπορούμε να εμπνευστούμε και να δημιουργήσουμε ένα νέο ευρωπαϊκό διατροφικό πολιτισμό.
Το ελαιόλαδο, αποτελεί τη βάση της μεσογειακής διατροφής και είναι το μόνο λάδι που προέρχεται από ολόκληρο το φρούτο και όχι από σπόρους.
Το καλής ποιότητας ελαιόλαδο, περιέχει φυτοχημικά συστατικά, ικανά να προκαλέσουν τον θάνατο των καρκινικών κυττάρων και μπορεί να συμβάλει στη μείωση του κινδύνου εμφάνισης διάφορων μορφών καρκίνου.
Ο εμπλουτισμός της καθημερινής μας διατροφής με αγνό παρθένο ελαιόλαδο, μπορεί να προσφέρει σημαντικά πλεονεκτήματα για την υγεία μας, σε συνδυασμό βέβαια με την ισορροπημένη διατροφή. Το ελαιόλαδο ήταν και παραμένει η κύρια πηγή ενέργειας των Κρητικών για περισσότερο από 4.000 χρόνια. Εκτός από τη σπουδαιότητά του στη διατροφή των μεσογειακών κυρίως λαών, είναι επίσης γνωστό για τις θεραπευτικές του ιδιότητες.
Οι θεραπευτικές αρετές του ελαιολάδου ή του “υγρού χρυσού” όπως συνήθιζε να το αποκαλεί ο Ομηρος, είχαν διαπιστωθεί από γιατρούς της αρχαιότητας όπως ο Γαληνός, ο Ιπποκράτης και ο Διοσκουρίδης.
Τα αγνά, ανόθευτα και αυθεντικά τρόφιμα που αντιστέκονται στη λογική της χημείας και του έτοιμου φαγητού της καταναλωτικής κοινωνίας, είναι ο καλύτερος τρόπος για την αντιμετώπιση της επιδημίας των χρόνιων νοσημάτων. Η σύγχρονη Ιατρική δεν λάμβανε σοβαρά υπόψη τη σημασία της διατροφής ακόμα και μέχρι πριν λίγα χρόνια (50 περίπου), θεωρώντας μύθους και λαϊκές δοξασίες τις απόψεις των υποστηρικτών της, επειδή στερούνταν επιστημονικά τεκμηριωμένων αποδείξεων. Η συνδυασμένη έρευνα της γεωπονίας, της φαρμακευτικής, της ιατρικής, καθώς και της διαιτολογίας, θα ανοίξουν νέους δρόμους για τη διατροφή, την ποιότητα ζωής, το περιβάλλον και κυριότερα τον πολιτισμό.
* Ο Γιώργος Ανδρεαδάκης είναι τεχνολόγος γεωπόνος
Περισσότερα... »
-
Ο ΓΛΑΡΟΣ ΙΩΝΑΘΑΝ ΛΙΒΙΝΓΚΣΤΟΝ
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ -
Ανεπιδοτο
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ -
Ψυχοπλάκωμα τέλος
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣΘες η υπερβολική ζέστη σε συνδυασμό με την υγρασία, θες η υπερβολική γκρίνια για τα οικονομικά, θες τα όσα υπερβολικά απαισιόδοξα μηνύματα, από όλες τις μεριές που καταφθάνουν εδώ, επηρέασαν και μένα. Έτσι ο Πυθαγόρας στις τελευταίες αναρτήσεις, είχε ένα υποβόσκων ψυχοπλακωτικό υπόβαθρο, χωρίς να το πάρω χαμπάρι. Ώσπου ήρθε ο έλεγχος, ΦΤΑΝΕΙ το ψυχοπλάκωμα.
ΝΑΙ! Φτάνει,
Η ζωή τρέχει και επιφυλάσσει και καλές στιγμές και κακές στιγμές. Αλλά είναι στιγμές στην διαδρομή του χρόνου, δηλαδή, ασήμαντες ποσότητες.
Αυτό το προοίμιο είναι τελείως άσχετο με αυτό που ακολουθεί, το έγραψα μόνο για ευχαριστήσω εκείνον που με ξύπνησε. Κοιτάζοντας την θάλασσα εχθές, από τις εξαιρετικά λίγες φορές μελαγχόλησα, και σηκώθηκα να επιστρέψω μπρός στο πληκτρολόγιο, να περιγράψω μια συνοικία αθηναϊκή, του 70, αλλά μόλις μπήκα κάτω από τα κεραμίδια ξαναβγήκα αμέσως, το θερμόμετρο έδειχνε 36 βαθμούς και το υγρόμετρο 71%, δηλαδή απελπισία, μολονότι είμαι πάνω στο κύμα που λέει ο λαός.
Το θέμα μας τώρα, είναι η παλιά άλλα όχι πολύ παλιά συνοικία της Αθήνας. Κατά την δεκαετία του 60 η Αθήνα άλλαζε τρομακτικά γρήγορα για την εποχή εκείνη, αφού μετακομίζανε από την επαρχία στην πρωτεύουσα, και από εκεί στις χώρες του εξωτερικού όλο και περισσότεροι νέοι.
Αυτήν την Αθήνα δεν την έζησα, αλλά ακριβώς στην αρχή της επόμενη του 70, βρέθηκα και εγώ να ζώ σε αυτήν ακριβώς στα μεσούρανα την χούντας.
Οι αυλές υπήρχαν ακόμα, αν και η ανοικοδόμηση δούλευε αβέρτα.
Σε μια αυλή ζούσαν σε δωμάτια ξεχωριστά οικογένειες, ή μεμονωμένα επαρχιωτόπουλα, με κοινό πολλές φορές αφοδευτήριο και μαγειρείο, αν και σε κάποιες περιπτώσεις μαγειρεύανε μέσα στο ίδιο δωμάτιο που κοιμόντουσαν. Η παρουσία της αστυνομίας έκδηλη και φανερή, εμφανιζόταν συνεχώς και ξαφνικά. Κτυπούσαν την πόρτα έμπαιναν, έβγαιναν ανενόχλητα, συλλαμβάνοντας και καρπαζώνοντας όποιον τους έκανε κέφι. Λογαριασμό δεν δίνανε σε κανέναν. Φυσικό επόμενο σε εποχές που δεν υπήρχε δημοκρατία. Απορώ καμιά φορά με τους νοσταλγούς εκείνης της εποχής, είχαν ή ακόμα έχουν κατανοήσει την σημασία της λέξεως αξιοπρέπεια; Ας είναι, και σήμερα που έχουμε δημοκρατία, φτάσαμε στο άλλο άκρο, την ασυδοσία και την απαξίωση όλων εκείνων αδιακρίτως που φροντίζουν για την έννομη τάξη.
Το μπακάλικο της γειτονιάς δεν είχε καμία, μα απολύτως καμία σχέση με τα σημερινά μεγαλοκαταστήματα, κρίκους διεθνούς αλυσίδας. Ο μπακάλης ήταν ο άνθρωπος μας, ο γείτονας μας, που κρατούσε ένα μεγάλο βιβλίο με τα βερεσέδια του, και οι πελάτες είχαν ένα μικρό τεφτέρι, (Μπλοκάκι), που έγραφε αυτός μόνο, τι πήραν και τι δώσανε, περιμένοντας το απόγευμα του Σαββάτου, τότε έκανε εισπράξεις. Την Κυριακή μετά την Εκκλησία, κοίταζε ποια νοικοκυρά δεν προσήλθε στο μπακάλικο, και την Δευτέρα έστελνε το μπακαλάκι, το παιδί του μαγαζιού να μαζέψει τα υπόλοιπα βερεσέδια.
Πίσω από το μεγάλο ψυγείο, στο τοίχο στοίβα τα ράφια, γεμάτα με λογιών-λογιών καλούδια, που έπρεπε να ξέρεις τι θέλεις να πάρεις και να το ζητήσεις, αντιθέτως σήμερα, για άλλα ξεκινάς και άλλα ψωνίζεις και τα λεφτά δεν σου φτάνουν. Έξω από το μπακάλικο υπήρχαν τα μαναβικά, εκεί συνήθως το μπακαλόπαιδο εξυπηρετούσε τον κόσμο. Αντάμωναν οι νοικοκοιράδες και το κουτσομπολιό πήγαινε σύννεφο.
Εκτός από τον μπακάλη τεφτέρι διατηρούσαν και άλλα μαγαζιά, ο υαλοπώλης, ο υφασματέμπορος, ο πλανόδιος που κάθε βδομάδα περνούσε συγκεκριμένη ημέρα, έχοντας μοιράσει την εβδομάδα του, σε έξι συνοικίες. Για τα πιο ακριβά προϊόντα, το ραδιόφωνο, το ψυγείο, ή τηλεόραση, υπέγραφαν γραμμάτια, και κάθε μήνα σχηματίζανε ουρά στην τράπεζα για να τα εξοφλήσουν. Όλα τότε με δόσεις, που να βρεθεί το χρήμα; Ο κόσμος ζούσε κυριολεκτικά (μεροδούλι, μεροφάι), καμιά φορά στις συζητήσεις που γινόντουσαν στις φάμπρικες, πάντα κρυφά, για απεργία, η δικαιολογία των ασθενέστερων ή των λιγότερο τολμηρών, ήταν, «καλά η απεργία αλλά το μεροκάματο ποιος θα μου το δώσει, πρέπει να φάω και να πληρώσω τις δόσεις μου».
Τα σπίτια τα προσφυγικά, είχαν το καθένα την χαρακτηριστική του αυλή, μόλις δύο επί δύο μέτρα, και χωρισμένο στα τέσσαρα το κεραμοσκεπές διώροφο, ένα ζευγάρι σπίτια επάνω και ένα κάτω.
Τα καφενεία διαθέτανε τηλεόραση, που συνωστίζονταν το βράδυ οι θαμώνες, ειδικά Τετάρτη και Παρασκευή να δουν τον «Άγνωστο πόλεμο». Λίγα σπίτια είχαν τότε τηλεόραση. Το πρόγραμμα αυτής δε, άρχιζε από τις έξ το απόγευμα μέχρι τα μεσάνυκτα, με την ανάκρουση του Εθνικού ύμνου. Εκπέμπανε δύο κανάλια, ΕΙΡΤ και ΥΕΝΕΔ. Το 11 και το 5, ποιος τα θυμάται;
Σινεμάδες (κινηματογράφοι), άφθονοι, ξεκίναγαν στις τέσσερεις το απόγευμα, συνήθως με δύο έργα, μέχρι τα μεσάνυκτα. Η ζωή στις συνοικίες τα μεσάνυχτα σταματούσε, και η αστυνόμευση ήταν αυστηρότερη. Λίγοι τολμούσαν να κυκλοφορούν εκείνη την ώρα, διακινδυνεύοντας να διανυκτερεύσουν στο πλησιέστερο αστυνομικό τμήμα, αφού φάνε τις σχετικές σφαλιάρες.
Χαρακτηριστικό της εποχής τα σουβλάκια. Τα σουβλατζίδικα πολλά, και όλα είχαν πελάτες. Το ντονέρ, εκείνη η ανάποδη κρεάτινη πυραμίδα, (κώνος σωστότερα) που αργογύριζε, ήταν τόσο μεγάλο, όσο το μεροκάματο που προσδοκούσε ο μαγαζάτορας. Τελειώνοντας ο γύρος, έκλεινε και το μαγαζί. Παράλληλα σερβίριζε και καλαμάκια, πάντα κιμά, ακόμα και μερίδες αν διέθετε πάγκο ή κανένα δύο τραπεζάκια στον δρόμο. 3,5 δραχμές το καλαμάκι, 3,80 η πίττα. Σινεμά και σουβλάκι ήταν αλληλένδετα. Είτε έβγαινες από το σινεμά και έμπαινες στο σουβλατζίδικο, είτε έτρωγες το σουβλάκι για να μπεις στο σινεμά.
Το χάραμα στις πέντε περνούσε το πρώτο λεωφορείο. Συνωστισμός να περάσουν όλοι μέσα, και ο εισπράκτορας στο καρεκλάκι στην πίσω πόρτα δίπλα, να φωνάζει, «προχωράτε παρακαλώ». Όλοι που ανέβαιναν τουλάχιστον στα δυο ή τρία πρώτα δρομολόγια γνωριζόντουσαν μεταξύ τους, ποτέ όμως ο ένας δεν πλήρωνε το εισιτήριο του άλλου, η φτώχια ήταν φανερή. Αμίλητοι, και αγουροξυπνημένοι η εργατιά κουβαλούσε στο χέρι το κολατσιό, για το διάλειμμα. Κατέβαινε στο κέντρο που θα έπαιρνε το άλλο λεωφορείο για να φτάσε στο εργοστάσιο. Ο ίδιος συνωστισμός και το μεσημέρι, αποκαμωμένοι αφού είχαν υποστεί σωματικό έλεγχο στην πόρτα του εργοστασίου, (ναι γινόντουσαν τέτοιοι έλεγχοι) μήπως και πάρουν τίποτα από τα υπάρχοντα επέστρεφαν σπίτια τους.
Προνομιούχοι οι οικοδόμοι. Μεροκάματο 105 δραχμές, ο μάστορας, 70 ο βοηθός. Καθόντουσαν στο καφενείο της γειτονιάς και περίμεναν ποιος θα τους προσλάβει. Στο καφενείο και οι χαμάληδες, αυτοί δεν είχαν σταθερό μεροκάματο, αλλά όταν το έβρισκαν, συνήθως μετακόμιση, ή παράδοση από τα καταστήματα που δεν διέθεταν δικό τους μέσο μεταφοράς, ήταν γενναίο, συνοδευόμενο από φιλοδώρημα πολλές φορές και φαγητό. Τα τρίκυκλα που εκτελούσαν μεταφορές κάθου είδους, ήταν επικερδής εργασία και με δυνατότητα επιλογής του πελάτη.
Το υγραέριο στις δόξες του, 95 δραχμές η φιάλη και 5 τα μεταφορικά και η τοποθέτηση της φιάλης. Αν σκεφτεί πως κάποια σπίτι ούτε τότε διέθεταν υγραέριο, θα δικαιολογήσει την ύπαρξη του καρβουνιάρικου. Εκτός από κάρβουνα διέθετε και πετρέλαιο για γκαζιέρες, αυτό δεν το πούλαγαν τα πρατήρια καυσίμων.
Τα παιδιά παίζανε στους δρόμους άφοβα. Δεν ήταν ακόμα ασφαλτοστρωμένοι όλοι. Ούτε κινδύνευαν από τα αυτοκίνητα, αυτά ήταν λιγοστά. Κυκλοφορούσαν ποδήλατα. Αγώνες ταχύτητας με τα ποδήλατα, οι σούζες ήρθαν αργότερα.
Ερχότανε η Κυριακή. Τεράστια διαφορά από σήμερα. Τα καφενεία αν δεν απόλυε η Εκκλησία δεν ανοίγανε. Οικογενειακή υπόθεση ο Εκκλησιασμός, όπου ο πατέρας θα φορούσε γραβάτα. Δείγμα της ξεχωριστής ημέρας. Νωρίς το φαγητό στα περισσότερα σπίτια, επειδή έπρεπε να πάμε στο γήπεδο. Το σλόγκαν της εποχής «κάθε πόλις και στάδιο, κάθε χωριό και γυμναστήριο», και αυτό ξεχάστηκε μαζί με τον δημιουργό του τον Ασλανίδη, ο οποίος κατέφυγε στην Βραζιλία όταν επήλθε η μεταπολίτευση.
Τι να πρωτογράψει κανείς; Τι να θυμηθεί από εκείνα τα χρόνια; Τις εξορμήσεις στην θάλασσα του Αλίμου ή του Φαλήρου που θεωρούνταν κατόρθωμα να φτάσεις με το ποδήλατο; Ή τις ατελείωτες ώρες της βόλτας στα δημοπρατήρια στο μοναστηράκι. Στα υπόγεια βιβλιοπωλεία που γινόντουσαν οι κρυφές συναντήσεις, και οι ανταλλαγές μηνυμάτων και σχεδίων ενάντια στο καθεστώς; Τις κασέτες με τα τραγούδια από τα καροτσάκια, που περιείχαν οδηγίες για δράση, αλλά αν δεν ήσουν μυημένος δεν έπαιρνες χαμπάρι τίποτα.
Τα γράφω αυτά σήμερα έτσι σκόρπια και ανάλαφρα, απλά και μόνο για ξανακάνουμε κέφι, να ξεφύγουμε λίγο από την ατμόσφαιρα της αρρώστιας της κατάθλιψης που φέρνει αυτή η συνεχιζόμενη νοτιά, αυτό το χαμερπές που επιβάλει η υγρασία.
Ψιλά τα κεφάλια λοιπόν, γιατί όπως λένε οι Κρητικοί, «Εμπίκενε ο Αύγουστος, η άκρα του χειμώνα».
Περισσότερα... »
-
ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΘΑ 'ΡΘΟΥΝ-ΧΑΡΟΥΛΑ ΑΛΕΞΙΟΥ.wmv
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ -
alter 11.07.10 papades logw krishs.f4v
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ -
MARIOS FRANGOULIS: KEMAL
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ -
ΓΙΑ ΚΑΛΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΣΤΙΣ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΜΕ.....(Μια ιστορία ύμνος την ανθρώπινη δύναμη)
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ. ΕΙΝΑΙ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ
Το επισυναπτόμενο βίντεο νομίζω ότι είναι μια από τις πιο συγκινητικές στιγμές στην ιστορία του ερασιτεχνικού αθλητισμού. Η ιστορία με λίγα λόγια πάει κάπως έτσι. Ένα ζευγάρι αποκτά ένα παιδί που έχει σοβαρή ανατομική αναπηρία. Οι γιατροί τους λένε ότι το παιδί δεν θα έχει νοητική ανάπτυξη και δεν τους δίνουν ελπίδες για το μέλλον του. Ο μπαμπάς του σε πείσμα όλων των αντίθετων απόψεων αποκτά ένα κώδικα επικοινωνίας μαζί του και το παιδί αναπτύσσεται νοητικά κανονικά και πηγαίνει στο σχολείο.
Ο μικρός κάποια στιγμή ζητά από τον μπαμπά του να αθληθεί. Ο μπαμπάς δεν έχει καμία σχέση με τον αθλητισμό και αρχίζει να προπονείται κουβαλώντας τον μικρό του γιό στα χέρια για να έχει κι αυτός την χαρά του αθλητισμού!!! Το εκπληκτικό? Ο μπαμπάς πλέον έχει τρέξει δεκάδες μαραθώνιους και Ironman (ειδικός αγώνας) πάντοτε με τη συντροφιά του γιού του!! Το video δείχνει τη συμμετοχή τους σʼ ένα Ιronman. Ο Dick Hoyt κολυμπάει έχοντας δεμένο πάνω του το γιό του σε βάρκα (!), μετά ποδηλατεί 180 χιλιόμετρα (!) με το γιό του σε ειδική θέση πάνω στο ποδήλατο και τέλος τρέχει κι ένα μαραθώνιο σπρώχνοντας το αναπηρικό καρότσι του γιού του!!
Μια συγκινητική και απίστευτα δυνατή ιστορία.
Ο Dick Hoyt είναι ένας συνταξιούχος του Αμερικανικού στρατού, ζει στην πόλη Holland της Μασαχουσέτης των Η.Π.Α. και είναι σήμερα 69 ετών. 47 χρόνια πριν η σύζυγός του Judy έφερε στον κόσμο ένα αγοράκι. Το ονόμασαν Rick. Η γέννα ήταν δύσκολη καθώς ο ομφάλιος λώρος είχε μπλεχτεί γύρω από το λαιμό του εμβρύου. Δυστυχώς σταμάτησε η αιμάτωση του εγκεφάλου για τα πρώτα ζωτικά λεπτά. Ο Rick επέζησε από την κρίσιμη επιπλοκή αλλά όπως είπαν αργότερα οι γιατροί στους γονείς του υπήρχε πρόβλημα. Δεν θα μπορούσε ποτέ ούτε να περπατήσει, ούτε να μιλήσει. Ήταν τετραπληγικός. Τα λίγα λεπτά στέρησης οξυγόνου κατέστρεψαν το τμήμα εκείνο του εγκεφάλου που ελέγχει την κίνηση των άκρων και της ομιλίας. To μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να ελέγχει τις κινήσεις του κεφαλιού. Είναι από αυτά που ξέρεις πως σπάνια συμβαίνουν και εύχεσαι να μην σου συμβούν ποτέ. Εννέα μήνες αργότερα οι γιατροί πρότειναν στους Hoyt να βάλουν το Rick σε ένα ειδικό ιατρικό κέντρο για παιδιά με τέτοια προβλήματα όπου θα τύχει της καλύτερης δυνατής φροντίδας. Οι Hoyt ήταν κατηγορηματικοί. Δεν μπορούσαν να αποδεχθούν ότι το παιδί τους θα έμενε για πάντα "φυτό". Πήραν την απόφαση να μεγαλώσουν τον Rick μαζί με τ αδέλφια του σαν ένα φυσιολογικό παιδί. Πέρασε καιρός. Όταν ο Rick ήταν 11 ετών τον πήγαν στο Πολυτεχνείο του Tufts University στη Βοστόνη και ζήτησαν από τους μηχανικούς μήπως υπάρχει κάποιος τρόπος να βοηθήσουν το παιδί να επικοινωνεί. Ήταν μία κρούση στην επιστήμη για να γεφυρώσει το κενό επικοινωνίας. O επικεφαλής καθηγητής είδε το παιδί και απάντησε: "Αδύνατον. Ο εγκέφαλος ενός τέτοιου παιδιού δεν μπορεί να δεχθεί τίποτε!" Ο πατέρας όμως δεν αρκέστηκε σε αυτό. Ήξερε πως στον Rick λείπει η επικοινωνία και όχι η νοημοσύνη. Έκανε μια δεύτερη, πιο ανθρώπινη απόπειρα. "Σας παρακαλώ, μιλήστε του". Είπε ο Dick. "Πείτε του κάτι. Πείτε του ένα αστείο!" Ο καθηγητής είπε στον Rick ένα ανέκδοτο και ο Rick γέλασε. Λίγους μήνες αργότερα οι μηχανικοί του Tufts έφτιαξαν ένα σύστημα με το οποίο ο Rick με διάφορες κινήσεις του κεφαλιού μετακινούσε ένα κέρσορα, επιλέγοντας γράμματα και σχημάτιζε λέξεις στην οθόνη ενός υπολογιστή. Αυτό ήταν! Το παιδί άρχισε να επικοινωνεί . Η πρώτη φράση που έγραψε στον υπολογιστή ήταν : "GO BRUINS". Είναι μια έκφραση των Αμερικανών για να ενθαρρύνουν την ομάδα τους. Bruins είναι η ομάδα χόκεϊ της Βοστόνης. Τότε ήταν η πρώτη σαφή ένδειξη της προτίμησης του Rick για τον αθλητισμό.. Έπεται όμως και συνέχεια. Αργότερα ο Rick πήγε στο σχολείο. Όταν ήταν 15 ετών ένας συμμαθητής του τραυματίστηκε σε τροχαίο και το σχολείο οργάνωσε έναν αγώνα δρόμου 8 χιλιομέτρων προς τιμήν του. Όταν ο Rick γύρισε στο σπίτι είπε στον πατέρα του : "Μπαμπά θέλω να τρέξουμε για τον Στιβ". Ο Dick σάστισε πως ένα "γουρουνόπουλο", όπως συνήθιζε να λέει για τον εαυτό του, που δεν έτρεξε ποτέ πάνω από ένα χιλιόμετρο συνεχόμενο, θα έσπρωχνε ένα αναπηρικό καροτσάκι για 8 χιλιόμετρα. Το δοκίμασε. Και τα κατάφεραν. Εδώ ξεκινάει το μοναδικό φαινόμενο. Ο Rick είπε στον πατέρα του : "Μπαμπά, όταν τρέχαμε, ένοιωθα ότι δεν είμαι πια παράλυτος. Ένοιωθα να τρέχω κι εγώ μαζί σου!" Αυτή η μέρα άλλαξε την πορεία των δύο Hoyt για πάντα. Ο Dick αποφάσισε να τρέχει μαζί με το γιο του όσο πιο συχνά μπορούσε. Άρχισαν εντατική προπόνηση και 2 χρόνια αργότερα ήταν έτοιμοι για ένα μεγάλο αθλητικό γεγονός. Τον Μαραθώνιο της Βοστόνης του 1979. Δεν κατάφεραν να πάρουν επίσημη συμμετοχή αλλά έτρεξαν και τερμάτισαν! Προφανώς είχαν βγει νικητές. Τα επόμενα χρόνια πήραν επίσημη συμμετοχή. Η επόμενη πρόκληση ήταν το τρίαθλο. Ένα αγώνισμα συνδυασμός από τρέξιμο, ποδηλασία και κολύμπι. Οι Ολυμπιακές αποστάσεις για το τρίαθλο είναι : κολύμπι 1.5 χλμ, ποδηλασία 40χλμ και τρέξιμο 10 χλμ. Ο Dick αποφάσισε να το δοκιμάσει κι αυτό. Και τα κατάφερε. Και όσο ο Dick ανέβαζε τον πήχη και δοκίμαζε πιο δύσκολες διοργανώσεις, τόσο ο Rick ένιωθε λιγότερο την τετραπληγία του. Γίνονται πολλές διοργανώσεις τρίαθλου ανά τον κόσμο σε διάφορες αποστάσεις. Η γνωστότερη όμως δοκιμασία για υπεραθλητές ψυχής είναι το Ironman που διεξάγεται στη Χαβάη. 3,8 χλμ. κολύμπι, αν δεν πνιγείς 180 χλμ. ποδηλασία και αν κουνιούνται ακόμα τα πόδια σου ένας Μαραθώνιος (42.195μ. τρέξιμο)! Μια δοκιμασία 15 ωρών για σώμα και ψυχή. Μόνο αν προπονηθείς πολλές ώρες κάθε μέρα ειδικά για την σωματική εξάντληση, - μόνο τότε θα μπορέσεις να φαντάζεσαι την γραμμή του τερματισμού για 15 ώρες. Ο Dick το επιχείρησε και αυτό. 6 φορές. Και τερμάτισε και τις 6! Μεταφέροντας πάντα τον γιο του, Rick. Κολύμπησε 3,8 χλμ. σέρνοντας μια φουσκωτή βάρκα μέσα στην οποία ήταν ο Rick, ποδηλατούσε για 180 χλμ. κουβαλώντας και τον Rick και έτρεξε 42 χλμ. σπρώχνοντας το αναπηρικό καροτσάκι του Rick. Κάτι που οι περισσότεροι από εμάς δεν καταφέρνουν ούτε μόνοι τους! Από το 1979 που συμμετείχαν στον Μαραθώνιο της Βοστόνης, ο Dick και ο Rick Hoyt (Team Hoyt) συμμετείχαν σε 958 αθλητικά γεγονότα μεταξύ των οποίων 224 τρίαθλα, 6 Ironman, 65 Μαραθώνιους, τους 25 στη Βοστόνη και 20 δίαθλα με ένα απ αυτά το 1992, να διασχίζουν τις Ην. Πολιτείες από Βορρά προς Νότο τρέχοντας και ποδηλατώντας για 45 μέρες καλύπτοντας 5.976 χλμ! Πέρυσι σε ηλικία 68 ετών ο Dick και 46 ο Rick τερμάτισαν για 25η φορά στον Μαραθώνιο της Βοστόνης, στην 5.083η θέση μεταξύ 10.000 αθλητών. Δεν μιλάμε για χαριστικό τερματισμό. Το 1992 τερμάτισαν με χρόνο 2 ώρες και 40 λεπτά, 35 λεπτά πάνω από το παγκόσμιο ρεκόρ. Τότε κάποιοι είχαν παροτρύνει τον Dick να τρέξει μόνος του μια και ήταν σίγουρο ότι θα κατέγραφε χρόνο μέσα στους καλύτερους του κόσμου. Αλλά η απάντηση του Dick ήταν άμεση. -ΟΧΙ, τρέχω για να αισθάνεται καλύτερα ο γιος μου και όχι για το ρεκόρ. Ο Rick κατάφερε να κερδίσει μια θέση στο πανεπιστήμιο και όταν αποφοίτησε δέχθηκε την πρόταση του πανεπιστημίου για να εργαστεί στις υπηρεσίες του, όπου και βρίσκεται μέχρι σήμερα. Ο Dick ανακηρύχθηκε ο ΠΑΤΕΡΑΣ του αιώνα και συνεχίζει να λαμβάνει μέρος σε μαραθώνιους και τρίαθλα όποτε οι υποχρεώσεις του Rick το επιτρέπουν. Πρόσφατα σε μια τηλεοπτική συνέντευξη των Hoyt ρώτησαν τον Rick, μετά απ όλα αυτά τι δώρο θα ήθελε να κάνει στον πατέρα του. Ο Rick έγραψε στον υπολογιστή : "Θα ήθελα, έστω και για μία φορά, να καθίσει ο πατέρας μου στο καροτσάκι και να τον σπρώχνω εγώ".
ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΤΟ : [proponitesbasket.blogspot.com] ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΣΤΕΙΛΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
Περισσότερα... »
-
Dick Hoyt, a real hero
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ -
Αγιορείτες μοναχοί Του Γιώργου Καμβυσέλλη
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣΜικρό οδοιπορικό
Όλες οι μέρες θαρρείς κι είναι ίδιες. Μα γελιέσαι. Ξεχωρίζουν. Και τις γιορτάζουν, με μεγάλη θρησκευτική ευλάβεια.
