Μονο τη φυση, τα βουνα και τα δεντρα μπορουσε να χη παρεα του.Αυτα μονο καταλαβαιναν γιατι δεν απαντουν,δεν κρινουν,ειναι αποδεσμευμενα απο εγω κι ετσι μπορουν και σ αγγαλιαζουν και η ψυχη σου ανεβαινη διχως δισταγμους στα ματια και γινεται νερο. Ετσι ξαναγυρνα εκη απ οπου ηρθε,τον ουρανο η το συμπαν.Την τεραστια κοσμικη ψυχη που καθε φορα ενα κομματι της διαλεγη ενα σωμα,το δικο μας, για να ταξιδευση και να παη ακομα πιο περα.Καθαριζεται,παιρνη δυναμη και επιστρεφη παλι σ εσενα,λαμπερη κι αναλαφρη.
Δεν υπηρχε τιποτα γι αυτον,παρα μονο εκοινη.Τη σκεφτοταν συνεχεια,ηταν παντου και παντα μαζι του,το χαμογελο της,τα λογια της,η εικονα της ολοζωντανη και η ελπιδα να την χαναδη.
Ηταν ο απολυτος ερωτας,αυτος που δεν αφηνη πριν και μετα.Σαρωνη και καιη τα παντα στο περασμα του.
Δεν μπορουσαν να ειναι μαζι,η μοιρα θεα που δεν χαριζεται κι ουτε και παντα κερδιζετε.Δεν ηξερε να αγαπαη αλλοιως παρα μονο μ ολη τη ψυχη του.Ταυτιστηκε απολυτα μαζι της. Μεχρι που δεν ηξερε πια ποιος ειναι.Περασαν πολλα χρονια,τιποτα δεν εναι πια το ιδιο εκτος
απ αυτη την ψυχη που πηρε μαζι του ο ερωτας στο δικο του βασιλειο,εκεινο των θεων οπου ελευθεροι απ την υλη μπορουν να παρουν οποιο σωμα θελουν.Κι εκεινος πολλυ ανθρωπινος ως ηταν παντα, φοβαται και θρηνη γι αυτο το θειο δωρο.Αδυνατη ο νους να συλλαβη αυτη την λυτρωση.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Η Περιπλάνηση" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
