Samos Blogs » Αα - Ωω

Feeds

2912 άρθρα από 59 πηγές

Aa - Zz (1228)

• Afrodite Hotel Samos (1)
• Alfadata Software and Web Development (15)
• Aneksia (6)
• Angelina (39)
• Anna's place (8)
• Antarxo (6)
• Aralik sokak (286)
• ArisSamos (8)
• ArisSamoss (28)
• Elpida B.C (9)
• Finny in Greece (14)
• Greek Flight Simulator (5)
• Greklandpariktigt (3)
• Island 5-0 (9)
• Manolates (33)
• Meli0s (4)
• mrpc's Blog (93)
• Nikos Oikonomou (7)
• O tempora, o mores (130)
• RC Samos (10)
• Real Samos (2)
• Samos Daily Photo (196)
• Samos Old (10)
• Samos Sport (13)
• Samoslive's Weblog (10)
• Stars n Stuff (3)
• Tourism Karlovasi (1)
• Trash No More (9)
• una cucina (70)
• X-αδιαιρέτου (43)
• Zoom (157)

Αα - Ωω (1684)

• Άγρυπνος (76)
• Αιωνόβια Ελαιόδεντρα & Θαλασσινά Τοπία της Σάμου (42)
• Δήμος Μαραθόκαμπου (13)
• Διαβάστε! (3)
• Διακοπές στο Μπάλο Κουμεϊκων Σάμου (10)
• Εστιατόριο Έσπερος (1)
• Εικόνες και Νέα από τα Σκουραιϊκα Σάμου (35)
• Η Περιπλάνηση (7)
• Η Σιωπηλή Άνοιξη της Εκπαίδευσης (40)
• Ιστολόγιο Μιχάλη Καραδημητρίου (152)
• Ικαρία η Τζαμάικα του Αιγαίου (13)
• Καλή σας όρεξη (3)
• ΚουζινοΣκαλίσματα (68)
• Κουμέικα Σάμου (42)
• Μπαλος (84)
• Ο Κουμπάρος κ η Κουμπάρα (25)
• Ο διαγωνισμός (2)
• Οι Μηχανικοί της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (33)
• Πυθαγόρας Χ. Βαρδίκος (47)
• Πυθαγόρειο Γενικό Λύκειου Σάμου
• ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ (434)
• Παραμεθόριος (91)
• Σάμος - Το Νησί του Πυθαγόρα (34)
• Σάμος ώρα 0 (25)
• Σάμος! (7)
• Τσουκνίδα (165)
• Ταβέρνα Μύλος (1)
• Το μονοπάτι μας (232)

Αα - Ωω (100)

• Σάμος, 23.07.2010
• 08:07

  [nt]

   »  ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Σάμος, 22.07.2010
• 16:33

  ΤΟ ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ ΤΟΥ ΠΛΟΙΟΥ

   »  Τσουκνίδα
  Τρίτη θέση στο καράβι,επιβάτες γύρω γλάροικι ένας κόμπος στο λαιμό σου γραδάρει τον καϋμό
  Να ποια είναι η ζωή μου και η αποστέρηση μου από τα λαμπρα όνειρά μουκαι τα κρύα τραύματά μου
  
  
  Τρίτη θέση στο καράβικαι η θάλασσα σα λάδιόλα μπρος ανοιχτωσιάκαι γλυκαίνει η καρδιά
  Να ποια είναι η ζωή μουκαι η συγκατάβασή μουμε τα λίγα ψέματά μουκαι τα εύκολα φιλιά μου
  Τρίτη θέση στο καράβι,το αεράκι είναι χάδικι ένα σούρουπο φωτιάδεν σου δίνει τα κλειδιά
  Να ποια είναι η ζωή μουκαι η αγανάκτησή μουαπ΄τα τρία θέματά μουκαι τα δύσκολα φευγιά μου.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 10:49

  ΦΩΤΙΑ ΣΤΗ ΣΑΜΟ

   »  Σάμος - Το Νησί του Πυθαγόρα
  Κάποια ανώμαλα καθήκια προσπάθησαν πάλι να μας κάψουν ευτυχώς οι φιλότιμες προσπάθειες των πιλότων και των πυροσβεστών πρόλαβαν το μεγάλο κακό
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Σάμος, 20.07.2010
• 09:19

  ανέκδοτο

   »  ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
   Περπατάνε 2 δόντια μαζί και συζητάνε:
  
  
  Α ρε τραπεζίτη!!
  
  Α ρε κουφάλα!!
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 02:07

  Περιμένοντας...Μέχρι πότε;

   »  Ιστολόγιο Μιχάλη Καραδημητρίου
  Λίγα λόγια, μερικές γραμμές στο πληκτρολόγιο....σκόρπιες σκέψεις στο κενό....
  Σκηνές αποκάλυψης οι μέρες μας, κακός οιωνός για αυτές που θα έρθουν και θα μας βρουν να προσπαθούμε να καταλάβουμε το σήμερα....
  Η Ελλάδα σε παρατεταμένη κρίση ταυτότητας, ο κόσμος σε παρατεταμένη κρίση οράματος, η κοινωνία σε αμηχανία και εμείς εγκλωβισμένοι ανάμεσα σε 2 οθόνες, υπολογιστής και τηλεόραση. Περιμένοντας την επόμενη έκτακτη είδηση, το επόμενο “ποστάρισμα” στο facebook ή στα blogs....Περιμένοντας....
  Περιμένοντας μια ανακοίνωση για μια δολοφονία ή δολοφονική επίθεση, για ένα τρομοκρατικό χτύπημα, για μια ακόμα “τσαχπινιά” της Τζούλιας, περιμένοντας για μια σειρά μέτρων και πολιτικών που θα μας σώσουν από την πτώχευση. Γατζωμένοι στα τηλεπαράθυρα των σοφών αναλυτών...Αναρωτιέμαι ποιος θα μας σώσει από την πτώχευση του οράματος μας...
  Σήμερα βιώσαμε σαν λαός ακόμα ένα δείγμα της σήψης αυτής της Κοινωνίας...Ένας δημοσιογράφος – blogger νεκρός από μαφιόζικη επίθεση...Γιατί ; Γιατί ; Γιατί σε μια σύγχρονη “Δημοκρατία” κινδυνεύει κάποιος που λέει και γράφει την άποψη του ; Γιατί σε μια σύγχρονη “Δημοκρατία” ένα παιδί να γεννιέται ακούγοντας τον μεγαλύτερο αδελφό του να μιλάει για ένα πρωινό που 15 σφαίρες πάτησαν οριστικά παύση την ταινία της ζωής του πατέρα τους...
  Μα και χτες και προχτές και τον προηγούμενο μήνα βιώσαμε και άλλες σιωπηλές δολοφονίες. Δολοφονήσαμε την αγνότητα του μικρού μας εαυτού, δολοφονήσαμε τα όνειρα μας γιατί δεν χωράν στον στενό λογιστικό προγραμματισμό μας. Δολοφονήσαμε τα παιδιά μας που θα ζήσουν σε ένα κόσμο σκοτεινότερο από αυτό, πριν ακόμα γεννηθούν....
  Μέχρι πότε θα συνεχίσουμε την μοιρολατρική ακολουθία αυτής της ζωής; Μήπως έχει έρθει η στιγμή να πατήσουμε το πλήκτρο της επανεκίνησης; Μήπως είναι η στιγμή να αλλάξουμε τους εαυτούς μας, να πάψουμε να συμβιβάζουμε τα ασυμβίβαστα;
  Μπορούμε; Θέλουμε; Πιστεύουμε;
  Αν δεν το κάνουμε θα φέρουμε σαν γενιά την ευθύνη για όσα δεν πράξαμε, για όσα δεν μπορέσαμε, για όσα δεν παλέψαμε...
  Μην με ρωτάς αν πιστεύω. Πες μου πως να πιστέψω...Πες μου πως να αντέξω το τραγικό μας "σκοτεινό" σήμερα...Πες μου πως θα παλέψουμε για να πιστέψουμε σε ένα "φωτεινό" αύριο....
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Σάμος, 19.07.2010
• 19:08

  H Ελιά της Κολόνας

   »  Το μονοπάτι μας

  

  
  
  

  

  Είναι φυτεμένη κοντά στην Κολόνα τον αρχαίο ναό της θεάς 'Ηρας,
  κοντά στο δρόμο, την βλέπω εδώ και 40 χρόνια. Φέτος έστω και χωρίς την καλή φωτογραφική μηχανή κατάφερα επιτέλους να την φωτογραφίσω. Δέ ξέρω πόσο χρονών είναι , εντύπωση μου έχει κάνει ο στριφτός γέρικος κορμός της. Θα έχει δει πολλά από το σημείο που είναι φυτεμένη...
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Σάμος, 18.07.2010
• 23:43

  [nt]

   »  ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Σάμος, 17.07.2010
• 11:58

  [nt]

   »  ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 11:53

  [nt]

   »  ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Σάμος, 16.07.2010
• 22:21

  Τα εν οίκω πάλι εν Δήμω !

   »  Η Σιωπηλή Άνοιξη της Εκπαίδευσης
   Πρώτες σκέψεις
  για τις πρώτες δηλώσεις προθέσεων
  
  Αφού δεν έχει δικό της ιστότοπο η Κίνηση για την Μεταρρύθμιση (γωστή ως "κίνηση των χιλίων") της οποίας είμαι ιδρυτικό μέλος, δημοσιεύω στο προσωπικό μου Ιστολόγιο τις απόψεις που μοιράστηκα με τα μέλη της πάνω στις πρώτες εξαγγελίας της Υπουργού Παιδείας για την μεταρρύθμιση που σχεδιάζεται. Φυσικά, το Ιστολόγιό μου είναι ανοιχτό σε όποια σχόλια ή διάλογο προκύψει.
  
  Παρακάτω καταγράφω μερικές σκέψεις με μορφή σχολίων,  που προέκυψαν από την προσεκτική ανάγνωση του Δελτίο Τύπου 27/06/2010 της Υπουργού Παιδείας (σχετικά με τα όσα δήλωσε στην πρόσφατη Σύνοδο των Πρυτάνεων). Για κάθε τέτοιο σχόλιο προτείνω η Κίνησή μας να διαμορφώσει τη δική της θέση και να καταλήξει σε αντίστοιχες προτάσεις.
  Γενικά πιστεύω ότι η μεταρρύθμιση πρέπει να είναι ξεκάθαρα στοχοθετημένη και με εσωτερική συνοχή. Αυτό σημαίνει ότι για κάθε κεφάλαιό της πρέπει να είναι ξεκάθαρο το σκεπτικό που θα οδηγεί στις θεμελιώδες αρχές ή παραδοχές στις οποίες θα πειθαρχούν οι επιμέρους χειρισμοί. Δεν αρκεί η διατύπωση ‘πυλώνων» και άλλων τέτοιων ασαφών θεμελιακών παραδοχών. Χρειάζονται αρχές και μάλιστα αναλυτικά αιτιολογημένες. Η άποψή μου αυτή ισχύει και για την μέχρι τώρα ανταλλαγή μηνυμάτων μεταξύ μας. Πολλές και αξιόλογες ιδέες προκύπτουν από τα συνοπτικά αυτά στοιχεία διαλόγου, αλλά δεν προκύπτει ένας ξεκάθαρος άξονας που να στηρίζει με σαφήνεια και με εσωτερική λογική συνέπεια την σκοπιμότητα και την κατεύθυνση της μεταρρύθμισης που θα επιχειρηθεί. Τελικά, γιατί χρειαζόμαστε την μεταρρύθμιση; Για να «διοικούνται καλλίτερα» τα πανεπιστήμιά μας; Και τι σημαίνει «καλλίτερα»; Συμφωνούμε όλοι στο τελικό ζητούμενο ώστε να συμφωνήσουμε και τις μεθόδους διοίκησης; Πρέπει, άραγε να ξεχνάμε ότι οι μέθοδες διοίκησης είναι κατά βάση «μέσα» που οδηγούν σε κάποιο σκοπό, αλλά παράλληλα το «μέσο» διαμορφώνει και σκοπούς από μόνο του καθώς το διοικούμενο σύστημα λειτουργεί πάντα δυναμικά και όχι γραμμικά. Έχουμε άραγε συνειδητοποιήσει τους κινδύνους για το μέλλον που εγκυμονεί η διολίσθησή μας στον διάχυτο «μανατζερισμό» που αποπνέουν τα διεθνή επίσημα φόρα; Πιστεύουμε, τέλος, ότι η σημαντικότερα εμπραγμάτωση της ακαδημαϊκής αυτονομίας μας είναι η δυνατότητα του αδέσμευτου αναστοχασμού πάνω στα ίδια τα ζητήματά μας; Κι αν ναι, τότε που είναι οι αποδείξεις;
  1. Οι μεταρρυθμιστικές συμμαχίες.
  Ορθά επισημαίνει εξ αρχής η Υπουργός ότι «Οι αλλαγές στην παιδεία για να αποδώσουν καρπούς χρειάζονται βάθος χρόνου, διαμόρφωση βασικών συμμαχιών και συμμάχους».  Χρειάζεται εν τούτοις να επισημανθεί ότι καμία συμμαχία  ή συστράτευση δεν γίνεται αυτόματα και αυθόρμητα. Θέλει συστηματική δουλειά για να προσδιοριστεί το αντικείμενο, οι σύμμαχοι και οι κανόνες εμπλοκής και δραστηριοποίησης. Πάνω σε αυτό εμείς μπορούμε να κάνουμε τις προτάσεις που αποφύγαμε μέχρι τώρα για την δημιουργία ενός πραγματικού μεταρρυθμιστικού κινήματος με ορατούς στόχους και δράσεις.
  []
  2. Συγχύσεις αρχών και μέσων
  Οι «πυλώνες», της σκοπούμενης μεταρρύθμισης, όπως απαριθμούνται  από την Υπουργό, συγχέουν τελικούς σκοπούς με ενδιάμεσους στόχους. Αυτό είναι επικίνδυνο γιατί μπορεί να οδηγήσει σε ριζικά εσφαλμένες στρατηγικές. Για παράδειγμα, η αυτοτέλεια των πανεπιστημίων είναι πράγματι στρατηγικός πυλώνας επειδή συνδέεται με τον εξειδικευμένο ρόλο που παίζει το πανεπιστήμιο στο πλαίσιο της κοινωνίας. Η στρατηγική αρχή που κρύβεται πίσω από αυτή την φαινομενικά «διοικητική» θέση, είναι η παραδοχή της ιδιαιτερότητας των ακαδημαϊκών κοινοτήτων, που για να παίξουν τον πλήρη ρόλο τους πρέπει να διασφαλιστούν έναντι άλλων κοινών περιορισμών που ισχύουν για συνηθισμένους φορείς του δημοσίου (π.χ. ιεραρχική εξάρτηση, γραφειοκρατική οργάνωση, πολιτική πίστη κ.ο.κ.). Παρακάτω γίνεται αναφορά στο ίδιο επίπεδο στρατηγικών εννοιών στην διεθνοποίηση.  Η διεθνοποίηση και η εξωστρέφεια, εν τούτοις, είναι απλά μέσα που συντείνουν στην ανταγωνιστικότητα. Δεν είναι ζητήματα αρχών.
  Υπάρχει, όμως, και μία κραυγαλέα παράλειψη στις επιλεκτικές αναφορές της Υπουργού, που δια παραλείψεως καθιστά το πανεπιστήμιο ανιδεολογικό μηχανισμό, εύκολα αφομοιώσιμο από την κυρίαρχη ιδεολογία της αγοράς και του πανοικονομισμού. Η παράλειψη αναφοράς σε αυτό το επίπεδο αρχών στον ανθρωπιστικό ρόλο του πανεπιστημίου αποτελεί την κερκόπορτα για την κατάκλυσή του από την παλίρροια της ιδεολογίας της αγοράς:  Πρώτος και κυρίαρχος σκοπός – η πραγματική ΑΠΟΣΤΟΛΗ- του πανεπιστημίου (ιδίως του Δημόσιου) είναι να ολοκληρώσει την παιδεία πολίτη (civic culture) που πρέπει να έχει η σύγχρονη κοινωνική ελίτ. Τέτοια αναφορά δεν γίνεται ανάμεσα στου «πυλώνες». Όσοι, όμως, παραμελούν την ρητή αναφορά σε αυτό το δομικό στοιχείο της αποστολής της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης είναι ένοχοι συγκεκριμένης ιδεολογικής επιλογής και επομένως η παράλειψή τους κάθε άλλο παρά να αποσιωπηθεί πρέπει. Η τάση παράκαμψης αυτής της επιλογής φαίνεται λίγες παραγράφους παρακάτω στο κείμενο της Υπουργού: Αναφέρει ότι το πανεπιστήμιο πρέπει «να παρέχει τόσο Παιδεία όσο και Εκπαίδευση υψηλής ποιότητας», αλλά δεν εξειδικεύει το περιεχόμενο του όρου «παιδεία». Εμείς πρέπει να επιμείνουμε σε μια ρητή διατύπωση του σκοπού της «παιδείας πολίτη», γιατί αυτή θα είναι και η βασική ιδεολογική διαφορά μας από τους «μανατζεριστές» που τώρα θα πληθήνουν ως ή άμμος της θαλάσσης, ευκαιρίας δοθείσης με το άνοιγμα της Υπουργού.
  
  3. Μοντέλο διοίκησης
  Ένα άλλο σημείο που πρέπει να προσέξουμε είναι η γενικόλογη αναφορά στο επιδιωκόμενο «νέο μοντέλο διοίκησης». Αν δεν ξεκαθαριστούν οι γενικές αρχές που θα το διέπουν (εν τέλει, τα θεμελιώδη κριτήρια επιλογής του) μπορεί – και μάλλον προεξοφλώ ότι – να προκύψουν τερατογενέσεις παρά τις καλλίτερες προθέσεις των μεταρρυθμιστών. 
  Οι παγίδες που κρύβει αυτή η ασάφεια ως προς τα θεμελιώδη κριτήρια επιλογής μοντέλου διοίκησης αρχίζουν να εμφανίζονται ήδη στο ίδιο το κείμενο της Υπουργού λίγες παραγράφους παρακάτω. Υποστηρίζει η Υπουργός ότι η διοίκηση του πανεπιστημίου «Χρειάζεται απελευθέρωση από τον γραφειοκρατικό, σφιχτό εναγκαλισμό του κράτους , σύνδεση με την κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα και ισόρροπη συμμετοχή όλων των συνιστωσών της ακαδημαϊκής κοινότητας». Το τι ακριβώς σημαίνει «σύνδεση με την κοινωνική οικονομική πραγματικότητα» αλλά και «ισόρροπη συμμετοχή όλων των συνιστωσών της ακαδημαϊκής κοινότητας» χωράει πολλαπλές ερμηνείες που μερικές τουλάχιστο μπορεί να είναι πλήρως αντιφατικές μεταξύ τους. Αν ρωτήσει κανείς τους οπαδούς της «αυτονομίας του πανεπιστημίου των Ομάδων» θα σου απαντήσουν ότι οι ίδιοι οι εκπρόσωποι της πανεπιστημιακής κοινότητας είναι οι καλλίτεροι ερμηνευτές των σχέσεων πανεπιστημίου με την κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα. Επομένως τίποτα δεν πρέπει να αλλάξει από τα σημερινά ισχύοντα. Από την άλλη, οι απλοϊκοί οπαδοί της εξωτερικής αντιπροσωπευτικότητας θα σου πουν ότι τα πανεπιστήμια πρέπει να διοικούνται από τους «εκπροσώπους της κοινωνίας» και θα εννοούν προφανώς τους αιρετούς των ομάδων συμφερόντων. Και οι δύο ερμηνείες της υπουργικής θέσης απαντούν στο ίδιο ερώτημα, αλλά συγκρούονται πλήρως μεταξύ τους. Και, κυρίως, είναι εξ ίσου επικίνδυνες για το μέλλον των πανεπιστημίων.  Η πρώτη οδηγεί στον σημερινό συντεχνιασμό και η δεύτερη μεταφέρει ατόφιο τον λαϊκισμό στην ακαδημαϊκή ζωή και μακροπρόθεσμα καταργεί την ίδια την αυτονομία του πανεπιστημίου με την εξωτερική εξάρτηση του από συμφέροντα της οικονομικής και πολιτικής «αγοράς». Έχουμε ζήσει παραδείγματα και των δύο. Τις συγκλήτους του Νόμου πλαισίου, ως δείγμα της πρώτης ερμηνείας και τις Διοικούσες Επιτροπές ορισμένων νέων πανεπιστημίων που η σύνθεσή τους περιείχε εκπροσώπους «των τοπικών κοινωνιών» !!
  Ενώ η θέση της σύνδεσης με την κοινωνία είναι σχεδόν κοινότοπα προφανής, η ερμηνεία της στη πράξη θα κρίνει το παν. Κατά πρώτο πρέπει να αποφευχθεί η μεταφορά εξωτερικών συμφερόντων στο εσωτερικό της λειτουργίας του πανεπιστημίου. Ως εκ τούτου πρέπει να αποκλείστεί η συμμετοχή, λ.χ. στα προβλεπόμενα Διοικητικά Συμβούλια «εκπροσώπων» άλλων κοινωνικών ομάδων και ιδίως ομάδων συμφερόντων. Εκείνο που χρειάζεται είναι η σοφία και το κοινωνικό ήθος ατόμων με αποδεδειγμένη την σοφία τους και κυρίως την έμπρακτη αφοσίωση στην υπηρεσία του γενικότερου δυνατού κοινού συμφέροντος. Αυτή άλλωστε είναι και η μακραίωνη πρακτική που, κυρίως ο Αγγλοσαξονικός,  κόσμος ακολούθησε για την σύνδεση και λειτουργία των τέτοιας μορφής ανώτατων διοικητικών οργάνων (Boards, Boards of Trustees  κ.λ.π). Το ψάξιμο που επιχείρησε η Βάσω σε μερικά παραδείγματα των ΗΠΑ φοβούμαι ότι ήταν επιφανειακό και δεν πήγε στο βάθος της ratio και της ιστορίας των συστημάτων διοίκησης που αναπτύχθηκαν τόσο στην Βρετανία όσο και στην Αμερική.
   
  4. Τα προγράμματα σπουδών
  Ένα άλλο σημείο που πρέπει να προσεχθεί ιδιαίτερα είναι ο  νέος χειρισμός των προγραμμάτων σπουδών και η σχέση τους με την διοικητική και ακαδημαϊκή δομή του πανεπιστημίου. Υποστηρίζει η Υπουργός, ότι « Βασική Ακαδημαϊκή Μονάδα θα είναι Σχολή που θα απονέμει και τα πτυχία με βάση προγράμματα σπουδών. Τα Τμήματα θα υφίστανται ως διοικητικές μονάδες συγκεκριμένων επιστημονικών πεδίων, αλλά όχι ως στεγανές κιβωτοί για το πρόγραμμα σπουδών ενός φοιτητή» Πολύ σωστή η ιδέα στην γενικότητά της. Παρόλο που δεν στηρίζεται σε εκτεταμένη διεθνή πρακτική. Λ.χ. στα πλειονότητα των αμερικανικών πανεπιστημίων ο φοιτητής εγγράφεται σε Department (δηλ. Τμήμα), άσχετα αν για το πρόγραμμα σπουδών του μπορεί να πάρει μαθήματα και από άλλα τμήματα της ίδιας ή ακόμη και άλλης σχολής.  Το ζήτημα ουσίας που σχετίζεται με αυτή την γενική τοποθέτηση είναι το πώς ορίζεται και με ποιο τελικό σκοπό το πρόγραμμα σπουδών.  Πρέπει, λοιπόν, να ξεκαθαριστεί ποια θα είναι η λογική των προγραμμάτων σπουδών. Αν, για παράδειγμα, δεν αποδεσμευτεί ο ασφυκτικός επαγγελ­ματικός προσανατολισμός από τα προγράμματα σπουδών, τότε θα καταστεί αναγκαίο να υπάρξει διαπανεπιστημιακή υποχρεωτική διαδικασία ομογενοποίησης προγραμμάτων σπουδών/επαγγελματική κατάρτισης. Κάτι τέτοιο καθίσταται άλλωστε αναγκαίο και από την εφαρμογή του Ευρωπαϊκού Συστήματος Προσόντων. Εφαρμοζόμενο  αυτό χωρίς λεπτόλογη μελέτη, όμως, μπορεί να σκοτώσει τον ακαδημαϊσμό, που στην κατάλληλη δόση είναι το οξυγόνο του πανεπιστημίου για να το βοηθήσει να μείνει διακριτό από τα ιδρύματα επαγγελματικής κατάρτισης. Η εμπεριστατωμένη εφαρμογή νέων προγραμμάτων σπουδών είναι ένα ισχυρό εργαλείο επιστημονικής καινοτομίας που δεν πρέπει να τεθεί πλήρως κάτω από εξάρτηση από τις επαγγελματικές διαμερισματοποιήσεις στις οποίες οδηγεί η αγορά σύμφωνα με τις δικές της λογικές. Σκεφτείτε για παράδειγμα πόσο θα είχαν καθυστερήσει οι περιβαλλοντικές σπουδές αν το Πανεπιστήμιο του Αιγαίου πριν είκοσι χρόνια δεν είχε ιδρύσει το πρώτο αυτόνομο Τμήμα Περιβάλλοντος, σε μια εποχή που αγορά αναγνώριζε βιολόγους, μηχανικούς, χημικούς και χίλια άλλα επαγγέλματα, αλλά θεωρούσε άσπρο ελέφαντα το επάγγελμα του περιβαλλοντολόγου. Στον τομέα αυτό δεν έχουν σημειωθεί απλώς καθυστερήσεις αλλά  έχουν γίνει ακόμη και «εγκλήματα» στην πατρίδα μας που έχουν οδηγήσει σε καταστάσεις όπου κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τι ακριβώς κανόνας εκπαίδευσης και παιδείας επικρατεί. Βλ. λ.χ. Σχολές  Φιλολογίας, Τμήματα Μηχανικών Περιβάλλοντος, και γενικά τα στρεβλωτικά αποτελέσματα του ασίγαστου αγώνα για την συντεχνιακή αντιστοίχηση πτυχίων με δικαίωμα επαγγελματικής κατοχύρωσης στο Δημόσιο!!!
  Οι συγχύσεις που μπορεί να προκύψουν από τις γενικόλογες εξαγγελίες σχετικά με τα προγράμματα σπουδών φαίνεται και από την ευκολία με την οποία η πολιτική στοχοθεσία υπεισέρχεται σε ζητήματα μεγάλης ευρύτητας και σημασίας για την «επιστημολογία» της ανώτατης εκπαίδευσης. Για παράδειγμα, η φαινομενικά αθώα επισήμανση ότι Ιδιαίτερη έμφαση θα δοθεί στον διεπιστημονικό χαρακτήρα των προγραμμάτων σπουδών τόσο σε προπτυχιακό όσο και σε μεταπτυχιακό επίπεδο», μπορεί να καλύψει ακόμη και εκτρωματικές εξελίξεις. Το τι είναι διεπιστημονικό, ως αντικείμενο και ως μέθοδος, πότε ένα πρόγραμμα και γιατί πρέπει να είναι διεπιστημονικό και τέλος ποιος είναι ο συγκεκριμένος κανόνας της «διεπιστημονικότητας» που πρέπει να εφαρμοστεί στην κάθε ξεχωριστή περίπτωση είναι ζήτημα ακαδημαϊκής ουσιαστικής πραγματείας και όχι πολιτικής παρότρυνσης. Πάνω στο ζήτημα αυτό το μόνο που θα μπορούσε να ειπωθεί είναι «η διεπιστημονικότητα πρέπει να εφαρμόζεται εκεί που πρέπει» για να μη δοθεί μήνυμα εσφαλμένου προσανατολισμού που θα υπερβαίνει την ίδια την ουσιαστική πραγμάτευση του ζητήματος της διεπιστημονικότητας.  Αυτά είναι ζητήματα όπου με κάθε τρόπο πρέπει να περιφρουρηθεί η «αρμοδιότητα» στον επιστημονικό διάλογο που πρέπει να αναπτύσσεται ως συστατικό στοιχείο της ζωής της ακαδημαϊκής κοινότητας. Σκεφτείτε τι μπορεί να προκύψει αν το ζήτημα της διεπιστημονικότητας τεθεί υπό την κηδεμονία των κομματικών συνδικαλιστών και των πολιτικών που έχουν την εντύπωση ότι μπορεί να παίζουν με γενικολογίες εκεί όπου η ακαδημαϊκή κοινότητα οφείλει να παλέψει με την λεπτομέρεια!
  
