Λένε πως είμαστε αδιάσπαστα δεμένοι με τις ρίζες μας,
τόσο που μερικές φορές μας τραβάνε βίαια
σα μαγνήτης πίσω στο παρελθόν,
εκεί στα βήματα των προγόνων μας.-
Κι η έλξη της Ιωνικής γης, όπου γεννήθηκε
ένας απ’ τους μεγαλύτερους ανθρώπινους πολιτισμούς
είναι ακατανίκητη, ειδικά όταν διαποτίζεται
αδιάλειπτα για δεκαετίες με το φίλτρο
και τις μνήμες του ξεριζωμού της προσφυγιάς.
Για μια λοιπόν ακόμα φορά αρχές Σεπτέμβρη …
Βαδίζοντας και πάλι ανάδρομα
πάνω στα χνάρια της Ιστορίας
οδηγημένος από μια ακατανίκητη έλξη,
βρέθηκα στο «Γέροντα» εκεί απέναντι
στο 15ο Φεστιβάλ Ειρήνης & Πολιτισμού
που εποικίστηκε από πρόσφυγες
μουσουλμάνους απ’ τη Μακεδονία
μετά απ’ τις ανταλλαγές πληθυσμών
το Γενάρη του1923 με τη συνθήκη της Λωζάννης,
οπότε κάποιοι πολιτικοί απ' την Ελλάδα και την Τουρκία,
μαζί με τις Υπερδυνάμεις του τότε μεθόδευσαν,
αποφάσισαν, οργάνωσαν και εκτέλεσαν
την μεγαλύτερη αναγκαστική μετανάστευση
πληθυσμών από τις πατρογονικές τους εστίες
που έχει γνωρίσει η ανθρώπινη Ιστορία …
Εκεί λοιπόν στη σκιά απ’ τις κολώνες
του Ναού – Μαντείου του Διδυμαίου Απόλλωνα
όπου έπαιζε παιδάκι κι έφηβος ο παππούς μου
παρέα με τον αδερφικό του φίλο Αχμέτ !!!
Εκεί μαζί μονιασμένοι Έλληνες και Τούρκοι
απόγονοι προσφύγων με κοινές μαρτυρίες
σχεδόν έναν αιώνα κατόπιν πήραμε πίσω
την εκδίκησή μας απ’ την “ Ιστορία ” …
Χορέψαμε, κουβεντάσαμε και τραγουδήσαμε
κοινά τραγούδια, κοινές μνήμες, κοινά όνειρα …
για μια γειτονιά με ειρήνη, φιλία, συνεργασία …
Στ’ αυτιά μου βουϊζουν ακόμα τα λόγια της Άνθης Καρρά κατά την παρουσίαση του Τούρκου Λογοτέχνη NEGATI CUMALI στα Βουρλά της Μ. Ασίας την Άνοιξη του 2007.
" Είναι κουσούρι που σε ακολουθεί η προσφυγιά. Ακόμα κι αν στα μάτια των άλλων συμπολιτών σου φαντάζεις πλήρως και επιτυχώς ενταγμένος, όσο διατηρείται η μνήμη υπάρχει μέσα σου μια ρωγμή. Και η ρωγμή αυτή σε κάνει μοιραία να αναζητάς συνοδοιπόρους της ψυχής σου, ανθρώπους δηλαδή που κρύβουν μέσα τους την ίδια με σένα ρωγμή. Κι εκεί τα σύνορα των εθνών καταλύονται. Γιατί «πατρίδα» είναι πάντα η κοινή εμπειρία, η κοινή δοκιμασία … ”
Normal 0 false false false MicrosoftInternetExplorer4 /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;}
Όλοι μας νοιώθουμε λοιπόν μια «πνευματική» συγγένεια,
κατάρα κι ευλογία, κάτι παραπάνω από απλή φιλία …
Εμείς λοιπόν οι «Καταραμένοι»(κατά την προσφιλή μου έκφραση),
έχουμε όλοι μας μια κοινή οσμή που μας φέρνει κοντά
κι ένα αόρατο νήμα που μας τραβάει προς τα πίσω.
Τριγυρνάμε σαν φαντάσματα στις ερημιές και τις πόλεις,
ονειροβατώντας στα μονοπάτια «χαμένων πατρίδων».
Ανασκαλεύουμε στα χνάρια από παλιές πατημασιές,
σημάδια από ξεραμένο αίμα κι ιδρώτα και σπέρμα.
Τρίζοντας τις αλυσίδες μας επιστρέφουμε
ξανά και ξανά στον τόπο του «εγκλήματος».
Κουβαλάμε στο DNA μας τις οιμωγές και τις τύψεις
χαμένων καιρών και φρούδων ελπίδων.
Μετέωροι πλανιόμαστε ανάμεσα σε δυο κόσμους,
ανάμεσα στο παρελθόν και στο μέλλον.
Με τα όνειρά μας πάντοτε ξάγρυπνα,
καρφιτσωμένα στις προθήκες της ιστορίας.
Δεσμώτες μιας μοίρας κοινής,
κατάρα και χρέος κι ελπίδα,
να κλείσουμε των ψυχών τις ΡΩΓΜΕΣ.
Να γίνουμε το προζύμι εμείς ενός μέλλοντος
ενός μέλλοντος που δε μπορεί παρά . . .
να ‘ναι «ΔΙΚΟ ΜΑΣ» - Δηλαδή «ΟΛΩΝ ΜΑΣ»
Μανώλης Αξιώτης, αφηγητής στο μυθιστόρημα της Διδώς Σωτηρίου "Ματωμένα χώματα" :
" Σεφκιέτ ! Δε με γνωρίζεις, τζάνεμ ; Χρόνια τρυγήσαμε μαζί γέλιο και δάκρυ.
Νε απίορ, Σεφκιέτ ; Αχ Σεφκιέτ ! Σεφκιέτ ! Θερία γενήκαμε. Μαχαιρώσαμε, κάψαμε τις καρδιές μας άδικα. Τόσα φαρμάκια, τόση συμφορά, κι εμένα ο νους να γυρίσει θέλει πίσω στα παλιά ! Νά 'ταν λέει ψέμα όλα όσα περάσαμε , και να γυρίζαμε τώρα δα στη γη μας, στους μπαξέδες μας, στα δάση μας με τις καρδερίνες, τις κάργες και τα πετροκοτσύφια, στα περβολάκια μας με τις μαντζουράνες και τις ανθισμένες κερασιές, στα πανηγύρια με τις όμορφες ... Αντάρτη του Κιορ Μεμέτ, χαιρέτα μου τη γη όπου μας γέννησε, Σελέμ σοϊλέ... έχε γειά Ανατολία ! Ας μη μας κρατάει κακία που την ποτίσαμε μ' αίμα.
Καχρ ολσούν σεμπέπ ολανλάρ! Ανάθεμα στους αίτιους!
Περισσότερα... »