Τους βλέπεις μοναχικούς, ήρεμους, σιγανούς, λες και δεν σκέφτονται, δεν πασκίζουν από τη σκληρή δουλειά τους στο κοινόβιο λίγη ακόμα ώρα να ξεπερισσέψουν για προσευχή, να σώσουν τη ψυχή τους.
Απρόσιτοι, αμίλητοι, αγέλαστοι και σοβαροί, με τα μάτια κάτω ή μπροστά, χωρίς καμιά γκριμάτσα, κάτι ανάμεσα ρομπότ κι ευζώνους ανακτορικής φρουράς, στέκουν ή προχωρούν. Όμως, παράξενο, κινούνται αργόσυρτα μα γρήγορα. Κάτι σαν τα τραινάκια σε ράγες απάνω. Κι έχουν μια ικανότητα, άξαφνα να εμφανίζονται κι απρόσμενα να εξαφανίζονται.
Μοναχισμός, λένε, είναι αποταγή του κόσμου και των πραγμάτων του κόσμου. Όπου και να βρίσκεται ο μοναχός, οφείλει να καλλιεργεί μέσα του τη συνείδηση ότι δεν κατέχει τίποτα, ότι δεν κατέχεται από τίποτα…
Αν έχεις τη τύχη να μιλήσεις μαζί τους, το βλέπεις, δεν έχουν επαφή με τα εγκόσμια, δεν βιάζονται, δεν εκνευρίζονται μηδέ και δείχνουν λύπη ή χαρά, σα να μην έχουν νευρικό σύστημα ούτε κόσμο ψυχικό να τους πιλατεύει.
Δεν μιλούν, δε γελούν δεν εκφράζονται. Δεν επικοινωνούν με το περιβάλλον θαρρείς. Δεν ανοίγονται και ποτέ δεν ξεκινούν πρώτοι μια γνωριμία. Πρέπει καλά να σε ζυγιάσουν προτού σου μιλήσουν. Δεν εμπιστεύονται, δεν μισούν, δεν διεκδικούν τίποτα. Μόνο αγαπούν.
Αλλά, στο κέρασμα, μετά τη Τράπεζα , κάθε Κυριακή και σκόλη, βλέπεις να σου σερβίρουν καφέ ή λικέρ, με ένα αφοπλιστικό, πρόσχαρο χαμόγελο, γιατί είναι χαρούμενοι που σε φιλοξενούν.
Γι αυτούς δεν υπάρχει χρόνος. Ποτέ δεν άρχισε και ποτέ δεν θα τελειώσει.
Δε δείχνουν να βιάζονται, ούτε πως ξέρουν πότε άρχισε και πότε θα γιομίσει άσκηση πνευματική και σωματική, αμαρτίες, χαρές και προσευχές η κάθε μέρα.
Προσφέρουν, υπομένουν, κι ατενίζουν τον ουρανό να δούνε το βλέμμα του Θεού, να νοιώσουν την ευλογία Του, να πάρουν φώτιση και καρτερικότητα.
Και πάντα είναι έτοιμοι να περάσουν στην αντίπερα όχθη. Ανυπομονούν. Να γίνουν ένα, θέλουν, με της μάνας γης τα αγαθά.
Αν πάλι βρεθείς στην εκκλησιά τις ατέλειωτες ώρες που λειτουργεί ο ιερομόναχος κι οι άλλοι ψέλνουν ή προσεύχονται, τους βλέπεις, σκοτεινά, κινούνται, μα δεν κινούνται. Οι σκιές τους αλλάζουν θέση. Κι αν κάτι θέλει ο ένας να πει στον άλλο, δεν ακούγεται τίποτα. Σέρνεται η σκιά στο σκοτάδι, κοντεύει την άλλη, κι ένα απλό άγγιγμα ή κίνηση του χεριού, ένα νεύμα ή αχνός ψίθυρος, χωρίς να κινηθούν τα χείλη, είναι αρκετό να πει ο ένας, κι ο άλλος να καταλάβει. Άλλες φορές πάλι περνάει ξυστά κι αυτό είναι αρκετό.
Το Άγιον Όρος, λένε, δεν ανήκει σε κανέναν. Ακριβέστερα, δεν ανήκει σε κανέναν ασεβή, είτε μοναχό, είτε κοσμικό. Είναι αιωνόβιος καρπός της συνέργειας του Θεού και των αγίων του. Ανήκει στην Μητέρα του Θεού και σε εκείνους που το αγίασαν μια για πάντα με τη ζωή τους πάλαι και επʼ εσχάτων. Το αληθινό Άγιον Όρος είναι το αφανές πεντάσταγμα της αγιότητας που βιώνεται και σήμερα υπέρ της ζωής του κόσμου.
Όποιος το επιθυμεί, έρχεται εδώ. Έτσι. Απλά. Όπως πάμε μια επίσκεψη. Γιατί, Μοναστήρι είναι ένα μικρό ή μεγάλο ίδρυμα, που φιλοξενεί ισοβίως ακτήμονες μοναχούς και συνάμα προσκυνητές.
Πάντα είναι ανοιχτή, μα σα δύσει ο ήλιος, κλείνει η πόρτα.
-Έχει ένα μικρό σήμαντρο στην άκρη, που σαν το χτυπήσεις, πάλι ανοίγει, να δεχτεί τον προσκυνητή οδοιπόρο, μου είπε ο Καθηγούμενος γέροντας Χριστόδουλος.
Κι αν κάποιος διαλέξει το βαρύ ράσο και το σκουφί να φορέσει και στο τάγμα των αγγέλων να ενταχθεί, χτυπάει με πίστη πιότερη τώρα, άλλη, βαριά πόρτα, κι ανυπόμονος αφουγκράζεται, πότε θε νʼ ακουστεί η σιγανή, μελωδική, αγάπη ποτισμένη, απόκριση του γέροντα.
Γιατί στο κοινόβιο ο μοναχισμός, χωρίς απαιτήσεις υλικές, χωρίς πάθη κι υστεροβουλίες, με τα άκρως απαραίτητα για την επιβίωση τους, με το βλέμμα στον ουρανό και τη σκέψη στης Παναγίας το θέλημα, δεν είναι εύκολη υπόθεση.
Μοναστήρι Αγιορείτικο, βλέπεις, είναι …η τελειοποίηση των μελών του στην παραγωγικότητα και προσφορά της αγάπης.
Κι αν κάποιοι το θέλουμε ζωντανό και δραστικό, να το προστατεύσουμε, όπως προστατεύουμε ένα θερμοκήπιο. Κι αν ακόμη οι σημερινοί μοναχοί είναι ανάξιοι της ιστορίας του, πρέπει πάλι να το προστατεύσουμε για τους επιγενέστερους».
Περισσότερα... »
-
Αναμνήσεις μιας εποχής
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣΘυμάσαι; Αναμνήσεις μιας εποχής χωρίς δόσεις, χωρίς δάνεια, χωρίς καταναλωτισμό.
Θυμάσαι; Τότε που δεν μπορούσες να πάρεις κάτι αν δεν είχες ολόκληρο το ποσό. Δούλευες δυο μήνες να συμπληρώσεις το ποσό που χρειαζόσουν για να πάρεις αυτό που ποθούσε η καρδιά σου. Δύο μήνες χωρίς όμως να στερηθείς πράγματα. Είχες έλεγχο στην τσέπη σου, στην πραγματικότητά σου.
Θυμάσαι; Δεν υπήρχε κινητό τηλέφωνο κι όμως μπορούσες να συνεννοηθείς με την παρέα σου, να κλείσεις τα ραντεβού σου χωρίς να χαθείς.
Θυμάσαι; τότε που πήγαινες στον γείτονα μπακάλη και αγόραζες τα ελληνικά σου προϊόντα γνωρίζοντας πως είναι αγνά; Τότε που στήριζες την ελληνική αγροτιά, που μοχθούσε καθημερινά για να σου δώσει το φαγητό σου στο τραπέζι. Ένα τραπέζι γεμάτο φαγητά χωρίς καρτέλ και έλεγχο.
Θυμάσαι; την ασπρόμαυρη τηλεόραση; Τον καφέ που έπινες; Την βόλτα στο χωριό; Τα λίγα αυτοκίνητα; Την δραχμή; Εμείς άρχοντες στα μέρη μας, την πατρίδα μας. Μαγαζιά μικρά, φίλων συγγενών, ελλήνων. Που σε έβλεπαν το πρωί και σου λέγαν καλημέρα. Χωρίς ψεύτικα χαμόγελα. Δικά μας μαγαζιά, όχι ξένες πολυεθνικές.
Θυμάσαι; Σε ένα κράτος πλούσιο χωρίς χρέη, χωρίς ανασφάλειες. Σε ένα κράτος που φτιάχτηκε με αίμα, με αίμα δικών μας ανθρώπων, συγγενών μας, φίλων μας, διπλανών μας. Αίμα που χύθηκε για να μας προσφέρουν ένα καλύτερο αύριο.
Θυμάσαι; Πού πήγε εκείνο το αύριο; Αυτό είναι το δικό τους αύριο. Το σήμερα. Το δικό μας σήμερα. Πώς έγινε έτσι το δικό τους αύριο; Πώς το επιτρέψαμε να γίνει;
Θυμάσαι; Α ρε πατριώτη Έλληνα, εύκολα ξεχνάς !!!
Περισσότερα... »
-
Στον Άγιο Φωκά στην Πόλη Κωστής Ε. Μαυρικάκης
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣΚάθε φορά που το αεροπλάνο των τουρκικών αερογραμμών αρχίζει τη διαδικασία της προσγείωσης πετώντας πάνω από τη θάλασσα του Μαρμαρά και πλησιάζοντας προς την Πόλη, στο διεθνές αεροδρόμιο Ατατούρκ, ένα περίεργο σφίξιμο σε κυριεύει ολόκληρο. Νοιώθεις να εισέρχεσαι στο νεφέλωμα ενός ζωντανού θρύλου, στην αρχή ενός νήματος που σε ταξιδεύει ολοζώντανο στο παρελθόν της θεοφρούρητης Βασιλίδας Πόλης. Αυτή που ονομάστηκε και Νέα Σιών και Νέα Ρώμη. Της σημερινής Ισταμπούλ. Λένε ότι ο ουρανός της Κωνσταντινούπολης έχει πληρωθεί από το Θείο: Οι ψαλμωδίες του Ακάθιστου «αναγράφω σοι η Πόλη σου Θεοτόκε» και «χαίρε ως βροντή τους εχθρούς καταπλήττουσα» πιστοποιούν το θεοφύλακτο ουράνιο στερέωμα και έρχονται στʼ αυτιά σου παρʼόλη την αποσυμπίεση από την προσγείωση. Λέγεται ακόμη ότι η παρουσία του Υψίστου έχει κάποια σαρκική υφή, και ότι η Πόλη ήταν σαν ένα πελώριο μάτι στραμμένο στο μεγάλο Θείο Σώμα, με όλο αυτό το βαρύ ιστορικό άχθος που κουβαλάει αιώνες τώρα στα χώματά της: Στα γκρεμισμένα αυτοκρατορικά τείχη του Θεοδοσίου, στα ανάκτορα των Βλαχερνών και του Βουκολέοντα, στο ναό της του Θεού Σοφίας, στις βιαιότητες των Σταυροφόρων, στα προσκυνήματα, στις εκκλησιές, στους τρούλους των τζαμιών, στα παζάρια, στα σεράγια των Οθωμανών σουλτάνων…
Αν όλοι οι λαοί ήρθαν να υποκλιθούν σʼ αυτή την αρχέγονη Ανατολή που στάθηκε για τόσους αιώνες το διδασκαλείο του τότε γνωστού κόσμου, δεν είναι μόνο επειδή θρόνιαζε στα άκρα των δύο ηπείρων, στη συμβολή της Ευρώπης και της Ασίας και στο πέρασμα του βοδιού (απʼ όπου ονομάστηκε ο Βόσπορος), όπως ερμηνεύεται. Υπήρξε κάτι περισσότερο: Ίσως κάποια φτερουγίσματα στον ουρανό. Τι ήταν όμως αυτός ο μοναδικός πολίτικος ουρανός, ασιατικός ή ευρωπαϊκός; Έχει κάτι το σχετικό από αυτό που ονομάζει «χιουζούν» (μελαγχολία) ο Ορχάν Παμούκ στο βιβλίο του «Ισταμπούλ, πόλη και αναμνήσεις»; Ό,τι κι αν ήταν, σʼ αυτό τον ουρανό υπήρχε κάτι το θείο: Τον αυλάκωναν μυστικά σμήνη Σεραφείμ και αόρατες δυνάμεις που διαδέχονταν η μια την άλλη πάνω από την Θεοτοκτητορική πόλη. Άγγελοι βυζαντινοί με τρία ζεύγη φτερών, σκελετωμένες μορφές και άγιοι με φωτοστέφανα που μοιάζουν να ξέφυγαν από τις σελίδες της Βίβλου και της Καινής Διαθήκης.
Μια πολλοστή επίσκεψη, ή μάλλον προσκύνημα, στην Πόλη από έναν Ρωμιό, είναι σα να είναι πάντα η πρώτη φορά. Κυρίως αν δεν είναι με Πολίτικη καταγωγή. Γιατί Πολίτες δεν είναι μόνον αυτοί που γεννήθηκαν στην Πόλη. Είναι κι αυτοί που αισθάνονται Ρωμιοί. Η Πόλη των πόλεων, η Πόλη της ιστορίας, εξακολουθεί να μένει ασυμβίβαστη με τους αιώνες. Επιμένει να προβάλει άχραντη και άμωμη στην αχλύ του μύθου και της Ισορίας. Η παγκοσμιοποιημένη πλέον Ισταμπούλ εξακολουθεί να σηκώνει τα κραταιά σκήπτρα των συμβολισμών μιας συνωστισμένης ιστορίας όλων των λαών που την πόθησαν να την κάνουν δική τους…
Οι σκέψεις αυτόματα διακόπτονται από το ευγενικό «χοσγκελντίν» της τουρκάλας αστυνομικού στον έλεγχο διαβατηρίων. Όμως, αυτές οι ίδιες σκέψεις εξακολουθούν να σε καταδιώκουν. Αναπόφευκτα σου ΄ρχονται στο μυαλό οι στίχοι από το τραγούδι του Αλκίνοου Ιωαννίδη,
Τα πνεύματα επιστρέφουνε τις νύχτες,
φωτάκια απʼ αλύτρωτες ψυχές,
κι αν δεις εκεί ψηλά στις πολεμίστρες
θα δεις να σε κοιτάζουνε μορφές.
Και τότε ένα παράπονο σε παίρνει
και στα καντούνια μέσα σε γυρνά
η Πόλη μια παλιά αγαπημένη
που συναντάς σε ξένη αγκαλιά.
Θέλω να πιω όλο τον Βόσπορο...
Η συγκεκριμένη όμως άφιξη στην Πόλη, επιτάσσει, πριν απʼ όλα τα προσκυνήματα, να μη χαθεί η θεία λειτουργία στον Άγιο Φωκά στο Ορτάκιοϊ. Είναι απίστευτο! Επτακόσια χιλιόμετρα, βορειοανατολικά από τις ακτές της Κολοκύθας, στον κόλπο του Μιραμπέλλου στην Κρήτη, σε μια άλλη ισλαμική χώρα σήμερα, στην αρχή του Βοσπόρου στην ευρωπαϊκή ακτή, μια άλλη εκκλησία, ο ίδιος Άγιος Φωκάς, ο κηπουρός από τη Σινώπη, μέσα σʼ ένα αλλοεθνές περιβάλλον, σε πείσμα των αιώνων εξακολουθεί να κτυπά την καμπάνα του και να συγκεντρώνει τους λιγοστούς ομογενείς της Βασιλεύουσας!
Ο ταξιτζής, ο Αχμέτ ένας νεαρός που οι γονείς του ήρθαν από την Προύσα, και που επαίρεται γιατί έχει διαβάσει Ναζίμ Χικμέτ, ρωτάει για τον προορισμό μου. Του λέω ότι βιάζομαι να φτάσω στο Ορτάκιοϊ στη λεωφόρο Τσιραγάν στο ύψος της γέφυρας του Βοσπόρου, και πιο συγκεκριμένα στον «Άγιο Φωκά Ορτάκιοϊ Ρουμ Ορτοντόξ Κιλίσεζι Βακφί». Η εκκλησία είναι γνωστή στο νεαρό Τούρκο που μου δηλώνει οπαδός του κόμματος δικαιοσύνης και ανάπτυξης της Τουρκίας. Μόλις μαθαίνει ότι είμαι «Γιουνάν», προσπαθεί να φανεί αρκετά άνετος, φιλικός και ολίγο …ξεναγός. Η πελώρια στο μήκος λεωφόρος Κέννεντυ που ξεκινά μετά το αεροδρόμιο (στην περιοχή αυτή μαρτύρησε ο Άγ. Στέφανος) ακολουθεί την ευρωπαϊκή ακτή του Μαρμαρά και περνώντας το Σαράϊ-μπουρνού πίσω από τα ανάκτορα του Τοπ Καπί συνεχίζει αλλάζοντας όνομα στη γέφυρα του Γαλατά στο Εμινονού μπροστα από το Yeni τζαμί, μέχρι την αποβάθρα του Καμπατάς, μπροστά από το στάδιο Ινονού στο Μπεσίκτας και το Ντολμά Μπαχτσέ Σαράϊ. Κάθε μικρή σπιθαμή δρόμου και μια πελώρια ιστορία…
Και μετά από λίγο η αποκάλυψη: Μια ορθόδοξη εκκλησία σε λειτουργία με τους λιγοστούς προσκυνητές, κυρίως ηλικιωμένους, να γιορτάζει τον Άγιο Φωκά μέσα στην καρδιά της Πόλης! Τα συναισθήματα ανάκατα, απερίγραπτα και ανεξέλεγκτα. Αλλεπάλληλοι και διαδοχικοί κόμποι στο λαιμό δε σε αφήνουν καν να μιλήσεις, ούτε να καταπιείς…
To Ορτάκιοϊ είναι συνοικία της Πόλης, στα όρια της περιοχής Μπεσίκτας και πριν από το Αρναούτκιοϊ ανεβαίνοντας την ευρωπαϊκή ακτή του Βοσπόρου. Το όνομά του, που μεταφράζεται στα ελληνικά «Μεσοχώρι», οφείλεται στη θέση του ανάμεσα στο κάστρο Ρούμελι Χισάρ και την ευρύτερη περιοχή της Πόλης. Το Ορτάκιοϊ είναι ακόμα γνωστό για το ομώνυμο τζαμί (ή Büyük Mecidiye), νεο-μπαρόκ τεχνοτροπίας, που χτίστηκε το 19ο αιώνα. Εδώ βρίσκεται το Πανεπιστήμιο Γαλατασαράϊ. Άλλοτε ήταν ασήμαντο μικρό χωριό που αναπτύχθηκε όμως γρήγορα μετά την ανέγερση των ανακτόρων Ντολμάμπαχτσε και Τσιραγάν. Το τελευταίο οικοδομήθηκε από τον σουλτάνο Αμπντούλ Αζίζ και αποτέλεσε για σύντομο χρονικό διάστημα κατοικία του, ενώ σήμερα στεγάζει πολυτελές ξενοδοχείο. Μέχρι την εποχή του Σουλεϊμάν Α' (16ος αι.), κυρίαρχο ήταν το χριστιανικό στοιχείο, ενώ κατά το 17ο αιώνα στο Ορτάκιοϊ εγκαταστάθηκαν πολλοί Εβραίοι, όπως και αργότερα κατά τον 20ό αιώνα. Οι κοινότητες Ελλήνων, Αρμενίων και Εβραίων που διατηρήθηκαν μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα, σταδιακά παρήκμασαν δημογραφικά, κυρίως λόγω των γεγονότων του Σεπτεμβρίου του 1955.
Στα βυζαντινά χρόνια η περιοχή ονομαζόταν και Άγιος Φωκάς λόγω της ομώνυμης μονής που είχε οικοδομηθεί από το Βασίλειο το Μακεδόνα.
Ο ναός καταστράφηκε ολοσχερώς λίγο πριν την άλωση, όπως και δεκάδες άλλοι ναοί που ήταν έξω από τα τείχη της Πόλης, για να χρησιμοποιηθούν τα υλικά τους για την ανέγερση του φρουρίου Ρουμελί Χισάρ, από τον Μωάμεθ τον πορθητή.
Επί Σουλτάνου Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς, κάποιος καδής κατέλαβε το Ναό περί το 1555 επικαλούμενος ότι ήταν βακούφι του Σουλτάνου Βαγιαζήτ και τον μετέτρεψε σε κατοικία του, όπου και έμεινε επί 15 χρόνια. Μετά το θάνατό του με αίτηση των Ρωμιών της Πόλης προς το Σουλτάνο Σελίμ, εξεδόθη φιρμάνι σύμφωνα με το οποίο αποδόθηκε ξανά στους χριστιανούς το 1568. Το 1719 μια μεγάλη πυρκαγιά κατάστρεψε σημαντικό μέρος του χωριού και την εκκλησία. Με φιρμάνι που εκδόθηκε από το Σουλτάνο Αχμέτ Γʼ (η μητέρα του ήταν η χριστιανή Ραμπία Γκιουλνούς ή Ευμενία Βεργίτση από το Ρέθυμνο), επανανοικοδομήθηκε ακριβώς στο αρχικό του σχέδιο. Το 1818 κατέρρευσε η ξύλινη στέγη του από το χιόνι. Το 1856 ανοικοδομήθηκε στη σημερινή του μορφή.
Είναι τρίκλιτη ξυλόστεγος βασιλική με λιθοδομή διαστάσεων 25,00Χ18,50. Το 2002 δόθηκε άδεια και έγινε απόξεση των επιχρισμάτων και αρμολόγημα της λιθοδομής των όψεων. Το τέμπλο της, με την γνωστή ευαγγελική ρήση «Αγίασον Κύριε τους αγαπώντας την ευπρέπειαν του Οίκου Σου» είναι ένα εντυπωσιακό έργο τέχνης σημάδι της Αρχοντιάς, της Ευσέβειας και της Πίστης των Ρωμιών της Πόλης μέχρι σήμερα. Η εκκλησία βρίσκεται περί τα 100 μ. από την παραλία και το τζαμί Μπουγιούκ Μεσιντιγιέ και 300 μ. πριν από την πρώτη γέφυρα του Βοσπόρου που ενώνει το ευρωπαϊκό με το ασιατικό τμήμα (Boğaziçi Köprüsü).
Η λειτουργία στον Άγιο Φωκά της Πόλης, όπως και σε κάθε άλλη εκκλησία στη Βασιλεύουσα, μας ταξιδεύει σαν παραμύθι στο χώρο και στο χρόνο. Μνήμες και ευαισθησίες συνεγείροντας. Τόποι λατρείας, τόποι του Γένους ιεροί, τόποι συνάθροισης συναισθημάτων, μνημοσύνης, απαντοχής, χαρμολύπης. Εκκλησιές, εικόνες, κειμήλια αδελφοσύνης, ζώπυρα μιας άσβεστης Πίστης, βημόθυρα της Ρωμιοσύνης που υπάρχουν, επιμένουν, ανασταίνονται. Και από τις δυο ακτές του Βοσπόρου, στα Ρουμελικά και στ' Ανατολικά, όπως τις ονοματίζουν οι Ρωμιοί της Πόλης. Πλούτος ποικίλος και πολύπτυχος, «υλικός τε και άϋλος», των αιώνων και της πικρής πατρίδας κόσμημα. Σελίδες μακραίωνης χαρμολύπης, λαμπρά κεφάλαια - αναθήματα, ο Ρωμαίϊκος παρηγορητικός πόνος. Απλός και μεγαλόσχημος, φωτεινά ταπεινός και λιτά υπερήφανος. Και όλα τούτα, μέσα σε μια πόλη που την απειλεί αδυσώπητα πρωτίστως ο οδοστρωτήρας της παγκοσμιοποίησης και δευτερευόντως ο ισλαμικός φονταμενταλισμός. Ναι, το αποτύπωμα της Πόλης, και στις δυο ιστορικές του εκδοχές, τη χριστιανική και την ισλαμική, απειλείται πολύ περισσότερο σήμερα, από τη λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης.
Η Πόλη είναι για φέτος, το 2010, η πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης (Istanbul 2010, European Capital of Culture). Και ίσως η πιο σπουδαία παρέμβαση που θα είχαν να κάνουν από κοινού και οι δυο κυβερνήσεις, Ελληνική και Τουρκική, ήταν να σώσουν το ιστορικό αποτύπωμα της Πόλης, της Ισταμπούλ από τον οδοστρωτήρα μιας αδήριτης παγκοσμιοποίησης που την απειλεί...
Ναι η Πόλη, η Ισταμπούλ, η Νέα Ρώμη είναι το πατρικό σπίτι της ιστορίας του Βυζαντινού και του Οθωμανικού κόσμου όπως λέει σήμερα ο διακεκριμένος Τούρκος καθηγητής Χαλίλ Ιναλζίκ.
Κωνσταντινούπολη, Άγιος Φωκάς Ορτάκιοϊ, αειδίνητος Βόσπορος: Εσύ και η Ιστορία. Αντιμέτωποι. Βυζαντινοί Αυτοκράτορες και Οθωμανοί Σουλτάνοι. Τα παλάτια των πρώτων γκρεμίστηκαν μα οι ραδιουργίες τους κληρονομήθηκαν στους επόμενους αφέντες. Αυγούστες και Σουλτάνες, σύγυζοι, μητέρες, αδελφές. Πουλχερία, Θεοδώρα, Θεοφανώ, Ειρήνη Αθηναία, Ευδοκία, Άννα Κομνηνή, Χιουρέμ, Νουρμπανού, Σαφιγιέ, Ραμπία Γκιουλνούς, Κιοσέμ ή Τουρχάν. Κωνσταντινούπολη, Ισταμπούλ: Τόσο οικεία, τόσο ρωμαίϊκη, τόσο τούρκικη. Μια πόλη ελεύθερη που δεν ανήκει σε κανένα. Μονάχα στα τραγούδια και στους θρύλους, στα παραμύθια και στη μνημοσύνη των λαών που την κατοίκησαν και την αγάπησαν τόσο παράφορα, με πάθος. Που την ονειρεύτηκαν, που την κέρδισαν και που την έχασαν…
* Ο Κωστής Ε. Μαυρικάκης είναι πολιτικός μηχανικός
komavr@otenet.gr
Περισσότερα... »
-
σκληρή δουλειά
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ -
Ζητείται φίλος - Κώστας Χατζής
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ -
Προσφορά
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣΑν και δεν είναι η κατάλληλη ημέρα για να μιλήσουμε για την προσφορά της Αγίας Άννας, σήμερα εορτάζουμε την κοίμηση Της, εν τούτοις αισθάνομαι την ανάγκη να μιλήσουμε για την προσφορά στον Θεό. Πιο αρμόδια ημέρα θα ήταν τα εισόδια της Θεοτόκου.
Στα χρόνια που ζούσε η Αγία Άννα, με τον Ιωακείμ, σε βαθιά γεράματα, τους κυοφόρησε την Παναγία μας, ως αποτέλεσμα εκτεταμένης προσευχή προς τον Θεό. Τότε ήταν όνειδος και ντροπή να μην έχεις παιδιά, ήσουν ο δακτυλοδεικτούμενος, και εσαεί περιπαιζόμενος από τους συνανθρώπους σου. Σήμερα μας έρχονται τα παιδιά και εμείς τα σκοτώνουμε, τα δολοφονούμε με τις εκτρώσεις.
Ένα μοναχοπαίδι έκανε η Άννα, και απόλυτα σίγουρη πως δεν θα ακολουθούσε άλλο, το προσέφερε στον ναό, και το προσέφερε απροϋπόθετα, το έδωσε το μονάκριβο παιδί στον Ναό, χωρίς παζάρια, χωρίς ερωτήματα, και κυρίως χωρίς να περιμένει ανταπόδοση. Τι μεγαλείο ψυχής έχουμε σε αυτήν την περίπτωση;
Σήμερα που περίσσεψαν τα υλικά, η έννοια της προσφοράς στον Θεό, έχει εκτροχιαστεί από την αρχική της πορεία. Θυμόμαστε το Θεό, μόνο στην ανάγκη μας, και τότε τάσσουμε. Είναι λάθος, ο Θεός δεν θέλει ταξίματα. Δεν συνδιαλέγεται την ανταμοιβή του με υλικά πράγματα που θα προσφέρουμε στον Ναό Του. Αυτά είναι ανθρώπινη λογική, και ικανοποίηση περισσότερο του εγωισμού μας, ότι εγώ έκανα το τάδε τάμα που στολίζει τον τήδε ναό.
Και σε αυτήν την περίπτωση, που αισθανόμαστε αδήριτη την ανάγκη να τάξουμε κάτι, αυτό δεν θα πρέπει να υπερβαίνει τις δυνατότητες μας. Επιμένω εδώ, επειδή έχουμε κατά καιρούς τάματα που κυριολεκτικά βγάζουν μάτια. Έταξα λέει κάποια να κάνω την κόρη μου καλόγρια, και αυτή δεν θέλει. Ποια είσαι εσύ που θέλεις να αποφασίσεις για την ζωή ενός άλλου ανθρώπου; Στον αντίποδα υπάρχει εκείνος ο νέος που θέλει να γίνει κληρικός, και πέφτουν απάνω του όλοι της οικογένειας, «Μα παπάς θα γίνεις τώρα;».