  5. Εισαγωγή στη Σχολή αντί στο Τμήμα
  Το επόμενο σημείο που πρέπει να προσεχτεί ιδιαίτερα είναι η εισαγωγή των  φοιτητών σε Σχολές αντί του σημερινού σε Τμήματα. Αναγγέλλει η Υπουργός ότι «Η εισαγωγή των φοιτητών θα γίνεται σε Σχολές. Η κατανομή τους στα επιμέρους προγράμματα σπουδών θα γίνεται μετά από το τέλος του πρώτου ακαδημαϊκού έτους, ανάλογα με την επίδοση και τις προτιμήσεις των φοιτητών, χωρίς να αποκλείεται και η αλλαγή προγράμματος σπουδών σε επόμενα έτη». Δεν εξηγείται, εν τούτοις, το γιατί επιβάλλεται αυτή η αλλαγή. Εύκολα, όμως,  εικάζεται από όσα κατά καιρούς δημοσιεύονται στον Τύπο, ότι σκοπός τους είναι να βοηθήσει τους νεοεισερχόμενους φοιτητές να κάνουν πιο συνειδητή και υπεύθυνη της επιλογή του τελικού προγράμματος σπουδών που τους ενδιαφέρει και που κρίνουν ότι είναι ικανοί να παρακολουθήσουν. Αυτή είναι μια κατ’ αρχήν καλή δικαιολόγιση της αλλαγής, παρά το ότι η ζημιά συνήθως γίνεται από το Δελτίο προτιμήσεων, ώστε η διόρθωση στη συνέχεια να είναι ελάχιστη έως μηδαμινή. Ας σκεφτούμε για παράδειγμα εκείνους που εισάγονται με χαμηλή βαθμολογία σε πέμπτη ή και δέκατη επιλογή που απέχει επιστημολογικά ή επαγγελματικά παρασάγγες από την πρώτη τους. Τι μπορεί να διορθώσουν στη συνέχεια με την τελική τους ενδοσχολική επιλογή, όταν είναι ανεπιθύμητη η βασική τους αναγκαστική επιλογή;  Εν τούτοις, μια τέτοια αλλαγή θα μπορούσε να έχει έναν συμπληρωματικό σαφή και εξ ίσου σπουδαίο λόγο: Αν το πρώτο ή τα δύο πρώτα έτη των σπουδών έχουν Κολεγιακό χαρακτήρα, θα μπορούσε το πρόγραμμά τους να περιλαμβάνει μια γενναία δόση ανθρωπιστικών σπουδών και αγωγής του πολίτη για να καλύψει έτσι το μεγάλο κενό της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης κάτω από τις σημερινές ανάγκες που βοά η φθίνουσα κοινωνία των πολιτών. Επίσης πρέπει να θυμίσουμε με επιμονή ότι τα συστήματα εξατομικευμένου χτησίματος του προγράμματος σπουδών, για να είναι σοβαρό, απαιτεί την πραγματική λειτουργία του θεσμού τους «συμβούλου καθηγητή». Η πείρα μας από τον τρόπο που κάνουν την επιλογή μαθημάτων οι φοιτητές με το σημερινό αυθαίρετο σύστημα των ν+3 λ.χ. έχει δείξει σε τι γελοίες καταστάσεις οδηγείται η εκπαιδευτική διαδικασία.
  
  6. Το ηλεκτρονικό σύγγραμμα
  Σημείο μεγάλης επικοινωνιακής αξίας αλλά πενιχρής ουσιαστικής είναι και η έμφαση που δίνεται στο «ηλεκτρονικό σύγγραμμα». Δηλώνεται ότι θα θεσμοθετηθεί η «Υιοθέτηση του ψηφιακού συγγράμματος που θα είναι ελεύθερα διαθέσιμο στο διαδίκτυο». Αν αυτό σημαίνει ότι θα διατίθεται ηλεκτρονικά μια πλούσια και καθοδηγούμενη βιβλιογραφία ανά μάθημα, τότε η ψηφιοποίηση του υλικού θα είναι μια χρήσιμη και ενδεχομένως λιγότερο σπάταλη καινοτομία. Η ουσία, όμως, βρίσκεται στην κατάργηση του συγγράμματος με τη σημερινή μορφή του. Γιατί αλλιώς, η ψηφιοποίηση του σημερινού άρρωστου συστήματος των συγγραμμάτων που αποτελούν ελληνική εκδοχή του παγκοσμίως ισχύοντος συστήματος των Textbooks θυμίζει τη γνωστή αρχή της παραγωγής λογισμικού που λέει «junk in - junk out”. Δηλαδή, είναι δυνατόν να θεωρούμε θεμιτό να μπορεί και να υποστηρίζεται ο κάθε διδάσκων οικονομική ανάλυση να γράψει το δικό του εγχειρίδιο, όταν υπάρχει ένα αποδεδειγμένα αποτελεσματικό textbook σαν του Samuelson; Που έχει οδηγήσει τελικά η πίεση του συστήματος για συγγραφή «συγγραμμάτων»; Δεν πρέπει να είμαστε ειλικρινείς στην απάντηση αυτού του ερωτήματος;
  
  7. Η αξιολόγηση των ερευνητικών προγραμμάτων
  Μάλλον πρέπει να θεωρήσουμε υπερβολική την αναγγελία ότι «Η αξιολόγηση των ερευνητικών προτάσεων θα γίνεται αποκλειστικά από ξένους κριτές». Τέτοια ex definition απαξίωση του ελληνικού ακαδημαϊκού προσωπικού μήτε ο χειρότερος εχθρός της Ελλάδας δεν θα μπορούσε να φανταστεί! Καταλαβαίνω το πρόβλημα που υπάρχει με το σημερινό σύστημα των διαπλεκομένων δικτύων στον τομέα της έρευνας στην χώρα μας. Αλλά είναι ανάγκη να περάσουμε στο άλλο άκρο; Είναι ανάγκη να ακολουθήσουμε τακτική παράδοσης τύπου «ΔΝΤ», ενώ υπάρχουν πολλές λύσεις που σώζουν την εθνική  αξιοπρέπειά μας και, κυρίως μπορεί να εξυγιάνουν εν τη πράξει το όλο σύστημα; Ας διαβάσουν οι αρμόδιοι την διεθνή βιβλιογραφία (ανάμεσα στην οποία ξεχωρίζω και συνιστώ το σχετικά πρόσφατο βιβλίο της Lamont, “How Professors Think”) και είμαι βέβαιος ότι θα βρουν αρκετές λιγότερο απαράδεκτες λύσεις για τα panels των αξιολογήσεων!  
  
  8. Η αξιοκρατία στις εκλογές ΔΕΠ
  Τέλος, επανέρχεται η μαγική λύση της αξιοκρατίας στην εκλογή ακαδημαϊκού προσωπικού με την υπόσχεση, ότι «Η εκλογή των καθηγητών να γίνεται από διεθνούς σύνθεσης εκλεκτορικά σώματα”. Αναπαράγεται έτσι η μυθολογία μιας πανάκειας που κατά πάσα πιθανότητα μόνο σε οριακές βελτιώσεις του σημερινού  άρρωστου συστήματος θα οδηγήσει. Ενδεχομένως, δε, να προκαλέσει και άλλα εξ ίσου σοβαρά προβλήματα στην στελέχωση και διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού των πανεπιστημίων μας. Πρέπει επιτέλους κάποιος θα θυμίσει, ότι το σύστημα διαχείρισης του ακαδημαϊκού προσωπικού δεν πάσχει μόνο ηθικά (νεποτισμός, κλίκες, πολιτικές επιρροές κ.ο.κ). Πάσχει εξ ίσου και λειτουργικά: Τα κριτήρια θεσμοθέτησης θέσεων και ορισμού αντικειμένου πάσχουν στη ρίζα τους και γιαυτό είναι και εύκολο να στρεβλωθεί η σχετική διαδικασία με τις ηθικές εκτροπές που όλοι ξέρουμε. Η κανονική κατάσταση θα ήταν αν για κάθε θέση που προκηρύσσονταν, είτε για εκλογή είτε για προαγωγή, τεκμηριώνονταν αναλυτικά και πειστικά η χρησιμότητα και σκοπιμότητά της, στα πλαίσια των προγραμμάτων σπουδών και των στρατηγικών έρευνας των πανεπιστημίων μας. Απλούστερα θα έλεγα, ότι για κάθε θέση χρειάζεται μια τεκμηριωμένη job description πάνω στην οποία θα στηρίζονται στη συνέχεια τα κριτήρια επιλογής του καταλληλότερου. Με τον φορμαλιστικό τρόπο που σήμερα γίνεται αυτό το μέρος της διαδικασίας καταλήγουμε στο κομφούζιο που στη θολούρα του μπορεί να γίνουν όλα τα όργια φαβοριτισμού που κατά καιρούς καταγγέλλονται. Το ζήτημα θέλει ψάξιμο και σοβαρή μελέτη και δεν χωράει τις πανάκειες των τυποις «αδέκαστων εκλεκτορικών». Έτσι, για την ιστορία, θα επικαλεστώ την ανάμνησή μου από διαδικασία διεθνών εκλεκτόρων: Το πρώτο που ρώτησαν ήταν «το Πανεπιστήμιο ποιόν από τους υποψηφίους θέλει και γιατί;» Όχι ότι αυτό ήταν το αποκλειστικό κριτήριο της επιλογής τους, αλλά ήταν μία από τις σημαντικότερες πληροφορίες που οι εκλέκτορες χρειάζονταν για να αρχίσουν τις μεταξύ τους διαβουλεύσεις. Άντε να εξηγήσει κανείς τι σημαίνει κάτι τέτοιο  σε φορμαλιστές που θεωρούν ότι ο «ξένος» είναι εξ ορισμού περισσότερο αντικειμενικός από τον ντόπιο! Η αναλυτική και επιστημονικά τεκμηριωμένη περιγραφή καθηκόντων αποτελεί το απαραίτητο υπόβαθρο για μια καλή επιλογή. Σήμερα οι διαδικασίες είναι συνοπτικές και εξ αρχής σημαδεμένες στις περισσότερες των περιπτώσεων.
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 13:03

  Θλιβερό έκτρωμα Συντάκτης: Κώστας Βαξεβάνης

   »  ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
  Στη Βόρεια Κορέα, ο Κιμ Γιόγκ Ιλ, γιός του Κιμ Ιλ Σουνγκ, συνεχίζει την διοίκηση της οικογενειακής αυτοκρατορίας του ανύπαρκτου σοσιαλισμού αντιλαμβανόμεος ίσως τον εαυτό του ως τον εκπρόσωπο μιας μεγάλης δύναμης και μιας ... μεγάλης ιδέας. Θλιβερό έκτρωμα που προήλθε από την παντριά της Κομμουνιστικής Διεθνούς, με τις σκοπιμότητες και τον Ψυχρό Πόλεμο. Στο μέλλον η ιστορία της οικογένειας Κιμ Ιλ δεν θα μπορέσει να εξηγηθεί μόνο με πολιτικούς όρους. Η Ιστορία άλλωστε πολλές φορές γονατίζει ανήμπορη μπροστά στην ανθρώπινη τρέλα.
  Προχθές, η Διεθνής Αμνηστία ανακοίνωσε πως οι συνθήκες υγειονομικής περίθαλψης στην Βόρεια Κορέα είναι δραματικές. Για την Υγεία αναλογεί ένα δολάριο ανά κάτοικο όταν ο μέσος όρος περίθαλψης στην υφήλιο είναι 500 δολάρια ανά κάτοικο. Οι ασθενείς δεν έχουν πρόσβαση σε φάρμακα, αποστειρωμένα υλικά, φαγητά. Δεν υπάρχουν ούτε αναισθητικά. Οι γιατροί αναγκάζονται να κάνουν εγχειρήσεις και ακρωτηριασμούς χωρίς αναισθησία. Ανατριχιαστικό. Σκεφθείτε ένα άνθρωπο σε ένα χειρουργικό κρεββάτι να του κόβουν το πόδι ενώ έχει τις αισθήσεις του. Σκεφθείτε τους γιατρούς, τους νοσοκόμους που τους κρατάνε ακινητοποιημένους. Φανταστείτε τους πόνους και τις κραυγές. Απάνθρωπο.
  Οι δικοί μας γιατροί φαντάζομαι πως αισθάνονται αποτροπιασμό φέρνοντας στο μυαλό τους αυτή την εικόνα. Μέσα στις αποστειρωμένες ιατρικές μπλούζες τους, με τα κομπιούτερ,τα σύγχρονα χειρουργεία, τα ιατρικά συμβούλια και τις τεράστιες δυνατότητες που τους δίνει η τεχνολογία. Ευτυχώς δεν ζούμε στη χώρα των Κιμ. Ευτυχώς οι γιατροί μας δεν είναι έτσι.
  Κάποιοι γιατροί μας όμως, -με τις ιατρικές μπλούζες, τα λαπτοπ, τα δωρεάν ταξίδια πληρωμένα από τις φαρμακευτικές και τις κουρσάρες – το 2009, στο Ωνάσειο , το νοσοκομείο με τις καλύτερες συνθήκες, άφησαν 5 ανθρώπους να πεθάνουν γιατί δεν τους έκαναν μεταμόσχευση οργάνων που προέκυψαν από δότη. Το Ωνάσειο έστειλε ένα φαξ στο Κέντρο Μεταμοσχεύσεων, πως είναι αδύνατον να γίνουν οι επεμβάσεις «λόγω διακοπών». Οι γιατροί ήταν σε διακοπές, σε κάποιο νησί του Αιγαίου ή ίσως στα Πουκέ. Θα μπορούσαν να έλθουν βέβαια με ειδικά αεροπλάνα που έχουν στη διάθεσή τους για τέτοια περιστατικά, αλλά δεν είναι σίγουρο πως άξιζε τον κόπο. Τι είναι πέντε νεκροί μπροστά στους χιλιάδες. Τόσο πόνο βλέπουν κάθε μέρα. Δεν είναι βέβαια ο δικός τους πόνος, γι αυτό και τον συνηθίζουν. Βοηθάνε και οι φαρμακευτικές, τα ταξίδια,τα χρήματα, τα αυτοκίνητα, ο ρόλος του μικρού Θεού. Η ιστορία τέλειωσε εκεί. Και ζήσανε αυτοί καλά. Οι γιατροί πάντα. Γιατί πέντε άνθρωποι πέθαναν.
  Αναρωτιέμαι τι απ τα δύο είναι πιο βάρβαρο. Το καθεστώς της Βόρειας Κορέας με την ψυχοπαθολογία του, ή των απανθρωπισμένων γιατρών του Ωνασείου που δεν τους έλειψε τίποτα; Της κάστας των Κιμ, ή της κάστας που διαπλέκεται με νοσοκομεία, εταιρείες, μίζες και αντιλαμβάνεται την ιατρική ως χρήμα με «κάποιο κόστος». Των άλλων πάντα. Τι είναι χειρότερο, οι γιατροί της Κορέας που ακρωτηριάζουν χωρίς αναισθητικό από ανάγκη ίσως ή οι γιατροί του Ωνασείου ρηγμένοι μες στο αναισθητικό της καλοπέρασης και της απανθρωπιάς. Αναρωτιέμαι
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 10:29

  Δημοκρατία τάχα;

   »  ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
  Πολύς θόρυβος γίνεται για μια καλλιτέχνιδα που δεν μετείχε στις εορταστικές εκδηλώσεις στα κατεχόμενα από τους τούρκους εδάφη της βορείου Κύπρου, θαυμασμός για την απόφαση της να απορρίψει πολλά χρήματα για να μην στενοχωρήσει, λέει, κάποιες ομάδες θαυμαστών της. Σκέφτηκε κανείς πως θα έχανε περισσότερα χρήματα αν πήγαινε, από το μποϋκοτάζ που θα της κάνανε, οι ομογενείς σε όλο τον πλανήτη; Ας είναι, δεν είναι αυτό το θέμα μας, αλλά ευκαιρίας δοθείσης το ανέφερα.
  Η εισβολή στην Κύπρο το 1974, πριν από τριανταέξι 36 χρόνια, έγινε σαν χθες 15 Ιουλίου και ονομάστηκε Αττίλας. Από τα επακολουθήσαντα γεγονότα είναι και η μεταπολίτευση που επήλθε στην Ελλάδα. Επανήλθε η Δημοκρατία (υποτίθεται) στην πατρίδα της.
  Όλοι μας έχουμε κάτι να θυμηθούμε από εκείνες τις τραγικές και δύσκολες ώρες. Κανείς δεν αναπολεί με νοσταλγία εκείνες τις ημέρες, εκτός από τους καιροσκόπους, που όπως οι φελλοί πάντα επιπλέουν. Επιστράτευση, πανικός, απορία και σύγχυση παντού. Το χειρότερο δε όλων η έλλειψη της εμπιστοσύνης προς τους συνανθρώπους, προς τους χθεσινούς συναγωνιστές εναντία στην δικτατορία.
  Μια επιστράτευση κωμωδία, γέμισαν τα στρατόπεδα με επίστρατους φορώντας λειψές στολές, χωρίς άρβυλα, με ντουφέκια από το πόλεμο του 1940, αφού ανοίγοντας κιβώτια πολεμικού υλικού, ανακάλυπταν πέτρες.
  Εκείνη την εποχή, υπηρετούσα στο 521 των Πεζοναυτών, ως ο ελεύθερος σκοπευτής του τρίτου λόχου. Καταθέτω εδώ προσωπική μαρτυρία, πιστεύοντας πως μετά τόσα χρόνια και αφού έχουν πεθάνει αρκετοί από τους πρωταγωνιστές της εποχής, είναι ανώδυνη.
  Ήμουν λοιπόν σε εκείνη την δεκαμελή ομάδα, που με επικεφαλής ανθυπολοχαγό κάναμε περίπολο μέσα στο βασιλικό κήπο. Εκεί που στρατοπεδεύουν οι τσολιάδες. Όσοι αποτελούσαν την ομάδα, ήταν όλοι στρατεύσιμοι θητείας, κανείς επίστρατος. Αφού μας ανέβασαν το ηθικό στα ύψη, λέγοντας πως είμαστε οι απόγονοι των αρχαίων αργοναυτών, και άλλα φαιδρά, που τότε όμως πιάνανε τόπο, ήμασταν εικοσάχρονα παλικαράκια ποτισμένα με τα εμβατήρια και τα ιδανικά της χούντας. Περιπολούσαμε μέσα στον κήπο με εφ’ όπλου λόγχη, αλλά χωρίς πυρομαχικά. Το γελοίο του πράγματος, κρατούσε ο αξιωματικός επικεφαλής τις τελαμώνες ραμμένες. Για όσους δεν γνωρίζουν, τελαμώνα είναι μια θήκη που περιέχει τις γεμιστήρες, για λόγους ασφαλείας. Να μην είναι τελείως εύχρηστες και να το ξανασκεφτεί όποιος αποφασίσει να χρησιμοποιήσει πυρομαχικά. Κυρίως για να αποφεύγονται οι αυτοκτονίες στις σκοπιές.
  Τρείς μέρες περιπολούσαμε, με αλλαγή κάθε εξάωρο, από άλλη ομάδα δική μας, στο διάλειμμα παίρναμε λίγο ύπνο στο στρατόπεδο των τσολιάδων, που δεν μας βάζανε σε θάλαμο αλλά κάτω από τα δέντρα. Φαγητό ήταν το γάλα με το κακάο και μια φέτα ψωμί, που και αυτό με το ζόρι μας το δώνανε. Ήταν και αυτοί στρατεύσιμοι στον Ελληνικό στρατό, και υπηρετούσαν θητεία, τέτοια σύμπνοια επικρατούσε. Και από έξω από τα κάγκελα ο κόσμος να ουρλιάζει και να βρίζει. Αλλά πάντα κάτι γίνεται, έτσι ένας φουκαράς, πράγματι φουκαράς, μας έφερνε Σάμαλλι, με το οποίο ξεγελούσαμε την πείνα μας. Αν πω πως δεν φοβόμασταν θα είναι ψέμα. Ο ανθυπολοχαγός, είχε στην τσέπη του ένα μικρό τρανζίστορ, από το οποίο ακούγαμε ειδήσεις, τι είδους όμως;
  Ακούγαμε για μαραθώνιες συσκέψεις, πως διαβουλεύονται οι πολιτικοί ταγοί. Και εμείς τους βλέπανε να τριγυρνούν στο κήπο και να αστειεύονται, αν κρίνουμε από τα γέλια που κάνανε. Μαύρος, Αβέρωφ, Πεσματζόγλου, Ζίγδης, Κανελλόπουλος, είναι λίγα από τα πρόσωπα που θυμάμαι. Ο Ζίγδης ειδικά μας έκανε και παρατήρηση, για την χρήση του τρανζίστορ. Λίγο αργότερα ήρθε και ο Διοικητής μας και κατάσχεσε τα ραδιάκι. Ο αξιωματικός μας, ρώτησε.
  -τι κάνουμε εδώ Κύριε διοικητά;
  -φυλάμε την νόμιμη κυβέρνηση, ήταν η απάντηση
  -ποια είναι η νόμιμη κυβέρνηση;
  -αυτό δεν το αποφασίσαμε ακόμα, ψηλά το κεφάλι και στην υπηρεσία σας.
  Αυτόν τον διάλογο δεν τον ξέχασα από τότε, και ας έχουν περάσει τόσα χρόνια. Πριν περάσουν δεκαπέντε μόλις λεπτά, ήρθαν οι αντικαταστάτες μας, στους τσολιάδες μας περίμενε το REO, το φορτηγό με κατεβασμένα τα παραπέτα, και μας πήγε στην Ανθούσα, σε πρόχειρο καταυλισμό. Ψάχνοντας για ειδήσεις μας είπαν πως έρχεται ο Καραμανλής.
  Έγινε η μεταπολίτευση, ήρθε η δημοκρατία τάχα, διαλύσαμε τον καταυλισμό να επιστέψουμε στο στρατόπεδο, στην Αγία Παρασκευή, κάτω από τον Αιγιαννάκη. Ξεφορτώναμε και φορτώναμε, τουλάχιστον μια φορά την ημέρα, όλο το υλικό εκστρατείας. Το μόνο που δεν μετακινούσαμε ήταν η οθόνη στην πλατεία την μονάδας, και το τραπέζι με την μηχανή προβολής. Κάθε βράδυ είχαμε προβολή ταινίας για να μην κοιμόμαστε. Προβολή της ίδιας ταινίας, (ο ψεύτης, με τον Βουτσά), και την είχαμε μάθει απέξω και ανακατωτά.
  Πέρασαν λίγες μέρες, κατά την διάρκεια των οποίων γεμίσαμε τους τοίχους και τα αυτοκίνητα με συνθήματα του τύπου (Χούλια σούρχομαι), και άλλα λιγότερο κόσμια. Και έγινε ο Αττίλας 2 στις 10 Αυγούστου, τότε πήγαμε στου Μπαλάσκα, τον ναύσταθμο να επιβιβαστούμε στα αποβατικά. Δεκατέσσερις ώρες κουβαλάγαμε πυρομαχικά στο πλοίο, και ούτε ένας ναύτης δεν έδωσε χέρι βοηθείας, αντίθετα μας ειρωνευόντουσαν κιόλας. Ήρθε ο αρχηγός Ενόπλων Δυνάμεων ο Γρηγόριος Μπονάνος, για όποιον τον θυμάται, και μας χαιρέτισε δια χειραψίας έναν-έναν, και εμείς πετάγαμε στα ύψη για την τιμή, φεύγαμε για την Κύπρο για τον πόλεμο για να δοξάσουμε την πατρίδα.
  Δόθηκε η διαταγή της επιβίβασης στα πλοία, και οι κυβερνήτες δεν άνοιγαν τους καταπέλτες, αν δεν παραδίναμε τα όπλα κατά την επιβίβαση. Τόση εμπιστοσύνη υπήρχε μεταξύ των Ελληνικών ενόπλων δυνάμεων, ο διοικητής μας αντιδρούσε, παλιός πολεμιστής στην Κορέα. Μετά από διαπραγματεύσεις που συμμετείχε και ο Αρχηγός, παραδώσαμε μπαίνοντας ένας-ένας τα όπλα, στους ναύτες που χαμογελούσαν ειρωνικά, γιατί μας είχαν σπάσει τον τσαμπουκά.
  Όταν τελείωσε η επιβίβαση, σφύριξαν για ξεκινήσουμε, αλλά στάθηκε αδύνατον. Είχαν μπλέξει οι άγκυρες των δύο καραβιών. Και έπρεπε να περιμένουμε μέχρι το πρωί, που ερχόντουσαν ειδικευμένοι δύτες να ξεμπλέξουν τις άγκυρες. Τόσο ετοιμοπόλεμοι ήμασταν. Ενώ έπρεπε να φύγουμε μεσάνυχτα, κάναμε απόπλου στις έντεκα το μεσημέρι. Όταν ανοιχτήκαμε στο πέλαγος καλά, ήταν η ώρα του φαγητού, μας έδωσαν φαγητό από το μαγειρείο του καραβιού στην καραβάνα ενός εκάστου. Πριν καλά-καλά αποφάμε, γέμισε ο ουρανός αεροπλάνα. Η αντίδραση η δική μας άμεση και αποτελεσματική! Στοιχηθήκαμε στο κατάστρωμα και αρχίσαμε να κάνουμε γυμναστική, τραγουδώντας, «έχω μια αδελφή, κουκλίτσα αληθινή…». Ναι αυτή ήταν η αντίδραση, όσο γελοίο και αν φαίνεται σήμερα μετά την πάροδο των χρόνων.
  Χαράματα επικρατούσε πανικός στις κουκέτες, για όσους δεν γνωρίζουν, είναι μια σειρά από τέσσαρα κρεβάτια που κρέμονται από ταβάνι με αλυσίδα. Το κάθε κρεβάτι είναι ένα φορείο από αυτά που μεταφέρουν τους αρρώστους, δηλαδή ένα τελάρο με καραβόπανο, η κουκέτα μπορεί να έχει και είκοσι τέτοια κρεβάτια, που όπως οι σαρδέλες στο κουτί, κοιμόμασταν, οσάκις πραγματοποιούσαμε αποβάσεις. Πανικός διότι βούλωσε η αποχέτευση και τα λύματα κολυμπούσαν ανάσα στα άρβυλα και τα χαμηλότερα κρεβάτια. Παραδόξως των ναυτών η αποχέτευση λειτουργούσε κανονικά, όπως και των αξιωματικών. Οι πλέον θερμοκέφαλοι το απέδωσαν σε σαμποτάζ των ναυτών, και απειλήθηκαν εκτεταμένα επεισόδια, όταν επέμβει ο κυβερνήτης, και μας απείλησε πως θα ανοίξει τον καταπέλτη να μας αδειάσει στην θάλασσα. Τέτοια συνεργασία και πηγαίναμε στον πόλεμο υποτίθεται.
  Κατά τις δέκα, προσαράξαμε σε μια έρημη ακτή, και αρχίσαμε να ξεφορτώνουμε, φόβος για την ησυχία που επικρατούσε, όσα ραδιάκια κυκλοφορούσαν είχαν κατασχεθεί. Όταν τελειώσαμε το ξεφόρτωμα, διενεμήθη ξηρή τροφή, και αφού σουρούπωνε, έγινε συγκέντρωση για την βραδινή αναφορά. Εκεί μας ενημέρωσε ο διοικητής, πως βρισκόμαστε στην Κρήτη, πως το ναυτικό πρόδωσε την αποστολή φοβούμενο τα αεροπλάνα που έκαναν προειδοποιητικά την εμφάνιση τους. εμείς όμως δεν φοβόμασταν στιγμή, γι αυτό και τραγουδάγαμε και κάναμε και γυμναστική, να τους δείξουμε τι είμαστε.
  Με το διοικητή που αναφέρω μίλησα τηλεφωνικά, πριν από πέντε χρόνια, διατηρεί εξοχική κατοικία στην Σάμο, και κατά καιρούς έρχεται, αλλά δεν τον έπεισα να ανταμώσουμε.
  