Προσελκύονται σε έναν κόλπο, όπου τους ανοίγουν την κοιλιά όσο είναι ακόμα ζωντανά, με αποτέλεσμα να πεθαίνουν αργά από την αιμορραγία. Με τον τρόπο αυτόν θανατώνονται ολόκληρες οικογένειες, πράγμα που θέτει σε μεγάλο κίνδυνο και το απόθεμα γονιδίων των ειδών αυτών …




Στήσαμε λοιπόν το μπερντέ μας και παίξαμε τον «Καραγκιόζη Γιατρό» !!!
αφιερωμένη στα 100 χρόνια απ’ τη γέννηση και 35 απ’ το θάνατο του
Οι στίχοι του απλοί εκφραστικοί, διαχρονικοί διαδηλώνουν το πάθος του λαού μας για τα ταξίδια και την αγάπη του για τη θάλασσα …
Η Φωτογραφία είναι του καραβιού «Ιονία» που ταξίδευε ο Νίκος Καββαδίας το 1950, '53, '54.
Καθώς η κινητή τηλεφωνία έχει εμφανιστεί διεθνώς μόλις την τελευταία δεκαετία και η επιστημονική κοινότητα δεν μπορεί ακόμα να εξάγει τεκμηριωμένα συμπεράσματα σε ότι αφορά στις επιβλαβείς συνέπειες της ακτινοβολίας των κεραιών κινητής τηλεφωνίας, το κράτος πρέπει να λειτουργήσει βάσει της αρχής προφύλαξης για να προστατεύσει την υγεία των πολιτών από ενδεχόμενο κίνδυνο και να τροποποιήσει την ισχύουσα νομοθεσία, δηλαδή το Ν.3431/2006. Η πολιτεία (κυβέρνηση, βουλή, τοπική αυτοδιοίκηση) να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να μας προστατεύσουν από τις ακτινοβολίες, που δεχόμαστε. Μέχρι να αποδειχθεί ότι οι κεραίες είναι ακίνδυνες, για να μην συμμετέχουμε σε ένα πείραμα τα αποτελέσματα του οποίου θα μάθουμε σε 20 χρόνια το μόνο ασφαλές όριο ακτινοβολίας είναι αυτό που τείνει στο μηδέν.
Δεκάδες γνωματεύσεις έγκυρων επιστημονικών κύκλων προειδοποιούν για τις βλάβες που προκαλεί η ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία στην υγεία μας. Η ακτινοβολία που εκπέμπουν τα κινητά τηλέφωνα και οι κεραίες κινητής τηλεφωνίας σύμφωνα με μελέτες προκαλούν:
(Παρακάτω Φωτογραφίες απ' την προσπάθεια εταιρείας να στήσει παράνομα κεραία στην περιοχή Πλατάνου που αποκρούστηκε απ' την αποφασιστικότητα των πολιτών).
" απ’ τη μύγα ξύγκι δε βγαίνει …"
θα την πληρώσουν οι « συνήθως ύποπτοι » …
οι «έχοντες» και «κατέχοντες» !!!
μετά την απομάκρυνσιν εκ του «Ταμείου» …
ενός κακού μύρια έπονται !!!
μαθητευόμενοι μάγοι « στου κασίδη το κεφάλι » …
κι άντε τρέχα ν’ «αποδείξεις» …
πως δεν είσαι ελέφαντας !!!
Περαστικά μας … κι από χρόνου με υγεία …