Η κλήση από τον Θεό υπάρχει, και η κόντρα από τους οικείους περιορίζει την δυνατότητα να εκφραστεί και να γίνει πράξη. Πολλές φορές αρχίζουν και τα παζάρια, «ναι, να γίνεις, που θα σε πάνε; Σε πια ενορία θα διακονείς;». όλα στην εποχή μας γίνονται με προϋποθέσεις και μελέτη.
Φέρνει κάποιος μια εικόνα στον Ναό, και απαιτεί να κρεμαστεί στην συγκεκριμένη θέση, λες και στο σπίτι του ανέχεται να του πει κανείς που θα κρεμάσει τα κάδρα του. Η αγάπη επιβάλει να δίνει κανείς ότι έχει και ότι μπορεί δίχως να προσδοκά αντάλλαγμα, και χωρίς προϋποθέσεις, αλλιώς δεν είναι αγάπη είναι συναλλαγή.
Κλίνοντας θα αναφέρω ένα από τους λόγους του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, που λέει περίπου τα εξής:
Δώσε ότι από τα χρήματα που έχεις, και αν δεν έχεις, δώσε από το φαγητό που έχεις, και αν δεν έχεις, δώσε ένα ποτήρι νερό, και αν αυτό ακόμα σου λείπει, δώσε ένα χαμόγελο, μια καλή κουβέντα και ένα φιλικό άγγιγμα, από αυτά πρέπει πάντα να έχεις!
Περισσότερα... »
-
ΓΡ.ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗΣ- ΑΛΦΑ ΚΙ ΩΜΕΓΑ.wmv
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ -
Ο στοχασμός
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣΕίχα μια φορά διαβάσει, χωρίς να μπορώ να θυμηθώ που και ποιός το έγραψε πως «στοχάτε καλά όποιος στοχάτε ελεύθερα». Συμπληρώνω το ρητό λέγοντας, «πως όποιος τους στοχασμούς του δεν τους συζητά, άδικα στοχάτε».
Ο Πυθαγόρας είναι μια ευκαιρία που παρουσιάστηκε για να γράφω ότι μου κατέβει, πάντα με προσοχή να μην προσβάλω κανέναν, αλλά να εκφέρω απόψεις που σηκώνουν συζήτηση.
Το τελευταίο διάστημα έχει παρατηρηθεί μια εγκατάλειψη. Ένας εύκολος τρόπος αναπλήρωσης του γραπτού λόγου, είναι η παράθεση διαφόρων τραγουδιών που κυκλοφορούν έτοιμα στο διαδίκτυο. Επιλέγω να με εκφράζουν τα λόγια, έστω και εάν δεν είναι δικά μου. Τούτο γίνεται, απλά, για να υπάρχει η συνεχόμενη επαφή με το blog του Πυθαγόρα.
Δεν στέρεψαν οι ιδέες, ούτε οι απόψεις μου, παρά το γεγονός που λιγόστεψαν οι επισκέπτες του μπαλκονιού, σεβόμενοι την δυσκολία μου στις συνομιλίες και αποφεύγοντας να με κουράσουν με αυτό τον τρόπο. Είμαι ευγνώμων γι αυτό. Ευγνώμων είμαι περισσότερο και στις γιάτρισες, που από ότι δείχνουν τα πράγματα, εντόπισαν την αιτία της επιδείνωσης του αναπνευστικού, σε παρενέργειες από άλλα φάρμακα.
Ευγνώμων πρέπει να είμαι και προς τον σκύλο μου, το Ρόκυ, ο οποίος μας έφερε το κοράκι σε καθημερινή βάση να μας λέει καλημέρα. Το παράθυρο το νωτιαίο, είναι εκείνο που όταν το πρωί ανοίγει, σηματοδοτεί πως αρχίζω να δέχομαι κόσμο. Τις τελευταίες ημέρες, μόλις το ανοίξω απέναντι στο πλατάνι, ο κόρακας με περιμένει. Δεν είναι τυχαίο να γίνεται σε καθημερινή βάση. Μόλις δώσω στον σκύλο την τροφή, κατεβαίνει περιμένει να τελειώσει ο σκύλος να φάει και να φύγει. Το απόγευμα και πριν δύσει ο ήλιος έρχεται από την μεριά της θάλασσας και κάνει βόλτες στη αυλή. Όσο τον βλέπω πίσω από τζάμι χοροπηδάει, μόλις βγω έξω φεύγει, για έρθει το άλλο πρωί.
Το βλέπω και το περιμένω, όπως περιμένω και τα άλλα κοράκια, εκείνα που σαν τον Προφήτη Ηλία, του πηγαίνανε φαγητό, έτσι και εγώ περιμένω εκείνους που σε αυτήν την περίοδο έχουν αναλάβει εργολαβικά να στηρίζουν την ύπαρξη μου διατροφολογικά. Ας είναι καλά οι άνθρωποι αυτοί.
Αυτές τις ώρες, που ανήμπορος κανείς κάθεται σε μια καρέκλα, τις περισσότερες φορές ο νους του τρέχει, τρέχει και δεν φτάνει, επειδή η ταχύτητα του φωτός που θεωρείται ασύγκριτη, είναι εξαιρετικά βραδεία μπροστά στην ταχύτητα της φαντασίας. Επιπλέον αυτή η φαντασία δεν γνωρίζει τον περιορισμό της ευθείας, γι αυτό και είναι πολλαπλώς ευχερέστερη στην χρήση. Το μόνο πρόβλημα της είναι πως είναι όχημα μονοθέσιο.
Έγραφε ο ποιητής πως «το ωραιότερο ταξίδι είναι εκείνο που δεν έκανες και ο καλύτερος προορισμός εκεί που ποτέ δεν έφθασες», πόσο δίκιο είχε; Το ταξίδι της ζωής μας είναι περίπλοκο και απρόβλεπτο. Σου δίνεται όμως η ευκαιρία να διαλέξεις το μέσον που θα ταξιδέψεις. Αυτό εσύ το καθορίζεις και είναι δικαίωμα αναφαίρετο.
Αν διάλεξες το τραίνο, οι επιλογές είναι λίγες, αφού είσαι υποχρεωμένος πάνω σε δυο ράγες να βαδίζεις. Αν διάλεξες το αυτοκίνητο, περισσότερη ταχύτητα και μεγάλη ευχέρεια ελιγμών διαθέτεις, εξαρτάσαι όμως απ’ τα καύσιμα, με ότι αυτό συνεπάγεται. Αν διάλεξες το αεροπλάνο, το πλέον σύγχρονο μέσο, υπόκεισαι σε εξευτελιστικούς ελέγχους στα αεροδρόμια, και αποδέχεσαι το δέσιμο που στο κάθισμα, άρα σου στερείται η ελευθερία. Το καράβι είναι η εναπομείνασα λύση, βλέπεις την θάλασσα πλατειά και μεγάλη, αλλά από ψηλά. Και εδώ έχεις συγκεκριμένο δρομολόγιο και προορισμό.
Επέλεξε λοιπόν την ελευθερία και ταξίδεψε με το άλογο, αλλά πρώτα συμφιλιώσου με την φύση, και κάνε τον φίλο. Ταξίδεψε με την καμήλα στα βάθη της ερήμου, μάθε πρώτα να ζεις μαζί της, και τέλος, πάρε μια βαρκούλα, και έβγα στα ανοικτά, εμπιστέψου τον Πλάστη μας, απόλαυσε τη θάλασσα, άγγιξε την, μύρισε την, τρύγησε την, θα σε ζήσει. Και όταν τα χρόνια περάσουν, και η βάρκα παρά τις επισκευές της, αβάρα μαούνα παραμένει, μην την πετάξεις, και μην την κάψεις, γιατί καις την ζωής σου που ήταν ένα ταξίδι με αυτήν. Κάτσε στον γιαλό, πλάι της, που όσες αβαρίες και αν έχει κάποιο ίσκιο κάνει, και αγνάντεψε, αγνάντεψε το πέλαγος, και δόξασε τον Θεό για όσα έδωσε στον άνθρωπο.
Περισσότερα... »
-
ΚΑΙ Η ΒΑΡΚΑ ΓΥΡΙΣΕ ΜΟΝΗ - Τώνης Μαρούδας
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ -
[nt]
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ -
ανέκδοτο
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ -
[nt]
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ -
[nt]
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ -
[nt]
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ -
Θλιβερό έκτρωμα Συντάκτης: Κώστας Βαξεβάνης
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣΣτη Βόρεια Κορέα, ο Κιμ Γιόγκ Ιλ, γιός του Κιμ Ιλ Σουνγκ, συνεχίζει την διοίκηση της οικογενειακής αυτοκρατορίας του ανύπαρκτου σοσιαλισμού αντιλαμβανόμεος ίσως τον εαυτό του ως τον εκπρόσωπο μιας μεγάλης δύναμης και μιας ... μεγάλης ιδέας. Θλιβερό έκτρωμα που προήλθε από την παντριά της Κομμουνιστικής Διεθνούς, με τις σκοπιμότητες και τον Ψυχρό Πόλεμο. Στο μέλλον η ιστορία της οικογένειας Κιμ Ιλ δεν θα μπορέσει να εξηγηθεί μόνο με πολιτικούς όρους. Η Ιστορία άλλωστε πολλές φορές γονατίζει ανήμπορη μπροστά στην ανθρώπινη τρέλα.
Προχθές, η Διεθνής Αμνηστία ανακοίνωσε πως οι συνθήκες υγειονομικής περίθαλψης στην Βόρεια Κορέα είναι δραματικές. Για την Υγεία αναλογεί ένα δολάριο ανά κάτοικο όταν ο μέσος όρος περίθαλψης στην υφήλιο είναι 500 δολάρια ανά κάτοικο. Οι ασθενείς δεν έχουν πρόσβαση σε φάρμακα, αποστειρωμένα υλικά, φαγητά. Δεν υπάρχουν ούτε αναισθητικά. Οι γιατροί αναγκάζονται να κάνουν εγχειρήσεις και ακρωτηριασμούς χωρίς αναισθησία. Ανατριχιαστικό. Σκεφθείτε ένα άνθρωπο σε ένα χειρουργικό κρεββάτι να του κόβουν το πόδι ενώ έχει τις αισθήσεις του. Σκεφθείτε τους γιατρούς, τους νοσοκόμους που τους κρατάνε ακινητοποιημένους. Φανταστείτε τους πόνους και τις κραυγές. Απάνθρωπο.
Οι δικοί μας γιατροί φαντάζομαι πως αισθάνονται αποτροπιασμό φέρνοντας στο μυαλό τους αυτή την εικόνα. Μέσα στις αποστειρωμένες ιατρικές μπλούζες τους, με τα κομπιούτερ,τα σύγχρονα χειρουργεία, τα ιατρικά συμβούλια και τις τεράστιες δυνατότητες που τους δίνει η τεχνολογία. Ευτυχώς δεν ζούμε στη χώρα των Κιμ. Ευτυχώς οι γιατροί μας δεν είναι έτσι.
Κάποιοι γιατροί μας όμως, -με τις ιατρικές μπλούζες, τα λαπτοπ, τα δωρεάν ταξίδια πληρωμένα από τις φαρμακευτικές και τις κουρσάρες – το 2009, στο Ωνάσειο , το νοσοκομείο με τις καλύτερες συνθήκες, άφησαν 5 ανθρώπους να πεθάνουν γιατί δεν τους έκαναν μεταμόσχευση οργάνων που προέκυψαν από δότη. Το Ωνάσειο έστειλε ένα φαξ στο Κέντρο Μεταμοσχεύσεων, πως είναι αδύνατον να γίνουν οι επεμβάσεις «λόγω διακοπών». Οι γιατροί ήταν σε διακοπές, σε κάποιο νησί του Αιγαίου ή ίσως στα Πουκέ. Θα μπορούσαν να έλθουν βέβαια με ειδικά αεροπλάνα που έχουν στη διάθεσή τους για τέτοια περιστατικά, αλλά δεν είναι σίγουρο πως άξιζε τον κόπο. Τι είναι πέντε νεκροί μπροστά στους χιλιάδες. Τόσο πόνο βλέπουν κάθε μέρα. Δεν είναι βέβαια ο δικός τους πόνος, γι αυτό και τον συνηθίζουν. Βοηθάνε και οι φαρμακευτικές, τα ταξίδια,τα χρήματα, τα αυτοκίνητα, ο ρόλος του μικρού Θεού. Η ιστορία τέλειωσε εκεί. Και ζήσανε αυτοί καλά. Οι γιατροί πάντα. Γιατί πέντε άνθρωποι πέθαναν.
Αναρωτιέμαι τι απ τα δύο είναι πιο βάρβαρο. Το καθεστώς της Βόρειας Κορέας με την ψυχοπαθολογία του, ή των απανθρωπισμένων γιατρών του Ωνασείου που δεν τους έλειψε τίποτα; Της κάστας των Κιμ, ή της κάστας που διαπλέκεται με νοσοκομεία, εταιρείες, μίζες και αντιλαμβάνεται την ιατρική ως χρήμα με «κάποιο κόστος». Των άλλων πάντα. Τι είναι χειρότερο, οι γιατροί της Κορέας που ακρωτηριάζουν χωρίς αναισθητικό από ανάγκη ίσως ή οι γιατροί του Ωνασείου ρηγμένοι μες στο αναισθητικό της καλοπέρασης και της απανθρωπιάς. Αναρωτιέμαι
Περισσότερα... »
-
Δημοκρατία τάχα;
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣΠολύς θόρυβος γίνεται για μια καλλιτέχνιδα που δεν μετείχε στις εορταστικές εκδηλώσεις στα κατεχόμενα από τους τούρκους εδάφη της βορείου Κύπρου, θαυμασμός για την απόφαση της να απορρίψει πολλά χρήματα για να μην στενοχωρήσει, λέει, κάποιες ομάδες θαυμαστών της. Σκέφτηκε κανείς πως θα έχανε περισσότερα χρήματα αν πήγαινε, από το μποϋκοτάζ που θα της κάνανε, οι ομογενείς σε όλο τον πλανήτη; Ας είναι, δεν είναι αυτό το θέμα μας, αλλά ευκαιρίας δοθείσης το ανέφερα.
Η εισβολή στην Κύπρο το 1974, πριν από τριανταέξι 36 χρόνια, έγινε σαν χθες 15 Ιουλίου και ονομάστηκε Αττίλας. Από τα επακολουθήσαντα γεγονότα είναι και η μεταπολίτευση που επήλθε στην Ελλάδα. Επανήλθε η Δημοκρατία (υποτίθεται) στην πατρίδα της.
Όλοι μας έχουμε κάτι να θυμηθούμε από εκείνες τις τραγικές και δύσκολες ώρες. Κανείς δεν αναπολεί με νοσταλγία εκείνες τις ημέρες, εκτός από τους καιροσκόπους, που όπως οι φελλοί πάντα επιπλέουν. Επιστράτευση, πανικός, απορία και σύγχυση παντού. Το χειρότερο δε όλων η έλλειψη της εμπιστοσύνης προς τους συνανθρώπους, προς τους χθεσινούς συναγωνιστές εναντία στην δικτατορία.
Μια επιστράτευση κωμωδία, γέμισαν τα στρατόπεδα με επίστρατους φορώντας λειψές στολές, χωρίς άρβυλα, με ντουφέκια από το πόλεμο του 1940, αφού ανοίγοντας κιβώτια πολεμικού υλικού, ανακάλυπταν πέτρες.
Εκείνη την εποχή, υπηρετούσα στο 521 των Πεζοναυτών, ως ο ελεύθερος σκοπευτής του τρίτου λόχου. Καταθέτω εδώ προσωπική μαρτυρία, πιστεύοντας πως μετά τόσα χρόνια και αφού έχουν πεθάνει αρκετοί από τους πρωταγωνιστές της εποχής, είναι ανώδυνη.
Ήμουν λοιπόν σε εκείνη την δεκαμελή ομάδα, που με επικεφαλής ανθυπολοχαγό κάναμε περίπολο μέσα στο βασιλικό κήπο. Εκεί που στρατοπεδεύουν οι τσολιάδες. Όσοι αποτελούσαν την ομάδα, ήταν όλοι στρατεύσιμοι θητείας, κανείς επίστρατος. Αφού μας ανέβασαν το ηθικό στα ύψη, λέγοντας πως είμαστε οι απόγονοι των αρχαίων αργοναυτών, και άλλα φαιδρά, που τότε όμως πιάνανε τόπο, ήμασταν εικοσάχρονα παλικαράκια ποτισμένα με τα εμβατήρια και τα ιδανικά της χούντας. Περιπολούσαμε μέσα στον κήπο με εφ’ όπλου λόγχη, αλλά χωρίς πυρομαχικά. Το γελοίο του πράγματος, κρατούσε ο αξιωματικός επικεφαλής τις τελαμώνες ραμμένες. Για όσους δεν γνωρίζουν, τελαμώνα είναι μια θήκη που περιέχει τις γεμιστήρες, για λόγους ασφαλείας. Να μην είναι τελείως εύχρηστες και να το ξανασκεφτεί όποιος αποφασίσει να χρησιμοποιήσει πυρομαχικά. Κυρίως για να αποφεύγονται οι αυτοκτονίες στις σκοπιές.
Τρείς μέρες περιπολούσαμε, με αλλαγή κάθε εξάωρο, από άλλη ομάδα δική μας, στο διάλειμμα παίρναμε λίγο ύπνο στο στρατόπεδο των τσολιάδων, που δεν μας βάζανε σε θάλαμο αλλά κάτω από τα δέντρα. Φαγητό ήταν το γάλα με το κακάο και μια φέτα ψωμί, που και αυτό με το ζόρι μας το δώνανε. Ήταν και αυτοί στρατεύσιμοι στον Ελληνικό στρατό, και υπηρετούσαν θητεία, τέτοια σύμπνοια επικρατούσε. Και από έξω από τα κάγκελα ο κόσμος να ουρλιάζει και να βρίζει. Αλλά πάντα κάτι γίνεται, έτσι ένας φουκαράς, πράγματι φουκαράς, μας έφερνε Σάμαλλι, με το οποίο ξεγελούσαμε την πείνα μας. Αν πω πως δεν φοβόμασταν θα είναι ψέμα. Ο ανθυπολοχαγός, είχε στην τσέπη του ένα μικρό τρανζίστορ, από το οποίο ακούγαμε ειδήσεις, τι είδους όμως;
Ακούγαμε για μαραθώνιες συσκέψεις, πως διαβουλεύονται οι πολιτικοί ταγοί. Και εμείς τους βλέπανε να τριγυρνούν στο κήπο και να αστειεύονται, αν κρίνουμε από τα γέλια που κάνανε. Μαύρος, Αβέρωφ, Πεσματζόγλου, Ζίγδης, Κανελλόπουλος, είναι λίγα από τα πρόσωπα που θυμάμαι. Ο Ζίγδης ειδικά μας έκανε και παρατήρηση, για την χρήση του τρανζίστορ. Λίγο αργότερα ήρθε και ο Διοικητής μας και κατάσχεσε τα ραδιάκι. Ο αξιωματικός μας, ρώτησε.
-τι κάνουμε εδώ Κύριε διοικητά;
-φυλάμε την νόμιμη κυβέρνηση, ήταν η απάντηση
-ποια είναι η νόμιμη κυβέρνηση;
-αυτό δεν το αποφασίσαμε ακόμα, ψηλά το κεφάλι και στην υπηρεσία σας.
Αυτόν τον διάλογο δεν τον ξέχασα από τότε, και ας έχουν περάσει τόσα χρόνια. Πριν περάσουν δεκαπέντε μόλις λεπτά, ήρθαν οι αντικαταστάτες μας, στους τσολιάδες μας περίμενε το REO, το φορτηγό με κατεβασμένα τα παραπέτα, και μας πήγε στην Ανθούσα, σε πρόχειρο καταυλισμό. Ψάχνοντας για ειδήσεις μας είπαν πως έρχεται ο Καραμανλής.
Έγινε η μεταπολίτευση, ήρθε η δημοκρατία τάχα, διαλύσαμε τον καταυλισμό να επιστέψουμε στο στρατόπεδο, στην Αγία Παρασκευή, κάτω από τον Αιγιαννάκη. Ξεφορτώναμε και φορτώναμε, τουλάχιστον μια φορά την ημέρα, όλο το υλικό εκστρατείας. Το μόνο που δεν μετακινούσαμε ήταν η οθόνη στην πλατεία την μονάδας, και το τραπέζι με την μηχανή προβολής. Κάθε βράδυ είχαμε προβολή ταινίας για να μην κοιμόμαστε. Προβολή της ίδιας ταινίας, (ο ψεύτης, με τον Βουτσά), και την είχαμε μάθει απέξω και ανακατωτά.
Πέρασαν λίγες μέρες, κατά την διάρκεια των οποίων γεμίσαμε τους τοίχους και τα αυτοκίνητα με συνθήματα του τύπου (Χούλια σούρχομαι), και άλλα λιγότερο κόσμια. Και έγινε ο Αττίλας 2 στις 10 Αυγούστου, τότε πήγαμε στου Μπαλάσκα, τον ναύσταθμο να επιβιβαστούμε στα αποβατικά. Δεκατέσσερις ώρες κουβαλάγαμε πυρομαχικά στο πλοίο, και ούτε ένας ναύτης δεν έδωσε χέρι βοηθείας, αντίθετα μας ειρωνευόντουσαν κιόλας. Ήρθε ο αρχηγός Ενόπλων Δυνάμεων ο Γρηγόριος Μπονάνος, για όποιον τον θυμάται, και μας χαιρέτισε δια χειραψίας έναν-έναν, και εμείς πετάγαμε στα ύψη για την τιμή, φεύγαμε για την Κύπρο για τον πόλεμο για να δοξάσουμε την πατρίδα.
Δόθηκε η διαταγή της επιβίβασης στα πλοία, και οι κυβερνήτες δεν άνοιγαν τους καταπέλτες, αν δεν παραδίναμε τα όπλα κατά την επιβίβαση. Τόση εμπιστοσύνη υπήρχε μεταξύ των Ελληνικών ενόπλων δυνάμεων, ο διοικητής μας αντιδρούσε, παλιός πολεμιστής στην Κορέα. Μετά από διαπραγματεύσεις που συμμετείχε και ο Αρχηγός, παραδώσαμε μπαίνοντας ένας-ένας τα όπλα, στους ναύτες που χαμογελούσαν ειρωνικά, γιατί μας είχαν σπάσει τον τσαμπουκά.
Όταν τελείωσε η επιβίβαση, σφύριξαν για ξεκινήσουμε, αλλά στάθηκε αδύνατον. Είχαν μπλέξει οι άγκυρες των δύο καραβιών. Και έπρεπε να περιμένουμε μέχρι το πρωί, που ερχόντουσαν ειδικευμένοι δύτες να ξεμπλέξουν τις άγκυρες. Τόσο ετοιμοπόλεμοι ήμασταν. Ενώ έπρεπε να φύγουμε μεσάνυχτα, κάναμε απόπλου στις έντεκα το μεσημέρι. Όταν ανοιχτήκαμε στο πέλαγος καλά, ήταν η ώρα του φαγητού, μας έδωσαν φαγητό από το μαγειρείο του καραβιού στην καραβάνα ενός εκάστου. Πριν καλά-καλά αποφάμε, γέμισε ο ουρανός αεροπλάνα. Η αντίδραση η δική μας άμεση και αποτελεσματική! Στοιχηθήκαμε στο κατάστρωμα και αρχίσαμε να κάνουμε γυμναστική, τραγουδώντας, «έχω μια αδελφή, κουκλίτσα αληθινή…». Ναι αυτή ήταν η αντίδραση, όσο γελοίο και αν φαίνεται σήμερα μετά την πάροδο των χρόνων.
Χαράματα επικρατούσε πανικός στις κουκέτες, για όσους δεν γνωρίζουν, είναι μια σειρά από τέσσαρα κρεβάτια που κρέμονται από ταβάνι με αλυσίδα. Το κάθε κρεβάτι είναι ένα φορείο από αυτά που μεταφέρουν τους αρρώστους, δηλαδή ένα τελάρο με καραβόπανο, η κουκέτα μπορεί να έχει και είκοσι τέτοια κρεβάτια, που όπως οι σαρδέλες στο κουτί, κοιμόμασταν, οσάκις πραγματοποιούσαμε αποβάσεις. Πανικός διότι βούλωσε η αποχέτευση και τα λύματα κολυμπούσαν ανάσα στα άρβυλα και τα χαμηλότερα κρεβάτια. Παραδόξως των ναυτών η αποχέτευση λειτουργούσε κανονικά, όπως και των αξιωματικών. Οι πλέον θερμοκέφαλοι το απέδωσαν σε σαμποτάζ των ναυτών, και απειλήθηκαν εκτεταμένα επεισόδια, όταν επέμβει ο κυβερνήτης, και μας απείλησε πως θα ανοίξει τον καταπέλτη να μας αδειάσει στην θάλασσα. Τέτοια συνεργασία και πηγαίναμε στον πόλεμο υποτίθεται.
Κατά τις δέκα, προσαράξαμε σε μια έρημη ακτή, και αρχίσαμε να ξεφορτώνουμε, φόβος για την ησυχία που επικρατούσε, όσα ραδιάκια κυκλοφορούσαν είχαν κατασχεθεί. Όταν τελειώσαμε το ξεφόρτωμα, διενεμήθη ξηρή τροφή, και αφού σουρούπωνε, έγινε συγκέντρωση για την βραδινή αναφορά. Εκεί μας ενημέρωσε ο διοικητής, πως βρισκόμαστε στην Κρήτη, πως το ναυτικό πρόδωσε την αποστολή φοβούμενο τα αεροπλάνα που έκαναν προειδοποιητικά την εμφάνιση τους. εμείς όμως δεν φοβόμασταν στιγμή, γι αυτό και τραγουδάγαμε και κάναμε και γυμναστική, να τους δείξουμε τι είμαστε.
Με το διοικητή που αναφέρω μίλησα τηλεφωνικά, πριν από πέντε χρόνια, διατηρεί εξοχική κατοικία στην Σάμο, και κατά καιρούς έρχεται, αλλά δεν τον έπεισα να ανταμώσουμε.
Αύριο μεθαύριο θα γίνουν πάλι δεξιώσεις και θα ειπωθούν ένα σωρό πανηγυρικά λόγια, ή μάλλον λόγια για τα πανηγύρια, από εκείνους που σε τελική ανάλυση, ότι και ζήσανε εκείνη τη δύσκολη περίοδο, το πέρασαν στα γραφεία τους στην πρωτεύουσα. Αλλά είπαμε πως οι φελλοί πάντα επιπλέουν, γιατί όχι και στην Δημοκρατία μας;
Περισσότερα... »
-
Ο ποντικός και ο πανικός.
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣΣτο αγρόκτημα για άλλη μια φορά, γίνεται σχολείο για όσους θέλουν να μάθουν εκείνα που η ζωή της πόλις τους έκανε να ξεχάσουν, ή ακόμα να μην τα βίωσαν ποτέ.
Στο παρτέρι με τα κηπευτικά, ο Μιχάλης και η Ασιμούλα ξεχορτάριαζαν τις ντομάτες. Είχαν ρίξει από την προηγούμενη πολύ νερό, για να ξεριζώνονται τα ζιζάνια εύκολα. Σε αυτό το παρτέρι δεν ραντίζουν, επειδή αυτά προορίζονται για κατανάλωση από την οικογένεια. Είναι λίγο άσχημες οι ντομάτες στην όψη, αλλά έχουν μυρουδιά και γεύση ντομάτας.
Ξαφνικά, ο Μιχάλης κάνει αργά-αργά και αθόρυβα όσο μπορεί προς τα πίσω, σιμώνει στο αυτοκίνητο, παίρνει το δίκαννο, σημαδεύει και πυροβολεί.
Του αγρότη το μάτι είναι τόσο γυμνασμένο, που αλλού βλέπει και αλλού κοιτά. Μόλις πέτυχε ο Μιχάλης το στόχο, αναφώνησε, <τον κερατά ησυχάσαμε>. Τι είχε προηγηθεί και τι σκότωσε με τόσο μένος; Έναν ποντικό, μπορεί και ποντικίνα. <τα υπόλοιπα οι γάτες και τα νυχτοπούλια> και πήγε στις ντομάτες να συνεχίσει το ξεχορτάριασμα.
Ας δούμε λοιπόν, από κοντά το πρόβλημα, και τον καημό του Μιχάλη. Οι γάτες, άφθονες στο αγρόκτημα μέσα κυνηγούν τα ποντίκια, όσο αυτά είναι μικρά, άμα μεγαλώσουν και μπορούν να αντισταθούν πάλι δεν γλύτωσαν την ζωούλα τους, γιατί τα μεγαλύτερα τα κυνηγούν οι σκύλοι. Την περίοδο αυτή που τα κηπευτικά είναι στην παραγωγή οι σκύλοι δεν λύνονται, διότι παίζοντας κάνουν ζημιά στα φύτρα, έτσι είναι η εποχή που οι ποντικοί δρουν.
Μπαίνουν στο κοτέτσι, ή όπου αλλού εντοπίσουν αυγά, τα σηκώνουν με τα δύο μπροστινά πόδια και τα μεταφέρουν στην φωλιά τους, που πολλές φορές μπορεί να απέχει και 50 μέτρα ή και παραπάνω. Εκεί ταΐζουν τα μικρά τους, αλλά συσσωρεύουν τα τσόφλια στον ίδιο τόπο. Αν ο νοικοκύρη εντοπίσει τα άδεια τσόφλια, και τα μαζέψει, αλλάζουν φωλιά την ίδια ώρα.