  Αύριο μεθαύριο θα γίνουν πάλι δεξιώσεις και θα ειπωθούν ένα σωρό πανηγυρικά λόγια, ή μάλλον λόγια για τα πανηγύρια, από εκείνους που σε τελική ανάλυση, ότι και ζήσανε εκείνη τη δύσκολη περίοδο, το πέρασαν στα γραφεία τους στην πρωτεύουσα. Αλλά είπαμε πως οι φελλοί πάντα επιπλέουν, γιατί όχι και στην Δημοκρατία μας;
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Σάμος, 15.07.2010
• 17:43

  Ο ποντικός και ο πανικός.

   »  ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
  Στο αγρόκτημα για άλλη μια φορά, γίνεται σχολείο για όσους θέλουν να μάθουν εκείνα που η ζωή της πόλις τους έκανε να ξεχάσουν, ή ακόμα να μην τα βίωσαν ποτέ.
  Στο παρτέρι με τα κηπευτικά, ο Μιχάλης και η Ασιμούλα ξεχορτάριαζαν τις ντομάτες. Είχαν ρίξει από την προηγούμενη πολύ νερό, για να ξεριζώνονται τα ζιζάνια εύκολα. Σε αυτό το παρτέρι δεν ραντίζουν, επειδή αυτά προορίζονται για κατανάλωση από την οικογένεια. Είναι λίγο άσχημες οι ντομάτες στην όψη, αλλά έχουν μυρουδιά και γεύση ντομάτας.
  Ξαφνικά, ο Μιχάλης κάνει αργά-αργά και αθόρυβα όσο μπορεί προς τα πίσω, σιμώνει στο αυτοκίνητο, παίρνει το δίκαννο, σημαδεύει και πυροβολεί.
  Του αγρότη το μάτι είναι τόσο γυμνασμένο, που αλλού βλέπει και αλλού κοιτά. Μόλις πέτυχε ο Μιχάλης το στόχο, αναφώνησε, <τον κερατά ησυχάσαμε>. Τι είχε προηγηθεί και τι σκότωσε με τόσο μένος; Έναν ποντικό, μπορεί και ποντικίνα. <τα υπόλοιπα οι γάτες και τα νυχτοπούλια> και πήγε στις ντομάτες να συνεχίσει το ξεχορτάριασμα.
  Ας δούμε λοιπόν, από κοντά το πρόβλημα, και τον καημό του Μιχάλη. Οι γάτες, άφθονες στο αγρόκτημα μέσα κυνηγούν τα ποντίκια, όσο αυτά είναι μικρά, άμα μεγαλώσουν και μπορούν να αντισταθούν πάλι δεν γλύτωσαν την ζωούλα τους, γιατί τα μεγαλύτερα τα κυνηγούν οι σκύλοι. Την περίοδο αυτή που τα κηπευτικά είναι στην παραγωγή οι σκύλοι δεν λύνονται, διότι παίζοντας κάνουν ζημιά στα φύτρα, έτσι είναι η εποχή που οι ποντικοί δρουν.
  Μπαίνουν στο κοτέτσι, ή όπου αλλού εντοπίσουν αυγά, τα σηκώνουν με τα δύο μπροστινά πόδια και τα μεταφέρουν στην φωλιά τους, που πολλές φορές μπορεί να απέχει και 50 μέτρα ή και παραπάνω. Εκεί ταΐζουν τα μικρά τους, αλλά συσσωρεύουν τα τσόφλια στον ίδιο τόπο. Αν ο νοικοκύρη εντοπίσει τα άδεια τσόφλια, και τα μαζέψει, αλλάζουν φωλιά την ίδια ώρα.
  Έτσι λοιπόν και ο Μιχάλης παλιός γεωργός και γνώστη του θέματος, ξεχορτάριαζε τις ντομάτες, αλλά το μάτι του έπαιζε μεταξύ του κοτετσιού και της φωλιά που είχε εντοπίσει, γι’ αυτό είχε και το ντουφέκι έτοιμο. Τα μικρότερα τώρα όταν πεινάσουν θα βγουν, και είναι εύκολη λεία για τις γάτες, που όσο χορτάτες κι’ αν είναι τα κυνηγούν.
  Γεννιέται το ερώτημα, γιατί η βία του τουφεκιού, δεν μπορούσε άραγε να βάλει λίγο δόλωμα; Αυτό θα γινόταν στην πόλη, ποτέ στο κτήμα. Αν υποθέσουμε, πως έριχνε λίγο σταράκι, το γνωστό ποντικοφάρμακο, θα περνάγανε τα μυρμήγκια, θα το έπαιρναν να το μεταφέρουν στις υπόγειες φωλιές τους, κατά την διάρκεια της μεταφοράς τα κλωσόπουλα και κότες θα το τσιμπολογούσαν, με αποτέλεσμα να ψοφήσουν.
  Οι κότες για το κτήμα είναι σημαντικός παράγων. Εκτός από τα φρέσκα αυγά, που και αυτά έχουν τελείως διαφορετική γεύση από εκείνα των super markets δίνουν το κρέας τους όλο το χρόνο, χώρια που καθαρίζουν το τόπο από κάθε λογής σκουλήκι, και ακόμα βολεύονται με τα αποφάγια. Ακόμα είναι η φυσική ανακύκλωση όλων εκείνων των προϊόντων της γης, που δεν είναι κατάλληλα προς βρώση.
  Η ικανοποίηση του αγρότη όταν υπερασπίζεται τα ζωντανά του, και τα φυτέματα του, είναι απερίγραπτή.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:30

  ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΕΙ ΠΟΥ δυο εκτελεσεις

   »  ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:29

  [nt]

   »  ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Σάμος, 14.07.2010
• 23:16

  Tην Κική την ξέρετε;

   »  Το μονοπάτι μας
  
  
  
  
  Λοιπόν, η Κική είναι μπλογκοφίλη, ζει στη Ζάκυνθο και της αρέσει πολύ να μαγειρεύει αλλά και να φωτογραφίζει τα πάντα. Την γνωρίσαμε και μεις μέσα από το μπλόγκ μας και εκτιμήσαμε την απλότητα της και τον ευγενικό της τρόπο όσες φορές μιλήσαμε μαζί της μέσα από το μπλόγκ μας. Χαρήκαμε ιδιαίτερα όταν με αφορμή το καταπλήκτικό της βιβλίο δέχτηκε πρόθυμα να μας το ταχυδρομήσει ακόμη και στη Γερμανία.
  
  
  
  
  Πριν μερικές μέρες λοιπόν μας έστειλε ένα μαιλ θέλοντας να μάθει αν η διέυθυνση μας στο Βερολίνο παραμένει η ίδια όπως όταν προσπαθούσε να μας στείλει το βιβλίο της.
  
  Το επιβεβαιώσαμε και λίγες μέρες αργότερα λάβαμε ένα δεματάκι που πραγματικά μας συγκίνησε: Μας έστειλε καλούδια δικά της μέσα από την καρδιά της, με ευχές για τα μωράκια μας. Σας τα παρουσιάζουμε με φωτογραφίες και μικρά σχόλια θέλοντας έτσι να της πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ από έμας και τα μωρά μας.
  
  
  
  Τά μωράκια μας δέχτηκαν τα δωράκια με μεγάλη χάρα και ευχαρίστηση (εμείς να δείτε..) και δέχτηκαν πρόθυμα να τα μοιραστούν...γρήγορα όμως κατάλαβαν την αξία τους....και όπως θα δείτε παρακάτω......
  
  
  ....μίλησαν τα μπράτσα... ο Ν τα άρπαξε ΟΛΑ και ο Κ έπεσε σε μαύρη απελπισία!!!
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 17:34

  Κάποιες σκέψεις σε σχέση με το Φεστιβάλ Νεολαίας!

   »  Ιστολόγιο Μιχάλη Καραδημητρίου
  
  * Σε σχέση με το 1ο Φεστιβάλ της Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ. στην Αγία Άννα και με όσα "κατευθυνόμενα" έγραψε το Πρώτο Θέμα καταθέτω μια σειρά σκέψεων...Δεν σημαίνει βέβαια ότι συμφωνώ με την κριτική που δέχτηκε η Νεολαία ΠΑ.ΣΟ.Κ. για το Φεστιβάλ απο τον Τύπο...
  Ιούλιος 2010
  Ένας μήνας που θα μείνει στον μυαλό κάθε νέου και νέας, κάθε εργαζόμενου και ανέργου και δεν θα ξεχαστεί μέχρι τα 65 μας, είναι ο μήνας που το Ελληνικό Κοινοβούλιο ενέκρινε το Ασφαλιστικό Νομοσχέδιο. Είναι ο μήνας που μπαίνει «ταφόπλακα» στα όνειρα μας και στο μέλλον μας.Την Πέμπτη 8 Ιουλίου χιλιάδες εργαζομένων διαδήλωσαν σε όλη την Ελλάδα απέναντι στην αντιασφαλιστική απορύθμιση και στην ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων. Διαδήλωσαν απέναντι στην εφαρμοζόμενη πολιτική που το μνημόνιο δανεισμού της χώρας μας επιβάλει. 
    Την ίδια μέρα η ηγεσία της Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ. είχε προγραμματίσει την έναρξη του 1^ου Φεστιβάλ, με σύνθημα «Η Ελλάδα Μπροστά – Η γενιά μας μπροστά». Η θεματολογία του Φεστιβάλ στην Αγία Άννα της Εύβοιας ήταν ο «Καλλικράτης», το Παλαιστινιακό και η Ελλάδα του 2020 με ομιλητές στελέχη και Υπουργούς της Κυβέρνησης του ΠΑ.ΣΟ.Κ.Προφανώς και δεν είναι κατακριτέο ένα Φεστιβάλ πολιτικής Νεολαίας, που θα φέρει κοντά νέους ανθρώπους από όλη την Ελλάδα. Οφείλει όμως κάθε πολιτικό γεγονός να βάζει στο επίκεντρο της συζήτησης τα σοβαρά ζητήματα της χρονικής στιγμής και τις ανάγκες της γενιάς μας. Το Φεστιβάλ της Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ. πρέπει να γίνει θεσμός διαβούλευσης και επικοινωνίας μεταξύ των νέων της χώρας μας, που θα ενώνει προβληματισμούς και θα αφήνει μηνύματα.
  Δυστυχώς για τους διοργανωτές δεν αποτέλεσε μέλος της ατζέντας το μέλλον της νέας γενιάς μέσα σε μια Κρίση της Οικονομίας και των ιδεολογιών. Δεν υπήρξε θέμα συζήτησης το εργασιακό μας μέλλον και η εφαρμοζόμενη συντηρητική πολιτική ως τρόπος διεξόδου από την Κρίση ή η μεταρρύθμιση της Παιδείας ως ικανής και αναγκαίας συνθήκης για την συγκρότηση ενός κράτους Δικαίου. Η Νέα Γενιά, το Προοδευτικό Κίνημα των νέων ανθρώπων είναι εδώ και δηλώνει παρόν στο κάλεσμα της στιγμής. Δηλώνουμε παρών στον αγώνα για μια άλλη πολιτική που θα δίνει λύσεις στο επιτακτικό «σήμερα», βάζοντας στο επίκεντρο τον άνθρωπο και τις ανάγκες του, αμφισβητώντας κάθε μονοδρομημένη αντίληψη άσκησης πολιτικής.       Η βάση των μελών και φίλων της Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ. θα μπει μπροστά στον αγώνα για μια Ελλάδα που θα μας αξίζει, για ένα κράτος που θα μας σέβεται, για ένα πολιτικό σύστημα που θα υπηρετεί αρχές και αξίες. Θα μπούμε μπροστά προτάσσοντας την ανάγκη για μια πολιτική διεξόδων και όχι αδιεξόδων, για μια πολιτική που θα γεννιέται από την ανάγκη για Κοινωνική Δικαιοσύνη και Λαϊκή Κυριαρχία.      Η Νεολαία ΠΑ.ΣΟ.Κ. οφείλει ως προοδευτική συνιστώσα της Κοινωνίας να επανεκτιμήσει τον ρόλο και την αποστολή της, ως μιας από τις μεγαλύτερες πολιτικές Νεολαίες της χώρας. Οφείλει να αφουγκραστεί την νέα γενιά και να διαμορφώσει ατζέντα συζήτησης και σχέδιο προτάσεων, μέσα από ανοικτές πολιτικές διαδικασίες διαβούλευσης με την νέα γενιά.      Oφείλει μέσα στους επόμενους μήνες να  δημιουργήσει συνθήκες πολιτικής διαβούλευσης την βάση της νέας γενιάς. Μπορεί η Νεολαία ΠΑ.ΣΟ.Κ. να σηματοδοτήσει μια νέα χρονική περίοδο, μέσα από ένα Ανοικτό Πολιτικό Συνέδριο Νέας Γενιάς που θα αποτελέσει το εναρκτήριο λάκτισμα για μια Νεολαία που διεκδικεί, προτείνει, ανατρέπει και δημιουργεί το αύριο!
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 15:20

  [nt]

   »  ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 13:32

  Παραχειμάζων εν τη Σάμω

   »  Μπαλος
  Παραχειμάζων εν τη Σάμω
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 11:40

  ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΜΙΑΣ ΤΕΤΟΙΑΣ ΝΕΑΣ ΓΕΝΙΑΣ ΕΜΕΙΣ ΤΟ ΠΟΤΙΖΟΥΜΕ...

   »  ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
  Έκθεση μαθητού του δημοτικού με θέμα: «Τι να ζητήσω από τον Θεό».
  
  Θεέ μου, απόψε σου ζητάω κάτι που το θέλω πάρα πολύ.
  Θέλω να με κάνεις τηλεόραση!
  Θέλω να πάρω την θέση της τηλεόρασης που είναι στο σπίτι μου.
  Να έχω τον δικό μου χώρο.
  Να έχω την οικογένειά μου γύρω από εμένα.
  Να με παίρνουν στα σοβαρά όταν μιλάω. Θέλω να είμαι το κέντρο της προσοχής και να με ακούν οι άλλοι χωρίς διακοπές ή ερωτήσεις.
  Θέλω να έχω την ίδια φροντίδα που έχει η τηλεόραση όταν δεν λειτουργεί...
  Όταν θα είμαι τηλεόραση, θά έχω την παρέα του πατέρα μου όταν έρχεται σπίτι από την δουλειά, ακόμη και αν είναι κουρασμένος.
  Και θέλω την μαμά μου να με θέλει όταν είναι λυπημένη και στενοχωρημένη, αντί να με αγνοεί. Θέλω τα αδέλφια μου να μαλώνουν γιά το ποιός θα περνάει ώρες μαζί μου.
  Θέλω να νοιώθω ότι η οικογένειά μου αφήνει τα πάντα στην άκρη, πότε -πότε,  μόνο γιά να περάσει λίγο χρόνο με εμένα.
  Και το τελευταίο, κάνε με έτσι ώστε να τους κάνω όλους ευτυχισμένους και χαρούμενους.
  Θεέ μου, δεν ζητάω πολλά. Θέλω μόνο να γίνω μιά τηλεόραση!»
  -----------------------------------------------
  
  Την δασκάλα που την διάβασε (καθώς βαθμολογούσε) την έκανε να κλάψει.
  Ο σύζυγός της που μόλις είχε μπει στο σπίτι, την ρώτησε: «τι συμβαίνει;»
  Αυτή απάντησε: «Διάβασε αυτή την έκθεση, την έχει γράψει ένας μαθητής μου».
  Ο σύζυγος είπε: «Το καημένο το παιδί. Τι αδιάφοροι γονείς είναι αυτοί!»
  Και τότε αυτή τον κοίταξε και είπε: «Αυτή η έκθεση είναι του γιού μας!..»
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Σάμος, 13.07.2010
• 10:28

  ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ ΤΗΣ MARCA ΣΕ ΩΡΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

   »  Παραμεθόριος
  ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ ΤΗΣ MARCA ΣΕ ΩΡΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 10:23

  Αμβούργο στο νερό!!!

   »  Το μονοπάτι μας
  
  
  

  

  
  Καλοκαιράκι στη Γερμανία και μεις στο σπίτι να κάνουμε απλά μαθήματα θηριοδαμαστών! Τα θηριάκια μας μεγαλώνουν, σε λίγες μέρες κλείνουν το πρώτο μήνα της ζωής τους και μείς διαπιστώνουμε καθημερινά πως ο άνθρωπος ζει και χωρίς ύπνο!!! Δεν το βάζουμε κάτω όμως και να σας παρουσιάζουμε σήμερα φωτογραφίες αρχείου βέβαια από την βόλτα μας στο Αμβούργο πέρσυ τον Ιούνιο....
  
  
  

  

  
  
  Με κόκκινο είναι χαραγμένη η διαδρομή που ακολούθησε το καραβάκι μας μέσα στο κέντρο της πόλης!!
  
  
  

  

  
  
  Η αφετηρία μας με τα πανάκριβα ξενοδοχεία.
  
  
  

  

  
  
  Το δημαρχείο της Πόλης όπως φαίνεται από το ποτάμι.
  
  
  Ο κλασικός πίδακας που φροντίζει να εμπλουτίζεται με οξυγόνο το νερό τις ζεστές μέρες του καλοκαιριού.
  
  
  Γέφυρες παντού, μια άλλη Βενετία του Βορρά.
  
  
  
  
  
  

  

  
  
  ...και μιά άλλη ποιότητα ζωής...
  
  κωπηλασία...
  
  
  
  κανό...
  
  
  απλά θαλάσσιο ποδήλατο με την παρέα σου...
  
  
  ή ιστιοπλοΐα...
  
  
  
  για έμπειρους....
  
  
  ή μαθητευόμενους....
  
  
  
  Ό,τι και να πούμε το Αμβούργο είναι μια πόλη ΜΕΣΑ στη φύση και προσφέρει απλόχερα τις φυσικές απολαύσεις που ο καιρός του βορρά επιτρέπει...
  
  
  
  
  Φέυγοντας κάποια στιγμή από τη Γερμανία μια απορία θα μου μείνει :
  
  Αν λέω αν..γινόταν ποτέ ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Γερμανίας και Ελλάδας....Ποιοί θα άλλαζαν; και πώς;;;; Θα γινόμασταν εμείς πιο τακτικοί με σεβασμό στο περιβάλλον;;;; ή θα γίνονταν οι Γερμανοί ρέμπελοι και Ωχ -αδερφιστές σαν εμάς;;;;
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Σάμος, 12.07.2010
• 19:18

  ΧΑΛΑΣΜΑΤΑ ...

   »  Άγρυπνος
  Σωροί από πέτρες ξύλα & σίδερα ...
  σπίτια ερείπια που έχουνε ψυχή …
  Χαλάσματα, βιβλία ορθάνοιχτα …
  που φυλάνε ιστορίες χρόνων …
  «Φαντάσματα» βαλσαμωμένα ...
  εκεί στο περιθώριο του χρόνου ...
  Σκάλες ανεβαίνουν στο πουθενά ...
  κάποτε οδηγούσαν στο μέλλον ...
  Παραθύρια σε κοιτάνε επιτιμητικά …
  μέσα απ’ τις τεράστιες κόγχες τους …
  Σου λένε - ξέρουμε εμείς ιστορίες .....
  είδαμε λύπες, χαρές, αγάπες κι όνειρα …
  Γενιές και γενιές του είδους σου
  περάσανε από δω και φύγαν …
  Κρατάμε γερά το πόστο μας εδώ
  φύλακες σε χιλιάδες αναμνήσεις !!!
  Σπίτια παλιά που κρατάνε μέσα τους …
  σφιχτά ένα κομμάτι του εαυτού μας …
  Που μας προσμένουν με υπομονή
  που τα προσεγγίζουμε με λαχτάρα …
  Κι εκεί στη ζεστή τους ατμόσφαιρα ...
  τους ζητάμε και τους ξαναζητάμε …
  Να μας διηγηθούνε ξανά και ξανά …
  να ξαναζήσουμε ξανά και ξανά …
  Τα όνειρα που κρατούν φυλαγμένα …
  στα ντουλάπια τους σαν άγιο μυστικό !!!
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 14:46

  ~ Ο Μαραθόκαμπος - Ανάλεκτα και άλλα... ~

   »  Μπαλος
  ~ Ο Μαραθόκαμπος - Ανάλεκτα και άλλα... ~
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Σάμος, 11.07.2010
• 22:36

  ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΔΙΑΤΑΓΗ Εν Ματαράγκα τη 8η Δεκεμβρίου 1907

   »  ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
  Προς απάσας τας αρχάς που διοικούν το χωρίον Ματαράγκα Καρδίτσης: Δήμαρχο, ιερέα του χωρίου, Δάσκαλο και απαντάς τους προύχοντας του χωριού. Ήλθα εις Ματαράγκαν κατόπιν διαταγής του Διοικητού μου μετά ενός χωροφύλακος προς επιβολήν της τάξεως από άκρου εις άκρον του χωρίου άνευ χρονοτριβής και άμεσα.
  Διότι προχθές στο σιργιάνη μετά την θίαν και Ιεράν Λιτουργίαν εν το Ναό όταν έπεζαν τα κλαρίνα και τα όργανα ο Κώστας (ας μην αναφέρο το όνομά του) χόρεβ σινέχια μπροστά χορίς να αφίνη και τους άλους να χορέψουν μπροστά με κατά σινέπια παραξιγιθίκατε και πλακοθίκατε στο ξίλο με τα παλούκια και. τα μαχέρια με αποτέλεσμα και κατά σινέπια να τραβματιστούν πολοί άνθροποι.
  Πάραφτα να εφαρμόσετε απάσας τας εξής διαταγάς μου:
  1) Αν ζανασιμβή τιάφτη πράξης εν τω χωρίο να γνορίζετε ότι θα σας συλλάβω και άνεφ χρονοτριβής άμεσος θα σας κλείσο στη φυλακή. Όταν πέζουν τα κλαρίνα και τα μουσικά όργανα στο σιργιάνη στο πανιγίρη και στο γάμο πρέπη να χορέβουν μπροστά άπαντες που επιθιμούν να χορέψουν και όχι μόνο ο ίδιος άνθροπος. Αφτό είνε γαηδουριά.
  
  2)Μου αναφέρθικε ότι ο γάηδαρος του χαντζόπουλου τον Σεπτέμριο μπίκε στο καλαμπόκ του Βάϊου (ας μην αναγράψο το επίθετο)και ο Βάϊος εκνεβρίστικε και κάρφοσε τον γάηδαρο με τιν αξάλη στο ένα καπούλη. Καταλαβένετε ο γάηδαρος δεν είναι o όνος αλά ο Βάϊος. Άνεφ πολόν σκέψεον καταλαβένη κανής ότι το κεφάλη δεν έχη μιαλό αλά κολοκιθόσπορο. Απαγορεύετε να ξαναγίνη εκ νέου τέτιο απαράδεκτο η παράμιο πράγμα.
  
  3)Πήγα στο μαγαζη για κάφε και από έξο βρομούσε κατρουλιό. Απαγερεύετε να κατουράτε, έξω στον τίχο του μαγαζιού·
  
  4) Απαγορεύετε το βρισίδιν το φονασκίν και εντός του καφενίου το ανεμίζιν διότι είναι χιμόνας, και εσθάνετε τις αποφορά από τι βρόμα. Όστις επιθιμή να ανεμιστή να εξέρχετε έξοθεν του καφενίου.
  
  5) Ίδα πολές γυνέκες να πιάνουν τη σιγγούνα μετά του υποκαμίσου να το τραβούν πρότα έμπροσθεν να ανίγουν τα πόδια και να ουρούν ορθίος. Το τιούτον είναι απαράδεκτο και πρέπη άνεφ χρονοτριβίς να τις βρακόσετε άπαξ και διαπαντός.
  
