στα δυο το καλοκαιρι
χερι αγαπημενο που ποτε
να κοψη τα φτερα μου
δεν περιμενα.
Τα γελια μας σωπασαν
κι εμειναν νεκρα τα χερια
να κρεμονται απ τους ωμους
κρατωντας τη σιωπη και σκοιες
απο παληα χαρουμενα μεσημερια.
Κυττω τον ουρανο
δεν υπαρχης
κυττω γυρω μου
φευγης βιαστηκα και χανεσαι
αναμεσα σ ανεκφραστα προσωπα.
Δεν υπαρχη χτες θα μου πης
ομως ειναι δικο μου
και το κρατω
κι ασ μην μπορη εκεινο
να με κρατηση πια.
Πηρε να νυχτωνη
και κανη κρυο αποψε
θα τραγουδησω στ αστρα
το χερω...
δεν θα σε ξαναδω.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Η Περιπλάνηση" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