Έτσι λοιπόν και ο Μιχάλης παλιός γεωργός και γνώστη του θέματος, ξεχορτάριαζε τις ντομάτες, αλλά το μάτι του έπαιζε μεταξύ του κοτετσιού και της φωλιά που είχε εντοπίσει, γι’ αυτό είχε και το ντουφέκι έτοιμο. Τα μικρότερα τώρα όταν πεινάσουν θα βγουν, και είναι εύκολη λεία για τις γάτες, που όσο χορτάτες κι’ αν είναι τα κυνηγούν.
Γεννιέται το ερώτημα, γιατί η βία του τουφεκιού, δεν μπορούσε άραγε να βάλει λίγο δόλωμα; Αυτό θα γινόταν στην πόλη, ποτέ στο κτήμα. Αν υποθέσουμε, πως έριχνε λίγο σταράκι, το γνωστό ποντικοφάρμακο, θα περνάγανε τα μυρμήγκια, θα το έπαιρναν να το μεταφέρουν στις υπόγειες φωλιές τους, κατά την διάρκεια της μεταφοράς τα κλωσόπουλα και κότες θα το τσιμπολογούσαν, με αποτέλεσμα να ψοφήσουν.
Οι κότες για το κτήμα είναι σημαντικός παράγων. Εκτός από τα φρέσκα αυγά, που και αυτά έχουν τελείως διαφορετική γεύση από εκείνα των super markets δίνουν το κρέας τους όλο το χρόνο, χώρια που καθαρίζουν το τόπο από κάθε λογής σκουλήκι, και ακόμα βολεύονται με τα αποφάγια. Ακόμα είναι η φυσική ανακύκλωση όλων εκείνων των προϊόντων της γης, που δεν είναι κατάλληλα προς βρώση.
Η ικανοποίηση του αγρότη όταν υπερασπίζεται τα ζωντανά του, και τα φυτέματα του, είναι απερίγραπτή.
Περισσότερα... »
-
ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΕΙ ΠΟΥ δυο εκτελεσεις
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ -
[nt]
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ -
[nt]
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ -
ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΜΙΑΣ ΤΕΤΟΙΑΣ ΝΕΑΣ ΓΕΝΙΑΣ ΕΜΕΙΣ ΤΟ ΠΟΤΙΖΟΥΜΕ...
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣΈκθεση μαθητού του δημοτικού με θέμα: «Τι να ζητήσω από τον Θεό».
Θεέ μου, απόψε σου ζητάω κάτι που το θέλω πάρα πολύ.
Θέλω να με κάνεις τηλεόραση!
Θέλω να πάρω την θέση της τηλεόρασης που είναι στο σπίτι μου.
Να έχω τον δικό μου χώρο.
Να έχω την οικογένειά μου γύρω από εμένα.
Να με παίρνουν στα σοβαρά όταν μιλάω. Θέλω να είμαι το κέντρο της προσοχής και να με ακούν οι άλλοι χωρίς διακοπές ή ερωτήσεις.
Θέλω να έχω την ίδια φροντίδα που έχει η τηλεόραση όταν δεν λειτουργεί...
Όταν θα είμαι τηλεόραση, θά έχω την παρέα του πατέρα μου όταν έρχεται σπίτι από την δουλειά, ακόμη και αν είναι κουρασμένος.
Και θέλω την μαμά μου να με θέλει όταν είναι λυπημένη και στενοχωρημένη, αντί να με αγνοεί. Θέλω τα αδέλφια μου να μαλώνουν γιά το ποιός θα περνάει ώρες μαζί μου.
Θέλω να νοιώθω ότι η οικογένειά μου αφήνει τα πάντα στην άκρη, πότε -πότε, μόνο γιά να περάσει λίγο χρόνο με εμένα.
Και το τελευταίο, κάνε με έτσι ώστε να τους κάνω όλους ευτυχισμένους και χαρούμενους.
Θεέ μου, δεν ζητάω πολλά. Θέλω μόνο να γίνω μιά τηλεόραση!»
-----------------------------------------------
Την δασκάλα που την διάβασε (καθώς βαθμολογούσε) την έκανε να κλάψει.
Ο σύζυγός της που μόλις είχε μπει στο σπίτι, την ρώτησε: «τι συμβαίνει;»
Αυτή απάντησε: «Διάβασε αυτή την έκθεση, την έχει γράψει ένας μαθητής μου».
Ο σύζυγος είπε: «Το καημένο το παιδί. Τι αδιάφοροι γονείς είναι αυτοί!»
Και τότε αυτή τον κοίταξε και είπε: «Αυτή η έκθεση είναι του γιού μας!..»
Περισσότερα... »
-
ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΔΙΑΤΑΓΗ Εν Ματαράγκα τη 8η Δεκεμβρίου 1907
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣΠρος απάσας τας αρχάς που διοικούν το χωρίον Ματαράγκα Καρδίτσης: Δήμαρχο, ιερέα του χωρίου, Δάσκαλο και απαντάς τους προύχοντας του χωριού. Ήλθα εις Ματαράγκαν κατόπιν διαταγής του Διοικητού μου μετά ενός χωροφύλακος προς επιβολήν της τάξεως από άκρου εις άκρον του χωρίου άνευ χρονοτριβής και άμεσα.
Διότι προχθές στο σιργιάνη μετά την θίαν και Ιεράν Λιτουργίαν εν το Ναό όταν έπεζαν τα κλαρίνα και τα όργανα ο Κώστας (ας μην αναφέρο το όνομά του) χόρεβ σινέχια μπροστά χορίς να αφίνη και τους άλους να χορέψουν μπροστά με κατά σινέπια παραξιγιθίκατε και πλακοθίκατε στο ξίλο με τα παλούκια και. τα μαχέρια με αποτέλεσμα και κατά σινέπια να τραβματιστούν πολοί άνθροποι.
Πάραφτα να εφαρμόσετε απάσας τας εξής διαταγάς μου:
1) Αν ζανασιμβή τιάφτη πράξης εν τω χωρίο να γνορίζετε ότι θα σας συλλάβω και άνεφ χρονοτριβής άμεσος θα σας κλείσο στη φυλακή. Όταν πέζουν τα κλαρίνα και τα μουσικά όργανα στο σιργιάνη στο πανιγίρη και στο γάμο πρέπη να χορέβουν μπροστά άπαντες που επιθιμούν να χορέψουν και όχι μόνο ο ίδιος άνθροπος. Αφτό είνε γαηδουριά.
2)Μου αναφέρθικε ότι ο γάηδαρος του χαντζόπουλου τον Σεπτέμριο μπίκε στο καλαμπόκ του Βάϊου (ας μην αναγράψο το επίθετο)και ο Βάϊος εκνεβρίστικε και κάρφοσε τον γάηδαρο με τιν αξάλη στο ένα καπούλη. Καταλαβένετε ο γάηδαρος δεν είναι o όνος αλά ο Βάϊος. Άνεφ πολόν σκέψεον καταλαβένη κανής ότι το κεφάλη δεν έχη μιαλό αλά κολοκιθόσπορο. Απαγορεύετε να ξαναγίνη εκ νέου τέτιο απαράδεκτο η παράμιο πράγμα.
3)Πήγα στο μαγαζη για κάφε και από έξο βρομούσε κατρουλιό. Απαγερεύετε να κατουράτε, έξω στον τίχο του μαγαζιού·
4) Απαγορεύετε το βρισίδιν το φονασκίν και εντός του καφενίου το ανεμίζιν διότι είναι χιμόνας, και εσθάνετε τις αποφορά από τι βρόμα. Όστις επιθιμή να ανεμιστή να εξέρχετε έξοθεν του καφενίου.
5) Ίδα πολές γυνέκες να πιάνουν τη σιγγούνα μετά του υποκαμίσου να το τραβούν πρότα έμπροσθεν να ανίγουν τα πόδια και να ουρούν ορθίος. Το τιούτον είναι απαράδεκτο και πρέπη άνεφ χρονοτριβίς να τις βρακόσετε άπαξ και διαπαντός.
6) Όταν λίαν προΐαν πάτε τα γελάδια στο γελαδάρη και γιρίζοντας πρέπη ανιπερθέτος να μαζέβετε τις βονιές των ζώον από το δρόμο, το ίδιο να κάνετε και το βράδη διότι δεν έχη που να πατίση όστις βαδίζη εις τας οδούς του χωρίου. Και έκτος του τιούτου σας χριάζοντε αι βονιές να ζεστένεστε στο μπουχαρί το χιμόνα με τα κρία.
7) Σε. κάθε πανιγίρι αποκριές Πάσχα και γάμους που βαδίζη καλοντιμένος ο κόσμος και πάι στην Εκλισία και μετά χορέβη στο σιργιάνια και στους γάμους πρέπη άπαντα τα σκυλιά να είναι δεμένα δια χονδρόν αλισίδεον και σχινίον προς αποφιγίν ατιχιμάτων εκ τον σκιλοδακομάτων.
8) Να μίν πίνετε πολί ινοπνευματόδη ποτά τσίπουρα και ίνους και μετά ξερνοβολάτε και κάνετε χαζαμάρες.
9) Να τιρίσετε άνεφ αντιρίσεος και χρονοτριβής την άνοθεν τάφτην διαταγήν μου άνθροπη σκύλη και γινέκες διότι όπιος συληφθή παραβάτις θα τον σιλάβο θα τον κλίσο στο σχολίο και αλίμονο του θα τον ταράξο και θα τον μαβρίσο στο ξίλο
Να με σινχορίτε αν έκανα κάπιο σιντακτικό λάθος καθότι τελίοσα και εγώ την τρίτη του Δημοτικού σχολίου διότι δεν με έστιλε ο πατέρας μου από το χωρίον στιv Λάρισσαν για να μάθο περισότερα γράματα Σαν γκαραγκούνις που είμε και εγώ καταλαβένετε άπαντες τας γραφάς μου τας οπίας θέλετε δεν θέλετε θα τας τίρισετε ανιπερθέτος.
Εν Ματαράγκα τη 8η Δεκεμβρίου 1907
Ο Διοικητής του ΧωρίουΝικόλαος ΠαπάκωνσταντινουΥπονωμοταρχης
Ακριβές αντίγραφον του ευρισκομένου πρωτοτύπου εις χείρας του Λαρισσαίου Κων/νου Παπαθανασίου
Περισσότερα... »
-
10 ευρώ για μία ώρα...!" Γράφει ο Γεώργιος Σ. Κανταρτζής
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ"Ένας άνδρας έφτασε στο σπίτι του, ύστερα από μια κουραστική μέρα στη δουλειά του. ΄Ηταν αγχωμένος και εκνευρισμένος. Τον περίμενε ο γιος του στην πόρτα.
-Πατέρα, του είπε, μπορώ να σε ρωτήσω κάτι;
- Και, βέβαια, απάντησε ο πατέρας. Και ποιο είναι το ερώτημα σου;
_Πόσα χρήματα κερδίζεις σε μια ώρα, πατέρα;
- Αυτή δεν είναι η δουλειά σου! Γιατί...
κάνεις αυτήν την ερώτηση.
- Α, να, απλώς θέλω να το γνωρίζω. Παρακαλώ πες μου, πόσα κερδίζεις την ώρα
- Αφού επιμένεις, να, κερδίζω 10 ευρώ την ώρα.
Πολύ καλά, είπε ο μικρούλης, με το κεφάλι σκυφτό. Μετά, κοιτάζοντας στα μάτια, του είπε: Μπαμπά, μπορείς να μου δανείσεις 5 ευρώ;
Ο πατέρας ενοχλήθηκε. «Αν, θέλεις να μάθεις τα πόσα παίρνω, ώστε να δανειστείς 5 ευρώ, για να πάρεις κάποιο ανόητο παιχνίδι, τότε ξεκουμπίσου αμέσως στο δωμάτιό σου και σκέψου για την ιδιοτέλειά και εγωισμό σου. Κι εκτός απ’ αυτό, τα παιδιά των 6 χρόνων δεν χρειάζονται χρήματα. Δουλεύω πολλές ώρες και σκληρά κάθε μέρα για να κερδίσω χρήματα για σένα και τη μαμά για να μη στερηθείτε τίποτα. Δεν έχω χρόνο να μιλώ μαζί σου, για να σου δανείσω χρήματα».
Το παιδί έφυγε σιωπηλό και πήγε στο δωμάτιο του.
΄Υστερα από μια ώρα, ο πατέρας ηρέμησε και κατάλαβε ότι μίλησε σκληρά στο παιδί του. ΄Ισως είχε κάποιο σοβαρό λόγο να ζητήσει 5 ευρώ ο γιος του, κάτι που ποτέ άλλοτε δεν το έκανε. Πήγε να δει το παιδί του.
Το παιδί τον δέχτηκε με χαρά. «Παιδί μου, του είπε, νομίζω σου φέρθηκα σκληρά πριν από λίγο. Ξέρεις σήμερα είχα μια δύσκολη μέρα. Δούλεψα σκληρά και ξέσπασα τα νεύρα μου πάνω σου. Να τα 5 ευρώ που μου ζήτησες».
Το παιδί σηκώθηκε και μ’ ένα βλέμμα ακτινοβόλο, είπε: «Σ’ ευχαριστώ πατέρα!». Κατόπι σήκωσε το μαξιλάρι του, όπου είχε φυλαγμένα μερικά ευρώ. Ο πατέρας βλέποντας ότι το παιδί είχε χρήματα, θύμωσε πάλι. Το παιδί άρχισε να μέτρα τα χρήματα.
« Γιατί ήθελες κι άλλα χρήματα, αφού είχες», είπε ο πατέρας ενοχλημένος.
«Γιατί δεν είχα αρκετά αλλά τώρα έχω», είπε το αγόρι.
«Για ποιο σκοπό;», ρώτησε ο πατέρας.
« Μπαμπά, έχω τώρα 10 ευρώ. Μπορώ ν’ αγοράσω μια ώρα από το χρόνο σου;!»
Αυτή η ιστοριούλα, πραγματική ή φανταστική, κρύβει μια αλήθεια. Ο πατέρας, και αρκετές φορές η μητέρα, δουλεύουν ακόμη και υπερωρίες για να κερδίσουν περισσότερα χρήματα, ώστε να μη λείψει τίποτε στα παιδιά τους.
Τους διαφεύγει όμως το γεγονός ότι, τα βλαστάριά τους, περισσότερο απ’ όλα τα υλικά αγαθά, έχουν ανάγκη τη στοργή τους, τη συντροφιά τους. Μοχθούν για να εξασφαλίσουν το κάθε τι για τα παιδιά τους αλλά στο τέλος, τα χάνουν, γιατί μπλέκονται με κακές παρέες και πέφτουν θύματα των ναρκωτικών ή του αλκοόλ και χάνουν την ψυχή τους. ΄Ασοφοι είναι οι γονείς, που κάνουν μεν επένδυση στα παιδιά σας, σε σπίτια, περιουσίες, σε μόρφωση…, όσο καλά κι αν είναι στη θέση τους, αλλά δεν τα κληρονομούν ηθικές αρχές και πνευματικές αξίες, που πηγάζουν από τη χριστιανική πίστη.
Η ολοένα εγκατάλειψη των αρχών του Ευαγγελίου, η έλλειψη πειθαρχίας, η εκκοσμίκευση της οικογένειας και κοινωνίας έχουν ως συνέπεια τη ζουγκλοποίηση της κοινωνίας μας. Σήμερα θερίζουμε τους πικρούς καρπούς της αποστασίας και απομάκρυνσης του ανθρώπου από το Θεό. Αν δεν αφυπνιστούμε τώρα και στραφούμε στο Θεό, η καταστροφή μας είναι αναπόφευκτη.
Γράφει ο Γεώργιος Σ. Κανταρτζής
Περισσότερα... »
-
Οι φιλίες
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣΈχω παρατηρήσει πολλές φορές, αλλόκοτες φιλίες με τα ανθρώπινα κριτήρια, που φαίνονται όμως φυσιολογικές στα άλογα ζώα. Μιλάμε για την έχθρα του σκύλου και της γάτας, και πολλάκις έχω δει να κοιμούνται αγκαλιά ή να τρώνε μαζί, ακόμα και σκύλα να θηλάζει γατάκια και το αντίστροφο. Που είναι λοιπόν η έχθρα; Μα στο μυαλό του ανθρώπου.
Στο διαδίκτυο υπάρχουν χιλιάδες ταινιούλες (βιντεάκια στα Ελληνικά), με συμπεριφορές ζώων, που δείχνουν μεγαλοσύνη που όσο περνούν τα χρόνια εκλείπει από τον άνθρωπο. Είδα λέοντα να εκφράζει ευγνωμοσύνη αγαλλιάζοντας τον ευεργέτη του, είδα γάτα να κοιμάται αγκαλιά με ποντικό και με σπουργίτι, είδα φιλία χελώνας και ιπποπόταμου ακόμα αιλουροειδές να προστατεύει και θηλάζει πιθηκάκι και ένα σωρό άλλα.
Τα γράφω αυτά με αφορμή μια φιλία που διαπιστώνω να εξελίσσεται, η οποία με κάνει και αναρωτιέμαι. Τα κοράκια είναι μονογαμικά πτηνά, ζουν σε κοινότητες μια εφαρμόζουν νόμους, όταν κάποιου ψοφήσει το ταίρι, το εναπομένον δεν κυνηγά πλέον, και η κοινότητα φροντίζει να του παρέχει τροφή. Για αυτόν τον λόγο θα δούμε πάντα, τα κοράκια να πετούν και να δρουν ομαδικά σε ζυγό αριθμό.
Όταν εγκαταστάθηκε ο Ρόκυ, στην αυλή του Πυθαγόρα, μικρό κουταβάκι, μόλις κατέβαιναν σπουργίτια στο φαγητό του, διαμαρτυρόταν και τα έδιωχνε. Όταν κατέβαινε ένα κοράκι, περιέργως μοναχικό, κρυβόταν στο σπιτάκι του, υπέθετα από φόβο. Όποτε αντιλαμβανόμουν τέτοια κατάσταση, πλησίαζα και το κοράκι έφευγε. Μια φορά που έμπλεξε το λουρί του κουταβιού, ήταν σε απόσταση 60 με 70 πόντους από το πιάτο με το φαγητό, και ο κόρακας έτρωγε ανετότατος, και ο Ρόκυ τον μύριζε σιωπηλά.
Ο Ρόκυ μεγαλώνει, επήρε την θέση του, έξω από τον φράκτη με θέα την θάλασσα, και ευρύ πεδίο κυκλοφορίας. Χρησιμοποιεί πλέον τις εγκαταστάσεις που υπάρχουν γι’ αυτό τον λόγο. Στα πιάτα του εκτός από τις συνηθισμένες τροφές, ότι περισσεύει δηλαδή και καμιά κονσέρβα, άρχισε να τρώει και ξηρά τροφή, (γαριδάκια). Επειδή είναι φιλόξενος, και το φαγητό του περισσεύει, δεν διαμαρτύρεται καθόλου όταν άλλα ζώα περνούν και καταναλώνουν τα περισσεύματα. Όταν όμως του βάλω ξηρά τροφή, ανεξάρτητα από την ποσότητα, αφήνει μια μερίδα περίπου 7-8 κομμάτια, και την γαυγίζει με ένα ιδιαίτερο τρόπο. Με παραξένεψε επειδή ήταν επίμονο το γαύγισμα του, παρακολούθησα να δω τι κάνει. Κάποια φορά λοιπόν από τις πολλές, κατέβηκε ένας κόρακας, (περιέργως μοναχικός), και υπέθεσα πως είναι παλιός τους γνώριμος, γιατί του έκανε χαρές. Έκπληκτος είδα το θέαμα αυτό να επαναλαμβάνεται αρκετές φορές, και αναρωτήθηκα, μήπως βρισκόμαστε σε μια ανάπτυξη φιλίας από αυτές που το ανθρώπινο μυαλό δεν χωρά; Ο καιρός θα μας δείξει.
Περισσότερα... »
-
ΜΠΙΚΑΚΗΣ. ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΑΕΤΟΥ
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ -
Ο δυνατός
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣΜια φιλία από εκείνες που δημιουργεί η κοινή υπηρεσία στον στρατό, έδεσε τα δύο παλικαράκια, που εκλήθησαν μαζί να κάνουν θητεία. Ελάχιστα κοινά χαρακτηριστικά διέθεταν, παρά ταύτα υπηρέτησαν μαζί από το κέντρο νεοσυλλέκτων μέχρι την απόλυση τους, τριάντα μήνες εκ των οποίων τους εννέα μοιραζόντουσαν το ίδιο αντίσκηνο, ήταν η εποχή της επιστράτευσης.
Ο Θανάσης, νησιώτης, ζωηρός έξυπνος και εφευρετικός, παίνευε συνέχεια το νησί του στον Μιχάλη, ο οποίος ήταν Αθηναίος, από την Καισαριανή και αριστερών κοινωνικών φρονημάτων, όπως τους χαρακτήρισαν τους κουμουνιστές τότε, με προϊστορία σε κρατητήρια και φυλακές, αλλά και αμετανόητος.
Ατέλειωτες οι συζητήσεις που κάνανε, αφορούσαν την ύπαρξη ή μη του Θεού, και ο Θανάσης καμάρωνε που στο νησί του υπήρχαν 36 μοναστήρια και 700 εκκλησίες, για να τσιγκλάει τον Μιχάλη που δεν ήθελε να ακούει τέτοιες κουβέντες.
Ήρθε η απόλυση και χωριστήκαν, αλλάξανε διευθύνσεις, για να ανταμώσουν όποτε μπορέσουν, αλλά πριν περάσει ένας χρόνος ξεχαστήκαν.
Ο Θανάσης ήταν μοναχοπαίδι, ήρθε αμέσως στο νησί του, βρήκε την κοπελιά του, την Ερατώ, την ζήτησε από τον πατέρα της, που είχε άλλες πέντε θυγατέρες, και με την ευχή του παντρευτήκανε πριν κλείσει ο χρόνος. Όταν η Ερατώ προσελήφθη από την Εθνική, μετακόμισαν στην Αθήνα, και εκεί κατέθεσε χαρτιά να προσληφτεί και αυτός. Δυναμικός ο Θανάσης δεν καθόταν λεπτό, το κυνήγι του μεροκάματου, δεν τον τρόμαζε. Έτσι ανακάλυψε στα επαγγέλματα που άλλαζε πως είχε ταλέντο στα σουβλάκια, ψήσιμο και σερβίρισμα, και με το χαμόγελο που ποτέ δεν έλειπε από τα χείλη του, έγινε απαραίτητος στ’ αφεντικό του.
Όταν ήρθε ο διορισμός στην τράπεζα, δεν σκέφτηκε στιγμή να σταματήσει τα σουβλάκια. Ο μισθός της τράπεζας ήταν 3500 δραχμές, και το μεροκάματο στα σουβλάκια 600, τεράστια η διαφορά, αλλά διορατικός έβλεπε πως τα σουβλάκια δεν θα ήταν για πάντα. Με οικονομία ζούσε το ζευγάρι που στο μεταξύ είχε αποκτήσει τρία αγόρια, στέλνοντας χρήματα και αγοράζοντας κτήματα στο νησί. Το όνειρο κα των δύο ήταν να γυρίσουν πίσω, η Αθήνα δεν τους άρεσε. Μαθημένοι να βλέπουν από όποιο σημείο του νησιού θάλασσα, πνιγόντουσαν στην πολύβουη πολιτεία.
Τα σουβλάκια με την πάροδο του χρόνου παραχωρούσαν την θέση του στα Τοστ, και τα Χάμπουργκερ, οι πιτσαρίες πλήθαιναν, και ο Θανάσης σκέφτηκε πως ήταν ώρα να γυρίσουν στο νησί. Αποδοτικοί και οι δύο ως υπάλληλοι, δεν βρήκαν δυσκολίες και αντιρρήσεις από τους αρμοδίους της τράπεζας όταν ζήτησαν να μετατεθούν στο νησί τους, όπου η Εθνική είχε τρία υποκαταστήματα. Και μετατέθηκαν.
Ο ρυθμός της ζωής τους, δεν άλλαξε καθόλου. Τώρα ήταν τα κτήματα που τους απορροφούσαν το όποιο ελεύθερο χρόνο διέθεταν. Πουλάγανε κρασί, και λάδι και αποταμίευαν χρήματα, φτιάξανε σπίτι και εξοχικό, τα αγόρια τους ευτυχισμένα και χαρούμενα μεγάλωναν συναγωνίζονταν τους γονείς τους στην εργατικότητα. Ήταν μια υγιής οικογένεια, από αυτές που σπάνια υπάρχουν στην εποχή μας, φρόντιζαν τους παππούδες που ανήμποροι για εργασία και η σύνταξη τους λιγοστή, και είχαν παντού τις καλλίτερες κριτικές.
Στην τράπεζα ο Θανάσης εργαζότανε στο ταμείο, ενώ η Ερατώ ασχολιόταν με την διεκπεραίωση των δανείων.
Κάποιο πρωί από τα πολλά στο ταμείο του Θανάση, στάθηκε για συναλλαγή, ένας καλόγερος. Είδε το επώνυμο στο χαρτί ο Θανάσης, αλλά το όνομα Ιλαρίων τον μπέρδεψε. Σήκωσε το κεφάλι του να δει καλλίτερα, και ο καλόγερος του είπε, «ναι Θανάση εγώ είμαι, όσο και αν σου φαίνεται περίεργο»,
-Μιχάλη που βρίσκεσαι;
-Όπως βλέπεις στο νησί σου, εξυπηρέτησε με όμως διότι οι άνθρωποι στην ουρά περιμένουν,
-ναι στο νησί μα πού;
-σε κάποιο από τα πολλά μοναστήρια, αν ψάξεις θα με βρεις.
Τον εξυπηρέτησε, και ο Ιλαρίων έφυγε χωρίς να χρονοτριβεί. Διέθετε ένα παλιό αυτοκίνητο μπήκε μέσα και γύρισε στο ησυχαστήριο του. Ένα μικρό παλιό μοναστήρι στην δυτική μεριά του νησιού, αρκετά απομονωμένο, σε ένα βράχο χτισμένο, από κάτω φαινότανε η θάλασσα να χτυπά τα βράχια αδιάκοπα, και να παίζει εκείνη την μονότονη μουσική, που μόνο οι μοναχικοί άνθρωποι καταλαβαίνουν τις νότες της. Ο δρόμος βατός μεν, αλλά και σε πολλά σημεία επικίνδυνος, τόσο, όσο, για να γκρεμοτσακιστεί στα βράχια ο απρόσεκτος οδηγός.
Σε αυτό το μοναστήρι είχε αράξει ο Μιχάλης, ο μετονομασθείς Ιλαρίων, αφού γρήγορα σιχάθηκε τα κομματικά και άλλα πολιτικά παιχνίδια, που τον θέλανε πάντα υποχείριο κάποιων αφεντικών, οι οποίοι απλά κάθε φορά αλλάζανε όνομα.
Μετά από ένα ταξίδι αναζήτησης στο Άγιο Όρος, ήρθε συστημένος σε αυτόν τον τόπο να ασκητέψει και να βοηθήσει τον γέροντα που ζούσε μονάχος εκεί. Με την προτροπή του γέροντα του, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος, και διακονούσε το μοναστήρι αυτό. Φρόντιζε τους κήπους και τα περβόλια, μαγείρευε έκτιζε άσπριζε και γενικά έκανε όλες τις δουλειές που απαιτούνται για να συντηρείται το ησυχαστήριο αυτό. Οι προσκυνητές ελάχιστοι, και όσοι ερχόντουσαν, πάντα ήταν προβληματισμένοι και αναζητούσαν λύση και καταφύγιο στην Εκκλησία.
Μια Δευτέρα απόγευμα, μετά τον εσπερινό, και ενώ κουβέντιαζε ο Ιλαρίων με τον Γέροντα, ακούστηκε στον δρόμο να ανεβαίνει αυτοκίνητο. Σηκώθηκε για την υποδοχή ο Ιλαρίων, αλλά ο Γέροντας του είπε να κάτσει κάτω.
-αυτός που ήρθε διψάει, και πάει στην πηγή, δεν αλλάζει η πηγή ροή να βρει τον διψασμένο.
Το αυτοκίνητο σταμάτησε έξω από την πύλη, κατέβηκαν ο Θανάσης με την Ερατώ, και προχώρησαν μέσα. Κοιτώντας ερευνητικά, έψαχναν να βρουν τον ναό ή ανθρώπους. Και όταν εντόπισαν τους δυο Μοναχούς, ετάχυναν το βήμα τους προς τα εκεί.
-καλησπέρα σας
-καλώς ορίσατε, μίλησε σιγανά ο Γέροντας, -ο Θεός Μαζί σας.
-καλώς κακώς σας βρήκαμε, είπε ο Θανάσης, και στρεφόμενος στον Ιλαρίωνα συνέχισε –Μιχάλη να σου γνωρίσω την γυναίκα μου, την Ερατώ.
-άκου Παλικάρι μου, είναι αγένεια να βρίσκεσαι εδώ και να απευθύνεις τον λόγο στον Ιλαρίωνα, όταν παραβρίσκομαι εγώ. Συστήθηκες; Ποιος είσαι; Τι θέλεις; Που νομίζεις ότι βρίσκεσαι; Είσαι πολύ υψηλόφρων και το τέλος σου δεν θα είναι καλό!