  6) Όταν λίαν προΐαν πάτε τα γελάδια στο γελαδάρη και γιρίζοντας πρέπη ανιπερθέτος να μαζέβετε τις βονιές των ζώον από το δρόμο, το ίδιο να κάνετε και το βράδη διότι δεν έχη που να πατίση όστις βαδίζη εις τας οδούς του χωρίου. Και έκτος του τιούτου σας χριάζοντε αι βονιές να ζεστένεστε στο μπουχαρί το χιμόνα με τα κρία.
  
  7) Σε. κάθε πανιγίρι αποκριές Πάσχα και γάμους που βαδίζη καλοντιμένος ο κόσμος και πάι στην Εκλισία και μετά χορέβη στο σιργιάνια και στους γάμους πρέπη άπαντα τα σκυλιά να είναι δεμένα δια χονδρόν αλισίδεον και σχινίον προς αποφιγίν ατιχιμάτων εκ τον σκιλοδακομάτων.
  
  8) Να μίν πίνετε πολί ινοπνευματόδη ποτά τσίπουρα και ίνους και μετά ξερνοβολάτε και κάνετε χαζαμάρες.
  
  9) Να τιρίσετε άνεφ αντιρίσεος και χρονοτριβής την άνοθεν τάφτην διαταγήν μου άνθροπη σκύλη και γινέκες διότι όπιος συληφθή παραβάτις θα τον σιλάβο θα τον κλίσο στο σχολίο και αλίμονο του θα τον ταράξο και θα τον μαβρίσο στο ξίλο
  
  Να με σινχορίτε αν έκανα κάπιο σιντακτικό λάθος καθότι τελίοσα και εγώ την τρίτη του Δημοτικού σχολίου διότι δεν με έστιλε ο πατέρας μου από το χωρίον στιv Λάρισσαν για να μάθο περισότερα γράματα Σαν γκαραγκούνις που είμε και εγώ καταλαβένετε άπαντες τας γραφάς μου τας οπίας θέλετε δεν θέλετε θα τας τίρισετε ανιπερθέτος.
  
  Εν Ματαράγκα τη 8η Δεκεμβρίου 1907
  Ο Διοικητής του ΧωρίουΝικόλαος ΠαπάκωνσταντινουΥπονωμοταρχης
  
  
  Ακριβές αντίγραφον του ευρισκομένου πρωτοτύπου εις χείρας του Λαρισσαίου Κων/νου Παπαθανασίου
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 09:02

  10 ευρώ για μία ώρα...!" Γράφει ο Γεώργιος Σ. Κανταρτζής

   »  ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
  "Ένας άνδρας έφτασε στο σπίτι του, ύστερα από μια κουραστική μέρα στη δουλειά του. ΄Ηταν αγχωμένος και εκνευρισμένος. Τον περίμενε ο γιος του στην πόρτα.
  -Πατέρα, του είπε, μπορώ να σε ρωτήσω κάτι;
  - Και, βέβαια, απάντησε ο πατέρας. Και ποιο είναι το ερώτημα σου;
  _Πόσα χρήματα κερδίζεις σε μια ώρα, πατέρα;
  - Αυτή δεν είναι η δουλειά σου! Γιατί...
  κάνεις αυτήν την ερώτηση.
  - Α, να, απλώς θέλω να το γνωρίζω. Παρακαλώ πες μου, πόσα κερδίζεις την ώρα
  - Αφού επιμένεις, να, κερδίζω 10 ευρώ την ώρα.
  Πολύ καλά, είπε ο μικρούλης, με το κεφάλι σκυφτό. Μετά, κοιτάζοντας στα μάτια, του είπε: Μπαμπά, μπορείς να μου δανείσεις 5 ευρώ;
  Ο πατέρας ενοχλήθηκε. «Αν, θέλεις να μάθεις τα πόσα παίρνω, ώστε να δανειστείς 5 ευρώ, για να πάρεις κάποιο ανόητο παιχνίδι, τότε ξεκουμπίσου αμέσως στο δωμάτιό σου και σκέψου για την ιδιοτέλειά και εγωισμό σου. Κι εκτός απ’ αυτό, τα παιδιά των 6 χρόνων δεν χρειάζονται χρήματα. Δουλεύω πολλές ώρες και σκληρά κάθε μέρα για να κερδίσω χρήματα για σένα και τη μαμά για να μη στερηθείτε τίποτα. Δεν έχω χρόνο να μιλώ μαζί σου, για να σου δανείσω χρήματα».
  Το παιδί έφυγε σιωπηλό και πήγε στο δωμάτιο του.
  ΄Υστερα από μια ώρα, ο πατέρας ηρέμησε και κατάλαβε ότι μίλησε σκληρά στο παιδί του. ΄Ισως είχε κάποιο σοβαρό λόγο να ζητήσει 5 ευρώ ο γιος του, κάτι που ποτέ άλλοτε δεν το έκανε. Πήγε να δει το παιδί του.
  Το παιδί τον δέχτηκε με χαρά. «Παιδί μου, του είπε, νομίζω σου φέρθηκα σκληρά πριν από λίγο. Ξέρεις σήμερα είχα μια δύσκολη μέρα. Δούλεψα σκληρά και ξέσπασα τα νεύρα μου πάνω σου. Να τα 5 ευρώ που μου ζήτησες».
  Το παιδί σηκώθηκε και μ’ ένα βλέμμα ακτινοβόλο, είπε: «Σ’ ευχαριστώ πατέρα!». Κατόπι σήκωσε το μαξιλάρι του, όπου είχε φυλαγμένα μερικά ευρώ. Ο πατέρας βλέποντας ότι το παιδί είχε χρήματα, θύμωσε πάλι. Το παιδί άρχισε να μέτρα τα χρήματα.
  « Γιατί ήθελες κι άλλα χρήματα, αφού είχες», είπε ο πατέρας ενοχλημένος.
  «Γιατί δεν είχα αρκετά αλλά τώρα έχω», είπε το αγόρι.
  «Για ποιο σκοπό;», ρώτησε ο πατέρας.
  « Μπαμπά, έχω τώρα 10 ευρώ. Μπορώ ν’ αγοράσω μια ώρα από το χρόνο σου;!»
  
  Αυτή η ιστοριούλα, πραγματική ή φανταστική, κρύβει μια αλήθεια. Ο πατέρας, και αρκετές φορές η μητέρα, δουλεύουν ακόμη και υπερωρίες για να κερδίσουν περισσότερα χρήματα, ώστε να μη λείψει τίποτε στα παιδιά τους.
  Τους διαφεύγει όμως το γεγονός ότι, τα βλαστάριά τους, περισσότερο απ’ όλα τα υλικά αγαθά, έχουν ανάγκη τη στοργή τους, τη συντροφιά τους. Μοχθούν για να εξασφαλίσουν το κάθε τι για τα παιδιά τους αλλά στο τέλος, τα χάνουν, γιατί μπλέκονται με κακές παρέες και πέφτουν θύματα των ναρκωτικών ή του αλκοόλ και χάνουν την ψυχή τους. ΄Ασοφοι είναι οι γονείς, που κάνουν μεν επένδυση στα παιδιά σας, σε σπίτια, περιουσίες, σε μόρφωση…, όσο καλά κι αν είναι στη θέση τους, αλλά δεν τα κληρονομούν ηθικές αρχές και πνευματικές αξίες, που πηγάζουν από τη χριστιανική πίστη.
  Η ολοένα εγκατάλειψη των αρχών του Ευαγγελίου, η έλλειψη πειθαρχίας, η εκκοσμίκευση της οικογένειας και κοινωνίας έχουν ως συνέπεια τη ζουγκλοποίηση της κοινωνίας μας. Σήμερα θερίζουμε τους πικρούς καρπούς της αποστασίας και απομάκρυνσης του ανθρώπου από το Θεό. Αν δεν αφυπνιστούμε τώρα και στραφούμε στο Θεό, η καταστροφή μας είναι αναπόφευκτη.
  
  Γράφει ο Γεώργιος Σ. Κανταρτζής
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:46

  Οι φιλίες

   »  ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
  Έχω παρατηρήσει πολλές φορές, αλλόκοτες φιλίες με τα ανθρώπινα κριτήρια, που φαίνονται όμως φυσιολογικές στα άλογα ζώα. Μιλάμε για την έχθρα του σκύλου και της γάτας, και πολλάκις έχω δει να κοιμούνται αγκαλιά ή να τρώνε μαζί, ακόμα και σκύλα να θηλάζει γατάκια και το αντίστροφο. Που είναι λοιπόν η έχθρα; Μα στο μυαλό του ανθρώπου.
  Στο διαδίκτυο υπάρχουν χιλιάδες ταινιούλες (βιντεάκια στα Ελληνικά), με συμπεριφορές ζώων, που δείχνουν μεγαλοσύνη που όσο περνούν τα χρόνια εκλείπει από τον άνθρωπο. Είδα λέοντα να εκφράζει ευγνωμοσύνη αγαλλιάζοντας τον ευεργέτη του, είδα γάτα να κοιμάται αγκαλιά με ποντικό και με σπουργίτι, είδα φιλία χελώνας και ιπποπόταμου ακόμα αιλουροειδές να προστατεύει και θηλάζει πιθηκάκι και ένα σωρό άλλα.
  Τα γράφω αυτά με αφορμή μια φιλία που διαπιστώνω να εξελίσσεται, η οποία με κάνει και αναρωτιέμαι. Τα κοράκια είναι μονογαμικά πτηνά, ζουν σε κοινότητες μια εφαρμόζουν νόμους, όταν κάποιου ψοφήσει το ταίρι, το εναπομένον δεν κυνηγά πλέον, και η κοινότητα φροντίζει να του παρέχει τροφή. Για αυτόν τον λόγο θα δούμε πάντα, τα κοράκια να πετούν και να δρουν ομαδικά σε ζυγό αριθμό.
  Όταν εγκαταστάθηκε ο Ρόκυ, στην αυλή του Πυθαγόρα, μικρό κουταβάκι, μόλις κατέβαιναν σπουργίτια στο φαγητό του, διαμαρτυρόταν και τα έδιωχνε. Όταν κατέβαινε ένα κοράκι, περιέργως μοναχικό, κρυβόταν στο σπιτάκι του, υπέθετα από φόβο. Όποτε αντιλαμβανόμουν τέτοια κατάσταση, πλησίαζα και το κοράκι έφευγε. Μια φορά που έμπλεξε το λουρί του κουταβιού, ήταν σε απόσταση 60 με 70 πόντους από το πιάτο με το φαγητό, και ο κόρακας έτρωγε ανετότατος, και ο Ρόκυ τον μύριζε σιωπηλά.
  Ο Ρόκυ μεγαλώνει, επήρε την θέση του, έξω από τον φράκτη με θέα την θάλασσα, και ευρύ πεδίο κυκλοφορίας. Χρησιμοποιεί πλέον τις εγκαταστάσεις που υπάρχουν γι’ αυτό τον λόγο. Στα πιάτα του εκτός από τις συνηθισμένες τροφές, ότι περισσεύει δηλαδή και καμιά κονσέρβα, άρχισε να τρώει και ξηρά τροφή, (γαριδάκια). Επειδή είναι φιλόξενος, και το φαγητό του περισσεύει, δεν διαμαρτύρεται καθόλου όταν άλλα ζώα περνούν και καταναλώνουν τα περισσεύματα. Όταν όμως του βάλω ξηρά τροφή, ανεξάρτητα από την ποσότητα, αφήνει μια μερίδα περίπου 7-8 κομμάτια, και την γαυγίζει με ένα ιδιαίτερο τρόπο. Με παραξένεψε επειδή ήταν επίμονο το γαύγισμα του, παρακολούθησα να δω τι κάνει. Κάποια φορά λοιπόν από τις πολλές, κατέβηκε ένας κόρακας, (περιέργως μοναχικός), και υπέθεσα πως είναι παλιός τους γνώριμος, γιατί του έκανε χαρές. Έκπληκτος είδα το θέαμα αυτό να επαναλαμβάνεται αρκετές φορές, και αναρωτήθηκα, μήπως βρισκόμαστε σε μια ανάπτυξη φιλίας από αυτές που το ανθρώπινο μυαλό δεν χωρά; Ο καιρός θα μας δείξει.
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Σάμος, 09.07.2010
• 22:57

  Τι χρειαζόμαστε τα πανεπιστήμια ?

   »  Η Σιωπηλή Άνοιξη της Εκπαίδευσης
  Γιατί χρειαζόμαστε μεταρρύθμιση ;
  
  Προφανώς, μεταρρύθμιση απαιτεί ένα σύστημα που θεωρούμε ότι πρέπει να επιβιώσει. Αλλιώς το αφήνουμε στη μοίρα του για να εξαφανιστεί, κατά κανόνα. Όταν λέμε ότι το πανεπιστήμιο χρειάζεται μεταρρύθμιση όλοι καταλαβαίνουμε ότι εννοούμε ότι κατά πρώτο το πανεπιστήμιο πρέπει να διατηρηθεί. Ποιο πανεπιστήμιο, όμως, «πρέπει να διατηρηθεί»; Είναι άραγε τόσο προφανές ότι με το όνομα και μόνο εννοούμε όλοι το ίδιο πράγμα ως διακριτή κατηγορία; Πόσα και πόσα πράγματα στην ζωή δεν διατήρησαν την ίδια ονομασία, αλλά στην πραγματικότητα άλλαξαν τόσο πολύ που κανονικά όφειλαν να αλλάξουν και όνομα; Η ιστορικότητα ενός όρου κρύβει συχνά μια ουσιαστική ετυμολογία που στο μεταξύ έχει οδηγήσει σε άλλο σημαινόμενο. Όσο μελετώ το ζήτημα, τόσο παγιώνεται μέσα μου μια υποψία, ότι εν τέλει πρέπει να κρατήσουμε τον όρο ‘πανεπιστήμιο’ για να σημάνουμε όχι όλα, αλλά ορισμένου είδους ιδρύματα ανώτατης εκπαίδευσης. Τα άλλα, που ή εξέλιξη των πραγμάτων δημιούργησε, ας τα ονομάσουμε όπως αλλιώς θέλουμε. Άλλωστε στην Ελλάδα έχουμε αυτή την ονοματολογική εμπειρία με την ιστορία των ΤΕΙ, που ήταν ΚΑΤΕ κλπ. Αρκεί, λοιπόν, να αποφασίσουμε ότι στην κατηγορία «ίδρυμα ανώτατης εκπαίδευσης» πρέπει να διατηρηθεί και το είδος «πανεπιστήμιο» με μια ευθεία αναφορά στην έννοια που ωρίμασε σε συγκεκριμένη ιστορική στιγμή και που η χρησιμότητά της εξακολουθεί να υπάρχει.  Χρειάζεται, όμως, να επανακαθορίσουμε και να επιβεβαιώσουμε αυτή την χρησιμότητα.
  Κάθε μέρα που περνάει και καθώς σωρεύεται διεθνώς η πληθωρικά παραγόμενη φιλολογία περί σύγχρονων πανεπιστημίων, τόσο περισσότερο φθίνει η εντύπωσή μου ότι μιλούμε όλοι για το ίδιο πράγμα. Δεν αναφέρομαι στις ποικιλίες του γένους «πανεπιστήμιο» που είναι φυσικό να αναπτύσσονται σε έναν πολυμερισμένο κόσμο όπως αυτός που ζούμε. Η απορία μου αφορά στο ίδιο το γένος. Η αμφισβήτηση της ταυτότητας του όρου γίνεται εξαιρετικά έντονη μόλις θέσω τον όρο στην ιστορική του εξέλιξη. Άραγε το ίδιο εννοούσαν οι πρόγονοί μας του 10^ου αιώνα με τον όρο Universitas (magistrorum et scholarium ) με εκείνο που εμείς ονοματίζουμε με τον αγγλικό όρο University; Είναι άραγε το τυπικό αμερικάνικο πανεπιστήμιο του 18 -19^ου αιώνα το ίδιο με τα πανεπιστήμια της Βρετανίας ή των χωρών της Ηπειρωτικής Ευρώπης; Κι αν διατηρείται ο όρος του γένους (πανεπιστήμια) σε τι αλλάζει το περιεχόμενό του από αιώνα σε αιώνα και από χώρα σε χώρα; Και, εν τέλει ποια η πραγματολογική σχέση των σημερινών πανεπιστημίων με τους «προγόνους» τους;
  Ακόμη πιο έντονη γίνεται η απορία μου: Υπήρξε μήπως κάποια ιστορική στιγμή όπου αποκρυσταλλώθηκε ως κυριολεξία ο όρος ‘πανεπιστήμιο’; Κι αν ναι, τότε υπάρχει λόγος να επιβιώσει αυτό το αποκρυστάλλωμα, ή μήπως έφτασε η ώρα να το θεωρήσουμε απλό αρχαιολογικό κατάλοιπο;
  Ως θεμελιώδη υπόθεση εργασίας για την διερεύνηση που επιχειρώ δέχομαι ότι υπήρξε πράγματι ένα τέτοιο ολοκληρωμένο αποκρυστάλλωμα και ότι αυτό το αποκρυστάλλωμα, το «πανεπιστήμιο par excellence” ας το ονομάσουμε,  εξακολουθεί να είναι χρήσιμο. Κατάλληλα εξελιγμένο μεν, αλλά με την ίδια κρυσταλλική δομή. Το «πανεπιστήμιο par excellence”, εν τούτοις, δεν ταυτίζεται κατ’ ανάγκη με το γένος «ίδρυμα ανώτατης εκπαίδευσης» που στις μέρες μας ίσως πρέπει να έχει και άλλα είδη.
  Γεννημένα ως μεταλλάξεις των θρησκευτικών σεμιναρίων του ύστερου Μεσαίωνα, τα πανεπιστήμια ανέλαβαν να συστηματοποιήσουν την φιλοσοφική έρευνα καθώς η φιλοσοφία εκβλάστωνε τις επιστήμες, και να καταρτίσουν τα στελέχη των νέων μορφών κρατικής εξουσίας που ορέγονταν τον ορθολογισμό ως εργαλείο τους. Έτσι τα πρώτα σεμινάρια που διαφοροποιήθηκαν σε πανεπιστήμια ανέλαβαν να καταρτίσουν τους θεολόγους, του γιατρούς και τους νομικούς της εποχής τους, επειδή στα τρία αυτά επαγγέλματα η κοινωνία είχε δείξει ότι μπορεί να εμπιστευθεί τα ηνία της δημόσιας διοίκησής της κατά τα κελεύσματα των ανερχόμενων αστικών τάξεων πριν καν αυτές διαμορφωθούν στο σύγχρονο κεφαλαιοκρατικό σύστημα. Στον πρωτογενή αυτό ρόλου τους τα πανεπιστήμια, ως θεσμοί πλέον, θεμελίωσαν τον προοδευτικό ρόλο τους. Με την είσοδο της Δύσης στη φάση της βιομηχανικής επανάστασης σημειώνεται η αναπόφευκτη – όπως αποδείχτηκε – διαφοροποίηση ανάμεσα στα πανεπιστήμια της Γηραιάς Ευρώπης και σε εκείνα τη Β. Αμερικής. Χονδρικά η διαφοροποίηση ακολούθησε τις διαφορετικές πορείες που η διαδικασία παγίωσης της νέας κρατικής εξουσίας ακολούθησε και αυτή ανάμεσα στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Στη γηραιά Ευρώπη το νεοσύστατο εθνικό κράτος είχε ανάγκη να υποτάξει την εκπαίδευση στις ανάγκες εξοπλισμού της κεντρικής εξουσίας με τα στελέχη που χρειάζονταν για να εμπεδώσει την παρουσία και λειτουργία του. Έτσι, στις περισσότερες των περιπτώσεων τα μεσαιωνικά και αναγεννησιακά σεμινάρια-πανεπιστήμια μεταβλήθηκαν σε κρατικά πανεπιστήμια που λογοδοτούσαν χαλαρά μεν, αλλά ουσιαστικά στην κεντρική κυβέρνηση (κυρίως δια μέσου της οικονομικής τους εξάρτησής τους από τον κρατικό προϋπολογισμό). Αντίθετα, στην Αμερική ανέκυψε μια πανσπερμία πανεπιστημιακών ιδρυμάτων και κολλεγίων που ναι μεν από άποψη εκπαιδευτικής δομής και λειτουργίας προσπαθούσαν να μιμηθούν τα διάσημα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια, αλλά υπηρετούσαν μια μεγάλη ποικιλία «αποστολών». Οι αποστολές (missions) εποίκιλαν από αμιγώς θρησκευτικούς στόχους, μέχρι σκοπούς που συνδέονταν με τοπικά συμφέροντα ή με φιλοδοξίες οικογενειών με μεγάλη οικονομική επιφάνεια. Η ποικιλία αυτή λογικά αντισταθμίζεται με τον έντονο κοινοτικό χαρακτήρα μέσα από τον οποίο πέρασε (όπως εύστοχα είχε ήδη επισημάνει ο Tocqueville από τότε) η εξουσία καθώς όδευε προς την δημιουργία του ομοσπονδιακού κράτους.  Στο τέλος, βέβαια, υπήρξε σύγκλιση των δύο διαδρομών, καθώς η ομοσπονδιακή κυβέρνηση, αναγνωρίζοντας στον εαυτό της την ταυτότητα κεντρικής εξουσίας, ίδρυσε τα γνωστά land grant universities ως κατεξοχήν κρατικά πανεπιστήμια προικισμένα με δημόσια περιουσία για την εξασφάλιση της χρηματοδότησής τους. Με τον τρόπο αυτό εγκαινιάστηκε και στις Ηνωμένες Πολιτείες η στρατηγική της «κρατικοποίησης» της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης που είχε ήδη παγιωθεί στην ηπειρωτική Ευρώπη τουλάχιστο ένα αιώνα πριν. Αξιοσημείωτο εν τούτοις είναι το γεγονός, ότι το αμερικανικό Ομοσπονδιακό Σύνταγμα δεν έχει διατάξεις που να θεσμοθετούν την καθολικής εκπαίδευση (πολλές Πολιτείες την εφαρμόζουν εν τούτοις) ενώ ταυτόχρονα, μέχρι και τις μέρες μας τα πλήρη πανεπιστήμια, κρατικά και μη, διατηρούν κατά βάση τον ανθρωπιστικό προσανατολισμό των σπουδών και με μάχες οπισθοφυλακής παραδίδουν κομμάτια των ανθρωπιστικών σπουδών υπέρ των «παραγωγικών» σπουδών, δηλαδή εκείνων που αποβλέπουν στην κατάρτιση στελεχών που θα είναι σε θέση να στηρίξουν την οικονομική ανάπτυξη. Αντίθετα, στην Ευρώπη, συμπεριλαμβανόμενης και της Βρετανίας, με όχημα την θεωρία της «κοινωνίας της γνώσης» ως συστήματος προώθησης της οικονομικής ανάπτυξης, ο ανθρωπιστικός χαρακτήρας των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων υποχωρεί περίπου άτακτα.
  Για να επιστρέψουμε, εν πάσει περιπτώσει, στη διαμορφωτική περίοδο του σύγχρονου Δυτικού πανεπιστημίου, σημειώνουμε ότι το τελικό αποτέλεσμα, σε τελευταία ανάλυση, ήταν η δημιουργία του Δυτικού μοντέλου πανεπιστημίου που πήρε την σύγχρονη ολοκληρωμένη μορφή του ένθεν και εκείθεν του Ατλαντικού στις αρχές του 19^ου Αιώνα. Ο επικρατέστερος ιδεότυπός του ήταν το Χουμπολτιανό μοντέλο προς το οποίο έτειναν τόσο τα Ευρωπαϊκά όσο και τα Αμερικανικά ιδρύματα, επειδή σε αυτό ολοκληρώθηκε η ιδεολογική αποστολή της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Μια εκπαίδευσης που σκοπό της είχε την παραγωγή και αναπαραγωγή της αστικής ελίτ μέσα από διαδικασίες αυτονομίας που υπαγορεύονταν από την αναγνώριση του ειδικού ρόλου της επιστήμης από το σύστημα του διαφωτισμού. Αυτόν τον ιδεότυπο δέχομαι εδώ ως «πανεπιστήμιο par excellence», με τα καλά και τα κακά του, και απέναντι σε αυτό χτίζω την κριτική μου τοποθέτηση σε αναφορά στο σημερινό πανεπιστημιακό ζήτημα.
  Σήμερα ζούμε την περίοδο της σύγκλισης των δύο υποδειγμάτων, δηλαδή του ευρωπαϊκού παραδείγματος προς το Βορειοαμερικανικό και τανάπαλι. Είναι μια διαδικασία που αντικατοπτρίζει, νομίζω, πλήρως την σύγκλιση του ευρωπαϊκού καπιταλισμού προς τον αμερικάνικο που βάζει τη σφραγίδα του πλέον στο παγκόσμιο σύστημα.
  Η νεότερη εξέλιξη είναι, ότι ενώ το «πανεπιστήμιο par excellence” διαμορφώθηκε όταν η αστική κοινωνία αισθάνθηκε την ανάγκη συνεκτικής ιδεολογίας, σήμερα, η μετανεωτερικότητα φαίνεται ότι έχει τις δικές της ξεχωριστές ιδεολογικές ανάγκες και ως εκ τούτου τείνει να απορρίψει το κλασσικό αυτό πανεπιστημιακό υπόδειγμα. Το σημερινό Δυτικό πανεπιστήμιο στρατεύεται συνεχώς και περισσότερο στον μοναδικό σκοπό της εκπαίδευσης για την κάλυψη αναγκών της οικονομικής επέκτασης και ανάπτυξης. Εγκαταλείπει τον πολλαπλό ιδεολογικό ρόλο του και μετατρέπεται σε εργαλείο μια και μοναδικής ιδεολογίας: Της ιδεολογίας της Αγοράς. Η ιδεολογία της αγοράς, όπως την κατανοώ, με κανέναν τρόπο δεν ταυτίζεται με τον γενικό ιδεότυπο του  καπιταλισμού. Αποτελεί, απλώς, μια μονοδιάστατη εκδοχή του, που ήδη αντιμετωπίζει εσωτερικές αντιδράσεις, κυρίως από τους χώρους της σοσιαλδημοκρατίας και του δημοκρατικού σοσιαλισμού.
  Υποπτεύομαι μολαταύτα, ότι παρά το ενδεχόμενο η Αγορά να μη έχει ανάγκη το Ανθρωπιστικό Πανεπιστήμιο, η Δημοκρατία εν τούτοις το έχει και το παραέχει ανάγκη.  Η δημοκρατία ως συστατικό του σύγχρονου καπιταλισμού, εξακολουθεί στον πυρήνα της να έχει ανάγκη και της ‘αρχαίας’ ιδεολογίας της για την στήριξη και διαιώνιση της ταυτότητάς της. Και αυτή η διαιώνιση δεν μπορεί παρά να γίνει – μεταξύ άλλων – και μέσα από την εκπαίδευση, ιδίως δε την τριτοβάθμια.
  Τι μας φταίει, λοιπόν,  στο σημερινό πανεπιστήμιο;
  Θα σκεφτούμε λίγο παραπάνω σε επόμενη εγγραφή
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Σάμος, 08.07.2010
• 16:03

  Ασφαλιστικό Νομοσχέδιο – Μια πρώτη εκτίμηση

   »  Ιστολόγιο Μιχάλη Καραδημητρίου
  * Προοδευτική Κίνηση Νέων Αριστερών
  Ηράκλειο, Ιούλιος 2010
  Μιλώντας για το Κοινωνικό κράτος, μιλάμε για κοινωνική ασφάλιση και εργασιακά δικαιώματα. Μιλάμε για το δικαίωμα κάθε πολίτη σε ένα ποιοτικό και βιώσιμο σύστημα ασφάλισης και περίθαλψης. Μιλάμε για το δικαίωμα κάθε πολίτη της χώρας μας σε αξιοπρεπείς συντάξεις και αξιοπρεπή διαβίωση στα γηρατειά. Η συνοχή, η αλληλεγγύη και τελικά η ποιότητα μιας κοινωνίας, κρίνεται από την ασφάλεια που παρέχει η Πολιτεία στους εργαζόμενους και στις οικογένειές τους.
  Η ουσιαστική θεμελίωση του Κοινωνικού Κράτους υπήρξε ένα από τα βασικά οράματα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και κατάκτηση του κυρίαρχου λαού στην δεκαετία του 80 με το Εθνικό Σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης και το Εθνικό Σύστημα Υγείας.
  Σήμερα 30 χρόνια μετά, το όραμα του Κινήματος μας είναι θεμελιωμένο δικαίωμα για κάθε πολίτη. Η αγροτική σύνταξη, τα επικουρικά ταμεία, οι αναπηρικές συντάξεις, οι συνθήκες εργάσιμου βίου είναι ένα μόνο δείγμα των πολιτικών του Κινήματος μας.
  Παρόλα αυτά είναι σαφές για κάθε πολίτη της χώρας ότι η χρονική στιγμή επιτάσσει άμεσες παρεμβάσεις για την επαναθεμελίωση του συστήματος Κοινωνικής ασφάλισης. Η Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση, η ανάπτυξη των νέων Τεχνολογιών , οι αλλαγές στην δομή του ίδιου του κράτους, το αναπτυξιακό έλλειμμα της χώρας είναι οι κυρίαρχοι λόγοι για ένα νέο ασφαλιστικό σύστημα τόσο βιώσιμο, όσο και κοινωνικά δίκαιο.
  Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεσμεύτηκε τόσο ως αντιπολίτευση, όσο και ως Κυβέρνηση για την εκ βάθρον ανατροπή των αδικιών και των γραφειοκρατικών στρεβλώσεων με ένα νέο ασφαλιστικό νόμο. Δεσμεύτηκε για ενοποίηση ταμείων και ταυτόχρονη οικονομική ενίσχυση των ταμείων από τον κρατικό προϋπολογισμό.
  