«Είναι η ευκαιρία μας», επισήμανε στο άνοιγμα των εργασιών η πρόεδρος της συνόδου, Κόνι Χέντεγκααρντ. «Αν τη χάσουμε, θα περάσουν χρόνια μέχρι να βρεθεί μια άλλη και καλύτερη. Αν ποτέ βρεθεί».
Κι εκεί διεξάγεται στο παρασκήνιο αλλά και ξεδιάντροπα φανερά το «μεγάλο παζάρι» …
Ταυτόχρονα στους δρόμους της πρωτεύουσας της Δανίας γίνεται το Klimaforum09, η μεγαλύτερη συγκέντρωση περιβαλλοντικών ακτιβιστών, με σκοπό τη δημιουργία ενός παγκόσμιου δικτύου που θα φέρει το κίνημα για το περιβάλλον ένα βήμα μπροστά.


The members of


και να μας το παραδώσουν σε ακόμα …

Τελικά….
τελικά τίποτε δεν γυρίζει ξέρεις!!!!

μακριά από

Κλείνουμε λοιπόν όλοι την τηλεόραση! 










και χωρίς Λογική ...
Δε μπόρεσα να κλείσω μάτι απόψε !!!
Το μυαλό μου κι η ψυχή μου ξενύχτησε μαζί μ’ αυτούς που ανάμεσα στα χαλάσματα περιμένουν την τελική επίθεση γενοκτονίας …
Η ΓΑΖΑ … μια λωρίδα που έχει μετατραπεί σε μια τεράστια φυλακή - ισοπεδώνεται …
Δεν είναι δυνατόν να συμβαίνουν τέτοια πράγματα στις μέρες μας …
Οι βάρβαρες πολεμικές επιχειρήσεις εναντίον αμάχων και οι βομβαρδισμοί των τελευταίων ημερών με πάνω από 300 νεκρούς και πάνω από 1000 τραυματίες πολλοί απ' τους οποίους είναι παιδιά,
αποτελούν άλλη μια κατάφωρη Ισραηλινή παραβίαση του διεθνούς δικαίου που απαιτεί να γίνεται σαφής διάκριση μεταξύ στρατιωτικών στόχων και αμάχων πολιτών (άρθρο 48 της προσθήκης στη συνθήκη της Γενεύης του 1948),
με στόχους έργα υποδομής, σχολεία, νοσοκομεία, έχουν φέρει εκατοντάδες χιλιάδες Παλαιστίνιους σε κατάσταση απόγνωσης αφού με τον αποκλεισμό πέρα από βασικά αγαθά για την επιβίωσή τους στερούνται φάρμακα ηλεκτρικό και νερό.
Η διεθνής κοινότητα αν δεν αδιαφορεί εντελώς περιορίζεται σε ευχολόγια χαϊδεύοντας τα αγαπημένα 
Περιττό νομίζω να διευκρινίσω τη θέση του στην παρέα …
Το κείμενο είναι αναδημοσίευση από το blog
Έχω ξαναγράψει πως σιχαίνομαι τις επετείους και τις παρελάσεις …