Άναυδος έμεινε ο Μιχάλης, είχε ψάξει πολύ, είχε ρωτήσει πολλούς για να μάθει που κρύβεται ο παλιός του φίλος, και ήρθε εδώ με λαχτάρα να τον δει, να το σφίξει στην αγκαλιά του, να τον ρωτήσει πως κατέληξε στη καλογερική, αυτός ο κουμουνιστής. Η υποδοχή τον απογοήτευσε, του έκοψε τα πόδια, κοίταξε την γυναίκα του, και εκείνη ψιθύρισε, «πάμε να φύγουμε». Αλλά αυτός ήταν από εκείνους που δεν το βάζουν κάτω.
-άκου Παπά, εγώ είμαι στην τράπεζα και ήρθα να σου προσφέρω τον τρόπο να φτιάξεις το ρημάδι που μένετε, χάρη στον φίλο μου τον Μιχάλη, θα σας εντάξω σε πρόγραμμα και θα τα φροντίσω όλα, και τότε θα καταλάβεις ποιος είμαι.
-ο Μιχάλης που ξέρεις πέθανε εδώ και πολλά χρόνια, τώρα είναι ο πατήρ Ιλαρίων, και μόνο έτσι σου επιτρέπεται να μιλάς σε αυτόν, σήκω και φύγε και όταν συνετισθείς και ταπεινώσεις λίγο το φρόνημα σου, πριν στο ταπεινώσει ο Θεός έλα πάλι, και αν ζω θα τα ξαναπούμε. Η τράπεζα σου δεν μας ενδιαφέρει καθόλου, επειδή έχουμε την Δική μας Τράπεζα που είναι Αγία, άντε στην ευχή του Θεού.
Αφού τον τράβαγε η Ερατώ από το χέρι, έκανε προς τα πίσω ο Θανάσης, που ένιωθε εξαιρετικά προσβεβλημένος. Μπήκε στο αμάξι μουρμουρίζοντας
-ποιός θαρρεί πως είναι; Δεν βλέπει τα τρύπια του παπούτσια; Δεν βλέπει τα ερείπια γύρω του; Εγώ να βοηθήσω θέλω!
Δεν ξανανέβηκε στο ησυχαστήριο ο Θανάση από τότε, και ο Ιλαρίων προτιμούσε άλλο υποκατάστημα για να μην ανταμώσουν. Ο Γέροντας κοιμήθηκε και έμεινε το μοναστηράκι στα χέρια του Ιλαρίωνα. Εν τω μεταξύ ο Θανάσης πρόκοβε συνέχεια, πάντα νόμιμα, πάντα με το χαμόγελο στα χείλη. Έφτασε ο καιρός που μπορούσε να συνταξιοδοτηθεί πρόωρα, με την προϋπόθεση πως ένα μέλος της οικογενείας θα προσλαμβανότανε στην θέση του. Αυτό ήταν πάγια τακτική σε όλες σχεδόν τις τράπεζες.
Αφού το σκέφτηκαν καλά με την Ερατώ, αποφασίσανε να πάρουν αυτήν την πρόωρη σύνταξη που δεν είναι ευκαταφρόνητη, να ζήσουν την ζωή τους που στα νιάτα τους οι πολλές ασχολίες και η φροντίδα να δημιουργήσουν περιουσία δεν χαρήκαν. Να παίξουν με τα εγγόνια τους, να ταξιδέψουν σε μέρη άγνωστα, να φάνε να πιούν και χορέψουν.
Δεν αργούν οι διαδικασίες στις τράπεζες, έτσι γρήγορα βρεθήκαν να είναι συνταξιούχοι, αν και σχετικά νέοι, μόλις περνούσαν τα πενήντα. Και ο Θανάση ο δυνατός, έβλεπε τον κόσμο και την ζωή να του γελά πλουσιοπάροχα. Είχε δύο παιδιά παντρεμένα, πέντε εγγόνια, αλλά και την φροντίδα των γονέων του και των πεθερικών του, που με πολύ στοργή και αγάπη φρόντιζε, όλοι ή σχεδόν όλοι, φίλοι και γνωστοί στον Θανάση προσέτρεχαν.
Η πρώτη αναποδιά ήρθε όταν ανακοινώθηκε από την τράπεζα πως το προνόμιο της αντικατάστασης από την ίδια οικογένεια του προσωπικού καταργείται. Ενώ λογάριαζε πως θα βολευότανε το τρίτο του αγόρι, δεν έγινε.
Δυνατός ο Θανάσης, είχε την λύση
-δεν πειράζει θα πάρεις τα κτήματα να γίνει παραγωγός κηπευτικών.
Και ξέχασε την σύνταξη για λίγο να οργανώσει μαζί με τον μικρό τις καλλιέργειες. Άρχισε η ετοιμασία του χωραφιού, σκάφτηκε, οργώθηκε αρδεύτηκε και σπάρθηκε καλαμπόκι. Όταν τα πρώτα φυντάνια φύτρωσαν, ήρθε η δεύτερη αναποδιά. Ένα πρωινό οι μπουλντόζες και τα σκαφτικά της νομαρχίας συνεχίζοντας την διάνοιξη του επαρχιακού δρόμου, περνούσαν μέσα από τα χωράφια του. Δυνατός ο Θανάσης, διαμαρτυρήθηκε έτρεξε φώναξε, αλλά η υπόθεση είχε τελειώσει.
Είχαν γίνει ενστάσεις είχαν εκδικαστεί, είχαν τελεσιδικίσει και είχαν καταβληθεί οι αποζημιώσεις από τις απαλλοτριώσεις. Αυτός παρότι είχε πάρει χαμπάρι τι γίνεται, αμελούσε σκόπιμα για να μη νομιμοποιήσει την υπόθεση, η νομαρχία όμως κατάθεσε στο παρακαταθηκών και δανείων την αποζημίωση. Αυτήν φορά κλονίστηκε λίγο ο δυνατός Θανάσης.
Στεναχωρήθηκε αλλά τι μπορούσε να κάνει, δεν ήθελε να δείξει πως δεν μπορεί να νικήσει την κάθε δυσκολία. Έπρεπε να διατηρήσει την φήμη του ως δυνατού. Αλλά όλα τα πράγματα και οι καταστάσεις έχουν σκαμπανεβάσματα. Ο Θανάσης μέχρι τώρα μόνο νικούσε, και νόμιζε και διαλαλούσε πως είναι γεννημένος για νικητής. Ο μόνος άνθρωπος που καταλάβαινε το δράμα του, ήταν η Ερατώ.
-Θανάση έλεγε, να φέρουμε ένα Παπά να μας κάνει αγιασμό,
-παράταμε με τους παπάδες σου, θυμάσαι τον γέρο πως μας μίλησε.
Σχεδιάζανε ένα ταξίδι το ζευγάρι, να πάνε σε εξωτικό τόπο να ξεχαστούν για λίγο, όταν μια αδιαθεσία της Ερατώς, του οδήγησε στο νοσοκομείο, και η διάγνωση τρομαχτική «λευχαιμία». Ήρθανε τα πάνω κάτω.
Συναγερμός σε όλη την οικογένεια, και ο Θανάσης δυνατός και μπροστάρης και αυτήν την φορά, αλλά η καρδιά του το ήξερε. Και αρχίσανε τα ταξίδια, στην Αθήνα και τα ραντεβού με τους γιατρούς, οι χημειοθεραπείες υποχρεωτικές. Η αγωνία μεγάλη. Η μεταστροφή στην εκκλησία και 180 μοιρών. Οι προσευχές και οι παρακλήσεις συνεχείς.
Κάποια από τις φορές που γυρίζανε στο νησί, μέχρι την επόμενη αναχώρηση για να συνεχίσει η θεραπεία, ο Θανάσης, πήρε το αυτοκίνητο και ανέβηκε στο ησυχαστήριο του Ιλαρίωνα. Εκείνος όταν άκουσε το ήχο του αμαξιού σταμάτησε το σκάψιμο, και βγήκε να υποδεχθεί το επισκέπτη του.
-καλώς τον ε καλώς τον!
-καλημέρα Μιχάλη, συγνώμη παπά αλλά Μιχάλη σε ξέρω
-όπως και να με ξέρεις, λίγη σημασία έχει, αυτό που με ενδιαφέρει είναι ο λόγος που βρίσκεσαι εδώ
-ξέρεις η Ερατώ. . .
-ξέρω, ξέρω αλλά άργησες να έρθεις, πάμε μέσα
Πέρασαν στο Ναό και ο Ιλαρίων μπαίνοντας στο Άγιο Βήμα έφερε μαζί του μια εικόνα μικρή, του Προφήτη Ηλία.
-αυτήν την άφησε ο Γέροντας πριν κοιμηθεί, για σένα, είπε να την βάλεις κάτω από το μαξιλάρι της γυναίκας σου, γι’ αυτό σε περίμενα, ήξερα πως θα έρθεις.
Γονάτισε τότε ο Μιχάλης και ξέσπασε σε λυγμούς, ο δυνατός, έκλεγε σαν μικρό παιδί, ο Ιλαρίων τότε είπε
-κάνε προσευχή, εγώ πάω έξω γιατί κάποιο μηχανάκι ανεβαίνει, να δω τι είναι, κάνε προσευχή και κλάψε, κανένας δεν είναι τόσο δυνατός όσο νομίζει.
Ένας νεαρός κατάφερε και ανέβηκε μέχρι εδώ οδηγώντας ένα μηχανάκι, το δέχθηκε ο Ιλαρίων όπως συνήθιζε.
-έλα καλώς τον ε έλα,
-πάτερ, είπε ο νεαρός, -είναι εδώ ο πατέρας μου;
Πριν προλάβει να απαντήσει βγήκε από το ναό ο Θανάσης, με τα μάτια πρησμένα, και μη μπορώντας να συγκρατήσει τα δάκρυα του.
Ο Ιλαρίων με ήρεμη φωνή, αλλά σε τόνο που δεν σήκωνε καμία αντίρρηση, στράφηκε στον νεαρό.
-βάλε παιδάκι μου το μοτοσακό σου, στο υπόστεγο από κάτω, και πάρε τον πατέρα σου σπίτι, και μην πεις πουθενά πως τον είδες κλαμένο, έπειτα στρεφόμενος στο Θανάση, -την άλλη φορά να έρθεις με την Ερατώ μαζί.
Μπήκαν στο αυτοκίνητο, και οδηγώντας ο νεαρός φτάσανε σπίτι τους. σε λίγες ημέρες, έφυγαν για την Αθήνα που περίμεναν οι γιατροί για μια ακόμα σειρά από χημειοθεραπείες. Έβαλε κάτω από το μαξιλάρι την εικόνα ο Θανάσης, αφού είχε αφηγηθεί στη Ερατώ, τα διατρέξαντα στο Ησυχαστήριο του Ιλαρίωνα. Η ανταπόκριση αυτή την φορά του οργανισμού ήταν απρόσμενα θετική, η διάθεση και των δύο πολύ αισιόδοξη. Αποφασίσανε μόλις γυρίσουν να ανέβουν αμέσως στο μοναστήρι, να ευχαριστήσουν τον Ιλαρίωνα.
Πράγματι μόλις επέστρεψαν στο νησί, φόρτωσαν το αυτοκίνητο ένα σωρό προμήθειες που τις νόμιζαν χρήσιμες για τον καλόγερο. Πήραν και το παιδί μαζί τους, για να κατεβάσει το μοτοσακό που ήταν ακόμα στο ησυχαστήριο.
Ακούγοντας ο Ιλαρίων τον θόρυβο του αυτοκινήτου, σταμάτησε το πότισμα, και κοίταξε στην πόρτα. Ο Θανάσης με τον γιό του, άνοιξαν το πορτμπαγκάζ και άρχισαν να ξεφορτώνουν τις τσάντες.
-σταματήστε, τι κουβαλάτε; Τι είναι αυτά; Φώναξε ο Ιλαρίων θυμωμένα
-παπά, είναι για σένα προμήθειες, είπε ο Θανάσης
-δεν παρήγγειλα τίποτα, ότι θέλω το έχω, πάρετε τα πίσω.
-και εσύ στριμμένος σαν το γέρο, εγώ δεν τα παίρνω πίσω και ότι θέλεις κάντα
-πάρτα γιατί θα τα πετάξω στην θάλασσα
-πέτα τα, εγώ πίσω δεν τα παίρνω. Και άφησε τις τσάντες με τις προμήθειες στον τοίχο δίπλα από την πόρτα.
Μπήκε δειλά το παιδί μέσα, -πάτερ να πάρω το μηχανάκι μου;
-πάρετο παιδί μου θα το χρειαστείς.
Ο Θανάσης με αυτήν την κίνηση, ένιωσε πάλι δυνατός, έκανε επιτόπου στροφή, χωρίς καθόλου η Ερατώ να κατέβει από το αμάξι, και πείρε την κατηφόρα, από πίσω ο γιός τους με το μοτοσακό του. Ο δρόμος κακός και ο Θανάσης νευριασμένος, δεν οδηγούσε ήρεμα. Σε κάποια από τις στροφές βλέπει να πέφτουν από το ησυχαστήριο στην θάλασσα οι τσάντες, νευριασμένος άρχισε να βλαστημά τον καλόγερο και την ξεροκεφαλιά του, όταν έχασε το έλεγχο του αμαξιού, και βρέθηκε να παίρνει τούμπες στο γκρεμό δίπλα στις σακούλες.
Το παιδί σοκαρισμένο κατέβηκε κάτω στην πόλη, ειδοποίησε το λιμενικό την αστυνομία, αλλά ήταν πλέον αργά, είχαν σκοτωθεί και οι δύο γονείς του μπροστά στα μάτια του.
Στην κηδεία του, ήρθαν πολλοί άνθρωποι, από όλο το νησί και οι αρχές του τόπου, διότι ήταν εξαιρετικά αγαπητός ο Θανάσης , αναρωτιόντουσαν όμως, πως και άφησε ο Ησυχαστής το μοναστήρι του, για να συμμετέχει στην κηδεία. Εκείνος όμως είχε μέσα του την αμφιβολία, ήτανε ατύχημα ή αυτοκτονία;
Περισσότερα... »
-
Έκανα γκάφα
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣΕπειδή αυτό τον καιρό, περνώ μια κρίση με το αναπνευστικό μου πρόβλημα, το απέδωσα στο ένστικτο του, πως καταλαβαίνει την αρρώστια μου και συμπαρίσταται. Το έχω ξαναζήσει αυτό, αλλά δεν ήταν αυτός ο λόγος.
Αυτή τη παράγραφο την είχα γράψει σε προηγούμενη ανάρτηση που αφορούσε το Ρόκυ, το σκυλάκι μου που εξελίσσεται από ότι δείχνουν τα πράγματα σε φίρμα.
Φαίνεται πως ήτανε γκάφα η αναφορά στην κρίση του προβλήματος της υγείας μου, διότι ανησύχησαν κάποιοι από τους φίλους μου υπέρμετρα. Χρόνιο πρόβλημα είναι, που δεν ξέρεις πως θα ξημερώσεις κάθε μέρα. Αυτήν την χρονιά οι νοτιάδες κατά πρώτον λόγο, και ο αλλοπρόσαλλος υπόλοιπος καιρός δυσκόλεψαν τα πράγματα.
Αλλά σε κάθε περίπτωση, έτσι και σε αυτή αντλώ διδάγματα. Είχα κατά νου, μεγαλώνοντας ο σκύλος λίγο ακόμα, να του φορέσω φίμωτρο, να συνηθίσει με αυτό και να είναι ακίνδυνος για τις κότες της γειτονιάς.
Άλλαξα γνώμη 100%, όταν μου φόρεσε εμένα το φίμωτρο η γιάτρισα, και με καθήλωσε στην καρέκλα, να ακούω εκείνο το μονότονο ήχο του αναπνευστήρα, και να με παίρνει ο ύπνος. Τότε μετατρέπεται σε προβοσκίδα που φορούν οι πιλότοι των μαχητικών αεροσκαφών, και καταρρίπτω όλα τα τούρκικα που παραβιάζουν το FIR Αθηνών Πειραιώς και περιχώρων. Μέχρι που σημαίνει το χρονόμετρο και επανέρχομαι στην πραγματικότητα.
Μια άλλη γνώση που αποκόμισα από την κρίση αυτή, μπορεί να καταγραφεί και σε ιατρικές ανακοινώσεις, είναι η έξης! Όταν περνά ο ασθενής μακρόχρονο και δύσκολο επεισόδιο αναπνευστικής δυσλειτουργίας, τον πονάν τα καπούλια του. Μοιάζει απίθανο; Δεν είναι.
Δεν μπορεί να ξαπλώσει, δεν μπορεί να δουλέψει, άρα κάθεται σε μια καρέκλα, που όσο μαλακή και αν είναι τελικά πονάν τα καπούλια του, για να μην εκφραστώ λαϊκότερα.
Ας είναι, και αυτό μαζί με τα υπόλοιπα στην ιστορία, απόψε ξάπλωσα στο κρεβάτι μετά από τέσσαρες εβδομάδες, και δεν υπάρχει λόγος να ανησυχεί κανείς. Τα καπούλια μου ηρέμησαν.
Μπορεί αυτό το διάστημα να απουσίαζα από τον Πυθαγόρα, (δεν χάθηκε δα και η Βενετιά για βελόνι) αλλά φρόντισα να απαντώ σε όλη την αλληλογραφία. Θέλω να ευχαριστήσω και δημόσια για την αγάπη και το ενδιαφέρον όλων των φίλων.
Εδώ είμαστε και (Ξανά προς την δόξα τραβά)! ! ! !
Περισσότερα... »
-
"Με αποκαλλούν "Ρωσοπόντιο"...
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ"Με αποκαλλούν "Ρωσοπόντιο"...
Ξέρουν όμως πόσο βαριά λέξη είναι για μένα?
Ξέρουν την Ιστορία της ζωής της οικογενείας μου για να φτάσουν να με αποκαλλέσουν έτσι?
ΟΧΙ....
[] Γιατί λοιπόν αυτό?
Ξέρουν όλοι αυτοί που με αποκαλούν "Ρωσοπόντιο" ότι έχασα πατρίδα...την Ιδιαίτερη Πατρίδα μου, το Πόντο...Όταν οι Τούρκοι αφάνισαν την μισή φυλή μου επειδή ήμασταν ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ?
Διασπάστηκε η ράτσα μου...
Κάποιοι φύγαμε στην Ρωσία μιας και ήταν ομόθρησκοί μας να γλιτώσουμε εκεί...
Έλα όμως που και εκεί εξοριστήκαμε στα βάθη της Ασίας επειδή είμασταν ΕΛΛΗΝΕΣ
Κάποιοι μας χτίσαμε μέχρι και εφτά σπίτια μέχρι να φτιάξουμε αυτό το παράνομο στην Ελλάδα και ακόμα πολεμάμε...
Γιατί αυτός ο ρατσισμός?
Μας λένε "Ρωσοπόντιους" επειδή λέει είμαστε Πόντιοι γεννημένοι στην Ρωσία!!! Και τους ρωτάμε εμείς τώρα εδώ.... Ένας Πελλοπονήσιος που θα γεννηθεί στην Αυστραλία, με την ίδια λογική, πώς πρέπει να τον αποκαλέσουμε?
Έναν Κρητικό που θα γεννηθεί και θα μεγαλώσει στην Έλβετία πώς θα τον αποκαλέσουμε? Το ίδιο και έναν Θρακιώτη που θα γεννηθεί στην Σουηδία....
Αντιθέτως υπάρχουν οι όροι Ελληνοαμερικανός...Ελληνοσουηδός.....Ελληνοαυστραλός..... Έχετε ακούσει ποτέ Γερμανοκρητικός? Ισπανοπόντιος? Γιατί τότε αυτό? Το αφήνω στην κρίση σας.....
Το θέμα είναι πώς για την Ελλάδα κάναμε και θα κάνουμε τα πάντα... ΔΕΝ θα πουλήσουμε την πατρίδα μας!
Είμαστε ΕΛΛΗΝΑΡΕΣ ποντιακής καταγωγής από την Ρωσία και από όπου αλλού θέλετε και είμαστε φτασμένοι με επίπεδο .....
Έχουμε βγάλει τους μεγαλύτερους επιστήμονες και ένας από αυτούς είναι ο "θρύλος της Παγκόσμιας Αρχαιολογίας" Βίκτωρ Σαριγιαννίδης....
Έχουμε ΧΡΥΣΩΣΕΙ όλη την Ελλάδα με τα μετάλλειά μας....
Έχουμε πετάξει και δεί απο ψηλά την Ελλάδα μας με τον πρώτο Έλληνα Κοσμοναύτη, Θεόδωρο Γραμματικόπουλο-Γιουρτσίχιν και η πρώτη Ελληνική Διάλεκτος που ακούστηκε στο Διάστημα ήταν τα ποντιακά!!!!
Να πώ και άλλα?
Ναι.....αυτοί είμαστε εμείς που εσύ αποκαλλέις "Ρωσοπόντιους"...
Ευχαριστώ!"
παράπονο δικαιολογημένο, δεν είναι δικό μου το κείμενο, απλά το μεταφέρω και εδώ.
Περισσότερα... »
-
ο πυρετός
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣΌταν ο οργανισμός νοσεί, ανεβάζει πυρετό. Αν δεν είσαι τριών χρονών, δεν μπερδεύεις τον πυρετό με την αρρώστια. Μαθαίνεις ότι ο πυρετός είναι το δείγμα ότι ο οργανισμός πολεμάει την αρρώστια. ΔΕΝ είναι η αρρώστια.
Το σύστημα νοσεί. ...
Προσπαθούν να μας πείσουν ότι για την κρίση φταίνε οι… αντιδράσεις για την κρίση..
Ότι για το ναυάγιο, φταίνε οι πνιγμένοι που φωνάζουν ότι δεν υπάρχουν βάρκες.
Ότι για την αρρώστια, φταίει ο πυρετός....
αντιγραφή από εδώ
http://valaoritoy.blogspot.com
Περισσότερα... »
-
Έκπληξη
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣΗ ανταπόκριση που βρήκα στη τελευταία ανάρτηση, με θέμα την ηλικία, του ανθρώπου, υπήρξε απρόσμενα επικριτική. Έτσι επανέρχομαι στο ίδιο θέμα με διάθεση συμβιβασμού, και με λίγα λόγια ορίζω πως:
Παιδιά = μικρή και νεαρή ηλικία
Γονείς = μέση ηλικία
Παππούδες και γιαγιάδες = Τρίτη ηλικία (γέροντες)
Αυτά ανεξάρτητα με τα χρόνια που κουβαλά ο καθένας στην πλάτη του.
Και περιμένω τις υπόλοιπες αντιδράσεις, ελπίζω καλοπροαίρετα.
Περισσότερα... »
-
Η ηλικία
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣΈλεγα κάποτε πως η ηλικίες του ανθρώπου είναι τρείς, ανήλικος, ενήλικος και καλά φαίνεσαι. Και το έγραφα ως έμμεση απάντηση σε κάποια καλή μας φίλη, που δεν της άρεσε η λέξη γέρος, που συχνά χρησιμοποιώ.
Επειδή εσχάτως είχα μια ακόμα υπόδειξη, την εβδόμη στην σειρά, και όλες από αγαπητές καθόλα Κυρίες, σκέφτηκα να αναλύσω λίγο το θέμα διεξοδικότερα, ε, και όποιον πάρει ο χάρος.
Η ηλικίες των ανθρώπων είναι ένα πολύπλοκο σύστημα μαθηματικών υπολογισμών. Παντρεύεται ας πούμε ένα ζευγάρι συμμαθητών, και μετά από πάροδο κάποιων χρόνων έχουν διαφορά ηλικίας διψήφια, είναι δυνατόν; Βεβαίως κατ’ επανάληψη.
Το γράφω αστειευόμενος, επειδή οι γυναίκες έχουν τον καημό του καλλωπισμού, που δυστυχώς μας το κόλλησαν και σε πολλές περιπτώσεις τις ξεπεράσαμε. Διαβάζω για προσθετικές μαλλιών, και αποτριχώσεις στήθους και εκπλήσσομαι πως υπάρχουν άνδρες που καταφεύγουν σε τέτοια τεχνάσματα.
Η ηλικία του ανθρώπου δεν έχει να κάνει με τα χρόνια. Ένας Αφγανός στα σαρανταπέντε του χρόνια θεωρείται υπέργηρος και σε καμία περίπτωση δεν δουλεύει, έχει εκτελέσει τον προορισμό του, έκανε καμιά δεκαριά αρσενικά παιδιά, για να υπάρχει συνέχεια. Σκοτώνουν οι επιδρομείς συνέχεια αλλά η φυλή συνεχίζεται, το ίδιο συμβαίνει στο Ιράκ, και παντού όπου υπάρχει πόλεμος και φτώχια. Κάνοντας πολλά παιδιά, έχουν υπολογίσει πως κάποια από αυτά δεν θα προλάβουν να ενηλικιωθούν, όμως κάνουν παιδιά.
Στην πατρίδα μας, στα σαράντα πέντε, βρίσκονται στην κορύφωση της ζωής τους αν δεν προσπαθούν ακόμα. Εδώ έχουμε ησυχία, ασφάλεια, και ευημερούμε. Έχουμε μακρόπνοα σχέδια, άρα δεν επιτρέπεται να γεράσεις. Θα σε ξεπεράσουν οι άλλοι κι αλλοίμονο σου. Είναι όμως οργανικά έτσι πλασμένος ο άνθρωπος.
Γνωρίζω περιπτώσεις που φιλενάδες κάτω των Σαράντα, η μία να έχει παιδιά στην εφηβεία και να αγωνιά για τις επιλογές τους, και η άλλη να τις φορτώνεται να διαλέξει το νυφικό της. Μπορεί κανείς να πεί ότι είναι συνομήλικες;
Σε άλλη περίπτωση, συνομήλικες βρέθηκαν να έχουν η μία εγγονή, που παντρεύτηκε το γιό της άλλης. Είναι συμπεθέρες; Πως χαρακτηρίζεται η σχέση τους;
Είναι πολλών λογιών αυτές οι καταστάσεις που η αλλοπρόσαλλη εποχή μας, μας έχει επιβάλει. Χάσαμε την κοινή λογική στον προσδιορισμό της ηλικίας μας σε σχέση με τον περίγυρο μας. Αγωνιζόμαστε για σύνταξη στα εξήντα και τώρα με τα νέα μέτρα που αυτή θα έρχεται στα 65 και 70 μας κακοφαίνεται. Αν είσαι ακμαίος στα 60 και θεωρείς αυτά μέση ηλικία γιατί συζητάς για σύνταξη; Περίμενε τα 80.
Ένας οικοδόμος όμως, σε αυτά τα χρόνια δεν αισθάνεται νέος, και ούτε κάνει όνειρα άλλα, εκτός από την σύνταξη του. Όχι ο εργολάβος, όχι ο μεσίτης, όχι ο οποιοσδήποτε εμπλεκόμενος με άλλους τρόπους στην οικοδομή, μόνο εκείνος ο χειρώναξ, που απόκαμε τόσα χρόνια στο βοριά και λιοπύρι. Αυτός αισθάνεται γέρος, αυτός ξεπλήρωσε το χρέος του, σκότωσε το κορμί του, προκειμένου κάποιοι άλλοι να μην γεράσουν. Αυτό ισχύει για όλους εκείνους που με τον κόπο, και το μόχθο εξασφάλισαν το ψωμί τους. αυτούς οι κυβερνώντες τους κατέταξαν στα βαρέα και ανθυγιεινά, και με την πάροδο των χρόνων, και με διάφορα κόλπα, συνετάχθησαν πλειάδα άλλων επαγγελματιών.
Ο γιατρός που αρχίζει να κτίζει καριέρα στα σαράντα, είναι φυσικό να μην γερνά, αργά αρχίζεις αργά τελειώνεις.
Τελειώνοντας, θα αναφέρω ένα δικό μου συμπέρασμα που δεν βρίσκει πάντα θετική ανταπόκριση. Η δική μας γενιά, εκείνη των εξηντάρηδων περίπου, λίγο πάνω λίγο κάτω, δεν έχει σημασία, είναι υπόλογη που δεν κάνει στην άκρη να περάσουν οι νεώτεροι, καταδικάζουμε την επόμενη γενιά στην στέρηση και την ανέχεια.
Ένας άνθρωπος των τριάντα δεν είναι παιδί.
Περισσότερα... »
-
Η απαγωγή
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
Μεγάλο ενδιαφέρον μου προξενεί πάντα η συμπεριφορά των ζώων. Ζώντας αρκετά χρόνια τώρα κοντά στην φύση, προσπαθώ να αποκωδικοποιώ τις συμπεριφορές τους. κάποιες φορές το καταφέρνω και άλλοτε όχι.
Ο σκύλος μου ο Ρόκυ, ένα κουτάβι τριών μηνών περίπου, τις τελευταίες μέρες, παρότι λυτός, δεν ξεκόλαγε από κοντά μου. Όταν το έλυνα για την καθημερινή μας βόλτα, αντί να τρέχει στην θάλασσα και να ανακατώνεται με τα φύκια, τριβόταν στα πόδια μου. Επειδή αυτό τον καιρό, περνώ μια κρίση με το αναπνευστικό μου πρόβλημα, το απέδωσα στο ένστικτο του, πως καταλαβαίνει την αρρώστια μου και συμπαρίσταται. Το έχω ξαναζήσει αυτό, αλλά δεν ήταν αυτός ο λόγος.