  
  Σήμερα έχοντας διανύσει το 1/6 της κυβερνητικής θητείας έχουμε μπροστά μας τον νόμο της Κυβέρνησης ΠΑ.ΣΟ.Κ. για το νέο Ασφαλιστικό. Ύστερα από διάλογο με τους Κοινωνικούς φορείς, οι οποίοι στην πορεία αποχώρησαν στην πλειοψηφία τους, ύστερα από πιέσεις της Κοινωνίας και των εργαζομένων, ύστερα από Κυβερνητικές παλινωδίες, στις επόμενες ημέρες οδηγείται σε ψήφιση.
  Σε ένα τόσο μεγάλο και ριζικό βήμα όφειλε μια Προοδευτική Κυβέρνηση να κάνει την διαφορά από μια συντηρητική κυβέρνηση. Όφειλε να οδηγηθεί σε ένα σχέδιο νόμου που θα άρει τις κοινωνικές ανισότητες και θα δημιουργεί την ελπίδα για κάθε εργαζόμενο και εργαζόμενη, για κάθε νέο και νέα. Όφειλε να εφαρμόσει καθολικά το προγραμματικό πλαίσιο του Κινήματος μας, ανεξάρτητα από τις επιταγές της Τρόικας και των νεοφιλελεύθερων μονόδρομων. Όφειλε να συγκρουστεί με το “σύστημα” αγορών και τραπεζών και όχι με τον Λαό. 'Όφειλε να τολμήσει.
  Δεν χωρά καμία αμφιβολία ότι το παρόν ασφαλιστικό σύστημα είναι τόσο κοινωνικά αναποτελεσματικό, όσο και οικονομικά μη βιώσιμο. Δεν χωρά αμφιβολία ότι η βασική ανάγκη για μια υγιή οικονομία είναι η παραγωγή και η ανάπτυξη και όχι ο δανεισμός για αποπληρωμή συντάξεων, με ταυτόχρονη αναγκαστική υποχρηματοδότηση της Παιδείας και της Υγείας.
  Η ενοποίηση 153 φορέων Κοινωνικής Ασφάλισης σε 13 είναι το πρώτο και ουσιαστικό βήμα στην κατεύθυνση της εξυγίανσης του μέχρι σήμερα πολυδαίδαλου συστήματος. Βέβαια εκτίμηση μας είναι ότι οι προτεινόμενοι φορείς θα μπορούσαν να είναι και 3 (κύριας ασφάλισης, επικουρικής ασφάλισης, ταμείο πρόνοιας) ώστε να εξοικονομηθούν περισσότεροι πόροι. Το ενιαίο διοικητικό μοντέλο για τους φορείς των ασφαλιστικών ταμείων και οι εποπτικοί μηχανισμοί είναι επίσης σοβαρό βήμα για την διαφανή και χρηστή διαχείριση της περιουσίας των Ταμείων.
  Η καθιέρωση της Βασικής σύνταξης για όλους τους πολίτες είναι επίσης στην σωστή κατεύθυνση, καθώς είναι δείγμα κοινωνικής δικαιοσύνης η εξασφάλιση ενός ελάχιστου ποσού σύνταξης για όλους. Βέβαια αξίζει αν αναφερθεί ότι το προτεινόμενο ποσό των 360 ευρώ δεν ανταποκρίνεται στις πραγματικές ανάγκες με βάση το κόστος ζωής. Αξίζει να σημειωθεί ότι η προεκλογική δέσμευση του Κινήματος ήταν στα 550 για τον μεμονωμένο και στα 950 για το ζευγάρι. Τονίζουμε ότι σε καμία περίπτωση δεν πρέπει η πολιτεία να αφήσει τους ασφαλισμένους στο επίπεδο της βασικής σύνταξης.
  Η προτεινόμενη ρύθμιση για την επέκταση της άδειας μητρότητας κατά 6 μήνες είναι επίσης ουσιαστική παρέμβαση για την προστασία της μητρότητας και του οικογενειακού βίου.
  Η αύξηση των ορίων ηλικίας, η εξίσωση των ορίων ηλικίας για τους άνδρες και τις γυναίκες είναι απαράδεκτες πολιτικές επιλογές για την Κυβέρνηση, καθώς δημιουργούν συνθήκες αρνητικές για τους πολίτες. Με δεδομένη την γενικότερη ανομοιογένεια των εργασιακών συνθηκών και των συνθηκών διαβίωσης δεν είναι δυνατό να υπάρξει ομογενοποίηση των ορίων συνταξιοδότησης στα 65 έτη. Παράλληλα το επιχείρημα για την ομογενοποίηση με τους πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι άτοπο αν αναλογισθεί κανείς την μη ομογενοποίηση των μισθών και γενικότερα των συνθηκών διαβίωσης στην υπόλοιπη Ευρώπη.
  Η αύξηση των ορίων ηλικίας στις ειδικές κατηγορίες συνταξιοδότησης απαιτεί επίσης ειδική μελέτη, πάλι για λόγους ανομοιογένειας της κάθε ειδικής κατηγορίας ( π.χ. Αναπηρίες).
  Σε σχέση με την αυτόματη αναπροσαρμογή του ορίου ηλικίας με βάση το προσδόκιμο ζωής από το 2020 το θεωρούμε εντελώς άτοπο και σαν σκέψη. Οι εργαζόμενοι δεν είναι αριθμοί και δεν πρέπει να λογίζονται σαν δαπάνη για το κράτος.
  Η θέσπιση κινήτρων για παραμονή στην εργασία θεωρούμε ότι είναι επί της αρχής απαράδεκτο μέτρο με την ταυτόχρονη θεσμοθέτηση του 65 έτους για την συνταξιοδότηση. Εκτίμηση μας είναι ότι σε μια μεγάλη μερίδα επαγγελμάτων η αποδοτικότητα σχετίζεται με την ηλικία του εργαζομένου. Επιπλέον τα κίνητρα αυτά δημιουργούν συνθήκες ομηρείας για τους εργαζομένους.
  Θεωρούμε σημαντικό να επισημάνουμε και εμείς την ανάγκη για την θεσμοθέτηση της υποχρέωσης του κράτους για την καταβολή των επικουρικών συντάξεων στους δικαιούχους που τις έχουν πραγματικά ανάγκη. Σε σχέση με την περικοπή της 13ης και 14ης σύνταξης και η θέσπισης του επιδόματος των 800 ευρώ, εκτίμηση μας είναι ότι ειδικά για τους χαμηλοσυνταξιούχους είναι μια αρνητική ρύθμιση που δημιουργεί απαγορευτικές συνθήκες διαβίωσης λόγω και της αύξησης τιμών σε είδη πρώτης ανάγκης.
  Κλείνοντας σε σχέση με τις αρχικά προτεινόμενες ρυθμίσεις για τα εργασιακά ζητήματα, θεωρούμε ότι ορθώς έπραξε η κυβέρνηση και τα απέσυρε για να τα θέσει σε ουσιαστικό διάλογο με τους εργαζομένους. Στόχος κάθε ρύθμισης θα πρέπει να είναι η ουσιαστική θωράκιση των εργαζομένων από αυθαιρεσίες της εργοδοσίας.
  Παράλληλα οφείλει η πολιτεία με δέσμη πολιτικών να ενισχύσει τους νέους εργαζομένους με την περαιτέρω κάλυψη και επιδότηση των ασφαλιστικών εισφορών τους. Αναμένουμε τις αναθεωρημένες προτάσεις της Κυβέρνησης για τα εργασιακά ζητήματα.
  Το Ασφαλιστικό είναι θεμέλιο του Κοινωνικού Κράτους, είναι η ικανή και αναγκαία συνθήκη για την συγκρότηση ενός κράτους δικαίου που θα βάζει στο επίκεντρο της πολιτικής τον Πολίτη και τις ανάγκες του.
  Εκτίμηση μας είναι ότι η Κυβέρνηση συνεχίζει την λάθος ρότα στο ταξίδι της διακυβέρνησης της χώρας. Με πυξίδα τα δημοσιονομικά μεγέθη και τους αριθμούς θα οδηγηθεί με βεβαιότητα σε ρήξη με την Κοινωνία και τις δυνάμεις του εργαζόμενου λαού.
  Καλούμε την Κυβέρνηση να αναπροσαρμόσει τις προτάσεις της για το Ασφαλιστικό και τις εργασιακές σχέσεις, αναλογιζόμενη της ανάγκες του κυρίαρχου λαού και τις δυνατότητες του. Παράλληλα οφείλει να επιταχύνει της διαδικασίες για την ενίσχυση της πραγματικής οικονομίας και της ανάπτυξης αλλά και για την προστασία των μη προνομιούχων στρωμάτων της κοινωνίας από την Κρίση. Τα οικονομικά μέτρα ήταν το πρώτο πλήγμα, οι θεσμικές αλλαγές θα είναι το τελειωτικό.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 15:10

  ΜΠΙΚΑΚΗΣ. ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΑΕΤΟΥ

   »  ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 12:48

  Ο δυνατός

   »  ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
  Μια φιλία από εκείνες που δημιουργεί η κοινή υπηρεσία στον στρατό, έδεσε τα δύο παλικαράκια, που εκλήθησαν μαζί να κάνουν θητεία. Ελάχιστα κοινά χαρακτηριστικά διέθεταν, παρά ταύτα υπηρέτησαν μαζί από το κέντρο νεοσυλλέκτων μέχρι την απόλυση τους, τριάντα μήνες εκ των οποίων τους εννέα μοιραζόντουσαν το ίδιο αντίσκηνο, ήταν η εποχή της επιστράτευσης.
  Ο Θανάσης, νησιώτης, ζωηρός έξυπνος και εφευρετικός, παίνευε συνέχεια το νησί του στον Μιχάλη, ο οποίος ήταν Αθηναίος, από την Καισαριανή και αριστερών κοινωνικών φρονημάτων, όπως τους χαρακτήρισαν τους κουμουνιστές τότε, με προϊστορία σε κρατητήρια και φυλακές, αλλά και αμετανόητος.
  Ατέλειωτες οι συζητήσεις που κάνανε, αφορούσαν την ύπαρξη ή μη του Θεού, και ο Θανάσης καμάρωνε που στο νησί του υπήρχαν 36 μοναστήρια και 700 εκκλησίες, για να τσιγκλάει τον Μιχάλη που δεν ήθελε να ακούει τέτοιες κουβέντες.
  Ήρθε η απόλυση και χωριστήκαν, αλλάξανε διευθύνσεις, για να ανταμώσουν όποτε μπορέσουν, αλλά πριν περάσει ένας χρόνος ξεχαστήκαν.
  Ο Θανάσης ήταν μοναχοπαίδι, ήρθε αμέσως στο νησί του, βρήκε την κοπελιά του, την Ερατώ, την ζήτησε από τον πατέρα της, που είχε άλλες πέντε θυγατέρες, και με την ευχή του παντρευτήκανε πριν κλείσει ο χρόνος. Όταν η Ερατώ προσελήφθη από την Εθνική, μετακόμισαν στην Αθήνα, και εκεί κατέθεσε χαρτιά να προσληφτεί και αυτός. Δυναμικός ο Θανάσης δεν καθόταν λεπτό, το κυνήγι του μεροκάματου, δεν τον τρόμαζε. Έτσι ανακάλυψε στα επαγγέλματα που άλλαζε πως είχε ταλέντο στα σουβλάκια, ψήσιμο και σερβίρισμα, και με το χαμόγελο που ποτέ δεν έλειπε από τα χείλη του, έγινε απαραίτητος στ’ αφεντικό του.
  Όταν ήρθε ο διορισμός στην τράπεζα, δεν σκέφτηκε στιγμή να σταματήσει τα σουβλάκια. Ο μισθός της τράπεζας ήταν 3500 δραχμές, και το μεροκάματο στα σουβλάκια 600, τεράστια η διαφορά, αλλά διορατικός έβλεπε πως τα σουβλάκια δεν θα ήταν για πάντα. Με οικονομία ζούσε το ζευγάρι που στο μεταξύ είχε αποκτήσει τρία αγόρια, στέλνοντας χρήματα και αγοράζοντας κτήματα στο νησί. Το όνειρο κα των δύο ήταν να γυρίσουν πίσω, η Αθήνα δεν τους άρεσε. Μαθημένοι να βλέπουν από όποιο σημείο του νησιού θάλασσα, πνιγόντουσαν στην πολύβουη πολιτεία.
  Τα σουβλάκια με την πάροδο του χρόνου παραχωρούσαν την θέση του στα Τοστ, και τα Χάμπουργκερ, οι πιτσαρίες πλήθαιναν, και ο Θανάσης σκέφτηκε πως ήταν ώρα να γυρίσουν στο νησί. Αποδοτικοί και οι δύο ως υπάλληλοι, δεν βρήκαν δυσκολίες και αντιρρήσεις από τους αρμοδίους της τράπεζας όταν ζήτησαν να μετατεθούν στο νησί τους, όπου η Εθνική είχε τρία υποκαταστήματα. Και μετατέθηκαν.
  Ο ρυθμός της ζωής τους, δεν άλλαξε καθόλου. Τώρα ήταν τα κτήματα που τους απορροφούσαν το όποιο ελεύθερο χρόνο διέθεταν. Πουλάγανε κρασί, και λάδι και αποταμίευαν χρήματα, φτιάξανε σπίτι και εξοχικό, τα αγόρια τους ευτυχισμένα και χαρούμενα μεγάλωναν συναγωνίζονταν τους γονείς τους στην εργατικότητα. Ήταν μια υγιής οικογένεια, από αυτές που σπάνια υπάρχουν στην εποχή μας, φρόντιζαν τους παππούδες που ανήμποροι για εργασία και η σύνταξη τους λιγοστή, και είχαν παντού τις καλλίτερες κριτικές.
  Στην τράπεζα ο Θανάσης εργαζότανε στο ταμείο, ενώ η Ερατώ ασχολιόταν με την διεκπεραίωση των δανείων.
  Κάποιο πρωί από τα πολλά στο ταμείο του Θανάση, στάθηκε για συναλλαγή, ένας καλόγερος. Είδε το επώνυμο στο χαρτί ο Θανάσης, αλλά το όνομα Ιλαρίων τον μπέρδεψε. Σήκωσε το κεφάλι του να δει καλλίτερα, και ο καλόγερος του είπε, «ναι Θανάση εγώ είμαι, όσο και αν σου φαίνεται περίεργο»,
  -Μιχάλη που βρίσκεσαι;
  -Όπως βλέπεις στο νησί σου, εξυπηρέτησε με όμως διότι οι άνθρωποι στην ουρά περιμένουν,
  -ναι στο νησί μα πού;
  -σε κάποιο από τα πολλά μοναστήρια, αν ψάξεις θα με βρεις.
  Τον εξυπηρέτησε, και ο Ιλαρίων έφυγε χωρίς να χρονοτριβεί. Διέθετε ένα παλιό αυτοκίνητο μπήκε μέσα και γύρισε στο ησυχαστήριο του. Ένα μικρό παλιό μοναστήρι στην δυτική μεριά του νησιού, αρκετά απομονωμένο, σε ένα βράχο χτισμένο, από κάτω φαινότανε η θάλασσα να χτυπά τα βράχια αδιάκοπα, και να παίζει εκείνη την μονότονη μουσική, που μόνο οι μοναχικοί άνθρωποι καταλαβαίνουν τις νότες της. Ο δρόμος βατός μεν, αλλά και σε πολλά σημεία επικίνδυνος, τόσο, όσο, για να γκρεμοτσακιστεί στα βράχια ο απρόσεκτος οδηγός.
  Σε αυτό το μοναστήρι είχε αράξει ο Μιχάλης, ο μετονομασθείς Ιλαρίων, αφού γρήγορα σιχάθηκε τα κομματικά και άλλα πολιτικά παιχνίδια, που τον θέλανε πάντα υποχείριο κάποιων αφεντικών, οι οποίοι απλά κάθε φορά αλλάζανε όνομα.
  Μετά από ένα ταξίδι αναζήτησης στο Άγιο Όρος, ήρθε συστημένος σε αυτόν τον τόπο να ασκητέψει και να βοηθήσει τον γέροντα που ζούσε μονάχος εκεί. Με την προτροπή του γέροντα του, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος, και διακονούσε το μοναστήρι αυτό. Φρόντιζε τους κήπους και τα περβόλια, μαγείρευε έκτιζε άσπριζε και γενικά έκανε όλες τις δουλειές που απαιτούνται για να συντηρείται το ησυχαστήριο αυτό. Οι προσκυνητές ελάχιστοι, και όσοι ερχόντουσαν, πάντα ήταν προβληματισμένοι και αναζητούσαν λύση και καταφύγιο στην Εκκλησία.
  Μια Δευτέρα απόγευμα, μετά τον εσπερινό, και ενώ κουβέντιαζε ο Ιλαρίων με τον Γέροντα, ακούστηκε στον δρόμο να ανεβαίνει αυτοκίνητο. Σηκώθηκε για την υποδοχή ο Ιλαρίων, αλλά ο Γέροντας του είπε να κάτσει κάτω.
  -αυτός που ήρθε διψάει, και πάει στην πηγή, δεν αλλάζει η πηγή ροή να βρει τον διψασμένο.
  Το αυτοκίνητο σταμάτησε έξω από την πύλη, κατέβηκαν ο Θανάσης με την Ερατώ, και προχώρησαν μέσα. Κοιτώντας ερευνητικά, έψαχναν να βρουν τον ναό ή ανθρώπους. Και όταν εντόπισαν τους δυο Μοναχούς, ετάχυναν το βήμα τους προς τα εκεί.
  -καλησπέρα σας
  -καλώς ορίσατε, μίλησε σιγανά ο Γέροντας, -ο Θεός Μαζί σας.
  -καλώς κακώς σας βρήκαμε, είπε ο Θανάσης, και στρεφόμενος στον Ιλαρίωνα συνέχισε –Μιχάλη να σου γνωρίσω την γυναίκα μου, την Ερατώ.
  -άκου Παλικάρι μου, είναι αγένεια να βρίσκεσαι εδώ και να απευθύνεις τον λόγο στον Ιλαρίωνα, όταν παραβρίσκομαι εγώ. Συστήθηκες; Ποιος είσαι; Τι θέλεις; Που νομίζεις ότι βρίσκεσαι; Είσαι πολύ υψηλόφρων και το τέλος σου δεν θα είναι καλό!
  Άναυδος έμεινε ο Μιχάλης, είχε ψάξει πολύ, είχε ρωτήσει πολλούς για να μάθει που κρύβεται ο παλιός του φίλος, και ήρθε εδώ με λαχτάρα να τον δει, να το σφίξει στην αγκαλιά του, να τον ρωτήσει πως κατέληξε στη καλογερική, αυτός ο κουμουνιστής. Η υποδοχή τον απογοήτευσε, του έκοψε τα πόδια, κοίταξε την γυναίκα του, και εκείνη ψιθύρισε, «πάμε να φύγουμε». Αλλά αυτός ήταν από εκείνους που δεν το βάζουν κάτω.
  -άκου Παπά, εγώ είμαι στην τράπεζα και ήρθα να σου προσφέρω τον τρόπο να φτιάξεις το ρημάδι που μένετε, χάρη στον φίλο μου τον Μιχάλη, θα σας εντάξω σε πρόγραμμα και θα τα φροντίσω όλα, και τότε θα καταλάβεις ποιος είμαι.
  -ο Μιχάλης που ξέρεις πέθανε εδώ και πολλά χρόνια, τώρα είναι ο πατήρ Ιλαρίων, και μόνο έτσι σου επιτρέπεται να μιλάς σε αυτόν, σήκω και φύγε και όταν συνετισθείς και ταπεινώσεις λίγο το φρόνημα σου, πριν στο ταπεινώσει ο Θεός έλα πάλι, και αν ζω θα τα ξαναπούμε. Η τράπεζα σου δεν μας ενδιαφέρει καθόλου, επειδή έχουμε την Δική μας Τράπεζα που είναι Αγία, άντε στην ευχή του Θεού.
  Αφού τον τράβαγε η Ερατώ από το χέρι, έκανε προς τα πίσω ο Θανάσης, που ένιωθε εξαιρετικά προσβεβλημένος. Μπήκε στο αμάξι μουρμουρίζοντας
  -ποιός θαρρεί πως είναι; Δεν βλέπει τα τρύπια του παπούτσια; Δεν βλέπει τα ερείπια γύρω του; Εγώ να βοηθήσω θέλω!
  Δεν ξανανέβηκε στο ησυχαστήριο ο Θανάση από τότε, και ο Ιλαρίων προτιμούσε άλλο υποκατάστημα για να μην ανταμώσουν. Ο Γέροντας κοιμήθηκε και έμεινε το μοναστηράκι στα χέρια του Ιλαρίωνα. Εν τω μεταξύ ο Θανάσης πρόκοβε συνέχεια, πάντα νόμιμα, πάντα με το χαμόγελο στα χείλη. Έφτασε ο καιρός που μπορούσε να συνταξιοδοτηθεί πρόωρα, με την προϋπόθεση πως ένα μέλος της οικογενείας θα προσλαμβανότανε στην θέση του. Αυτό ήταν πάγια τακτική σε όλες σχεδόν τις τράπεζες.
  Αφού το σκέφτηκαν καλά με την Ερατώ, αποφασίσανε να πάρουν αυτήν την πρόωρη σύνταξη που δεν είναι ευκαταφρόνητη, να ζήσουν την ζωή τους που στα νιάτα τους οι πολλές ασχολίες και η φροντίδα να δημιουργήσουν περιουσία δεν χαρήκαν. Να παίξουν με τα εγγόνια τους, να ταξιδέψουν σε μέρη άγνωστα, να φάνε να πιούν και χορέψουν.
  Δεν αργούν οι διαδικασίες στις τράπεζες, έτσι γρήγορα βρεθήκαν να είναι συνταξιούχοι, αν και σχετικά νέοι, μόλις περνούσαν τα πενήντα. Και ο Θανάση ο δυνατός, έβλεπε τον κόσμο και την ζωή να του γελά πλουσιοπάροχα. Είχε δύο παιδιά παντρεμένα, πέντε εγγόνια, αλλά και την φροντίδα των γονέων του και των πεθερικών του, που με πολύ στοργή και αγάπη φρόντιζε, όλοι ή σχεδόν όλοι, φίλοι και γνωστοί στον Θανάση προσέτρεχαν.
  Η πρώτη αναποδιά ήρθε όταν ανακοινώθηκε από την τράπεζα πως το προνόμιο της αντικατάστασης από την ίδια οικογένεια του προσωπικού καταργείται. Ενώ λογάριαζε πως θα βολευότανε το τρίτο του αγόρι, δεν έγινε.
  Δυνατός ο Θανάσης, είχε την λύση
  -δεν πειράζει θα πάρεις τα κτήματα να γίνει παραγωγός κηπευτικών.
  Και ξέχασε την σύνταξη για λίγο να οργανώσει μαζί με τον μικρό τις καλλιέργειες. Άρχισε η ετοιμασία του χωραφιού, σκάφτηκε, οργώθηκε αρδεύτηκε και σπάρθηκε καλαμπόκι. Όταν τα πρώτα φυντάνια φύτρωσαν, ήρθε η δεύτερη αναποδιά. Ένα πρωινό οι μπουλντόζες και τα σκαφτικά της νομαρχίας συνεχίζοντας την διάνοιξη του επαρχιακού δρόμου, περνούσαν μέσα από τα χωράφια του. Δυνατός ο Θανάσης, διαμαρτυρήθηκε έτρεξε φώναξε, αλλά η υπόθεση είχε τελειώσει.
  Είχαν γίνει ενστάσεις είχαν εκδικαστεί, είχαν τελεσιδικίσει και είχαν καταβληθεί οι αποζημιώσεις από τις απαλλοτριώσεις. Αυτός παρότι είχε πάρει χαμπάρι τι γίνεται, αμελούσε σκόπιμα για να μη νομιμοποιήσει την υπόθεση, η νομαρχία όμως κατάθεσε στο παρακαταθηκών και δανείων την αποζημίωση. Αυτήν φορά κλονίστηκε λίγο ο δυνατός Θανάσης.
  Στεναχωρήθηκε αλλά τι μπορούσε να κάνει, δεν ήθελε να δείξει πως δεν μπορεί να νικήσει την κάθε δυσκολία. Έπρεπε να διατηρήσει την φήμη του ως δυνατού. Αλλά όλα τα πράγματα και οι καταστάσεις έχουν σκαμπανεβάσματα. Ο Θανάσης μέχρι τώρα μόνο νικούσε, και νόμιζε και διαλαλούσε πως είναι γεννημένος για νικητής. Ο μόνος άνθρωπος που καταλάβαινε το δράμα του, ήταν η Ερατώ.
  -Θανάση έλεγε, να φέρουμε ένα Παπά να μας κάνει αγιασμό,
  -παράταμε με τους παπάδες σου, θυμάσαι τον γέρο πως μας μίλησε.
  Σχεδιάζανε ένα ταξίδι το ζευγάρι, να πάνε σε εξωτικό τόπο να ξεχαστούν για λίγο, όταν μια αδιαθεσία της Ερατώς, του οδήγησε στο νοσοκομείο, και η διάγνωση τρομαχτική «λευχαιμία». Ήρθανε τα πάνω κάτω.
  Συναγερμός σε όλη την οικογένεια, και ο Θανάσης δυνατός και μπροστάρης και αυτήν την φορά, αλλά η καρδιά του το ήξερε. Και αρχίσανε τα ταξίδια, στην Αθήνα και τα ραντεβού με τους γιατρούς, οι χημειοθεραπείες υποχρεωτικές. Η αγωνία μεγάλη. Η μεταστροφή στην εκκλησία και 180 μοιρών. Οι προσευχές και οι παρακλήσεις συνεχείς.
  Κάποια από τις φορές που γυρίζανε στο νησί, μέχρι την επόμενη αναχώρηση για να συνεχίσει η θεραπεία, ο Θανάσης, πήρε το αυτοκίνητο και ανέβηκε στο ησυχαστήριο του Ιλαρίωνα. Εκείνος όταν άκουσε το ήχο του αμαξιού σταμάτησε το σκάψιμο, και βγήκε να υποδεχθεί το επισκέπτη του.
  -καλώς τον ε καλώς τον!
  -καλημέρα Μιχάλη, συγνώμη παπά αλλά Μιχάλη σε ξέρω
  -όπως και να με ξέρεις, λίγη σημασία έχει, αυτό που με ενδιαφέρει είναι ο λόγος που βρίσκεσαι εδώ
  -ξέρεις η Ερατώ. . .
  -ξέρω, ξέρω αλλά άργησες να έρθεις, πάμε μέσα
  Πέρασαν στο Ναό και ο Ιλαρίων μπαίνοντας στο Άγιο Βήμα έφερε μαζί του μια εικόνα μικρή, του Προφήτη Ηλία.
  -αυτήν την άφησε ο Γέροντας πριν κοιμηθεί, για σένα, είπε να την βάλεις κάτω από το μαξιλάρι της γυναίκας σου, γι’ αυτό σε περίμενα, ήξερα πως θα έρθεις.
  Γονάτισε τότε ο Μιχάλης και ξέσπασε σε λυγμούς, ο δυνατός, έκλεγε σαν μικρό παιδί, ο Ιλαρίων τότε είπε
  -κάνε προσευχή, εγώ πάω έξω γιατί κάποιο μηχανάκι ανεβαίνει, να δω τι είναι, κάνε προσευχή και κλάψε, κανένας δεν είναι τόσο δυνατός όσο νομίζει.
  Ένας νεαρός κατάφερε και ανέβηκε μέχρι εδώ οδηγώντας ένα μηχανάκι, το δέχθηκε ο Ιλαρίων όπως συνήθιζε.
  -έλα καλώς τον ε έλα,
  -πάτερ, είπε ο νεαρός, -είναι εδώ ο πατέρας μου;
  Πριν προλάβει να απαντήσει βγήκε από το ναό ο Θανάσης, με τα μάτια πρησμένα, και μη μπορώντας να συγκρατήσει τα δάκρυα του.
  Ο Ιλαρίων με ήρεμη φωνή, αλλά σε τόνο που δεν σήκωνε καμία αντίρρηση, στράφηκε στον νεαρό.
  -βάλε παιδάκι μου το μοτοσακό σου, στο υπόστεγο από κάτω, και πάρε τον πατέρα σου σπίτι, και μην πεις πουθενά πως τον είδες κλαμένο, έπειτα στρεφόμενος στο Θανάση, -την άλλη φορά να έρθεις με την Ερατώ μαζί.
  Μπήκαν στο αυτοκίνητο, και οδηγώντας ο νεαρός φτάσανε σπίτι τους. σε λίγες ημέρες, έφυγαν για την Αθήνα που περίμεναν οι γιατροί για μια ακόμα σειρά από χημειοθεραπείες. Έβαλε κάτω από το μαξιλάρι την εικόνα ο Θανάσης, αφού είχε αφηγηθεί στη Ερατώ, τα διατρέξαντα στο Ησυχαστήριο του Ιλαρίωνα. Η ανταπόκριση αυτή την φορά του οργανισμού ήταν απρόσμενα θετική, η διάθεση και των δύο πολύ αισιόδοξη. Αποφασίσανε μόλις γυρίσουν να ανέβουν αμέσως στο μοναστήρι, να ευχαριστήσουν τον Ιλαρίωνα.
  Πράγματι μόλις επέστρεψαν στο νησί, φόρτωσαν το αυτοκίνητο ένα σωρό προμήθειες που τις νόμιζαν χρήσιμες για τον καλόγερο. Πήραν και το παιδί μαζί τους, για να κατεβάσει το μοτοσακό που ήταν ακόμα στο ησυχαστήριο.
  Ακούγοντας ο Ιλαρίων τον θόρυβο του αυτοκινήτου, σταμάτησε το πότισμα, και κοίταξε στην πόρτα. Ο Θανάσης με τον γιό του, άνοιξαν το πορτμπαγκάζ και άρχισαν να ξεφορτώνουν τις τσάντες.
  -σταματήστε, τι κουβαλάτε; Τι είναι αυτά; Φώναξε ο Ιλαρίων θυμωμένα
  -παπά, είναι για σένα προμήθειες, είπε ο Θανάσης
  -δεν παρήγγειλα τίποτα, ότι θέλω το έχω, πάρετε τα πίσω.
  -και εσύ στριμμένος σαν το γέρο, εγώ δεν τα παίρνω πίσω και ότι θέλεις κάντα
  -πάρτα γιατί θα τα πετάξω στην θάλασσα
  -πέτα τα, εγώ πίσω δεν τα παίρνω. Και άφησε τις τσάντες με τις προμήθειες στον τοίχο δίπλα από την πόρτα.
  Μπήκε δειλά το παιδί μέσα, -πάτερ να πάρω το μηχανάκι μου;
  -πάρετο παιδί μου θα το χρειαστείς.
  Ο Θανάσης με αυτήν την κίνηση, ένιωσε πάλι δυνατός, έκανε επιτόπου στροφή, χωρίς καθόλου η Ερατώ να κατέβει από το αμάξι, και πείρε την κατηφόρα, από πίσω ο γιός τους με το μοτοσακό του. Ο δρόμος κακός και ο Θανάσης νευριασμένος, δεν οδηγούσε ήρεμα. Σε κάποια από τις στροφές βλέπει να πέφτουν από το ησυχαστήριο στην θάλασσα οι τσάντες, νευριασμένος άρχισε να βλαστημά τον καλόγερο και την ξεροκεφαλιά του, όταν έχασε το έλεγχο του αμαξιού, και βρέθηκε να παίρνει τούμπες στο γκρεμό δίπλα στις σακούλες.
  Το παιδί σοκαρισμένο κατέβηκε κάτω στην πόλη, ειδοποίησε το λιμενικό την αστυνομία, αλλά ήταν πλέον αργά, είχαν σκοτωθεί και οι δύο γονείς του μπροστά στα μάτια του.
  Στην κηδεία του, ήρθαν πολλοί άνθρωποι, από όλο το νησί και οι αρχές του τόπου, διότι ήταν εξαιρετικά αγαπητός ο Θανάσης , αναρωτιόντουσαν όμως, πως και άφησε ο Ησυχαστής το μοναστήρι του, για να συμμετέχει στην κηδεία. Εκείνος όμως είχε μέσα του την αμφιβολία, ήτανε ατύχημα ή αυτοκτονία;
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 00:00