Φανταστείτε την έκπληξη μου, όταν το πρωί της Κυριακής, πήγα να του βάλω φαγητό πριν φύγω, διαπίστωσα πως έλειπε. Κάποιος είχε λύσει το σύνδεσμο του λουριού και το πήρε μαζί του. Κανονική απαγωγή που συντελέσθηκε μες στην νύχτα, αφού κατά τις ένδεκα ο Ρόκυ γαύγιζε χαρούμενος.
Στεναχωρήθηκα λίγο, αλλά ζώο είναι σε τελική ανάλυση, δεν χάλασε ο κόσμος αν κάποιος το ήθελε, χαλάλι του. Ούτε δακτυλικά αποτυπώματα αναζήτησα, ούτε το Αστυνόμο Μπέκα εκκάλεσα. Αποφάσισα μετά από αυτό το γεγονός, να μην ξαναμαζέψω σκύλο στην αυλή, είναι βέβαια και τα χρόνια που πέρασαν, είναι και η ανημποριά της αρρώστιας που με καταβάλει μέρα με την μέρα.
Την Δευτέρα την αργά το βράδυ, έκανα σχέδια πως θα κλίσω την σκυλόπορτα που βγαίνει στην θάλασσα, και πως θα διευθετηθεί ο χώρος που διαβιούσε ο σκύλος, όταν κτύπησε το τηλέφωνο, ήταν κάποιος φίλος από την κοντινή μας πόλη, που με ενημέρωσε πως βρέθηκε ο Ρόκυ. Αυτό το σαρανταοκτάωρο, μεσολάβησαν γεγονότα, που μοιάζουν ψεύτικα. Την Κυριακή το πρωί ήταν παρατημένος στα ταμπάκικα (Βυρσοδεψία), μια περιοχή παραθαλάσσια, με πολλά κλειστά παλιά εργοστάσια του είδους. Το είδε κάποιος από τους πολλούς επισκέπτες μου, και το αναγνώρισε, αλλά δεν ήταν σίγουρος, τον φωτογράφησε και ανάρτησε σε μερικές κολόνες αγγελία πως βρέθηκε κουτάβι, και όποιου είναι να παρουσιασθεί να το παραλάβει.
Εγώ δεν πήρα χαμπάρι τίποτα από αυτά, το βραδινό τηλέφωνο ήταν η πηγή της ενημερώσεως μου. Φυσικά επόμενο ήταν να επαναπατρισθεί ο Ρόκυ, στο Κουρουντερέ, στα σπιτάκια του και στην αλυσίδα του.
Μετά τις πρώτες χαρές που έκαμε, μόλις εντόπισε το οικείο του περιβάλλον, δέθηκε και άρχισε την γκρίνια, έμαθε βλέπετε να ζει ελεύθερος. Αν όμως μένει λυτός, θα καταλήξει κάτω από τις ρόδες των διερχομένων οχημάτων. Στην σημερινή μας βόλτα, από την οποία μόλις επέστρεψα, ήταν σαν να μην είχε φύγει ποτέ.
Περισσότερα... »
-
[nt]
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ -
[nt]
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ -
Η ζήλια
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣΈχουμε και άλλοτε γράψει πως η ζήλια είναι αρρώστια, πολλές φορές ανίατος, αλλά όχι πάντα. Η ζήλια ως συναίσθημα έρχεται αυθόρμητα και φεύγει με την λογική.
Γενικά δεν με κυριεύει αυτό το πάθος, και προσπαθώ να το εξωτερικεύω για να ανακουφίζομαι. Ζήλεψα αυτές τις ημέρες το Λούνα-Παρκ. Ήρθε στο νησί μας περιοδεύον ένα Λούνα-Παρκ. Πηγαίνουν λοιπόν παιδάκια, και μετά μου διηγούνται, το πώς περάσανε. Μπαίνουν στον Πύραυλο, ανεβαίνουν στην Μεγάλη ρόδα, η οδηγούν τα συγκρουόμενα αυτοκινητάκια, κάνουν ιππασία, και διασκεδάζουν.
Ζηλεύω εκείνη την ώρα τους γονείς τους, ιδιαίτερα τους πατεράδες, που με πρόσχημα την ασφάλεια του παιδιού, ανεβαίνουν στην Ρόδα, και τρακάρουν τα αυτοκινητάκια. Ξαναγίνονται παιδιά με έμμεσο τρόπο και δεν τους παρεξηγάει κανείς. Και θέλω και εγώ να μπω στον Πύραυλο, με ποια όμως δικαιολογία; (του παλιμπαιδισμού), να γελοιοποιηθώ ως ξεμωραμένος, και κρατιέμαι.
Αναρωτιέμαι αν είμαι μόνος; Παρατηρώ στα κούλουμα τους χαρταετούς ποιοι τους αμολούν, πάλι πιο πολλοί είναι οι πατεράδες και οι παππούδες από τα παιδιά. Την τελευταία παράγραφο την γράφω ως δικαιολογία.
Ήθελα να μείνω για πάντα παιδί στην καρδιά και στο μυαλό, αλλά μεγάλωσα.
Περισσότερα... »
-
Ηρακλής
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣΒραδάκι και ο Ηρακλής ανήσυχος φέρνει βόλτες. Ηρακλής είναι ένα από τα σκυλιά του γείτονα. Ψάχνει τον φίλο του, τον Φουντωτό, αυτός είναι ο γάτος, που από μικρά μεγαλώσανε μαζί και κοιμούνται αγκαλιά.
Ο Ηρακλής βρέθηκε από μικρό ορφανό κουταβάκι, να κάνει με μια οικογένεια γατιών, και από όλα ξεχώρισε τον Φουντωτό, με το οποίον έπαιζε, μοιράζονταν το φαγητό, και κοιμόντουσαν παρέα. Σε ένα αγρόκτημα όλα τα ζώα έχουν ονόματα, και γι’ αυτό φροντίζουν τα παιδιά που διαβιούν ή πηγαινοέρχονται εκεί.
Ο Φουντωτός όμως δεν βρίσκεται, και δεν πρόκειται να βρεθεί επειδή σήμερα εκτελέστηκε δια τυφεκισμού. Το παράπτωμα του, κανιβαλισμός στα κλωσόπουλα. Δικαστήριο αυτόφωρο και καταδίκη εκτελέσιμη πάραυτα. Οι κλώσες κάνοντας το καθήκον τους, γέμισαν το κοτέτσι με πουλάκια. Νομίζοντας παιχνίδι ίσως, ο γάτος δοκίμασε και γλυκάθηκε, αλλά πονηρός όταν ξύπνησε η φύση του, το έκρυβε και φυλαγότανε ειδικά από το αφεντικό του. Είναι πράγματι εντυπωσιακό πως αντιδρούν τα ζώα σε διάφορες καταστάσεις. Όταν έβλεπε τον νοικοκύρη να έρχεται, έκανε τον αδιάφορο. Τα πουλιά λιγοστεύανε, και οι υποψίες για ύπαρξη αλεπούς ή νυφίτσας πολλές, αλλά πάλι με τρία σκυλιά είναι απίθανο. Και ένα σούρουπο αποκαλύφθηκε ο φονιάς. Χωρίς δεύτερη σκέψη ήρθε ο σκοτωμός.
Φυσιολογικά και συνηθισμένα φαινόμενα για ένα αγρόκτημα, εδώ όμως αρχίζει το μάθημα δεοντολογίας. Από την γκρίνια των παιδιών προς τον πατέρα που τόλμησε και σκότωσε το γάτο. Άδικα προσπαθεί να εξηγήσει πως είναι υποχρέωση να φυλάμε το κόπο μας και τα ζώα μας από κάθε απειλή, μα και ο Φουντωτός ζώο μας ήτανε, και το δάκρυ αυλακώνει τα προσωπάκια.
-τα ζώα τα χωρίζουμε σε δυο κατηγορίες, εκείνα που τρώμε, και τα άλλα που δεν τρώμε. Τα πρώτα είναι πιο χρήσιμα και τα προστατεύουμε από τα δεύτερα.
-βαρέθηκε και ο Φουντωτός το ίδιο φαγητό και θέλησε κοτόπουλο, έπρεπε να το σκοτώσουμε για αυτό.
Και ο Ηρακλής απεγνωσμένα να ψάχνει και να κλαψουρίζει, οι άλλες γάτες σε μια άκρη τρώγανε αμέριμνες ενώ κάποιες άλλες γουργούριζαν ευχαριστημένες και χορτάτες.
Περισσότερα... »
-
κήπος 2010
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ -
Τὸ ναυτόπουλο
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣΠέντε μῆνες τώρα λείπει στὰ ξένα τὸ ναυτόπουλο. Σωστοὺς πέντε μῆνες! Ἄχ, πόσο ἐπεθύμησε τὴν πατρίδα του!
Τὸ καράβι, ὅπου δουλεύει, πῆγε σὲ μακρινοὺς τόπους, σταμάτησε σὲ πολλὰ λιμάνια καὶ τώρα γυρνᾶ πίσω, νύχτα καὶ μέρα ταξιδεύουν. Μόνο οὐρανὸ καὶ θάλασσα βλέπουν. Ὁ ἀέρας σφυρίζει μέσα στ’ ἄρμενα, φουσκώνει τὰ πανιά, τὰ κύματα χτυποῦν τὸ καράβι, μὰ τὸ ναυτόπουλο δὲν τρομάζει. Εἶναι γενναῖο ναυτόπουλο καί, μόλις προστάξει ὁ καπετάνιο, σκαρφαλώνει στὰ ξάρτια καὶ λύνει ἢ δένει τὰ πανιά.
Δὲν τὸ τρομάζει ἡ θάλασσα, δὲν συλλογιέται τὸν κίνδυνο. Ἕνα πράγμα μόνο σκέπτεται: πότε θὰ φτάση.
Ὅταν τελειώσει ἡ δουλειά του, στέκει ἀκουμπισμένο στὸ παραπέτο τοῦ καραβιοῦ καὶ συλλογίζεται τὴ γλυκιά του πατρίδα. Κοιτάζει μακριά, ὅσο μπορεῖ νὰ φτάσει τὸ βλέμμα του, μήπως στὴν ἄκρη τοῦ ὁρίζοντα, πίσω ἀπὸ τὰ σύννεφα, ξεχωρίσει τὸ σπιτάκι του. Ἐκεῖ ποὺ τὸν περιμένη ἡ χήρα μάνα του καὶ τὰ ὀρφανὰ ἀδέλφια του.
Πέντε μῆνες τώρα λείπει στὰ ξένα. Ἄχ, πότε τέλος θὰ φτάσει; Μὲ ποιὰ λαχτάρα θὰ ἀνεβῆ τὴ μικρὴ σκάλα καὶ θὰ τρέξει στὴν ἀγκαλιὰ τῆς μάνας του καὶ τῶν ἀδελφῶν του! Καὶ ἔπειτα, τὸ βράδυ, τὸ κοντὰ στὴ γωνιά, ὅπου θὰ λάμπη ζεστὴ φωτιά, ἐνῶ θὰ εἶναι ὅλοι τριγύρω του, θὰ τοὺς διηγῆται σὲ ποιὰ μέρη ταξίδεψε καὶ τί εἶδε στοὺς ξένους τόπους. Ληταν βέβαια ὡραῖοι οἱ ξένοι τόποι, μὰ γιὰ τὸν ξενιτεμένο, ποὺ ἔχει ἀγαπημένα πρόσωπα καὶ τὸν περιμένουν, ποτὲ δὲν εἶναι ὡραῖα ἡ ξενιτιά.
Πότε θὰ φτάσει; Τὸ περισσότερο βιάζεται νὰ φτάσει, γιατί μὲ τὸ μισθὸ ποὺ πῆρα ἀγόρασε γιὰ ὅλους κάτι. Γιὰ τὸ ἕνα ἀδελφάκι ἀγόρασε ὑποδήματα, γιὰ τὸ ἄλλο καπελάκι καὶ γιὰ τὴν μητέρα μερικὰ μέτρα πανὶ γιὰ νὰ ράψη φόρεμα. Μὲ ποιὰ χαρὰ θὰ δώσει στὸν καθένα τὸ δῶρο του καὶ μὲ ποιὰ χαρὰ θὰ τὸ πάρη ὁ καθένας! Καὶ θὰ βγάλη αἴφνης ἀπὸ τὴν τσέπη τοῦ ναυτικοῦ πανταλονιοῦ, δεμένα στὸ μαντίλι του, τὰ χρήματα ποὺ τοῦ ἔμειναν. Αὐτὰ θὰ τὰ δώσει στὴν δυστυχισμένη τὴ μητέρα του, νὰ ἀγοράση σιτάρι, κρέας καὶ ὅτι ἄλλο θέλει.
Ἐνῶ σκέφτεται ὅλα αὐτά, κοιτάζει καὶ στὴν ἄκρη τῆς θάλασσας ποὺ ἁπλώνεται ἐμπρός του, καὶ τί διακρίνει; Τὴν πατρίδα του! Τὸ καράβι σχίζει γρήγορα τὰ κύματα. Ὁλοένα πλησιάζουν. Νὰ φαίνονται τὰ σπίτια. Οἱ ναῦτες καὶ αὐτὸς μαζὶ σκορπίζονται στὰ κατάρτια, μαζεύουν τὰ πανιά. Ρίχνουν ἄγκυρα. Κατεβάζουν μία βάρκα στὴ θάλασσα. Μπαίνουν μέσα ὁ καπετάνιος τρεῖς ναῦτες καὶ αὐτὸς τραβώντας τὸ κουπί. Ἡ καρδιὰ τοῦ χτυπᾶ δυνατά. Νὰ εἶναι ὅλοι καλὰ στὸ σπίτι του; Μὴν ἔπαθε κανεὶς τίποτε; Μήπως εἶναι ἄρρωστη ἡ μητέρα του, κανένα ἀδελφάκι του; Πῶς ἀνησυχεῖ! Ἀλλὰ ποιοὶ νὰ εἶναι αὐτοὶ ποῦ περιμένουν στὴν ἀκρογιαλιά; Ὢ τοὺς γνωρίζει!
Ἡ βάρκα φτάνει στὴν ξηρὰ καὶ τὸ ναυτόπουλο τρέχει καὶ χώνεται στὴν ἀγκαλιὰ τῆς μητέρα του καὶ μικρῶν ἀδελφῶν του.
Ἀριστοτέλης Κουρτίδης.
Περισσότερα... »
-
Ο συνήγορος του διαβόλου.
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣΑπό το παλιό αναγνωστικό της έκτης δημοτικού, πήρα σήμερα το ναυτόπουλο, για μπούμε στο κλίμα της σημερινής ανάρτησης.
Βλέπουμε από μικρά παιδιά, του δημοτικού ακόμα πριν από λίγες μόλις δεκαετίες, προσπαθούσε το σχολείο, να τους καλλιεργήσει μέσα από την παιδεία, την ιδέα της αυταπάρνησης και της προσφοράς. Μέσα από αυτό κείμενο, διαπιστώνουμε πως θεωρείτο φυσική κατάσταση, να ξενιτεύεται ένα παιδί, να υπάρχει χήρα μάνα και ορφανά αδέλφια. Μιλάμε για την δεκαετία του 1960 και ακόμα οι πληγές του πολέμου δεν είχαν κλείσει τελείως.
Σήμερα κοντεύουμε να ξεχάσουμε τον πόλεμο, και αν υπάρχουν επιζώντες ακόμα είναι όλοι ηλικιωμένοι. Ξεχάσαμε τι σημαίνει ορφάνια. Και το χειρότερο είναι πως το σχολείο δεν παρέχει πλέον παιδεία, προσφέρει γνώσεις.
Ποιος διανοείται σήμερα πως ένα παιδί των δώδεκα χρόνων ή και μικρότερο θα μπορούσε να βγει στην αγορά εργασίας; Και τότε ακόμα υπήρχε πρόβλεψη στην νομοθεσία για το μεροκάματο των ανηλίκων, πόσο δηλαδή ποσοστό ήταν επί του κατωτάτου βασικού του εργάτη. Γιατί λοιπόν μας κακοφαίνεται τόσο πολύ, όταν με τα νέα μέτρα έχει την μεταχείριση αυτή ο πρώτοεισερχόμενος στην αγορά εργασίας; Αργεί να ωριμάσει το παιδί σήμερα, πρέπει να αργήσει και η αμοιβή του.
Ξεσκολισμένος λεγόταν εκείνος που είχε βγάλει το δημοτικό, σήμερα εννέα έτη είναι υποχρεωτική εκπαίδευση και πάμε για δώδεκα. Σε αυτά τα χρόνια δεν του δίνουν του παιδιού περισσότερα εφόδια, απλά το καθυστερούν στην είσοδο στην παραγωγή. Παρατείνουν δηλαδή την ωρίμανση του, επειδή δεν υπάρχουν θέσεις να απορροφηθούν όλοι. Πέφτουν λοιπόν οι νέοι στην παγίδα, και σπουδάζουν και ξανά σπουδάζουν και κάνουν μεταπτυχιακά και διδακτορικά, και καταλήγουν στο ταμείο ανεργίας. Σπουδαγμένοι μεν ανώριμοι δε.
Και αφού αργούμε σήμερα να μπούμε στην αγορά εργασίας, φυσικό επόμενο είναι να καθυστερούμε και να βγούμε. Το προσδόκιμο όριο ζωής έχει αυξηθεί σημαντικά. Ενώ ο εξηντάρης εθεωρείτο ηλικιωμένος και άρα συνταξιούχος, σήμερα αθλείται, είναι ακμαίος, δεν παραχωρεί την θέση στους νεώτερους, αλλά θέλει να συνταξιοδοτείται. Η σύνταξη σαν σκέψη και πρόβλεψη, κατά την ταπεινή μου γνώμη, είναι για εκείνους που δεν μπορούν πλέον να προσφέρουν, είτε λόγω ηλικία είτε λόγω ασθένειας. Και αυτοί ανάλογα με την προσφορά τους στο σύνολο κατά τη διάρκεια της ακμής τους, να επικουρούνται ανάλογα.
Με λίγα λόγια αφού αλλάξανε τα όρια ζωής, άλλαξε ο τρόπος διαβίωσης, φυσικό επόμενο είναι να αλλάξει και ο τρόπος διαχείρισης τους.
Αυτό δεν σημαίνει πως, μου αρέσουν όσα δυσάρεστα μέτρα ανακοινώνονται το τελευταίο καιρό, και εγώ πλήττομαι, απλά είπα σήμερα να κάνω τον συνήγορο του διαβόλου, για όσους έχουν μεν ακούσει την έκφραση αλλά αγνοούν το νόημα, σημειώνω, όταν η παπική εκκλησία, θέλει να καταχωρίσει κάποιον στην αγιοκατάταξη (αγιολόγιο), κάποιος από το συνέδριο αναλαμβάνει να ανακαλύψει όλα τα μεμπτά του υποψηφίου.
Περισσότερα... »
-
Η ικανοποίηση
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣΕπειδή η ζωή μας είναι μικρή (λίγη), πρέπει και εμείς με τα λίγα να ικανοποιούμαστε. Δεν το αναφέρω από συνδικαλιστική ή οποιαδήποτε άλλη διεκδικητική άποψη, αλλά στην καθημερινότητα.
Πολλή χαρά με διακατέχει, από ένα πράγμα που ίσως φανεί αστείο για κάποιους. Φύτεψα τρία βλαστάρια αγράμπελη (πεντάφυλλο), και αυτά προκόψανε και άρχισαν το άπλωμα, πάνω στο πλέγμα του τσαρδιού. Είναι η πρώτη χρονιά, και δεν γνωρίζω τις αντιδράσεις του χειμώνα, αλλά το γεγονός πως σκαρφάλωσαν τρία μέτρα με ικανοποίησε.
Αυτήν την χαρά, αυτήν την ικανοποίηση, μας την προσφέρει απλόχερα και καθημερινά η φύση, σε όλους εμάς που έχουμε το προνόμιο να ζούμε κοντά της, σε αντιδιαστολή με τους αστούς, που στερούνται τέτοιων μικρών αλλά ευχάριστων στιγμών, στην καθημερινότητα τους.
Όταν παίρνεις από το κλάδεμα της τριανταφυλλιάς, ένα κομματάκι και το χώνεις στην γη, του κάνεις το λακκάκι και του βάζεις νερό, ο εγωισμός σου λέει «το φύτεψα» και περιμένει να μεγαλώσει. Είναι όμως σίγουρο πως έτσι θα γίνει; Όχι βέβαια, το προσδοκάς αλλά δεν είσαι βέβαιος, άλλος αποφασίζει.
Κάθε τι που έχει σχέση με την δημιουργία, αναφέρεται και στον Δημιουργό μας, τον Θεό. Έτσι ως δώρο Θεού πρέπει να εκλαμβάνονται όσα η φύση μας παρέχει, και επειδή ο άνθρωπος βλαστημώντας στον Θεό, ασέλγησε στην φύση, αυτή ανταποδίνει τα ίσα. Λέγανε οι πιο παλιοί πως «στον καταραμένο τόπο Μάι μήνα βρέχει», εδώ περνά ο Ιούνιος, και το χαλάζι και οι βροχές δεν σταματάνε.
Ο άνθρωπος είναι ανικανοποίητος και αγνώμων, έτσι και εγώ, εφέτος με τα πολλά νερά και τους πολλούς και ισχυρούς νοτιάδες, παραπονιόμουν και ας είχα άδικο. Δεν με βόλευε η κατάσταση. Το αυτοφυή παράσιτα είναι πολλαπλάσια, λόγω της υγρασίας, αντί να τα ραντίσω να κόβω, μέχρι τώρα τέσσαρες φορές έχω βάλει το χορτοκοπτικό, με την λογική πως επειδή είχαμε πολλά νερά, το δηλητήριο θα πάει στον πόσιμο υδροφόρο ορίζοντα. Για αυτήν την κατάσταση, την εύκολη και γρήγορη ανάπτυξη, θλίβομαι ενώ θα έπρεπε να χαίρομαι διότι το ίδιο ακριβώς ρυθμό ανάπτυξης ακολουθούν και τα άνθη του κήπου. Και ξανάγινε ο κήπος του Πυθαγόρας ένα καμάρι, που καμία σχέση δεν είχε με αυτόν του Πάσχα.
Αρκεί μια μικρή αναποδιά για να μας βυθίσει στο πέλαγος της απελπισίας. Να ικανοποιούμαστε λοιπόν με τα μικρά, με τα καθημερινά, με τα νοούμενα αυτονόητα που δεν είναι τέτοια.
Περισσότερα... »
-
[nt]
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ -
[nt]
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ -
Υποταγή
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣΠΗΓΗ: [ligesskepsis.blogspot.com]
...είναι μία λέξη που τα λέει όλα! Υποταγή, είναι η λέξη που σταματάει να λειτουργεί ο ανθρώπινος νους! Εύκολα γίνεται πια! Τόσα πειράματα μας έκαναν,...
γνωρίζουν πώς να σταματήσει ο εγκέφαλός μας και να λειτουργεί όπως κάποιοι θέλουν!
Κάποτε θυμάμαι πως ο Sid Vicious κρέμασε μία αλυσίδα σκύλου στο λαιμό του! Το έκανε σαν αντίδραση για τη τότε σύγχρονη άποψη, πως όποιος φοράει γραβάτα είναι ο σκύλος του Συστήματος! Τον σέρνουν με τη γραβάτα του, κρεμάει μαζί με το κουστούμι το πρωί στη δουλειά και τη προσωπικότητά του και εργάζεται σαν σκύλος! Σαν σκύλος θα προστατέψει τα δικαιώματα του, αλλά στη πράξη απλά προστατεύει το ίδιο το σύστημα...
Πια υπάρχει το γνωστό dress code στις επιχειρήσεις για να δείχνουν σοβαρές! Ολοι ίδιοι, όλοι περνούν σεμινάρια για να λένε και στη πράξη να σκέφτονται όπως θέλει το ίδιο το σύστημα! Πληρώνονται για να πηγαίνουν σε σεμινάρια, να ζουν σε κλουβιά, να θεωρούν πως το ακριβό σακάκι του προϊστάμενου είναι η δόξα! Να βλέπουν το προϊστάμενο σαν θεό, που έχει εξουσία επάνω τους και πρέπει να του μοιάσουν!
Υποταγή, είναι όταν σταματάς να σκέφτεσαι και να νομίζεις πως κάποιες εταιρίες θέλουν να σου δώσουν τις σωστές λύσεις! Κοίτα λίγο γύρω σου, τράπεζες και οι διαφημίσεις τους! Πάντα θέλουν να σε περιμένουν σαν φίλοι, πάντα να σε προστατεύσουν, πάντα να σου δώσουν το χέρι τους! Πάντα με το χαμόγελο! Γιατί όλα αυτά? Γιατί κατάφερε το ίδιο το Σύστημα τις απλές χαρές να νομίζεις πως θα τις πάρεις από "διεξόδους" που είναι ελεγμένα καλές! Χαμόγελο θέλεις? Χρειάζεσαι ασφάλεια? Θέλεις κάποιον να σου σφίξει το χέρι γιατί νιώθεις λίγος? Νιώθεις κενός? Είμαστε εδώ, να σου δώσουμε ό,τι χρειαστείς απλόχερα! Προσοχή όμως, μη διαβάσεις τα ψηλά γράμματα, αυτά είναι για να ασφαλιστώ εγώ...
Υποταγή είναι όταν δεν βάζεις το μυαλό να σκέφτεται! Οταν περιμένεις από τα ΜΜΕ να σου πουν πως ζεις, γιατί ζεις, πόσο χαρούμενος ή δυστυχισμένος πρέπει να νιώθεις! Να κάθεσαι απέναντι από μία τηλεόραση και να περιμένεις να ακούσεις αν είσαι πλούσιος, αν είσαι φτωχός, αν περνάς καλά, αν είσαι ασφαλής, αν ο πρωθυπουργός σου είναι αγαπητός σε εσένα και στους υπόλοιπους Έλληνες! Αν η 17Ν πιάστηκε, αν τώρα είσαι καλύτερα που πιάστηκαν... Να ζεις τη ζωή σου αποχαυνωμένος μπροστά στη τηλεόραση και να νομίζεις πως ζεις τη ζωή του ηθοποιού της σαπουνόπερας, να βγάζεις την αδρεναλίνη από τις ταινίες που σου βάζουν, να βλέπεις την αγάπη στο γυαλί και να νιώθεις προστατευμένος γιατί δεν βγαίνεις έξω...
Υποταγή είναι να κυνηγάς πάντα τα υλικά αγαθά! Σκέφτηκες ποτέ γιατί αγχώνεσαι αν βγει το νέο iPhone, τί θα κάνεις το παλιό, τί νέο πράγμα θα κάνει? Σκέφτηκες πως αν πάρεις το νέο iPhone θα δεν πρόκειται να σε πάρουν περισσότεροι φίλοι? Σκέφτηκες πως αν η παρέα σου, σε γουστάρει γιατί έχεις το πιο νέο iPhone, δεν σε γουστάρει για αυτό που είσαι εσύ όμως? Σκέφτηκες πως τότε απλά αντί να γεμίζεις τη ψυχή σου με όπλα, γεμίζεις τις τσέπες κάποιων με τη ματαιοδοξία σου και βοηθάς να υπάρχει πάντα κενό και απορία αν σε γουστάρει ο κόσμος για αυτό που είσαι και όχι για αυτό που αγόρασες?
Υποταγή είναι, αφού αγαπάς την οικογένειά σου, να είσαι μακρυά της για να τους φέρεις λίγα περισσότερα ευρώ! Τί να τα κάνεις τα περισσότερα ευρώ, όταν κάποια στιγμή ανοίξεις τη πόρτα του σπιτιού σου και δεν θα ξέρεις κανένα μέσα? Ρώτησες τα παιδιά σου τί θα ήθελαν περισσότερο, νέα παιχνίδια ή παιχνίδια με το πατέρα τους?
Υποταγή είναι να συμφωνείς χωρίς να ψάχνεις τί σε ρώτησαν και γιατί! Είναι εύκολο να είσαι μάζα και όχλος, εύκολο να πηγαίνεις με το κύμα, το δύσκολο είναι ακριβώς να ξέρεις πως το κύμα σε πάει στα βράχια και εσύ να προσπαθείς να πας αντίθετα! Αλλωστε αυτά που ξέρουμε σαν τέχνες, απόψεις ζωής και αντίληψη πραγμάτων, σε τέτοιους τύπους τα οφείλουμε, γιατί απλά τόλμησαν να δουν πως υπάρχουν και άλλες λύσεις, άλλες προτάσεις, οι υπόλοιποι απλά εκ του ασφαλούς πήγαν εκεί που τους έλεγε ο Βοσκός, σαν πρόβατα!
Υποταγή είναι όταν κάποιος σε πονάει, να του λες πως δεν σε πειράζει! Σε πειράζει και σε παρά πειράζει, καλό είναι να το ξέρει για να μη το ξανακάνει! Το θέμα δεν είναι να υπάρχει κάποιος δίπλα σου έστω σε πονάει για να μην είσαι μόνος σου, αλλά κάποιος που θα είναι δίπλα σου γιατί θέλεις, ταιριάζετε και θέλετε να προχωρήσετε μαζί!