  ΄Αφυτος ή Άθυτος Χαλκιδικής, φτιαγμένη από πέτρα και ήλιο.

   »  Το μονοπάτι μας
  
  

  

  
  
  Η Άθυτος ή Άφυτος είναι ένας οικισμός της Χαλκιδικής που κατοικείται από τα προϊστορικά χρόνια. Απέχει 91 χλμ. από τή Θεσσαλονίκη και 48 χλμ. από τον Πολύγυρο. Τον 8ο π.Χ. αιώνα, στον προϊστορικό οικισμό εγκαταστάθηκαν άποικοι από την Ερέτρια. Τα άφθονα νερά και η φυσικά οχυρή θέση είναι μάλλον οι κύριοι λόγοι της συνεχούς κατοίκησης της περιοχής. Το 14ο αιώνα, το χωριό αναφέρεται σε Αγιορείτικα έγγραφα. Το 17ο αιώνα, σύμφωνα με τα ευρήματα βρισκόταν σε οικονομική άνθηση. Σήμερα είναι από τους πιο ενδιαφέροντες αρχιτεκτονικά οικισμούς της Χαλκιδικής. Η χρησιμοποίηση του πωρόλιθου από ντόπιους τεχνίτες έδωσε μερικά χαρακτηριστικά δείγματα νεοελληνικής αρχιτεκτονικής.
  Αν βρεθείτε στο χωριό, αξίζει τον κόπο να περπατήσετε στα σοκάκια του και να θαυμάσετε αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες σε παλιά σπίτια. Μερικά αρχοντικά, όπως του Κατσάνη, του ζωγράφου Παραλή, του μουσικού Μάντακα (στην Μονδουνού) αντιπροσωπεύουν με τον πιο πειστικό τρόπο αυτή την αρχιτεκτονική. Μην παραλείψετε να επισκεφτείτε τον ναό του Αγ. Δημητρίου, που βρίσκεται στο κέντρο του χωριού. Κτίστηκε με ντόπιο πωρόλιθο το 1858. Επιπλέον, είναι ο μόνος ναός της Χαλκιδικής του τύπου βασιλική μετά τρούλου. Χαρακτηριστικά είναι και τα λαϊκά ανάγλυφα πάνω από τα παράθυρα και στο κωδωνοστάσιο.
  
  

  

  
  
  
  
  

  

  
  
  
  
  

  

  
  
  
  
  

  

  
  
  
  
  

  

  
  
  
  
  

  

  
  
  
  
  

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Σάμος, 07.07.2010
• 12:22

  Έκανα γκάφα

   »  ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
  Επειδή αυτό τον καιρό, περνώ μια κρίση με το αναπνευστικό μου πρόβλημα, το απέδωσα στο ένστικτο του, πως καταλαβαίνει την αρρώστια μου και συμπαρίσταται. Το έχω ξαναζήσει αυτό, αλλά δεν ήταν αυτός ο λόγος.
  
  Αυτή τη παράγραφο την είχα γράψει σε προηγούμενη ανάρτηση που αφορούσε το Ρόκυ, το σκυλάκι μου που εξελίσσεται από ότι δείχνουν τα πράγματα σε φίρμα.
  Φαίνεται πως ήτανε γκάφα η αναφορά στην κρίση του προβλήματος της υγείας μου, διότι ανησύχησαν κάποιοι από τους φίλους μου υπέρμετρα. Χρόνιο πρόβλημα είναι, που δεν ξέρεις πως θα ξημερώσεις κάθε μέρα. Αυτήν την χρονιά οι νοτιάδες κατά πρώτον λόγο, και ο αλλοπρόσαλλος υπόλοιπος καιρός δυσκόλεψαν τα πράγματα.
  Αλλά σε κάθε περίπτωση, έτσι και σε αυτή αντλώ διδάγματα. Είχα κατά νου, μεγαλώνοντας ο σκύλος λίγο ακόμα, να του φορέσω φίμωτρο, να συνηθίσει με αυτό και να είναι ακίνδυνος για τις κότες της γειτονιάς.
  Άλλαξα γνώμη 100%, όταν μου φόρεσε εμένα το φίμωτρο η γιάτρισα, και με καθήλωσε στην καρέκλα, να ακούω εκείνο το μονότονο ήχο του αναπνευστήρα, και να με παίρνει ο ύπνος. Τότε μετατρέπεται σε προβοσκίδα που φορούν οι πιλότοι των μαχητικών αεροσκαφών, και καταρρίπτω όλα τα τούρκικα που παραβιάζουν το FIR Αθηνών Πειραιώς και περιχώρων. Μέχρι που σημαίνει το χρονόμετρο και επανέρχομαι στην πραγματικότητα.
  Μια άλλη γνώση που αποκόμισα από την κρίση αυτή, μπορεί να καταγραφεί και σε ιατρικές ανακοινώσεις, είναι η έξης! Όταν περνά ο ασθενής μακρόχρονο και δύσκολο επεισόδιο αναπνευστικής δυσλειτουργίας, τον πονάν τα καπούλια του. Μοιάζει απίθανο; Δεν είναι.
  Δεν μπορεί να ξαπλώσει, δεν μπορεί να δουλέψει, άρα κάθεται σε μια καρέκλα, που όσο μαλακή και αν είναι τελικά πονάν τα καπούλια του, για να μην εκφραστώ λαϊκότερα.
  Ας είναι, και αυτό μαζί με τα υπόλοιπα στην ιστορία, απόψε ξάπλωσα στο κρεβάτι μετά από τέσσαρες εβδομάδες, και δεν υπάρχει λόγος να ανησυχεί κανείς. Τα καπούλια μου ηρέμησαν.
  Μπορεί αυτό το διάστημα να απουσίαζα από τον Πυθαγόρα, (δεν χάθηκε δα και η Βενετιά για βελόνι) αλλά φρόντισα να απαντώ σε όλη την αλληλογραφία. Θέλω να ευχαριστήσω και δημόσια για την αγάπη και το ενδιαφέρον όλων των φίλων.
  Εδώ είμαστε και (Ξανά προς την δόξα τραβά)! ! ! !
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 11:41

  "Με αποκαλλούν "Ρωσοπόντιο"...

   »  ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
  "Με αποκαλλούν "Ρωσοπόντιο"...
  Ξέρουν όμως πόσο βαριά λέξη είναι για μένα?
  Ξέρουν την Ιστορία της ζωής της οικογενείας μου για να φτάσουν να με αποκαλλέσουν έτσι?
  ΟΧΙ....
  [] Γιατί λοιπόν αυτό?
  Ξέρουν όλοι αυτοί που με αποκαλούν "Ρωσοπόντιο" ότι έχασα πατρίδα...την Ιδιαίτερη Πατρίδα μου, το Πόντο...Όταν οι Τούρκοι αφάνισαν την μισή φυλή μου επειδή ήμασταν ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ?
  Διασπάστηκε η ράτσα μου...
  Κάποιοι φύγαμε στην Ρωσία μιας και ήταν ομόθρησκοί μας να γλιτώσουμε εκεί...
  Έλα όμως που και εκεί εξοριστήκαμε στα βάθη της Ασίας επειδή είμασταν ΕΛΛΗΝΕΣ
  Κάποιοι μας χτίσαμε μέχρι και εφτά σπίτια μέχρι να φτιάξουμε αυτό το παράνομο στην Ελλάδα και ακόμα πολεμάμε...
  Γιατί αυτός ο ρατσισμός?
  Μας λένε "Ρωσοπόντιους" επειδή λέει είμαστε Πόντιοι γεννημένοι στην Ρωσία!!! Και τους ρωτάμε εμείς τώρα εδώ.... Ένας Πελλοπονήσιος που θα γεννηθεί στην Αυστραλία, με την ίδια λογική, πώς πρέπει να τον αποκαλέσουμε?
  Έναν Κρητικό που θα γεννηθεί και θα μεγαλώσει στην Έλβετία πώς θα τον αποκαλέσουμε? Το ίδιο και έναν Θρακιώτη που θα γεννηθεί στην Σουηδία....
  Αντιθέτως υπάρχουν οι όροι Ελληνοαμερικανός...Ελληνοσουηδός.....Ελληνοαυστραλός..... Έχετε ακούσει ποτέ Γερμανοκρητικός? Ισπανοπόντιος? Γιατί τότε αυτό? Το αφήνω στην κρίση σας.....
  Το θέμα είναι πώς για την Ελλάδα κάναμε και θα κάνουμε τα πάντα... ΔΕΝ θα πουλήσουμε την πατρίδα μας!
  Είμαστε ΕΛΛΗΝΑΡΕΣ ποντιακής καταγωγής από την Ρωσία και από όπου αλλού θέλετε και είμαστε φτασμένοι με επίπεδο .....
  Έχουμε βγάλει τους μεγαλύτερους επιστήμονες και ένας από αυτούς είναι ο "θρύλος της Παγκόσμιας Αρχαιολογίας" Βίκτωρ Σαριγιαννίδης....
  Έχουμε ΧΡΥΣΩΣΕΙ όλη την Ελλάδα με τα μετάλλειά μας....
  Έχουμε πετάξει και δεί απο ψηλά την Ελλάδα μας με τον πρώτο Έλληνα Κοσμοναύτη, Θεόδωρο Γραμματικόπουλο-Γιουρτσίχιν και η πρώτη Ελληνική Διάλεκτος που ακούστηκε στο Διάστημα ήταν τα ποντιακά!!!!
  Να πώ και άλλα?
  Ναι.....αυτοί είμαστε εμείς που εσύ αποκαλλέις "Ρωσοπόντιους"...
  Ευχαριστώ!"
  παράπονο δικαιολογημένο, δεν είναι δικό μου το κείμενο, απλά το μεταφέρω και εδώ.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 11:34

  ο πυρετός

   »  ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
  Όταν ο οργανισμός νοσεί, ανεβάζει πυρετό. Αν δεν είσαι τριών χρονών, δεν μπερδεύεις τον πυρετό με την αρρώστια. Μαθαίνεις ότι ο πυρετός είναι το δείγμα ότι ο οργανισμός πολεμάει την αρρώστια. ΔΕΝ είναι η αρρώστια.
  Το σύστημα νοσεί. ...
  Προσπαθούν να μας πείσουν ότι για την κρίση φταίνε οι… αντιδράσεις για την κρίση..
  Ότι για το ναυάγιο, φταίνε οι πνιγμένοι που φωνάζουν ότι δεν υπάρχουν βάρκες.
  Ότι για την αρρώστια, φταίει ο πυρετός....
  αντιγραφή από εδώ
  http://valaoritoy.blogspot.com
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Σάμος, 05.07.2010
• 12:07

  Στις πλαγιές του Παρνασσού!!

   »  Μπαλος
  Στις πλαγιές του Παρνασσού!!
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Σάμος, 04.07.2010
• 11:11

  "Ταξίδεψε η Καρδιά και αυτό μου φτάνει"

   »  Τσουκνίδα
  
  
  
  
   Μια μουσική πρόταση μιας φίλης, μου έφερε σκέψεις, μου θύμησε γεγονότα μιας ζωής...Οι στίχοι του Παρασκευά Καρασούλου, μου θύμησαν κάποιο δικό μου ποίημα, (από αυτά που γράφουν οι άνθρωποι στα νειάτα τους..)  Φέτος για πολλούς λόγους δεν θα κάνω ταξίδια μακρινά σε τόπους, αλλά στην ψυχή.Μακάρι να με συνοδεύει η "μικρή πατρίδα"  των παιδικών μου χρόνων...ΑΝΑΠΟΛΗΣΗΘυμάσαι  που’ πες στην αρχή«για μια βραδιά ας κοιμηθώστης ποταμιάς το γυάλινο χαλίκι»;Ένα χλωμό είδωλο του φεγγαριούσε κείνο το φευγαλέο καθρέφτηέκαμες φλάμπουρο , αλλά  ποτέδεν γεύτηκες την χουρμαδιά της Καρχηδόνας.
  Θυμάσαι π’ άκουσες βουήαπό τ’ αγέρι του βουνού μες της σπηλιάς το άσπιλο ψαλτήρι .Μ’ ένα σφοδρό πόλεμο και φονικάεκείνο το ψωραλέο σεντόνιέλαβες λάφυρο, αλλά  στο τέλος ήθελες μια βάρκα κι έναμαϊστράλι.  Έμεινες ταμπουρωμένος στην ακτή,σ’ ένα χαντάκι μες την άμμο. Οι θάλασσες σου γίναν’ ένα τίποταΚαι στάχτη απ’ τον ουρανό καβούρντισε τ’ αδέσποτα μαλλιά σου .
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Σάμος, 02.07.2010
• 22:01

  Έκπληξη

   »  ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
  Η ανταπόκριση που βρήκα στη τελευταία ανάρτηση, με θέμα την ηλικία, του ανθρώπου, υπήρξε απρόσμενα επικριτική. Έτσι επανέρχομαι στο ίδιο θέμα με διάθεση συμβιβασμού, και με λίγα λόγια ορίζω πως:
  Παιδιά = μικρή και νεαρή ηλικία
  Γονείς = μέση ηλικία
  Παππούδες και γιαγιάδες = Τρίτη ηλικία (γέροντες)
  Αυτά ανεξάρτητα με τα χρόνια που κουβαλά ο καθένας στην πλάτη του.
  Και περιμένω τις υπόλοιπες αντιδράσεις, ελπίζω καλοπροαίρετα.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 10:14

  To "λαμόγιο" συνδικαλιστής και τα κίνητρα του εγκλήματος!

   »  Τσουκνίδα
  Σκύλιασαν τα πρωϊνάδικα με τον συνδικαλιστή του Υπουργείου Πολιτισμού που βρέθηκε με 9 εκ Ευρώ καταθέσεις.
  Στον βαθμό που είναι αλήθεια και πράγματι δεν μπορεί να αποδείξει άλλη νόμιμη πηγή εισοδήματος πλην του μισθού του, βρέθηκε ακόμα μία σαπουνόφουσκα.
  Επικοινωνιακή φούσκα για να εξυπηρετηθεί η απαξίωση του συλλογικού και των συνδικαλιστικών αγώνων.
  Απαξίωση που είναι χρήσιμη για την οικονομική αφρικανοποίηση της κοινωνίας μας.
  Οικονομική Αφρικανοποίηση που είναι χρήσιμη για την δράκα της διαπλοκής, γιατί μόνο τότε θα έρθουν οι διεθνείς τοκογλύφοι να "επενδύσουν" και θα φάει και αυτή κανένα κόκκαλο...
  Εμείς, αφού υποστούμε εγκαύματα β' βαθμού, έχουμε να ελπίζουμε σε κρέμα Fissan, για να μην πω το άλλο με τη βαζελίνη..
  
  Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα στην ουσία τους:  
  Αυτός ο άνθρωπος, ο πολυεκατομμυριούχος  είναι από τους λίγους, που μάλλον έχουνε να κερδίσουνε από την πολιτική της υποταγής στην ληστρική τρόϊκα.
  Διότι μόνο όσοι έχουνε τέτοιες περιουσίες σε χρήμα, έχουνε στρατηγικά απόλυτο  συμφέρον σε ισχυρό ευρώ, βλέπουν εφιάλτες από ένα ενδεχόμενο εξόδου από την Ευρωζώνη (το οποίο δεν είναι άμεσα αναγκαίο, τουλάχιστον πριν προσπαθήσουμε για μια Πανευρωπαϊκή αναδιάθρωση των δημόσιων χρεών).
  Οι άλλοι- όλοι εμείς- ακόμα και να έχουμε καταθέσεις στην τράπεζα για ώρα ανάγκης, ακόμα και αν πουλήσαμε πρόσφατα ένα σπίτι βρε αδελφέ και δεν έχουμε φροντίσει ακόμα να αγοράσουμε γη, ή άλλη σταθερότερη σε βάθος χρόνου αξία, έχουμε πολλά περισσότερα να χάσουμε από την βίαιη φτωχοποίηση.
  Γιατί τι είναι πολυτιμότερο φίλοι μου;
  Να μην μείνω άνεργος στα 45, χάνοντας την καριέρα μου, έτσι ώστε ακόμα και να βρω αργότερα "δουλειά του ποδαριού", να αναγκάζομαι να ζήσω την οικογένειά με φραγκοδίφραγκα, ή να έχω λίγες δεκάδες χιλιάρικα ευρώ;
  Και αν το τελευταίο είναι για κάποιους πολυτιμότερο (σε αυτή την "μ..κία του εγκεφάλου" πατάει δυστυχώς ο Καπιταλισμός και οι κρίσεις του), ας προσθέσουν ότι θα βγουν πολύ αργότερα στην σύνταξη, παίρνοντας έως και 50% λιγότερα από ότι θα έπαιρναν πριν την Επιδρομή Γεωργίου του Β' Παπανδρέου !
  Άσε που μία προοδευτική Κυβέρνηση θα μπορούσε να περιορίσει πάρα πολύ την χασούρα των καταθετών με μικρά και μεσαία εισοδήματα .
  Και έρχομαι τώρα και σκέφτομαι συνειρμικά, μήπως ακριβώς σαν αυτόν, το πολυεκατομμυριούχο πρώην συνδικαλιστή  είναι οι συνδικαλιστές της ΠΑΣΚΕ, που ετοιμάζονται να υπογράψουν συλλογική σύμβαση με αυξήσεις κάτω του 1%, όταν έχουμε 5% επίσημο πληθωρισμό και ανεργία 15% (ένας εργαζόμενος στην Ελλάδα επιβαρύνεται με το κόστος επιβίωσης άλλων μελών της οικογένειάς του, αφού τα επιδόματα ανεργίας είναι σχεδόν ανύπαρκτα).
  Και αυτό για να διευκολύνουν την κυβέρνηση να μην πάρει το κόστος της -έτσι κι αλλιώς συνταγματικά αστήριχτης- πρωτοβουλίας να παγώσει τους μισθούς στον ιδιωτικό τομέα.
  Διευκολύνοντάς τη δηλαδή  να εφαρμόσει χωρίς αντίσταση έναν από τους απεχθείς όρους του  μνημονίου.
  Μόνο,  αν είχαν πραγματικά  σοβαρό κίνητρο για την επιτυχία του μνημονίου, που ισοδυναμεί με την μετατροπή μας σε Μπανανία, θα έκαναν τόσο εύκολα πίσω.
  Και μόνο σοβαρό κίνητρο είναι να έχεις πολλά λεφτά!
  Δυστυχώς λίγοι θα προλάβουν τις δόξες του Κουτρουμάνη, αν είναι δόξα για έναν συνδικαλιστή να γίνεται Βρικόλακας για τους πρώην συναδέλφους του!
  