Υποταγή είναι όταν δέχεσαι τη μοίρα σου χωρίς να πολεμήσεις για αυτή! Παράδειγμα τώρα, που "έσφιξαν" τα οικονομικά της χώρας, που κάποιοι επιμένουν να σφίξουν κι άλλο, που μας κλέβουν τα όνειρα και καθόμαστε στα αβγά μας μη χάσουμε το κόκκαλο που μας δίνουν! Μια ζωή το πρόβατο, όσο και να θέλει να γίνει λύκος δεν θα τα καταφέρει! Από την άλλη ίσως να μπορέσει να προσπαθήσει να δείξει στο λύκο πως μπορεί εκεί που είναι στη κατσαρόλα να βράσει πως μπορεί να του κατουρήσει μέσα και να του χαλάσει τη γεύση!
Υποταγή είναι να λες, εγώ έχω δουλειά άρα καλά είμαι, γιατί να είμαι ίσος με ένα άνεργο? Γιατί απλούστατα σήμερα έχεις δουλειά, μπορείς να βάλεις στοίχημα ό,τι κέρδισες μέχρι στιγμής πως σε δύο χρόνια θα έχεις? Μπα, δεν σε κόβω για τόσο μάγκα, άρα πριν ξανανοίξεις το στόμα σου και πεις βλακεία, ενώ η ανάσα σου βρωμάει από τη κατουρημένη ποδιά του αφέντη σου που φιλούσες, ξανασκέψου τί θα πεις! Ρόδα είναι και γυρίζει, όσο πιο λίγα σκισίματα έχεις κάνει σε γνωστούς, συνεργάτες και φίλους, τόσα λιγότερα δάκτυλα θα σε περιμένουν στη στροφή του κύκλου! Ο καθένας θέλει να έχει όνειρα και ελπίδα για το Μέλλον απλά ήσουν τυχερός και δεν κάηκες εσύ αλλά ο γείτονας μέχρι στιγμής...
Υποταγή είναι να δείχνεις όλο καμάρι άψυχα πράγματα και αν σε ρωτήσουν ποια είναι τα χόμπι σου να μην έχεις! Να μην έχεις λίγο ελεύθερο χρόνο για εσένα, να μη μπορείς μέσα σε 24 ώρες να κάνεις έστω για λίγο κάτι που γουστάρεις, να κερδίζεις μία εικόνα όπως τη φαντάζεσαι και 24 ώρες να τρέχεις!
Υποταγή είναι να πρέπει το πρωί για να ξυπνήσεις γρήγορα να χρειάζεσαι καφέ για να δείχνεις καλοκουρδισμένη μηχανή για να δουλέψεις και χάπι για να κοιμηθείς! Ξέχασες πως όταν ήσουν μικρός μπορούσες να είσαι εύστροφος και όλο ενέργεια γιατί κοιμόσουν τουλάχιστον 8 ώρες το βράδυ και το πρωί έτρωγες ό,τι καλύτερο μπορούσαν να σου δώσουν οι γονείς σου! Να ζεις όλο μέσα σε αγάπη και στοργή όπως μπορούσαν οι δικοί σου γονείς να σου προσφέρουν! Τώρα πίνεις καφέ, τρως ό,τι σκουπίδι σου σερβίρουν, τρέχεις όλη την ημέρα για λίγα ευρώ που θα τα ξοδέψεις σε πράγματα με ημερομηνία λήξεως! Τα υλικά πράγματα έχουν ημερομηνία λήξεως, όλα αν το σκεφτείς, αυτά μένουν ενώ οι άνθρωποι που αγαπάς φεύγουν, προχωρούν... Το βράδυ σε βρίσκει να σκέφτεσαι την επόμενη ημέρα της δουλειάς, πώς θα γίνεις καλό παιδί για αυτούς, πώς θα γίνεις καλός οικογενειάρχης το έχασες το νόημα! Νομίζεις πως όπως αγόρασες το αυτοκίνητο, αγοράζεις την ανάγκη του παιδιού σου για αγκαλιά ή το κοινά σου όνειρα με τη γυναίκα! Θα πάρεις ένα χάπι για να κοιμηθείς, να χαλαρώσεις και να σταματήσει ο πόνος στο στήθος από το άγχος!
Υποταγή είναι να μη τολμήσεις να πεις στη δουλειά σου, πως πρέπει να πάρεις άδεια να δεις το παιδί σου που έχει γενέθλια, που σήμερα στο σχολείο θα πει το ποίημά του, λες και είναι κάτι κακό που θα πρέπει να μείνει κρυφό! Σκέφτηκες πως όταν κάνει και αυτό την επανάστασή του όπως όλοι μας, δεν θα το ξέρεις αυτό το παιδί? Πως απλά του έδινες χρήματα αλλά όχι στοργή και αγάπη? Αντί να καμαρώνεις που θα είσαι μαζί του, δεν τολμάς να πεις τίποτα, γιατί μπέρδεψες τη δουλειά σου με το φωτοτυπικό της εταιρίας! Αυτό δεν έχει δικαίωμα να φύγει, αλλά αυτό που δεν ξέρεις είναι πως περισσότερο θα στεναχωρηθεί ο Αφέντης σου αν χαλάσει το φωτοτυπικό παρά αν πεθάνεις εσύ και καεί και οι οικογένειά σου! Είδες τί έγινε με τα θύματα της Marfin? Έσβησε η φωτιά, έφυγαν οι καπνοί και όλοι δουλεύουν όπως δούλευαν εκτός των θυμάτων! Τόσο στεναχωρήθηκε ο Αφέντης και ο κόσμος...
Υποταγή είναι να λες πως θα πας διακοπές για 15 ημέρες, ενώ τις υπόλοιπες θα τρέχεις! Κάποτε έκανες 3 μήνες διακοπές, με λιγότερα παιχνίδια, με περισσότερους φίλους και μοναδικές εικόνες και ας μην είχες ακριβή και μουράτη φωτογραφική μηχανή να τις βγάλεις! Ήσουν τότε χαμογελαστός και έπαιζες, χαιρόσουν τη ζωή σου! Επαιζες με τα κύματα και στην άμμο έκανες σχέδια! Τώρα απλά δεν κάνεις όνειρα, δεν προλαβαίνεις γιατί θα χάσεις τη φόρμα σου στη δουλειά και είναι ώρα να τρέξεις...
Υποταγή είναι να σου κλέβουν τα χρήματά σου, να σου ζητούν να εργαστείς ακόμα περισσότερο, να σου λένε πως δεν αξίζεις, να σου κλέβουν τα όνειρά σου και εσύ να κοιτάς σαν χάνος! Αφού βλέπουν πως δεν κάνεις τίποτα, λογικό είναι να σου πουν κι όλας να δουλεύεις ακόμα περισσότερο, να παίρνεις ακόμα λιγότερη σύνταξη, να σου στερήσουν και τα φάρμακά σου και το χειμώνα το πετρέλαιο θέρμανσης! Τί άλλο πρέπει να σου πουν, πως δεν σε λογαριάζουν και ειδικά ΑΝ προλάβεις να βγεις σε σύνταξη θα είσαι απλά βάρος και κοιτούν να σε αδειάσουν?
Υποταγή είναι να σου λένε να πληρώνεις, χωρίς να ξέρεις το γιατί, να σου λένε πως σε χρεώνουν για κάτι που δεν απόλαυσες, να σου λένε πως μια που δεν αντιδράς να ξαναπληρώσεις για να βγάλουν οι γνωστοί-άγνωστοι βίλες και εξοχικά! Υποταγή είναι να σκύβεις πάντα το κεφάλι ό,τι και αν σου λένε...
Υποταγή είναι όταν μπορείς να μιλάς και δεν το κάνεις και ελπίζω να μπορώ πάντα να γράφω αυτά που νιώθω με ό,τι κόστος και είμαι σίγουρος πως το κόστος είναι μεγάλο...
ΠΗΓΗ: [ligesskepsis.blogspot.com]
Περισσότερα... »
-
Ψλ145:3 μὴ πεποίθατε ἐπ’ ἄρχοντας καὶ ἐφ’ ...
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ -
Καμαρώστε την όμορφη ψυχή
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣΠηγή: [olaxrisima.blogspot.com]
Κλείστε τα μάτια, βουλώστε τα αφτιά αφεθείτε στη δύναμη της αύρας που πηγάζει μέσα από τη ψυχή σας. Πιστέψτε το, δεν είναι τα πάντα μαύρα και άραχνα σ' αυτόν εδώ το τόπο. Κανένας δεν μπορεί να σας κλέψει, ούτε να σας υποθηκεύσει το μεγαλύτερο φυλακτό που κρατάτε στη ψυχή σας...το ΕΓΩ σας...
Βγάλτε από τα σπλάχνα σας τη δικιά σας βουβουζέλα και φυσήξτε .δυνατά....τόσο δυνατά που να ξεσπαστεί και ο διπλανός σας από τη δική σας εκτόνωση. Κάντε τον να ζηλέψει και να κάνει και αυτός το ίδιο....
Πάρτε αναπνοή και συνεχίστε.... αγνοήστε τις φωνές των δελτίων, των αστέρων και των αστερίσκων....
Φτιάξτε το δικό σας νόημα για να ζείτε όμορφα....Κανείς δεν μπορεί να σας στερήσει το δικό σας νόημα....
Βγείτε ξανά στο δρόμο και πείτε ΚΑΛΗΜΕΡΑ στον γείτονα σας, έτσι όπως κάνανε και οι πρόγονοί μας. Να θυμάστε ότι κι εκείνοι περνούσαν δύσκολα...πολύ πιο δύσκολα από εσάς τώρα...
Μια απλή καλημέρα στον άγνωστο, στο δρόμο, στο λεωφορείο, στο τραίνο θα σας γεμίσει με διαύγεια και δροσιά....
Πιστέψτε το! Θα σας πει και ο άλλος καλημέρα γιατί έχει και εκείνος ανάγκη να το πει....
Δεν έχει σημασία αν η καλημέρα που θα ακούσετε θα είναι στα ελληνικά ή σε άλλη γλώσσα. Η αξία της κίνησης μετράει πρώτα από όλα....
Βγάλτε τα ακουστικά από τα αφτιά σας την ώρα που περπατάτε. Ακούστε τον θόρυβο της πόλης που σας περιβάλλει! Κάθε κόρνα από τα αυτοκίνητα σφυρίζει διαφορετικά, νιώστε αυτή τη διαφορετικότητα και απλά αφεθείτε στο σύνολο των ήχων. Είναι μια ορχήστρα που μαέστρος είναι ο καθένας σας ξεχωριστά....
Αφήστε για λίγο το καναπέ σας και το ίντερνετ, κάντε μια βόλτα στο βρώμικο πεζοδρόμιο της γειτονιάς σας και δείτε τις μαύρες νεραντζιές από τη σκόνη και το νέφος. Δείτε ότι πάνω τους έχουν και αυτές τον λαμπερό πορτοκαλί καρπό τους...Είναι η δικιά τους ψυχή που στέκει αγέρωχη όπως η δική σας...
Μη σταματάτε να φυσάτε τη βουβουζέλα δυνατά μέσα σας ακόμα και την ώρα που χτυπάνε δαιμονισμένα τα τηλέφωνα από τις τράπεζες για να σας υπενθυμίσουν πόσα χρωστάτε....
Ακόμα και την ώρα που το αφεντικό σας, σας απολύει από τη δουλειά σας.
Ακόμα και την ώρα που έρχονται να σας πάρουν τη περιουσία σας. Ναι! Ακόμα και αυτή τη δύσκολή ώρα... Μπορεί να θέλουν να σας κλείσουν το σπίτι....Ποτέ δεν έμαθαν όμως ότι το πραγματικό σπίτι είναι μέσα σας....
Είναι η ψυχή σας....αυτή που θέλει να ζήσει ακόμα και πάνω στα παγκάκια, ακόμα και με το συσσίτιο της εκκλησίας και του δήμου, ακόμα και με φαγητό απ' τα σκουπίδια....ακόμα και κάτω από τις γέφυρες...
Μην νιώθετε ότι δεν υπάρχει μέλλον....Αυτό θέλουν να πετύχουν κάποιοι για να σας υποτάξουν....Να πιστεύουν ότι σας τα πήραν όλα.....Διώξτε τους από τη ψυχή σας και κρατήστε την ανάσα σας και τους χτύπους της καρδιάς σας....
Ο άνθρωπος δεν φτιάχτηκε για να παραιτείται, υπάρχει για να διεκδικεί το νόημα της ύπαρξης του...
Καμαρώστε λοιπόν την όμορφη ψυχή σας....
Με τιμή
[olaxrisima.blogspot.com]
Περισσότερα... »
-
Μικρές χαρές
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣΠόσο ανυπόμονους μας έχει κάνει ο ξέφρενος ρυθμός της σύγχρονης ζωής, είναι ένα κεφάλαιο που θέλει πολύ μελέτη, και κυρίως θεραπεία. Τρέχουμε να προλάβουμε τα πάντα, και χάνουμε την ησυχία μας και την ανθρωπιά μας.
Αντί να ξυπνήσουμε το πρωί, μισή ώρα νωρίτερα, και να απολαύσουμε τον πρωινό καφέ μας, τον παίρνουμε στο στεγανό ποτήρι (Τάπερ στα Ελληνικά), με το καλαμάκι, ρουφώντας τον, οδηγώντας το αυτοκίνητο για την εργασία μας. Μια μικρή απόλαυση καθημερινή που εξελίχθηκε σε βάσανο, γιατί δεν είναι λίγες οι φορές που θα χυθεί, και θα αρχίσουν οι βρισιές, λες και φταίει ο Χριστός ή η Παναγία για την Βιασύνη μας.
Αυτό είναι το πιο χαρακτηριστικό και πρόχειρο δείγμα της ανυπομονησίας του σύγχρονου ανθρώπου. Κορνάρει πριν ακόμα ανάψει το πράσινο φανάρι, μήπως και το πιάσει το επόμενο κόκκινο. Δυσανασχετεί στην ουρά, δεν μπορεί να περιμένει πουθενά. Βιάζεται πάντα, γιατί; Τι θα κερδίσει;
Δεν απολαμβάνει διότι στις πολιτείες έπαψαν να υπάρχουν απολαύσεις. Να πιεί το καφεδάκι του στο μπαλκόνι, βλέποντας που; Και αναπνέοντας τι; Το τσιμέντο και το καυσαέριο καταντούν αυτήν την μικρή και αυτονόητη απόλαυση απαγορευτική.
Αυτές τις ημέρες ιδιαίτερα με τον καύσωνα, μέσα στο διαμέρισμα, το τσιμεντένιο αυτό κλουβί του πολιτισμού, με την χρήση του κλιματιστικού, αντέχει και σχεδιάζει την απόδραση του. Εκεί που το κλιματιστικό μηχάνημα θα είναι περιττό. Επειδή γνωρίζει πως αυτό, μπορεί να δροσίζει ένα διαμέρισμα, καταστρέφει όμως τον πλανήτη, και έχει τύψεις στον βαθμός της ευαισθησία του.
Αυτήν την εβδομάδα που τα σχολεία κλείνουν, θα αρχίσουν οι μεταβάσεις προς τους θερινούς τόπους διαμονής, όσων διαθέτουν τέτοιους. Δεν έχουν όλοι χωριά, ούτε διαθέτουν εξοχικές κατοικίες. Οι υπόλοιποι θα υποχρεωθούν σε ένα μαρτυρικό καλοκαίρι μέσα στις πολιτείες, κλέβοντας λίγες ημέρες συνήθως το πρώτο μισό του Αυγούστου, για να βρεθούν σε κάποιο μέρος παραθερισμού. Και εκεί μεταφέρουν όλο το θυμό και την νευρικότητα που χαρακτηρίζει την ζωή τους, μην μπορώντας να βιώσουν το πραγματικό χρόνο ροής των γεγονότων της ζωής.
Εδώ είναι το ζητούμενο, μπορούν άραγε αυτοί οι άνθρωποι, να απολαύσουν έναν καφέ πρωινό. Δεν ξυπνούν να δουν την ανατολή του ηλίου, και αναρωτιούνται γιατί έχουν πονοκέφαλο. Ο επαρχιώτης και ιδιαίτερα ο αγρότης γνωρίζει, πως η ανατολή σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να σε βρει στο κρεβάτι.
Παραπονιέται για την μεσημεριανή ζέστη, ενώ είναι η ώρα που πρέπει να χαλαρώνει κάτω από κανένα δένδρο, αυτός περπατά στον ήλιο.
Αντί να τρώει ελαφριά, και φρέσκα χορταρικά και φρούτα, καταναλώνει όσο περισσότερα μπορεί από το πακέτο της προσφοράς του ξενοδοχείου, που διαμένει, και μετά χρειάζεται ένα σωρό χωνευτικά, για να προλάβει να απολαύσει το ηλιοβασίλεμα, πίνοντας τα ούζα του, με την καλοκαιρινή παρέα του.
Αυτά θεωρούνται από τον σύγχρονο δραπέτη της πολιτείας μικρές χαρές και απολαύσεις.
Ας δούμε όμως τι θα ήτανε πιο προσδόκιμο σε αυτόν τον όρο. Να σηκωθείς πρωί-πρωί, να κάνεις έναν περίπατο στην θάλασσα δίπλα, προτού αρχίσουν τα αυτοκίνητα να κυκλοφορούν, που ακόμα και στην επαρχία και στα νησιά το καλοκαίρι είναι ανυπόφορα. Να κάνεις το μπάνιο, προτού ο ήλιος αρχίσει να καίει. Να πίνεις το καφέ σου ακούγοντας τα πουλάκια να κελαηδούν. Στον τόπο παραθερισμού υπάρχουν πάντα μουσεία που επιβάλλεται να επισκεφθείς να δώσεις και νόημα στις διακοπές σου.
Άκουσε από τους γεροντότερους που συναντάς ιστορίες, είναι πράγματι απόλαυση όσα διηγούνται, με τα ιδιώματα της περιοχής που κατοικούν.
Το καρπούζι και το πεπόνι είναι καλή συντροφιά για το ηλιοβασίλεμα, ενώ τα ούζα πρέπει να αρχίζουν μαζί με τα βραδινά τζιτζίκια, και σε κάθε περίπτωση να είναι σύμφωνα με τα πόδια μας, δύο δηλαδή και όχι παραπάνω.
Καλό καλοκαίρι!
Περισσότερα... »
-
Άντε και του χρόνου
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣΘεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος, αποκαταστάθηκαν οι ζημιές του χειμώνα. κακώς τις ονομάζω ζημιές, επειδή είναι αναμενόμενα γεγονότα. Το κατάλυμα μου είναι κατά το δει λεγόμενο, στο μάτι του καιρού, ανάμεσα σε δυο ρεύματα, και είναι απίθανο να μην κάνει ζημιά ο χειμώνας, όσο ήπιος και αν είναι.
Τελευταία ημέρα χρειάστηκε να έρθει ο ηλεκτρολόγος. Φίλος και καλός οικογενειάρχης, από εκείνους τους συνεπείς μαστόρους. Διότι όσοι έχετε μπλέξει με το σινάφι αυτό, θα έχετε απογοητευτεί από τα ψέματα τους, από την άλλη πρέπει να τους βλέπουμε με συμπάθεια, γιατί αγωνίζονται για την επιβίωση, εκεί που το μεροκάματο είναι αβέβαιο.
Πολλά πράγματα τα καταφέρνω μονάχος, ακόμα και ηλεκτρικά. Αυτήν την φορά όμως είχε να κάνει με τοποθέτηση σκαφών με λάμπες φθορισμού. Πίνοντας τον καφέ και σχολιάζοντας, είπα του Μανόλη, «τόσα πράγματα καταφέρνω, την συνδεσμολογία του φθορίου δεν την καταλαβαίνω» και εκείνος χαμογελώντας απήντησε «χαράς το πράγμα, γράμματα είναι παπά;».
Αργότερα όταν ξανασκέφτηκα την απάντηση του, προβληματίστηκα. Το μυαλό του αυτού του ανθρώπου έχει τοποθετήσει τα γράμματα πολύ υψηλά, ίσως επειδή εκείνος δεν τα καταφέρνει. Κι όμως έχει άδεια και γνώσεις, και πολυκατοικίες ολόκληρες και εργαστήρια φωταγωγούνται από τα χέρια του. Ο άλλος που ξέρει γράμματα θα μπορούσε να δεί, θα μπορούσε να μαγειρέψει ή ακόμα να ζεσταθεί, αν δεν υπήρχε ο απλός ηλεκτρολόγος. Αυτό ισχύει για κάθε εργαζόμενο χειρονακτικά.
Καλά και χρήσιμα είναι τα πτυχία και τα διπλώματα, βοηθούν να έχουμε πλούσιο βιογραφικό, και θέση στην ουρά του ταμείου ανεργίας. Ένας απλός μάστορας συντηρεί την οικογένεια του ευκολότερα σήμερα.
Σε γενομένη συζήτηση μεταξύ καθηγητών, υπερασπιζότανε την απαξίωση ο καθηγητής των ΕΠΑΛ, και έλεγε, «τα δικά μου παιδιά σε τρία χρόνια, οικονομάνε από 1000 έως 3000 τον μήνα, τα δικά σου μετά από δέκα χρόνια, είναι αμφίβολο αν οικονομάνε 700 το μήνα».
Κλείνοντας, πρέπει να γνωρίζουμε όλοι πως το ρετιρέ της πολυκατοικίας, στηρίζεται στο υπόγειο, που βρίσκονται τα θεμέλια.
Περισσότερα... »
-
[nt]
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ -
[nt]
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ -
Ε και τι έγινε.
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣΜετά από μια ολόκληρη εβδομάδα, ξαναέκατσα στο πληκτρολόγιο, προκειμένου να επικοινωνήσω με τους αναγνώστες του Πυθαγόρα. Αυτή η εβδομάδα που πέρασε, ήταν κοπιαστική, αφού αναλώθηκα σε χειρονακτικές εργασίες, αλλά παράλληλα ήταν και μια δοκιμή, εάν είμαι ή όχι εθισμένος με το πληκτρολόγιο. Τολμώ να πω, πως δεν είμαι, αλλά από την άλλη πλευρά είναι ο μόνος τρόπος να πληροφορούμε τι γίνεται στον κόσμο. Αν πάλι δεν γνωρίζω, τι χάνω; Άλλο πράγμα η περιήγηση και η ενημέρωση και άλλο πράγμα η χρήση του πληκτρολογίου, για να γράφεις δικές απόψεις. Για την ενημέρωση σίγουρα είμαι εθισμένος. Ε, και, τι έγινε;
Ευχαριστώ πάντως όλους όσους ενδιαφερθήκανε. Ευχαριστώ και εκείνους που διαβάζουν αυτά που κατά καιρούς γράφω. Δεν έχω σκοπό να σταματήσω τουλάχιστον σύντομα.
Την εβδομάδα που πέρασε όπως προείπα, αναλώθηκα σε χειρονακτικές εργασίες. Ο καιρός το επέτρεψε, και διπλασιαστήκαν οι εργάσιμες ώρες, έτσι θέλω δυο μέρες ακόμα να τελειώσουν τα βαψίματα, και τρείς με τέσσερες στον κήπο για αποψίλωση και σκάλισμα, και θα είμαι έτοιμος για την καλοκαιρινή περίοδο. Περιμένω με άλλα λόγια να φιλοξενήσω, Κρητικούς και ειδικά Δαμανιανούς, τουλάχιστον όσους και πέρσι, και όποιον από τους παλιούς συμπατριώτες θέλει και μου κάνει την τιμή.
Τα σχολεία κλείνουν, οι διακοπές έρχονται. Όσοι μπορούν θα τις χαρούν, επειδή υπάρχει μεγάλη οικονομική δυσπραγία. Η Σάμος είναι αρκετά απομακρυσμένη, και σας περιμένει.
Περισσότερα... »
-
Νείλος «Τίτλοι τέλους»
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣΠριν περίπου ένα χρόνο, και για να πειράξω κάποιον φίλο μου, έκανα τον «Πυθαγόρα». Η ανταπόκριση που βρήκε με εξέπληξε και εμένα. Από τα Άγια Θεοφάνια, που η ματαιοδοξία μου αποφάσισε, και εγώ έβαλα μετρητή επισκεψιμότητας, περάσανε πάνω περισσότεροι από 6000 αναγνώστες από 26 χώρες.
Το blog αυτό ήταν και αιτία που ανακάλυψα, πως υπάρχουν οργανωμένοι συμπατριώτες, Έλληνες εξ Αιγύπτου, σε διάφορα Σωματεία και Ενώσεις, που εγώ είχα παντελή άγνοια. Επεδίωξα και με δύο ταξίδια στην Αθήνα, μια επανασύνδεση με το παρελθόν, και αν θέλετε μια επιστροφή στις ρίζες. Άλλωστε όταν ο άνθρωπος γερνά, στα παιδικά του χρόνια ανατρέχει.
Το επόμενο βήμα ήταν η δημιουργία μιας ομάδα στο Facebook, με πρώτη ύλη τις φωτογραφίες του Mike Sophi, που βρήκε καλή ανταπόκριση, άσχετα αν σήμερα έκανε μεγάλη κοιλιά. Μαζευτήκαν 190 μέλη και ανεβάστηκαν μέχρι σήμερα παραπάνω από 650 φωτογραφίες, νοσταλγικές και μη. Αλλά αυτό ήταν όλο, καθόλου συζητήσεις ή θέματα εκτός από τα σχόλια των φωτογραφιών.
Ο Άγιος Ιωάννης της «Κλίμακας», γράφει στο περίφημο βιβλίο του, «βρήκε η ματαιοδοξία την φιλοδοξία και στήσανε βασίλειο» και εγώ συμπληρώνω, και χρήσανε εμένα βασιλιά.
Με αυτήν την λογική έκανα δύο ακόμα βήματα, δημιουργώντας ένα site, και ένα blog, σαν επέκταση της ομάδας. Προσδοκούσα να βρούμε εδώ χώρο έτοιμο και χρόνο να επικοινωνούμε όσοι απαρτίζουν την ομάδα. Αλλά η κίνηση με διέψευσε, η ανταπόκριση είναι ελάχιστη, στο site, δε μηδαμινή.
Με δύο άρθρα (Ας γίνουμε περισσότερο ΦιλοΝειλόοι, και Εναλλακτική πρόταση,) προσπάθησα να ζωηρέψω το ενδιαφέρον, αλλά μάταια. Έχω την αίσθηση, πως πολλοί συμπατριώτες μας, αγνοούν την ύπαρξη του «Νείλου» ολότελα, ή αγνοούν την χρήση του, προτιμώντας να ανταλλάσουν ευχές και τραγούδια μέσα από το profile του facebook.
Με αυτές τις σκέψεις σκέφτηκα πως ήρθε η ώρα να πέσουν οι τίτλοι τέλους, για τον «Νείλο». Πεποίθηση μου είναι, πως άμα έχεις μια αποτυχία, πρέπει να την παραδέχεσαι, και να ξεκινάς για μια νέα προσπάθεια. Σε λίγες ημέρες, μόλις ολοκληρωθεί η μεταφορά των κειμένων από το blog στην ομάδα του Facebook θα διαγραφεί αυτός ο ιστότοπος.
Περισσότερα... »
-
Πάντα επίκαιρο μήνυμα
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣΑπό τους καλούς φίλους που διαθέτω και είμαι περήφανος γι’ αυτό είναι και ο Αβραάμ. Αυτός λοιπόν φανατικός ρέκτης της παραδόσεως, ανέβασε πρόσφατα σε ένα blog αποσπάσματα, από μια έκδοση, του Κέντρου Νεότητος Ενορίας Δαμανίων.
Το κέντρο αυτό δημιουργήθηκε το 1991-92 από τον γράφοντα, και συσπείρωσε τα τότε παιδιά του χωριού σε ομάδες. Στις δραστηριότητες του κέντρου, εντάχθηκε και η ανέγερση του μνημείου των σφαγέντων στην Μικρά Ασία, το 1922, και η εξιστόρηση του «Χρονικού», μέχρι την εγκατάσταση στο σημερινό χωριό Δαμάνια. Από αυτήν την έκδοση του 1995, είναι τα αποσπάσματα, που δημοσιεύει ο Αβραάμ, και από τα οποία αναδημοσιεύω ένα κεφάλαιο με τίτλο «Μέσα από το πρίσμα της νεολαίας». Γραμμένο από ένα παιδί τότε που σήμερα είναι καταξιωμένη φιλόλογος. Το κείμενο αυτό είναι και σήμερα επίκαιρο.
ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ
Μια ματιά στην κοινωνία που μας περιβάλλει μπορεί να επιβεβαιώσει μια αλήθεια που είναι εύκολο να τη δούμε από αρχαιότατους χρόνους. Ακόμα και πριν από τον ερχομό του Σωτήρα μας ο λαός που είχε γνωρίσει το Θεό και τις ευεργεσίες του όταν απομακρυνόταν από αυτόν έπεφτε στην καυτή λάβα της αμαρτίας που μετά από αυτήν ακολουθούσε η υποδούλωση και η καταστροφή.
Ένα καίριο θέμα το οποίο πάμπολλες φορές έχει συζητηθεί για το οποίο πάμπολλες γνώμες έχουν ακουστεί είναι τα ναρκωτικά, άλλο ένα παραστράτημα της κοινωνίας. Η λέξη αυτή με την προφορά της και μόνο προκαλεί τρόμο και δικαιολογημένα άλλωστε. Η εξήγηση για αυτό το αίσθημα φόβου είναι πολλή απλή. Οι άνθρωποι σε όλες τις εποχές αισθάνονται αγάπη για τη ζωή και τρόμο για το θάνατο, τον έσχατο εχθρό τους. Άρα τρόμο και για τα ναρκωτικά που είναι απόλυτα συνδεδεμένα με το θάνατο.