  Μήπως λοιπόν έχουνε πολλά συμφέροντα σε χρήμα που δεν τα ξέρουμε όσοι συνδικαλιστές συμβιβάζονται εύκολα, όσοι βουλευετές ψηφίζουν εύκολα, όσοι με ευκολία τα βάζουν με απεργούς που απλά περιφρουρούν την απεργία τους;
  
  Και δυο τελευταία λόγια: Το χρήμα αυτό είναι πολύ πιθανό να προέρχεται από διαφθορά.
  Δηλαδή, εμ μας κλέψανε, έμ θέλουνε τώρα να μας γδάρουν ζωντανούς για να μη χάσουνε τα κλεψιμέϊκα!
  Βέβαια η κρίση δεν εξηγείται μόνο με την διαφθορά. Είναι παγκόσμια και ισοδυναμεί με την αποτυχία του νεοφιλευθερισμού να υποστηρίξει  διαρκώς αναπτυσσόμενες  κοινωνίες στην βάση του πλεονάσματος το οποίο αναμενόνταν να δημιουργεί για πάντα "η παγκόσμια απελευθέρωση των αγορών". Αυτό ήταν το πρόταγμα που προβλήθηκε προς τα έξω και αυτό απέτυχε.
  Στην Ελλάδα όμως ως αφορμή της παραπάνω όξυνσης της κρίσης, πέρα από τις αυτοκρατορικές αντιφατικότητες του κουρασμένου, πέρα από τις Ολυμπιάδες του καθηγητή,  στάθηκε και η προτεραιότητα Παπανδρέου και συν αυτώ να απαξιώσουν όλη την ελληνική κοινωνία, χρησιμοποιώντας ουσιαστικά τις λαμογιές παράσσιτων, τα οποία και τώρα ακόμα έχουν στρατηγικό συμφέρον να στηρίζουν την Κυβέρνηση.
  Και έτσι τραβήξαμε πολύ γρήγορα και πρώτοι την αρνητική ενέργεια που είχε μαζευτεί μέσα στην Ευρωζώνη.
  Διότι άλλο οι διαρθρωτικές αλλαγές που χρειάζονται στην  λειτουργία του Κράτους και άλλο η διάλυση και η φτωχοποίηση.
   Και βέβαια όπως είναι ιστορικά διαπιστωμένο, αν θέλει μια ηγεσία να προχωρήσει σε βαθειές αλλαγές πρέπει να συμμαχήσει στρατηγικά με μεγάλες κοινωνικές ομάδες για να το πετύχει.
  Μας κοροίδεύει ο ΓΑΠ, δεν μπορεί να πετύχει ούτε την "ηθικοποίηση" που επαγγέλεται έχοντας δημιουργήσει κοινωνικό χάος και ζούγκλα!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 00:31

  Υπάρχουν κι άλλες φωνές για τα "πάνελ". Αντιπληροφόρηση ενάντια στην Παραπληροφόρηση ΝΟ 2

   »  Τσουκνίδα
   ΑΠΟ ΤΗΝ "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ"
  ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟ - ΑΡΝΗΤΗ ΤΟΥ ΔΝΤMark Weisbrot«Βγείτε απ' το ευρώ - ίσως είναι καλύτερη εναλλακτική λύση» ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ | ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ (boyio@enet.gr) ΦΩΤΟΓΡΑΦΗΣΗ | ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΘΕΟΔΟΣΗΣ (dimtheoph@yahoo.gr) Υπήρξε υπέρμαχος της πολιτικής του ΔΝΤ - ώσπου το γνώρισε καλύτερα, από πρώτο χέρι, όταν βρέθηκε, παρακολουθώντας τις μεθόδους του, σε χώρες όπου αυτό κλήθηκε να τις «σώσει». Ο αμερικανός οικονομολόγος Μαρκ Γουάισμπροτ μιλάει τη γλώσσα των αριθμών - και λέει πως (και) στην περίπτωση της Ελλάδας αυτοί δεν βγαίνουν. Η χώρα, αργά ή γρήγορα, θα χρεοκοπήσει με «χορηγό» το ΔΝΤ. Υπάρχει ακόμα σωτηρία; Στη γλώσσα του Γουάισμπροτ λέγεται «μηδενικό επιτόκιο δανεισμού», «αναδιαπραγμάτευση» ή «άρνηση του χρέους», ακόμα και «έξοδος από το ευρώ». Στη δική μας, «ανυπακοή» και «ξεσηκωμός». Ενώ η Ελλάδα βρίσκεται σε τεράστια κρίση, πρέπει να διαχειριστεί και και μία πληροφοριακή... υπερχρέωση. Και εκτός από τις δημόσια διατυπωμένες απόψεις, υπάρχει μια μεγάλη ροή άτυπης πληροφόρησης, που (αν και συχνά είναι σωστή) πολλές φορές είναι από άχρηστη έως ύποπτη. Ενα από τα e-mails που κυκλοφόρησαν τελευταία από υπολογιστή σε υπολογιστή περιέχει μια εξτρεμιστική δήθεν συνέντευξη του δρα Μαρκ Γουάισμπροτ, γνωστού αμερικανού οικονομολόγου, όπου υποτίθεται ότι δίνει συμβουλές για παραλυτικές γενικές απεργίες στην Ελλάδα, προσαγωγή ακόμη και με τη χρήση βίας των φοροφυγάδων και των δύο πρώην κυβερνήσεων σε δίκη, με δεδομένη την ισόβια φυλάκιση, και άλλα τέτοια.
  Ο δρ Γουάισμπροτ έχει μελετήσει τις οικονομικές κρίσεις κρατών την τελευταία 20ετία σε όλα τα πλάτη και τα μήκη της Γης, από την Ασία ώς τη Λατ. Αμερική· πολλές φορές βρέθηκε επί τόπου, ερεύνησε αλλά και διαφώνησε με τις λύσεις που επέβαλε το ΔΝΤ. Συνεχίζει να διαφωνεί και στη δική μας περίπτωση· όμως, οι απόψεις του δεν είναι τόσο εξτρίμ όσο το κατασκευασμένο e-mail.
  Επειδή το πώς θα αντιμετωπίσουμε την κρίση ως λαός είναι πολύ σημαντικό για να το αφήσουμε σε αλυσιδωτά ψέματα, από όπου κι αν προέρχονται, αναζητήσαμε τον δρα Γουάισμπροτ. Διέψευσε κατηγορηματικά όσα του χρεώνονται μέσω του διαδικτύου, μα είχε πολλά άλλα ενδιαφέροντα να πει.
  Είπατε πράγματα, όπως το «να καθίσουν στο εδώλιο οι δύο προηγούμενες κυβερνήσεις της Ελλάδας με τελικό σκοπό την ισόβια φυλάκισή τους»; «Οχι. Ποτέ. Ούτε έχω δώσει άλλη συνέντευξη για το θέμα της Ελλάδας».
  Εχετε βρεθεί στην Αργεντινή και σε άλλες χώρες στην περίοδο της κρίσης τους. Αυτές οι εμπειρίες σάς άλλαξαν τις ιδέες σας για την πολιτική και την οικονομία; Είστε εναντίον του ΔΝΤ; «Η Αργεντινή άλλαξε τις απόψεις μου, γιατί απέδειξε πως μια χώρα με μεσαίο κατά κεφαλήν εισόδημα, χωρίς καμία εξωτερική βοήθεια, βυθισμένη στη χειρότερη οικονομική και δημοσιονομική κρίση, μπορεί να αρνηθεί τους όρους του ΔΝΤ και να κάνει πολύ καλά. Μετά την άρνηση του χρέους της και την εγκατάλειψη της "καρφωμένης" ισοτιμίας με το δολάριο, η οικονομία συρρικνώθηκε προσωρινά. Μετά άρχισε η μεγάλη ανάπτυξη. Δεν είμαι εναντίον του ΔΝΤ. Είμαι απλώς εναντίον κάθε κακής οικονομικής πολιτικής».
  Μπορείτε να μας δώσετε μερικά παραδείγματα από τα αποτελέσματα της ανάμειξης του ΔΝΤ στην Αργεντινή και σε άλλες χώρες; «Οι επεμβάσεις του ΔΝΤ στην Αργεντινή, στην ασιατική κρίση στα τέλη του '90, στη Ρωσία στις αρχές του '90 και αλλού ήταν όλες καταστροφικές. Για παράδειγμα, στην Ινδονησία η εξαιρετικά σφιχτή δημοσιονομική πολιτική σταμάτησε τις επιδοτήσεις σε τρόφιμα και ενέργεια, πράγμα που προκάλεσε εκτεταμένες ταραχές και τελικά αποσύρθηκε. Στην ίδια χώρα το ΔΝΤ επέβαλε το κλείσιμο 16 τραπεζών, πιστεύοντας ότι αυτό θα αποκαθιστούσε την εμπιστοσύνη στο τραπεζικό σύστημα. Στην πραγματικότητα, δημιούργησε πανικό αναλήψεων στους καταθέτες των υπόλοιπων τραπεζών, αποσταθεροποιώντας ακόμα περισσότερο το οικονομικό σύστημα».
  Υπάρχει κάποια σκηνή που δεν θα ξεχάσετε από την Αργεντινή; «Στη χώρα η οποία -πριν από την κατάρρευση που έγινε με χορηγό το ΔΝΤ τη δεκαετία του '90- είχε ένα από τα υψηλότερα επίπεδα διαβίωσης στη Λατινική Αμερική, επισκέφθηκα τη γειτονιά Ματάνζας στα προάστια του Μπουένος Αϊρες. Ενας γιατρός μού έδειξε νερό σε τάφρους αποχέτευσης και μου είπε ότι πολλά παιδιά γεμίζουν παράσιτα απ' αυτό το νερό...»
  Δεν χρειάζεται ο κόσμος ένα διεθνές όργανο για να απαλύνει τις αντιθέσεις του οικονομικού συστήματος; «Αυτό είναι ένα διαφορετικό ζήτημα. Από τότε που έγινε η κατάρρευση του Bretton Woods (σ.σ.: νομισματική συμφωνία του 1944 που δημιούργησε το ΔΝΤ, αλλά ακυρώθηκε στην πράξη το 1971 με τη μονομερή κατάργηση από τις ΗΠΑ του κανόνα του χρυσού), το ΔΝΤ δεν έχει πραγματικά παίξει το ρόλο που παίζουν οι κεντρικές τράπεζες σε εθνικό επίπεδο, δηλαδή του δανειστή τελευταίου καταφυγίου. Θα ήταν καλό να έχουμε έναν τέτοιο οργανισμό, αλλά θα έπρεπε μάλλον να είναι μερικοί περιφερειακοί οργανισμοί, επειδή το επίπεδο διεθνούς συνεργασίας για μια παγκόσμια κεντρική τράπεζα δεν υπάρχει ακόμη. Για τις χώρες χαμηλού και μεσαίου κατά κεφαλήν εισοδήματος το κύριο πρόβλημα είναι ότι το ΔΝΤ ελέγχεται από το υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ, με μια μικρή συμμετοχή της Ευρώπης, και έτσι συχνά δρα εναντίον των συμφερόντων των δανειζόμενων χωρών».
  Γιατί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν έπαιξε αυτόν το ρόλο στην περίπτωση της Ελλάδας; «Διότι είναι πολύ συντηρητική. Λίγο δεξιότερη από την αμερικανική Federar Reserve (σ.σ.: κεντρική τράπεζα) του Μπερνάνκε ή του Γκρίνσπαν. Ετσι, ανησυχούν πε- ρισσότερο για τον πληθωρισμό - που το ΔΝΤ προβλέπει στο 1,1% για το 2010 στην Ευρώπη (σ.σ.: δηλαδή, είναι χαμηλός), αντί για τις χώρες που πέφτουν σε ύφεση. Αυτό δεν έχει λογική από οικονομική σκοπιά».
  Πιστεύετε ότι τα μέτρα που αποφασίστηκαν για την Ελλάδα θα λύσουν το πρόβλημα; «Θα έλεγα όχι. Προσέξτε ότι ο υπουργός Οικονομικών επαναπροσδιόρισε προς τα κάτω τις προβλέψεις για την πορεία του ελληνικού ΑΕΠ: από -2% σε -4% για το 2010. Μπορεί να χαμηλώσουν ξανά σύντομα, όταν οι πολιτικές υλοποιηθούν. Στη Λετονία το ΔΝΤ προέβλεψε ανάπτυξη -5% για το 2009 και κατέληξε σε -18%!
  »Επίσης, προβλέπεται ένα χρέος ίσο με το 149% του ΑΕΠ το 2013 μ' αυτά τα μέτρα. Εκτός εάν το μεγαλύτερο μέρος του χρέους μεταφερθεί σε εξαιρετικά χαμηλά επιτόκια, κάτι για το οποίο κανείς δεν μιλάει, αυτό δεν είναι ανεκτό και απλώς μεταθέτει την αναπόφευκτη αναδιάρθρωση του χρέους στο μέλλον. Το βάρος του χρέους γίνεται μεγαλύτερο καθώς η οικονομία συρρικνώνεται».
  Υπάρχει κάποια άλλη επιλογή που μπορεί να γίνει τώρα; «Υπάρχουν πολλές επιλογές, αλλά όλες συνεπάγονται σκληρότερη γραμμή απέναντι στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το ΔΝΤ και την ΕΚΤ και άρνηση αποδοχής των προταθέντων όρων. Εάν θέλουν να δανείσουν με επιτόκιο κοντά στο μηδέν και να καταργήσουν τους προκυκλικούς όρους (σ.σ.: π.χ., αύξηση φόρων, μείωση δημόσιων επενδύσεων, μείωση μισθών κ.λπ.), τότε μια ανεκτή συμφωνία είναι πιθανή. Αλλες επιλογές περιέχουν αναγκαστική αναδιάρθρωση του χρέους ή αποχώρηση από το ευρώ. Ή και τα δύο μαζί. Αυτά επίσης θα σήμαιναν κόστος για την ελληνική οικονομία, αλλά θα ήταν μικρότερο και θα είχε μικρότερη διάρκεια από αυτήν τη χωρίς ορατό τέλος ύφεση, στην οποία με τις σημερινές συμφωνίες έχει δεσμευτεί η κυβέρνηση».
  Να βγούμε από το ευρώ είναι ένα θέμα που δεν συζητούν τα μεγάλα ελληνικά κόμματα. Αν πρέπει τελικά να το κάνουμε, ποιες θα είναι οι επιπτώσεις στον ελληνικό λαό; «Η Αργεντινή εγκατέλειψε τη σύνδεση του νομίσματός της με το δολάριο και αθέτησε το εξωτερικό δημόσιο χρέος τον Δεκέμβριο 2001-Ιανουάριο 2002. Η οικονομία συρρικνώθηκε μόνο κατά 25%. Επειτα άρχισε μια ρωμαλέα οικονομική ανάπτυξη κατά 63% στα επόμενα έξι χρόνια.
  »Αν ήμουν στο ελληνικό υπουργείο Οικονομικών θα μιλούσα με τους ανθρώπους της Αργεντινής που οργάνωσαν τη μετάβαση. Δεν είχαν προσχεδιάσει την υποτίμηση ή την αθέτηση του χρέους· έτσι, ήταν πολύ περισσότερο χαοτικό απ' όσο αναμενόταν. Η Ελλάδα θα μπορούσε σχεδόν σίγουρα να τα καταφέρει καλύτερα. Οι Αργεντινοί τα κατάφεραν εξαιρετικά και χωρίς καμία βοήθεια από το εξωτερικό. Στην πραγματικότητα είχαν αρνητική βοήθεια, καθώς το ΔΝΤ και οι σύμμαχοι οργανισμοί του πήραν από τη χώρα το 2002 ένα καθαρό 4% του ΑΕΠ, την ίδια ώρα που αυτή αγωνιζόταν να συνέλθει και να ανασυγκροτήσει το κατεστραμμένο τραπεζικό της σύστημα. Το ΔΝΤ και η Ε.Ε. υπόσχονται χρόνια ύφεσης αν τα προγράμματά τους δουλέψουν καλά».
  Πιστεύετε ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να είχε αποφύγει το ΔΝΤ; Τα επιτόκια δανεισμού της βρέθηκαν πολύ υψηλά - δεν είχε νόημα να δανείζεται από την αγορά πλέον. «Ο τρόπος που είχε η Ελλάδα να αποφύγει το ΔΝΤ -και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, που είναι το ίδιο πράγμα σ' αυτήν την περίσταση, επειδή η Επιτροπή συναποφασίζει με το ΔΝΤ- θα ήταν η αναδιάρθρωση του χρέους της. Και η έξοδος από το ευρώ, αν χρειαζόταν. Ισως είναι καλύτερα να βγει από το ευρώ σε κάθε περίπτωση, εάν η εναλλακτική κατάσταση είναι μια αόριστη περίοδος οικονομικής στενότητας και στασιμότητας, όπως φαίνεται να είναι τώρα».
  Ηταν το χρέος η αιτία της κρίσης ή διαβλέπετε κάτι άλλο; «Οχι, το χρέος είναι δευτερεύον αίτιο. Το χρέος θα ήταν διαχειρίσιμο αν δεν υπήρχε η παγκόσμια οικονομική κρίση και η ύφεση του 2008 -2009. Αν η Ελλάδα είχε μια κανονική ανάπτυξη, το χρέος δεν θα ήταν πρόβλημα».
  Υπάρχουν αναλυτές που προσπαθούν να μας πείσουν ότι το ΔΝΤ σήμερα δεν είναι σαν εκείνο της κρίσης στην Αργεντινή. Τώρα είναι ένας σοσιαλιστής, ο Ντομινίκ Στρος-Καν, στην προεδρία... «Το ΔΝΤ είχε κάποιες μικρές ουσιώδεις αλλαγές με τον Στρος-Καν, αλλά οι περισσότερες αφορούσαν τη διεύρυνση του διαλόγου, παρά αλλαγές πολιτικής. Το σημείο-κλειδί για την Ελλάδα είναι ότι συνεχίζουν να υποστηρίζουν πολιτικές που θα μεγαλώσουν την ύφεση στην Ελλάδα, με τη θεωρία ότι τα πράγματα θα πάνε τελικά καλύτερα. Καμία χώρα δεν πρέπει να δέχεται τέτοιους όρους».
  Πολλοί στην Ελλάδα αναρωτιούνται αν ήταν μια σειρά λανθασμένων επιλογών των κυβερνήσεών μας ή ήταν προσχεδιασμένο από κάποιους κύκλους αυτό που μας έφερε σ' αυτό το χάλι. «Υπήρχαν κακές επιλογές, αλλά κυρίως ήταν εξωτερικά γεγονότα όχι προσχεδιασμένα».
  Λένε ότι δεν είμαστε αρκετά ανταγωνιστικοί... Και κόβουν μισθούς και συντάξεις. Είναι ο μόνος τρόπος ή υπάρχει εναλλακτικός; «Αυτά τα μέτρα μοιάζουν με τη μεσαιωνική ιατρική πρακτική της αφαίμαξης. Θα μπορούσαν η ΕΚΤ και η Επιτροπή να ακολουθήσουν επεκτατική λύση, π.χ. δίνοντας στην Ελλάδα τα δάνεια που χρειάζεται χωρίς δημοσιονομική σύσφιγξη, ώσπου να τελειώσει η ύφεση. Αυτό θα ήταν το λογικό, αλλά είναι εντελώς απίθανο να το κάνουν. Θα μπορούσαν να δανείσουν χρήματα με μηδενικό επιτόκιο - πράγμα που δεν είναι δώρο, γιατί αυξάνει την πιθανότητα αποπληρωμής. Στην πραγματικότητα, η ιδέα να δανείσουν την Ελλάδα με επιτόκιο έως 5% είναι παράλογη. Αυτό εγγυάται εν πολλοίς μια αθέτηση σε μελλοντικό χρόνο. Θα μπορούσαν να επιτρέψουν στην Ελλάδα να χρησιμοποιήσει αυτό το χρήμα, και ακόμα περισσότερο χρήμα από την ΕΚΤ, ώστε να διεγείρει την οικονομία της και να αναπτύξει μια διέξοδο στο πρόβλημα του χρέους, αντί να προσπαθούν να συρρικνώσουν τη διέξοδό της.
  »Ο μετασχηματισμός ή η αναδιάταξη του χρέους είναι μια άλλη πιθανότητα. Αν το χρέος μετατραπεί σε μακράς διάρκειας με χαμηλά επιτόκια και χωρίς πολλές άμεσες πληρωμές, η Ελλάδα θα μπορούσε να βρει διέξοδο. Αλλά αυτό πρέπει να γίνει χωρίς προκυκλικούς όρους. Φυσικά, αν η Ελλάδα βγει από το ευρώ, θα μπορεί να διαχειρίζεται το νόμισμά της για να το διατηρήσει σε ένα ανταγωνιστικό επίπεδο. Διότι το πρώτο πρόβλημα με το ευρώ είναι ότι είναι υπερτιμημένο νόμισμα για τη χώρα σας. Βγαίνοντας από το ευρώ μπορείτε να ακολουθήσετε επεκτατική νομισματική και δημοσιονομική πολιτική, όπως έχουν κάνει ως απάντηση στην ύφεση οι περισσότερες χώρες του κόσμου».
  Υπάρχει μια τεράστια ποσότητα ελληνικού χρήματος σε φορολογικούς παραδείσους και οφ σορ εταιρείες που αυξήθηκε τώρα με την κρίση. Πιστεύετε ότι υπάρ- χει τρόπος να κλείσει αυτή η διεθνής μαύρη τρύπα; «Ναι, μπορεί να γίνει, τουλάχιστον εν μέρει, εάν υπάρχει θέληση από το υπουργείο Οικονομίας και τις ρυθμιστικές αρχές των τραπεζών».
  Ο ελληνικός λαός τι πρέπει να κάνει; Να αποδεχθεί τα μέτρα που μας επέβαλαν η Επιτροπή και το ΔΝΤ ή... τι; «Νομίζω ότι πρέπει να αρνηθεί τους όρους που κάνουν την οικονομία χειρότερη στο άμεσο μέλλον. Οι δεκάδες χιλιάδες που διαδηλώνουν στους δρόμους έχουν δίκιο και οι οικονομολόγοι της Ε.Ε. άδικο. Δεν μπορείς να κλείνεις το δρόμο της εξόδου από την ύφεση· πρέπει να τον ανοίξεις, όπως κάνουν οι ΗΠΑ».
  Ποιο είναι το χειρότερο σενάριο από εδώ και πέρα; «Προβλέπουν ήδη ύφεση για φέτος, αλλά -αν η Ελλάδα ακολουθήσει τα μέτρα- θα είναι ακόμα χειρότερη από τις προβλέψεις. Αυτό θα συνεχιστεί για χρόνια, με μια πολύ αργή ανάκαμψη που θα επιφέρει υψηλή ανεργία για περισσότερα χρόνια, ακόμα και έπειτα από την επιστροφή της οικονομίας σε ανοδική κατάσταση. Η χώρα θα εξαρτάται αποκλειστικά από την εξωτερική ζήτηση για να σωθεί».
  Πώς βλέπετε το ρόλο της Γερμανίας σ' αυτήν την υπόθεση; «Είναι πολύ σημαντικός. Είναι μία από τις πιο ισχυρές χώρες της Ε.Ε. αυτήν τη στιγμή και είναι στην άκρα Δεξιά σ' αυτά τα θέματα, επιμένοντας σε προκυκλικές πολιτικές που εντείνουν την ύφεση στις ασθενέστερες ευρωπαϊκές οικονομίες».
  Τι πιστεύετε για τον νέο μηχανισμό στήριξης του ευρώ; «Δεν βλέπω πώς θα λύσει το πρόβλημα. Τα δάνεια θα είναι διαθέσιμα μόνο σε χώρες που θα ακολουθούν προκυκλικές πολιτικές που χειροτερεύουν την ύφεση. Αυτό θα κάνει τα πράγματα χειρότερα για την Ελλάδα, την Πορτογαλία, την Ισπανία και κάθε άλλη χώρα που μπορεί να χρειαστεί αυτά τα δάνεια».
  Ποιος είναι ο Μαρκ Γουάισμπροτ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ | ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ (boyio@enet.gr) ΦΩΤΟΓΡΑΦΗΣΗ | ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΘΕΟΔΟΣΗΣ (dimtheoph@yahoo.gr) * Είναι οικονομολόγος, διευθυντής του Κέντρου για Οικονομική και Πολιτική Ερευνα (Center for Economic and Policy Research) της Ουάσινγκτον, ενός ανεξάρτητου, μη κυβερνητικού οργανισμού, στο επιστημονικό συμβούλιο του οποίου συμμετέχουν διάσημοι οικονομολόγοι - όπως οι βραβευμένοι με Νόμπελ Τζόζεφ Στίγκλιτζ και Ρόμπερτ Σόλοου και ο καθηγητής του Χάρβαρντ Ρίτσαρντ Φρίντμαν. * Εχει διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο του Μίτσιγκαν και έχει δημοσιεύσει πολλές ερευνητικές εργασίες, κυρίως για τη Λατινική Αμερική και τη διεθνή οικονομική πολιτική.
  * Εχει εργαστεί σε πολλές χώρες που δέχτηκαν βοήθεια από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και -ενώ αρχικά συμφωνούσε με την πολιτική του- έγινε ένας από τους πιο γνωστούς επικριτές του.
  * Αρθρογραφεί συχνά σε μεγάλες εφημερίδες («New York Times», «Guardian» και στη μεγαλύτερη εφημερίδα της Βραζιλίας, τη «Folha de Sao Paulo») κι έχει γράψει το βιβλίο «Κοινωνική ασφάλιση: Η κάλπικη κρίση» (University of Chicago Press, 2000).
  * Είναι πρόεδρος του Just Foreign Policy (Δίκαιη Εξωτερική Πολιτική), μιας ειρηνιστικής ΜΚΟ, που υποστηρίζει την απόσυρση των αμερικανικών δυνάμεων από το Ιράκ και το Αφγανιστάν και τη διπλωματία ως σταθερή λύση.
  9 οικονομολόγοι συνιστούν: «Χρεοκοπήστε για να σωθείτε» ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ | ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ (boyio@enet.gr) ΦΩΤΟΓΡΑΦΗΣΗ | ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΘΕΟΔΟΣΗΣ (dimtheoph@yahoo.gr) Ο Γουάισμπροτ δεν είναι ο μόνος. Πολλοί συνάδελφοί του «εκπέμπουν» στο ίδιο περί- που μήκος κύματος. Από τους νεοκεϊνσιανούς, όπως ο Π. Κρούγκμαν, που πιστεύουν ότι μια χώρα χωρίς έλεγχο του νομίσματός της είναι καταδικασμένη σε μια κρίση σαν αυτή, έως τους «απαισιόδοξους» φιλελεύθερους, όπως ο Ν. Ρουμπινί, που πιστεύουν ότι όλο το παγκόσμιο οικοδόμημα κινδυνεύει από τον υπερδανεισμό. 01. Nouriel Roubini Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης
  Είπε ότι «η Ελλάδα έχει σχεδόν πτωχεύσει» και ότι πρέπει να επιμηκύνει το χρέος για να κερδίσει χρόνο για την αποπληρωμή του. Δεν βρίσκει αποτελεσματικό το πρόγραμμα διάσωσης και το επικρίνει επειδή δεν περιλαμβάνει έναν μηχανισμό εμπλοκής του ιδιωτικού τομέα - και ειδικά των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών που κατέχουν μεγάλο μερίδιο του ελληνικού χρέους. Πιστεύει ότι είναι αδύνατο να μειωθεί το έλλειμμα από 13% σε 3%. Δεν αποκλείει την εθελοντική έξοδο από το ευρώ όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά όλων των χωρών με «δυσκίνητες οικονομίες». Μια πιθανή λύση θα ήταν υποτίμηση του ευρώ.
  02. Wolfgang Munchau
  Σχολιαστής των «Financial Times»
  Πιστεύει ότι το πρόγραμμα διάσωσης δεν μπορεί να αποτρέψει τη χρεοκοπία. Η Ελλάδα δεν θα τα βγάλει πέρα χωρίς τη διαγραφή κάποιων χρεών. Θα εξαναγκαστεί είτε να κάνει αναδιάρθρωση του χρέους είτε να χρεοκοπήσει. Θεωρεί ότι η κατάσταση είναι επικίνδυνη και για τις Πορτογαλία, Ισπανία, Ιρ- λανδία, Ιταλία, με αποτέλεσμα να απειλείται όλη η Ευρωζώνη με διάλυση αν δεν προχωρήσει σε πολύ σημαντικές μεταρρύθμισεις. Γι' αυτόν, η νομισματική ένωση όπως είναι τώρα απέτυχε.
  03. Martin Wolf
  Επινόησε τον όρο «Chermany» (από τις λέξεις China και Germany), υποστηρίζοντας ότι «Κίνα και Γερμανία ενώνονται για την εξασθένηση της παγκόσμιας οικονομίας». Θεωρεί ότι το πρόγραμμα του ΔΝΤ διασώζει μόνο τις τράπεζες και μόνο προσωρινά - και όχι την Ελλάδα, η οποία θα αναγκαστεί να αναδιαρθρώσει το χρέος της καθυστερημένα. Ομως, ο «ιός» μπορεί να επεκταθεί και σε άλλες χώρες επειδή η ευρωζώνη δεν μπορεί να πάρει μια ξεκάθαρη θέση. Είτε να κάνει πραγματική δημοσιονομική ένωση και ένα δικό της νομισματικό ταμείο είτε να επιτρέπει τη χρεοκοπία ενός μέλους της. «Δεν είναι τα ελληνικά δημοσιονομικά που απειλούν τη σταθερότητα της ευρωζώνης... Ο κίνδυνος είναι τα δημοσιονομικά των μεγάλων χωρών» τονίζει. Η Ελλάδα έχει βρεθεί σε αδιέξοδο. Αν δεν ήταν στο ευρώ, θα είχε κάνει ήδη υποτίμηση, αυξάνοντας τις εξαγωγές της. Με ισχυρό ευρώ τα εισαγόμενα προϊόντα είναι φθηνά και τα εγχώρια ακριβά.
  04. Kenneth Rogoff
  Καθηγητής στο Χάρβαρντ
  Πιστεύει ότι είναι μάλλον απίθανο να μη χρεοκοπήσει η Ελλάδα, αλλά και ότι οι προσπάθειες για την αποφυγή της χρεοκοπίας μπορεί να έχουν μεγαλύτερο κόστος από την ίδια τη χρεοκοπία.
  05. Paul Krugman
  Νομπελίστας, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον
  Μόνο η αναδιάρθρωση του χρέους, ακόμα και αν γινόταν, δεν θα έφερνε αποτελέσματα. Το έλλειμμα είναι κι αυτό μεγάλο και η αυστηρή λιτότητα θα προκαλούσε αντίστοιχη ύφεση. Η λύση για την Ελλάδα είναι η υποτίμηση του νομίσματος, που μπορεί να γίνει μόνο αν φύγει από το ευρώ. Γνωρίζει ότι αυτό ακούγεται τρομακτικό, αλλά το βρίσκει καλύτερο από τις εναλλακτικές επιλογές.
  06. Adolfo Laurenti
  «Mesirow Financial», ΗΠΑ
  Πιστεύει ότι η διάσωση ήταν το πρώτο βήμα στην πορεία πτώχευσης της Ελλάδας. Η πτώχευση δεν έγινε τώρα για διασωθούν οι γαλλικές και οι γερμανικές τράπεζες, αλλά και για να μην εξαπλωθεί η κρίση στην υπόλοιπη ευρωζώνη. Σύμφωνα με τον Λαουρέντι, οι Ελληνες ξοδεύουν περισσότερα απ' όσα μπορούν να βγάλουν, με αποτέλεσμα σε διάστημα τριών ετών να συσσωρεύσουν έλλειμμα 50 δισ. ευρώ. Επί πλέον, την ερχόμενη διετία η Ελλάδα θα πρέπει να μετακυλίσει υποχρεώσεις ύψους 70 δισ. ευρώ. «Τα 110 δισ. ευρώ είναι πολλά χρήματα, αλλά όχι αρκετά. Νομίζω πως είναι μεγάλο λάθος του ΔΝΤ και της Ευρώπης να προσπαθούν να ξεγελάσουν τις αγορές διαβεβαιώνοντάς τες ότι υπάρχει τέλος, ενώ δεν υπάρχει» εξηγεί ο Λαουρέντι και καταλήγει: «Ας ελπίσουμε ότι έπειτα από δύο χρόνια η οικονομία θα είναι σε καλύτερη κατάσταση για να απορροφήσει τους κραδασμούς τής πτώχευσης, απ' ό,τι σήμερα, που η ανάκαμψη βρίσκεται ακόμα στην αρχή».
  07. Domenico Lombardi
  Brookings Institution, ΗΠΑ
  Θεωρεί ότι η επιβολή της δημοσιονομικής πειθαρχίας θα είναι τόσο επίπονη, που η αναδιάρθρωση του χρέους θα επιστρέψει ως επιλογή. Διαφωνεί με την εμπλοκή τού ΔΝΤ σε ένα εσωτερικό πρόβλημα της ευρωζώνης που θα έπρεπε να είχε λυθεί πριν φτάσει σ' αυτό το σημείο και θεωρεί ότι οι ευρωπαϊκές χώρες θα έπρεπε να είχαν κάνει δική τους την ελληνική κρίση και να μην εξαγάγουν το κόστος της στη διεθνή κοινότητα. «Η αναδιάρθρωση του χρέους» λέει «θα αποτελέσει μια επιλογή στο τραπέζι όταν οι Ελληνες πιαστούν στις δαγκάνες και κατανοήσουν πόσο επίπονη θα είναι η εφαρμογή δημοσιονομικής πειθαρχίας σ' ένα αποπληθωριστικό οικονομικό περιβάλλον».
  08. Joachim Starbatty
  Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Tuebingen, Γερμανία
  Εκανε αγωγή στο Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο για να μην εγκριθεί το δάνειο προς την Ελλάδα. Το 1998 είχε προσφύγει και πάλι στο Συνταγματικό Δικαστήριο της χώρας του κατά της γερμανικής κυβέρνησης, ζητώντας να απαγορευτεί στη Γερμανία να συμμετάσχει στην ΟΝΕ - αίτημα που απορρίφθηκε. Υποστηρίζει ότι καλύτερη λύση και για την Ελλάδα και για τις υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης είναι να βγει από το ευρώ, ώστε με υποτίμηση του νομίσματος να τονώσει την οικονομία της.
  09. George Irvin
  Κεϊνσιανιστής οικονομολόγος από το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου
  Η Ελλάδα, αντί να υποταχθεί στους επαχθείς όρους της Γερμανίας και του ΔΝΤ που επιδεινώνουν την ύφεση, θα μπορούσε να κηρύξει στάση πληρωμών μεγάλου μέρους του χρέους της. Μπορεί ακόμα να εγκαταλείψει το ευρώ και να δημιουργήσει μια «νέα δραχμή» υποτιμημένη κατά 50%.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Σάμος, 01.07.2010
• 17:13