Είναι λυπηρό το γεγονός ότι τα ναρκωτικά έχουν μπει στη ζωή μας και μέρα με τη μέρα την απειλούν με καταστροφή όλο και περισσότερο. Ο στόχος των ναρκωτικών είναι τις περισσότερες φορές οι έφηβοι. Μπουμπούκια που μόλις ανθίζουν. Τα ναρκωτικά όμως όπως και ο θάνατος άλλωστε δεν έχουν όραση κι αισθήματα έτσι ώστε τι σημασία έχει κι αν ανθίζουν τα μπουμπούκια, αυτά τα μαδούν φύλλο το φύλλο ώσπου φτάνουν στη γύρη και τη ρουφούν κι αυτή.
Αλήθεια τι δυσκολονόητοι που είναι οι νέοι. Για να τους καταλάβει κάποιος χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια, πείρα κι υπομονή. Πάντα παρουσιάζονται προβληματισμένοι και πλημμυρισμένοι από δυναμικότητα. Είναι έτοιμοι να αγωνιστούν για τη διεκδίκηση των συμφερόντων τους ή των άλλων. Η εφηβεία είναι το κρισιμότερο στάδιο της ζωής. Κατά την παιδική ηλικία ο άνθρωπος αποκτά εφόδια για την επιβίωση του. Με την είσοδο του την εφηβεία μαθαίνει ο ίδιος να δημιουργεί και να εμπλουτίζεται με τους καρπούς τόσο της δικής του όσο και των άλλων δημιουργίας για να ζει πραγματικά. Και φυσικά η λέξη ζωή δεν περικλείεται εδώ στα στενά όρια της βιολογικής ζωής αλλά πολύ περισσότερο αναφέρεται στη πνευματική. Η εφηβεία λοιπόν δεν μπορούμε να πούμε ότι είναι σκαλοπάτι της ζωής αλλά σημείο της διαδρομής που λέγεται ζωή. Είναι η περίοδος που ο άνθρωπος ονειρεύεται, έχει φιλοδοξίες, στόχους και πάνω από όλα θάρρος και δύναμη για να κάνει το όραμα πραγματικότητα. Οι νέοι όμως δεν ζουν μόνο με το όνειρο να δημιουργήσουν ένα καλύτερο αύριο για τον εαυτό τους αλλά βροντοφωνάζουν και επιδιώκουν καθημερινά ένα σήμερα που να αρμόζει σε όλο τον κόσμο.
Είναι δύσκολο ένας νέος να μείνει ανεπηρέαστος από το κλίμα της εποχής. Ο άνεμος που μεταφέρει ιδέες, πρότυπα, είδωλα, αντιθέσεις καθώς και οργανωμένα συστήματα κοινωνικών αλλαγών φτάνει περισσότερο έντονος στους νέους, έτσι ώστε να αμφιταλαντεύονται μέσα σε αυτόν και όχι μόνο να διχάζουν τη γνώμη τους αλλά να την κομματιάζουν και να μένουν μπροστά του με ένα μεγάλο ερωτηματικό.
Το μεγαλύτερο μέρος των ενηλίκων είναι μακριά από όλους αυτούς τους προβληματισμούς των νέων κι όχι γιατί αδιαφορούν αλλά γιατί είναι ο τρόπος της ζωής, η εκπαίδευση και βασικότερα η πληροφόρηση που διαμορφώνουν την κοινωνική συμπεριφορά του κάθε ατόμου. Έτσι άνθρωποι που ήδη έχουν αποκτήσει οικογένειες, παύουν να ενδιαφέρονται για όλους αυτούς τους προβληματισμούς και τα ερωτηματικά της νεολαίας. Εναποθέτουν στην κορυφή της πυραμίδας της ζωής την ανάγκη απόκτησης υλικών αγαθών, σε ένα δεύτερο επίπεδο την υγεία τους και στο τέλος στο σημείο που αρχίζει να χώνεται στη γη την ψυχική τους ισορροπία.
Για αυτούς και για πολλούς άλλους λόγους όλοι σήμερα μιλούν για το χάσμα των γενεών. Είναι διαφορετική «η γλώσσα» της νέας γενιάς από την προηγούμενη ή προπροηγούμενη και φυσικά όχι η γλώσσα της γραμματικής. Η διαφορετική γλώσσα που μιλούν οι νέοι περικλείεται στον διαφορετικό τρόπο ζωής, στο διαφορετικό λεξιλόγιο, στον διαφορετικό τρόπο έκφρασης και στη διαφορετική τάση για κατάκτηση της ζωής. Αυτό που πρέπει να κατανοήσουμε είναι ότι το χάσμα δεν είναι αγεφύρωτο γι αυτό οι διαπραγματευτές από την κάθε πλευρά θα πρέπει να προσέξουν να μην είναι ακατάλυτοι και ασυμβίβαστοι. Βασικά στοιχεία για τη γεφύρωση του χάσματος είναι η οριστική απόρριψη της εμπάθειας και φυσικά της κατοχής της διορατικότητας. Όλα αυτά χρειάζονται μεγάλη προσοχή, γιατί υπάρχουν σημεία της ιστορίας μας που μπορούν να μας υποδείξουν τον τρόπο με τον οποίο διαφορές έμειναν αγεφύρωτες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το Σχίσμα ανάμεσα στις δύο εκκλησίες που έγινε το 1054 λόγο της κακής διαπραγμάτευσης Ουμβέρτου και Μιχαήλ Κηρουλαρίου. Ας μην ακολουθήσουμε αυτό το παράδειγμα και ας το χρησιμοποιήσουμε προς αποφυγή.
Παρά τις αντιδράσεις που θα έχουν να αντιμετωπίσουν. Οι νέοι με τη συνεχή ένταση και ενεργητικότητα απ’ την οποία διακατέχονται είναι πρόθυμοι να εκφράσουν τις απόψεις τους είτε με το γραπτό είτε με το προφορικό μέσο επικοινωνίας. Έτσι ξεκινούν από τις παρέες τους και αρχίζουν να μιλούν για τους προβληματισμούς τους, κάνουν προτάσεις και περιμένουν ανταπόκριση. Γίνονται πομποί διαφόρων μηνυμάτων όμως τα πρόσωπα τα οποία τίθενται απέναντι τους για να γίνουν οι δέκτες δυσκολεύονται αρκετά για να το πετύχουν. Έτσι τη στιγμή που τους δίνεται η ευκαιρία για συζήτηση, για αντιπαράθεση των απόψεων τους μένουν άβουλοι. Το πιο άσχημο όμως είναι η απόρριψη που γίνεται από αυτούς για κάθε σημαντικό που θα τους ειπωθεί. Είναι σκληρό να προσπαθείς να εκφράσεις τα ερωτηματικά, τις αντιθέσεις σου και οι άλλοι να μένουν άβουλοι κι αδιάφοροι προς τα λόγια σου. Η απόρριψη που νιώθεις είναι απερίγραπτη. Αρχίζεις να νιώθεις μοναξιά μέσα σε πλήθος ανθρώπων. Κι αυτό σημαίνει ότι η επιλογή της παρέας σου ήταν αρκετά λαθεμένη.
Συχνά ακολουθούμε κάποιες ομάδες συνομήλικων μας ή συμμαθητών μας απλά και μόνο γιατί αυτοί είναι φημισμένοι στο μικρό σχολικό κύκλο. Αδιαφορούμε για την εσωτερική εμφάνιση και την παραμερίζουμε έτσι γινόμαστε κι εμείς μέρος άβουλης μάζας. Πρέπει να ψάξουμε καλά μέσα στη ψυχή των γύρω μας και να βρούμε την ομορφιά ή την ασχήμια τους. Έτσι θα δημιουργήσουμε φιλικούς δεσμούς αυτούς που μας κάνουν να βλέπουμε τους άλλους με τα μάτια της καρδιάς, να τους αγαπήσουμε, να αισθανόμαστε υπεύθυνοι για αυτούς, να τους φροντίζουμε και να είμαστε πάντα σε θέση να τους βοηθήσουμε. Τότε αποκτάμε κάτι πολύ πλούσιο που κάνει τους άλλους να έχουν ξεχωριστή σημασία για εμάς.
Πολλές φορές ο φόβος των γονέων για τα παιδιά τους γίνεται ο λόγος για τον οποίο αυτοί θέλουν να επιλέξουν το είδος της παρέας τους. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που κάποιοι άλλοι γονείς, καθηγητές, επιβάλλονται στα παιδιά τους προτείνοντας τους φιλίες με κάποιους που τους αρμόζουν γιατί αυτοί έχουν ψηλούς βαθμούς στους σχολικούς ελέγχους τους, οι οικογένειες τους είναι ευκατάστατες, προσέχουν την εμφάνιση τους, άρα είναι καλοί νέοι(;). Βέβαια αυτό δεν συμβαίνει πάντοτε άμεσα αλλά και έμμεσα. Ίσως να μην είναι οι γονείς αυτοί που θα επιβληθούν στα παιδιά τους. Όταν όμως ιδέες για φιλίες με άτομα, οπωσδήποτε, ήσυχα κοινωνικά, με άτομα που δεν συνηθίζουν να αντιδρούν σε κοινωνικά προβλήματα, πιέζονται ασφυκτικά μέσα στο νου τους με αποτέλεσμα να τους αφαιρούν την ελευθερία σκέψεως και επιλογής και του επιβάλλονται.
Να λοιπόν που οι νέοι ανεξαρτήτου εθνότητας, θρησκείας, κατοικίας είναι δούλοι και βέβαια δούλοι όχι μόνο των παραπάνω απόψεων που ας μην τις κατηγορούμε απόλυτα γιατί είναι αποτέλεσμα του ενδιαφέροντος των μεγαλυτέρων μας αλλά και πολλών άλλων κοινωνικών ιδεών και αντιλήψεων. Ενεργούν σύμφωνα με το καταστημένο. Το αποτέλεσμα; Αποκτούν είδωλα τα οποία αντικατοπτρίζουν τραγουδιστές, ηθοποιούς, πολιτικούς. Φανατίζονται με ομάδες ποδοσφαιρικές ή ομάδες μπάσκετ. Πάμπολλες φορές έχουμε παρακολουθήσει σκηνές βίας από την ψυχρή οθόνη της τηλεόρασης.
Πολλές επίσης είναι οι φορές που έχουμε δει μέσα από την οθόνη σκυθρωπά, θλιμμένα βλέμματα. Αυτά είναι βλέμματα γονέων ή άλλων συγγενών, γνωστών και φίλων κάποιου θύματος. Ενός ακόμη θύματος των ναρκωτικών που βρέθηκε πίσω από κάποιο θάμνο ενός πάρκου εκεί που τη μέρα παίζουν και γελούν μικρά παιδιά η ίσως πάλι να βρέθηκε σε κάποιο εγκαταλειμμένο χώρο ή σχολείο. Αμέτρητες οι μαρτυρίες για σύριγγες και για άλλα αποτυπώματα του λευκού θανάτου. Ο θάνατος για τον οποίο όλοι αναρωτιόνται και που όλοι τον φοβούνται είναι ορατός. Περιφέρεται σε όλες τις μεγάλες πολιτείες και όχι μόνο, μεταφέρεται από τους εμπόρους στα βαποράκια κι από αυτά σε αγνά εφηβικά χέρια. Καθημερινά αφαιρεί από τη ζωή κι άλλα άτομα.
Μεγάλες προσπάθειες γίνονται καθημερινά από την αστυνομία για τη σύλληψη και τιμωρία των εμπόρων των ναρκωτικών. Όμως όσα μέτρα κι αν ληφθούν δεν είναι δυνατόν να καταπολεμηθεί αυτή η μάστιγα. Η κοινωνία πρέπει να αναρωτηθεί γιατί οι νέοι παίρνουν ναρκωτικά. Η χρήση των ναρκωτικών είναι ένα σύμπτωμα και όλοι αυτό προσπαθούν να καταπολεμήσουν. Όμως όσες φορές κι αν καταπολεμηθεί το σύμπτωμα η αρρώστια θα επανέρχεται. Αυτή λοιπόν πρέπει να καταπολεμηθεί. Η αρρώστια είναι η απάντηση στο γιατί οι νέοι παίρνουν ναρκωτικά.
Η στάση του μεγαλύτερου μέρους του ανθρώπινου συνόλου απέναντι στους χρήστες των ναρκωτικών είναι αρνητική. Πολλές φορές λοιπόν αυτό το αρνητικό συναίσθημα γίνεται εξοντωτικό πάθος όχι όμως τόσο για τα ναρκωτικά όσο για τους χρήστες τους. Υπάρχουν βέβαια και κάποιοι άνθρωποι που συμμερίζονται το πρόβλημα των ναρκομανών, έτσι δημιουργούνται ινστιτούτα ναρκωτικής απεξάρτησης.
Ένας λόγος για τον οποίο ο άνθρωπος καταφεύγει στα ναρκωτικά είναι η μεταμόρφωση της κοινωνίας μας. Παλιότερα ο κάθε άνθρωπος μπορούσε σε οποιαδήποτε δύσκολη στιγμή της ζωής του να συμβουλευτεί και να ζητήσει βοήθεια από κάποιον. Σήμερα η εμπιστοσύνη στον συνάνθρωπό μας έχει χαθεί. Πολλές φορές λοιπόν οι νέοι ιδιαίτερα, τους οποίους δύσκολα καταλαβαίνουν οι άλλοι έχοντας κάποια προβλήματα μικρά ή μεγάλα και νομίζοντας ότι δεν μπορούν να βρουν κάποιο στήριγμα καταφεύγουν στα ναρκωτικά.
Είναι αρκετά προβλήματα που έχουν να αντιμετωπίσουν οι νέοι κι ας λένε οι μεγαλύτεροί τους ότι τους ζηλεύουν για τη ζωή τους. Σκέψεις πολλές σχετικά με διάφορα προβλήματα τριγυρίζουν μέσα στο μυαλό τους και τους βασανίζουν. Πολλές φορές τα προβλήματα είναι οικογενειακά. Δύσκολες συνθήκες διαβίωσης, καυγάδες ανάμεσα στους γονείς, απώλεια κάποιου αγαπημένου προσώπου και πολλά άλλα. Κάθε χρήστης ένα ναυάγιο της ζωής. Σε μια τέτοια δύσκολη στιγμή κι ενώ όλοι φαίνονται αρνητικοί στα μάτια αυτών φτάνουν οι απεσταλμένοι του λευκού θανάτου. Τους μιλάνε για μια καλύτερη ζωή, ένα «Παράδεισο» που αργότερα αποδεικνύεται σε « κόλαση». Είναι πολύ λυπηρό αυτό το γεγονός γιατί αποδεικνύει για μια φορά ακόμη την αβεβαιότητα του κόσμου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι κάτοικοι των πόλεων. Στο κτίριο μιας πολυκατοικίας ζουν πολλά άτομα κι όμως σπάνια γνωρίζει κάποιος τα προβλήματα του διπλανού του ή και ακόμα αυτόν τον ίδιο τον γείτονά του, ένας τοίχος τους χωρίζει κι όμως αυτός γίνεται τόσο μεγάλος που μεταφέρεται στις καρδιές τους και μένει εκεί για πάντα.
Η δυσκολία απόκτησης πραγματικής φιλίας είναι αιτία αυτής της καταστροφής. Αν κάποιος έφηβος είχε ένα πραγματικό φίλο τότε θα μπορούσε να βοηθηθεί από αυτόν. Όμως ακόμα κι αυτή η πραγματική φιλία χάνεται με το πέρασμα του χρόνου. Καθημερινά ανακαλύπτουμε ότι οι άνθρωποι που μας μιλούσαν για τη φιλία τους και που νομίζαμε πως μας την χάρισαν μας προδίδουν κι έτσι αμφιβάλουμε ακόμα και για την ύπαρξή της.
Κάτι άλλο το οποίο παίζει σημαντικό ρόλο σ αυτό το παραστράτημα των νέων είναι και η έλλειψη της χριστιανικής πίστης. Είναι δύσκολο να βρεθεί έστω κι ένας πού να ήταν μέλος πραγματικής χριστιανικής οικογενείας, να βοηθούσε φτωχούς ανθρώπους, να πήγαινε και να συμμετείχε στα μυστήρια της εκκλησίας και να έγινε χρήστης των ναρκωτικών. Πολλή μεγάλη και άξια επιβραβεύσεως είναι η δημιουργία κέντρων νεότητας, όπου οι νέοι έρχονται σε μεγαλύτερη επαφή με την εκκλησία και το Θεό γενικότερα. Μπορούν να εκφράσουν τις απόψεις τους να ζητήσουν και να λάβουν συμβουλές από τον Ιερομόναχο, γνωρίζουν καλύτερα άλλους συνομηλίκους τους, μαθαίνουν για τις ευαισθησίες τους και μπορούν επιτέλους, είναι έτοιμοι, να βοηθήσουν κάποιους που τους έχουν ανάγκη. Θα πρέπει λοιπόν η προσπάθεια αυτή να ενισχύεται και να στερεώνεται. Μέλη τέτοιων κέντρων είναι δύσκολο ή μάλλον αδύνατο να δοκιμάσουν τα ναρκωτικά. Δυστυχώς όμως ο μοντερνισμός του σύγχρονου ανθρώπου δεν του επιτρέπει να έχει σχέσεις με την εκκλησία είναι κάτι που δεν του αρμόζει γιατί αυτός ακολουθεί «το ρεύμα».
Βασικό στοιχείο που μπορεί να παρασύρει νέους στα ναρκωτικά είναι οι παρέες τους. Οι παρέες πλέον δεν δημιουργούνται για ανταλλαγή σκέψεων, ιδεών και προτάσεων αλλά από συνήθεια. Ο καθένας μέσα σ’ αυτήν προσπαθεί να ξεχωρίσει και να εντυπωσιάσει. Έτσι πρώτα απ’ όλα αρχίζει το κάπνισμα. Είναι δύσκολο να βρεθεί κάποιος σε μία παρέα τέτοιου είδους και να μην καπνίζει. Έπειτα από το « αθώο» τσιγαράκι έρχεται το ναρκωτικό. Όταν κάποιος δικαστής ανηλίκων ρώτησε ένα αγόρι για το λόγο που πήρε ναρκωτικά εκείνο απάντησε «Για να εντυπωσιάσω τους φίλους μου». Άρα με τραγικότητα αντιλαμβανόμαστε ότι πλέον σε παρέες των νέων το πρότυπο δεν είναι ο καλός, αυτός που είναι έτοιμος να βοηθήσει και να προσφέρει την αγάπη του ούτε ο συγκρατημένος αλλά είναι αυτός που θα «κατορθώσει» να καπνίσει κι έπειτα να πάρει ναρκωτικά, είναι ο «μάγκας» ο πιο τολμηρός, αυτός που θα σπάσει το όριο της ηθικής και θα σπάσει τις περισσότερες τζαμαρίες αυτός που θα καταστρέψει περισσότερες περιουσίες, αυτός που πρώτος θα κομματιάσει την Ελληνική σημαία.
Αυτό που θα μπορούσε να κάνει η πολιτεία μας θα ήταν η περισσότερη ενημέρωση, ίσως με την προσθήκη κάποιου σχετικού μαθήματος στα σχολεία. Αυτό βέβαια δεν πρέπει να γίνει για να μάθουν τα παιδιά περισσότερα για τα ναρκωτικά και τις επιπτώσεις τους, αλλά για να μπορέσουν επιτέλους οι νέοι να εκφράσουν τις απόψεις τους σχετικά με το θέμα, να κάνουν προτάσεις και να αναφέρουν προσωπικές τους εμπειρίες. Έτσι θα γίνει υπαρκτός ένας διάλογος όχι μονάχα ανάμεσα στον μαθητή και τον καθηγητή αλλά ανάμεσα στους μαθητές. Χρειαζόμαστε ερεθίσματα από πόρους αγωγής.
Είναι διαπιστωμένο ότι οι ναρκομανείς προέρχονται από όλες τις κοινωνικό-οικονομικές τάξεις. Είναι άνεργοι, μαθητές, περιστασιακοί, γόνοι πλουσίων οικογενειών. Αυτό σημαίνει ότι τα προβλήματα απασχολούν ολόκληρη την ανθρώπινη μάζα. Η χρήση των ναρκωτικών είναι τρόπος διαπραγμάτευσης ψυχολογικών διθέσιων. Τα ναρκωτικά είναι ουσίες που παραλύουν το κεντρικό νευρικό σύστημα και όταν λείψουν από τον ανθρώπινο οργανισμό παρουσιάζεται σ’ αυτόν το λεγόμενο «σύνδρομο αποστερήσεως». Αρκετοί καταφεύγουν στον αλκοολισμό. Αφού είναι δύσκολο να σταματήσει η διακίνηση των ναρκωτικών πρέπει οπωσδήποτε να σταματήσει η χρήση τους. «όλη η προσπάθεια καταστολής με τα δρακόντεια μέτρα σε όλο το κόσμο καταφέρνει να συλλάβει το 5% των διακινουμένων ναρκωτικών παγκοσμίως. Ένα 5% φύρα έχουν όλα σχεδόν τα εμπορεύματα που διακινούνται, άρα η καταστολή απέτυχε κι ας έχει γεμίσει τις φυλακές με υποδίκους και κατάδικους».
Ολόκληρη η κοινωνία έχει συνηθίσει να ζει με την εξάρτηση. Είναι ελάχιστοι οι ηλικιωμένοι σήμερα που κοιμούνται ή ακόμη ζουν χωρίς ψυχοφάρμακα. Έτσι τα μικρά παιδάκια πρωτογνωρίζουν τα ναρκωτικά μέσα στο ίδιο τους το σπίτι, από τους γονείς, τις γιαγιάδες και τους παππούδες τους. Ναρκομανής ολόκληρη η κοινωνία μας λοιπόν. Αν είναι όμως και αυτή ναρκομανής τότε ποιος θα μας σώσει ;
Ίσως αν προσπαθούσαμε να αλλάξουμε τον κόσμο μας να αλλάζαμε κι εμείς. Όλοι δικάζουμε και καταδικάζουμε τα ναρκωτικά το ίδιο όμως κάνουμε και για τους χρήστες τους. Όμως τι θα μπορούσαμε να απαντήσουμε στο ερώτημα «Εσύ σύγχρονε άνθρωπε τι κάνεις για να σταματήσεις τη συνέχεια του κακού;». Δεν μπορούν φυσικά όλοι οι άνθρωποι να βοηθήσουν με άμεσο τρόπο μπορούν όμως εύκολα με τον έμμεσο. Αλλάζοντας ο καθένας τη δική του ζωή και σιγά-σιγά ολόκληρου του κοινωνικού περίγυρου του βοηθάει στη δημιουργία ενός νέου κόσμου που δεν υπάρχει το μίσος, ο πόνος και η δυστυχία. Ενός κόσμου όπως τον θέλει ο Θεός.
Δεν είναι μονάχα τα ναρκωτικά ο τρόπος που διάλεξαν πολλοί για να πεθάνουν. Άλλοι αυτοκτόνησαν ή άρχισαν να πίνουν. Μεγάλος είναι ο αριθμός αυτών που σταμάτησαν να ζουν πριν πεθάνουν. Αν γινόμασταν πραγματικοί άνθρωποι, αν αγωνιζόμασταν έναν αγώνα δίκαιο και με πρότυπα (όχι είδωλα) αυτούς που πριν από χρόνια όπως μπορούμε να δούμε ταξιδεύοντας μέσα στο χρόνο σταματώντας στα 1821 τότε θα μπορούσαμε να σηκώσουμε από τις πλάτες μας το λόγο της αμαρτίας όπως οι εθνικοί μας ήρωες το τούρκικο ζυγό. Κάποτε μια εγγλέζα μητέρα . πού ο γιος της σκοτώθηκε καλά πολεμώντας στον περασμένο πόλεμο, έγραψε στον τάφο του γιου της του τον απλούστατο εγγλέζικο επιτάφιο ύμνο. «Έπαιξε καλά το παιχνίδι».
Όλοι εμείς πρέπει να παίξουμε καλά το παιχνίδι τηρώντας τους όρους παίζοντας με τιμιότητα και θάρρος. Πρέπει να αγωνιστούμε ξέροντας ότι μπορεί να χάσουμε το παιχνίδι πού λέγεται ζωή. Άλλωστε νικητής δεν είναι αυτός πού έπαιξε άδικα και νίκησε αλλά αυτός πού έπαιξε δίκαια ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα του αγώνα του. Σωστό θα ήταν να μάθουμε να μην είμαστε αρνητικοί στους εχθρούς μας. Για να παίξουμε σωστά πρέπει να μην ξεχνάμε την ύπαρξη της αντίπαλης ομάδας. Άλλωστε αυτός είναι ένας από τους θεμελιακούς νόμους της άσκησης σύμφωνα με τους οποίους καταξιώνετε ο αθλητής, ο άνθρωπος.
Πρέπει να μάθουμε να έχουμε τη δική μας γνώμη και βέβαια να είμαστε σίγουροι ότι αυτή είναι η σωστή. Να ακούμε τη γνώμη των συνανθρώπων μας να μην γινόμαστε όμως πιστά αντίγραφα τους. Και πράττοντας σύμφωνα με το θέλημα του θεού θα δημιουργήσει ο καθένας μας τη δική του προσωπικότητα γιατί όπου ενεργεί ο Θεός υπάρχει δημιουργία, αληθινή ζωή και γνησιότητα στην ανθρώπινη προσπάθεια. Είναι πάρα πολύ σωστό το να μιμούμαστε πράξεις κάποιων σωστών προτύπων μας και όχι να μιμούμαστε απόλυτα τους ίδιους τους ανθρώπους.
Μέσα σένα κόσμο σύγχυσης οι νέοι εμείς πρέπει να προσπαθήσουμε να παραμείνουμε ανεπηρέαστοι από όλα τα δείγματα της ηθικής διαφοράς. Καθημερινά μας γίνεται αντιληπτό ότι τα μέσα μαζικής ενημέρωσης μετατρέπονται σε μέσα μαζικής διαφθοράς. Κι όμως όλοι οι άνθρωποι καθηλωμένοι στις τηλεοράσεις τους παρακολουθούν σκηνές βίας και τρόμου. Οι άνθρωποι χάνουν τη συντροφικότητα τους και κλείνονται στον εαυτό τους. Ήθη και έθιμα ξεχνιούνται και θεωρούνται ξεπερασμένα. Μερικά από αυτά διατηρούνται, έχουν χάσει όμως την αλήθεια τους και η διατήρηση τους είναι μια συνήθεια που χρόνο με το χρόνο τα αλλοιώνει και τα προσαρμόζει στα δεδομένα της σημερινής κοινωνίας. Οι άνθρωποι ξεχνούν τις οικογένειες τους και ξενυχτούν σκορπώντας τα λεφτά τους άσκοπα ενώ σε άλλα μέρη της γης αθώα παιδιά πεθαίνουν από ασιτία. Οι μεγάλες γιορτές της Εκκλησίας μας μετατρέπονται σε γιορτές του «εμπορίου».
Για να γιατρευτεί η κοινωνία μας από τα ναρκωτικά και από όλα τα άλλα προβλήματα απαιτείται η ενεργοποίηση όλων μας. Πρέπει να ανοίξουμε τη μεγάλη κασέλα και να δούμε όσα φύλαξε για να μας δώσει το χτες. Ας μην αφήσουμε να συνεχιστεί το κακό. Οι αίθουσες των σχολείων αδειάζουν συνεχώς. Όχι λοιπόν άλλες απουσίες από τη ζωή.
Εδώ πολύ χαρακτηριστικά είναι τα λόγια ενός παπά που τα εντοπίζουμε μέσα στο έργο του Νίκου Καζαντζάκη «Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται». Ο παπά-Φώτης λοιπόν μετά από την καταστροφή του χωριού του από τους Τούρκους λέει στους χωριανούς του για να τους δώσει θάρρος: «Πώς να σας το πω, αδέρφια; Χαίρουμαι, άνθρωπος είμαι, όταν μου τύχει ένα καλό, μα πιο πολύ χαίρουμαι όταν πλακώσει η δύσκολη ώρα! Γιατί λέω: Τώρα θα δείξεις, παπά-Φώτη, αν είσαι άντρας αληθινός ή κουνέλι». Ο Θεός μας δημιούργησε κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση. Μας έφτιαξε κατ’ εικόνα, τώρα θα πρέπει εμείς με κατάλληλες ενέργειες να φτάσουμε στο καθ’ ομοίωση μόνο με καλές και σωστές πράξεις. Το σήμερα είναι το αύριο του χτες και αφού όλοι αγωνιζόμαστε κι επιδιώκουμε ένα καλύτερο αύριο γιατί να μην αγωνιστούμε και για ένα καλύτερο σήμερα.
Περισσότερα... »
-
Kalimera! Welcome to Pythagorio! from ...
» ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
|
Hellas Blogs: Lefkada Blogs (Λευκάδα) Katerini Blogs (Κατερίνη) Florina Blogs (Φλώρινα) Argolida Blogs (Αργολίδα) Fokida Blogs (Φωκίδα) Kavala Blogs (Καβάλα) |
 |
Copyright © 2008 Samos Blogs Πληροφορίες για το site Καταχωρήστε το δικό σας blog |
Last Update: 07.09.2010 18:00:26 
|