  Η ηλικία

   »  ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
  Έλεγα κάποτε πως η ηλικίες του ανθρώπου είναι τρείς, ανήλικος, ενήλικος και καλά φαίνεσαι. Και το έγραφα ως έμμεση απάντηση σε κάποια καλή μας φίλη, που δεν της άρεσε η λέξη γέρος, που συχνά χρησιμοποιώ.
  Επειδή εσχάτως είχα μια ακόμα υπόδειξη, την εβδόμη στην σειρά, και όλες από αγαπητές καθόλα Κυρίες, σκέφτηκα να αναλύσω λίγο το θέμα διεξοδικότερα, ε, και όποιον πάρει ο χάρος.
  Η ηλικίες των ανθρώπων είναι ένα πολύπλοκο σύστημα μαθηματικών υπολογισμών. Παντρεύεται ας πούμε ένα ζευγάρι συμμαθητών, και μετά από πάροδο κάποιων χρόνων έχουν διαφορά ηλικίας διψήφια, είναι δυνατόν; Βεβαίως κατ’ επανάληψη.
  Το γράφω αστειευόμενος, επειδή οι γυναίκες έχουν τον καημό του καλλωπισμού, που δυστυχώς μας το κόλλησαν και σε πολλές περιπτώσεις τις ξεπεράσαμε. Διαβάζω για προσθετικές μαλλιών, και αποτριχώσεις στήθους και εκπλήσσομαι πως υπάρχουν άνδρες που καταφεύγουν σε τέτοια τεχνάσματα.
  Η ηλικία του ανθρώπου δεν έχει να κάνει με τα χρόνια. Ένας Αφγανός στα σαρανταπέντε του χρόνια θεωρείται υπέργηρος και σε καμία περίπτωση δεν δουλεύει, έχει εκτελέσει τον προορισμό του, έκανε καμιά δεκαριά αρσενικά παιδιά, για να υπάρχει συνέχεια. Σκοτώνουν οι επιδρομείς συνέχεια αλλά η φυλή συνεχίζεται, το ίδιο συμβαίνει στο Ιράκ, και παντού όπου υπάρχει πόλεμος και φτώχια. Κάνοντας πολλά παιδιά, έχουν υπολογίσει πως κάποια από αυτά δεν θα προλάβουν να ενηλικιωθούν, όμως κάνουν παιδιά.
  Στην πατρίδα μας, στα σαράντα πέντε, βρίσκονται στην κορύφωση της ζωής τους αν δεν προσπαθούν ακόμα. Εδώ έχουμε ησυχία, ασφάλεια, και ευημερούμε. Έχουμε μακρόπνοα σχέδια, άρα δεν επιτρέπεται να γεράσεις. Θα σε ξεπεράσουν οι άλλοι κι αλλοίμονο σου. Είναι όμως οργανικά έτσι πλασμένος ο άνθρωπος.
  Γνωρίζω περιπτώσεις που φιλενάδες κάτω των Σαράντα, η μία να έχει παιδιά στην εφηβεία και να αγωνιά για τις επιλογές τους, και η άλλη να τις φορτώνεται να διαλέξει το νυφικό της. Μπορεί κανείς να πεί ότι είναι συνομήλικες;
  Σε άλλη περίπτωση, συνομήλικες βρέθηκαν να έχουν η μία εγγονή, που παντρεύτηκε το γιό της άλλης. Είναι συμπεθέρες; Πως χαρακτηρίζεται η σχέση τους;
  Είναι πολλών λογιών αυτές οι καταστάσεις που η αλλοπρόσαλλη εποχή μας, μας έχει επιβάλει. Χάσαμε την κοινή λογική στον προσδιορισμό της ηλικίας μας σε σχέση με τον περίγυρο μας. Αγωνιζόμαστε για σύνταξη στα εξήντα και τώρα με τα νέα μέτρα που αυτή θα έρχεται στα 65 και 70 μας κακοφαίνεται. Αν είσαι ακμαίος στα 60 και θεωρείς αυτά μέση ηλικία γιατί συζητάς για σύνταξη; Περίμενε τα 80.
  Ένας οικοδόμος όμως, σε αυτά τα χρόνια δεν αισθάνεται νέος, και ούτε κάνει όνειρα άλλα, εκτός από την σύνταξη του. Όχι ο εργολάβος, όχι ο μεσίτης, όχι ο οποιοσδήποτε εμπλεκόμενος με άλλους τρόπους στην οικοδομή, μόνο εκείνος ο χειρώναξ, που απόκαμε τόσα χρόνια στο βοριά και λιοπύρι. Αυτός αισθάνεται γέρος, αυτός ξεπλήρωσε το χρέος του, σκότωσε το κορμί του, προκειμένου κάποιοι άλλοι να μην γεράσουν. Αυτό ισχύει για όλους εκείνους που με τον κόπο, και το μόχθο εξασφάλισαν το ψωμί τους. αυτούς οι κυβερνώντες τους κατέταξαν στα βαρέα και ανθυγιεινά, και με την πάροδο των χρόνων, και με διάφορα κόλπα, συνετάχθησαν πλειάδα άλλων επαγγελματιών.
  Ο γιατρός που αρχίζει να κτίζει καριέρα στα σαράντα, είναι φυσικό να μην γερνά, αργά αρχίζεις αργά τελειώνεις.
  Τελειώνοντας, θα αναφέρω ένα δικό μου συμπέρασμα που δεν βρίσκει πάντα θετική ανταπόκριση. Η δική μας γενιά, εκείνη των εξηντάρηδων περίπου, λίγο πάνω λίγο κάτω, δεν έχει σημασία, είναι υπόλογη που δεν κάνει στην άκρη να περάσουν οι νεώτεροι, καταδικάζουμε την επόμενη γενιά στην στέρηση και την ανέχεια.
  Ένας άνθρωπος των τριάντα δεν είναι παιδί.
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 15:29

  Η απόλυτη Βαρβαρότητα !!!

   »  Άγρυπνος
  Έμεινα άναυδος …
  Δεν ήθελα να το πιστέψω βλέποντας τις φωτογραφίες & διαβάζοντας το ιστορικό σε e-mail που έλαβα από φίλο μου …
  Κι όμως το διασταύρωσα από έγκυρες πηγές στο διαδίκτυο και δυστυχώς είναι πραγματικότητα …
  Στα νησιά Φερόε που ανήκουν στη Δανία κράτος μέλος της ΕΕ, χρόνια τώρα λαμβάνει χώρα μια μακάβρια τελετή ...
  Εκατοντάδες δελφίνια, ζιφιίδες και μαυροδέλφινα βασανίζονται και θανατώνονται με τον πιο επαίσχυντο τρόπο στα πλαίσια μιας «τελετής ενηλικίωσης» των νέων της περιοχής, με πρόσχημα μια παράδοση των Βίκινγκ …
  Προσελκύονται σε έναν κόλπο, όπου τους ανοίγουν την κοιλιά όσο είναι ακόμα ζωντανά, με αποτέλεσμα να πεθαίνουν αργά από την αιμορραγία. Με τον τρόπο αυτόν θανατώνονται ολόκληρες οικογένειες, πράγμα που θέτει σε μεγάλο κίνδυνο και το απόθεμα γονιδίων των ειδών αυτών …
  Θα ήθελα να σας προειδοποιήσω για το παρακάτω video όπου ξεχειλίζει η φρίκη για την απόλυτη βαρβαρότητα !!!
  Προσωπικά δεν άντεξα να το δω μέχρι το τέλος …
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 15:23

  ~ Ένα Votsalo στην .. Πάρο ~

   »  Μπαλος
  ~ Ένα Votsalo στην .. Πάρο ~
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Σάμος, 30.06.2010
• 10:45

  Φεστιβάλ Störtebeker - Festspiele in Ralswiek

   »  Το μονοπάτι μας
  
  
  
  
  Απολαύστε στο μοναδικό φυσικό στάδιο Ralswiek τις περιπέτειες του θρυλικού πειρατή Klaus Störtebeker. Μια φεστιβαλική θεατρική παράσταση με 150 ηθοποιούς 4 πλοία, 30 άλογα, ειδικά εφέ και πολλά άλλα. Κάθε βράδυ θα δείτε μια επίδειξη πυροτεχνημάτων κατά τη διάρκεια της "Μεγάλης Jasmunder Bodden», η οποία θα επισκεφθεί τη νήσο Rügen σε μια αξέχαστη εμπειρία.
  
  Στις 19/06/2010 η έναρξη του Störtebeker Φεστιβάλ, που τώρα διανύη το δέκατο όγδοο έτος του.
  
  Auskunft und Kasse: Πληροφορίες και Checkout:
  Tel. 03838 / 31100 – Fax 03838 / 313192 – info@stoertebeker.de Τηλ.: 03 838 / 31 100 - Fax 03 838 / 313 192 - info@stoertebeker.de
  
  Ή για τα εισιτήριά σας σήμερα για τη σεζόν 2010. Το φυσικό στάδιο Ralswiek βρίσκεται ακριβώς πάνω στον B96, 5 χλμ. βόρεια Ερχόμενοι από την πρωτεύουσα Bergen auf Rügen, στην κατεύθυνση της Sassnitz.
  
  http://stoertebeker.de/
  
  ¨Ετσι προβάλεται το φεστιβάλ αυτό στην παραπάνω ιστοσελίδα του.
  Η κόρη μας η Στέφη βρέθηκε εκεί με το σχολείο της και μας χάρισε τις φωτογραφίες της
  για το μπλόγκ μας. Την ευχαριστούμε πολύ και τις μοιραζόμαστε μαζί σας.
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Σάμος, 29.06.2010
• 22:08

  Αντίσταση, Αντίσταση, Αντίσταση. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος.

   »  Τσουκνίδα
  Η Εθνική Πανεργατική απεργία είχε επιτυχία.
  Και οι πορείες παρά τις παντοειδείς προβοκάτσιες και την "ομοβροντία" της αισχρής προπαγάνδας των διαπλεκόμενων ΜΜΕ.
  Με μια τέτοια προπαγάνδα θα ασχοληθώ, αυτή γύρω από το Λιμάνι του Πειραιά, τα ακτοπλοϊκά δρομόλογια και τους ναυτεργάτες, που κινούνται γύρω από σωματεία που ελέγχει το ΠΑΜΕ.
  Θα το επαναλάβω δεν ανήκω ούτε στο ΚΚΕ, ούτε στο ΠΑΜΕ και από εδώ τους έχω ασκήσει πολλές φορές κριτική, αλλά εδώ χρησιμοποιείται ο "χρωματισμός" για να γίνει μια πλήρης διαστροφή της πραγματικότητας.
  1. Αν δεν κάνω λάθος σήμερα είχαμε Γενική Απεργία, η οποία είχε προκηρυχθεί 15 σχεδόν μέρες πριν. Σε μια γενική απεργία είναι  πολύ πιθανό να απεργήσουν και τα πληρώματα των καραβιών.
  Αυτό το γνώριζαν οι ταξιδιώτες αλλά και τα τουριστικά γραφεία, ώστε να τροποποίησουν για μια μέρα τα σχέδια τους.
  2. Οι ιστορικοί εργατικοί αγώνες και οι νεκροί τους προήλθαν από αυτό ακριβώς το πράγμα: Από την ανάγκη περιφρούρησης της απεργίας από όσους, εκόντες- άκοντες, μπορούσε να επιστρατέψει η εργοδοσία για να σπάσει την διαπαραγματευτική δύναμη των απεργών.
  Και η διαπραγματευτική δύναμη των απεργών είναι να θυμίσει πόσο σημαντική είναι η αξία της εργατικής δύναμης, άρα και για την τουριστική ανάπτυξη...
  Τι να την κάνω εγώ την ...σωτηρία της Πατρίδας, άν εμένα η θεσμική της έκφραση με θέλει δουλοπάροικο; 
  Τι είναι η Πατρίδα ένα άδειο πουκάμισο ή ασφάλειά μου και η προοπτική μου;
  Και για όποιον μιλήσει για άλλους καιρούς, να θυμήσω ότι με τις τελευταίες αλλαγές των μπιστικών της τοκογλυφικής τρόϊκας, η εργατική μας νομοθεσία  γυρίζει κάπου στο 1900!
  Οπότε είναι φυσικό να έχουμε αγώνες τύπου 1900!!!!
  3. Είναι υποκριτικοί οι κλαυθμοί του Καρτέλ των ακτοπλόων εφοπλιστών και των συνεταίρων τους Τηλεορασάδων, περί του τουρισμού, του ταξιδιώτη κλπ. : Τα τελευταία χρόνια, αυτοί οι ίδιοι, οι οποίοι με διάφορες παραλλαγές εναλλάσσονται σε όλες τις ακτοπλοϊκές εταιρείες, μείωσαν  κάθετα τον αριθμό των δρομολογίων (άρα και η δυνατότητα που έχει κάποιος να ταξιδέψει στην ώρα που το χρειάζεται) και οι τιμές των εισητηρίων τους ήταν πιο ακριβές και αυτών του αεροπλάνου. (Πριν τα βρουν η Ολυμπιακή με τη Αegean και φτιάξουν το απόλυτο Μονοπώλιο, συνεργό και αυτό του Καρτέλ...). Από νησί είμαστε και ξέρουμε.. Δυο μέρες απεργία το μήνα τους πείραξαν; Εκείνοι "να γαμ..νε και δέρνουν" γιατί είναι αφεντικά, ο εργάτης λίγο να σηκώσει το κεφάλι είναι... υποκινούμενος!
  
  Βρε "αϊ σιχτίρ!!"
   Δεν ήμουνα ποτέ οπαδός του "σφάξε με αγά μ' ν' αγιάσω"!
  Αλλά του "καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή παρά σαράντα χρόνια, σκλαβιά και φυλακή"!
  Δεν μιλάμε για τις συνηθισμένες απεργίες που κάναμε για να ανεβεί λίγο ο μισθός, ή κάτι άλλο να  κερδίσουμε.
  Μιλάμε ότι η επιτυχία αυτών των οικονομικών σχεδιασμών ισοδυναμεί να φτωχύνουν και να αδυνατίσουν στρατηγικά τόσο τα χαμηλά και τα μεσαία στρώματα της χώρας, ώστε οι τοκογλύφοι διεθνείς επενδυτές να πετάξουν και εδώ κανένα κόκκαλο, μπας και κερδίσει από αυτό κανένας ντόπιος διαπλεκόμενος μεταπράτης που ανεβοκατεβάζει με τα κ..λοκαναλά του μαριονέτες μπιστικούς ...
  Η σωτηρία της δήθεν πατρίδας που έφτιαξαν όλοι αυτοί, ισοδυναμεί ουσιαστικά με την δική μου υποδούλωση κύριε ορισμέ της πολιτικής απατεωνιάς....
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 19:54

  Η απαγωγή

   »  ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
  
  Μεγάλο ενδιαφέρον μου προξενεί πάντα η συμπεριφορά των ζώων. Ζώντας αρκετά χρόνια τώρα κοντά στην φύση, προσπαθώ να αποκωδικοποιώ τις συμπεριφορές τους. κάποιες φορές το καταφέρνω και άλλοτε όχι.
  Ο σκύλος μου ο Ρόκυ, ένα κουτάβι τριών μηνών περίπου, τις τελευταίες μέρες, παρότι λυτός, δεν ξεκόλαγε από κοντά μου. Όταν το έλυνα για την καθημερινή μας βόλτα, αντί να τρέχει στην θάλασσα και να ανακατώνεται με τα φύκια, τριβόταν στα πόδια μου. Επειδή αυτό τον καιρό, περνώ μια κρίση με το αναπνευστικό μου πρόβλημα, το απέδωσα στο ένστικτο του, πως καταλαβαίνει την αρρώστια μου και συμπαρίσταται. Το έχω ξαναζήσει αυτό, αλλά δεν ήταν αυτός ο λόγος.
  Φανταστείτε την έκπληξη μου, όταν το πρωί της Κυριακής, πήγα να του βάλω φαγητό πριν φύγω, διαπίστωσα πως έλειπε. Κάποιος είχε λύσει το σύνδεσμο του λουριού και το πήρε μαζί του. Κανονική απαγωγή που συντελέσθηκε μες στην νύχτα, αφού κατά τις ένδεκα ο Ρόκυ γαύγιζε χαρούμενος.
  Στεναχωρήθηκα λίγο, αλλά ζώο είναι σε τελική ανάλυση, δεν χάλασε ο κόσμος αν κάποιος το ήθελε, χαλάλι του. Ούτε δακτυλικά αποτυπώματα αναζήτησα, ούτε το Αστυνόμο Μπέκα εκκάλεσα. Αποφάσισα μετά από αυτό το γεγονός, να μην ξαναμαζέψω σκύλο στην αυλή, είναι βέβαια και τα χρόνια που πέρασαν, είναι και η ανημποριά της αρρώστιας που με καταβάλει μέρα με την μέρα.
  Την Δευτέρα την αργά το βράδυ, έκανα σχέδια πως θα κλίσω την σκυλόπορτα που βγαίνει στην θάλασσα, και πως θα διευθετηθεί ο χώρος που διαβιούσε ο σκύλος, όταν κτύπησε το τηλέφωνο, ήταν κάποιος φίλος από την κοντινή μας πόλη, που με ενημέρωσε πως βρέθηκε ο Ρόκυ. Αυτό το σαρανταοκτάωρο, μεσολάβησαν γεγονότα, που μοιάζουν ψεύτικα. Την Κυριακή το πρωί ήταν παρατημένος στα ταμπάκικα (Βυρσοδεψία), μια περιοχή παραθαλάσσια, με πολλά κλειστά παλιά εργοστάσια του είδους. Το είδε κάποιος από τους πολλούς επισκέπτες μου, και το αναγνώρισε, αλλά δεν ήταν σίγουρος, τον φωτογράφησε και ανάρτησε σε μερικές κολόνες αγγελία πως βρέθηκε κουτάβι, και όποιου είναι να παρουσιασθεί να το παραλάβει.
  Εγώ δεν πήρα χαμπάρι τίποτα από αυτά, το βραδινό τηλέφωνο ήταν η πηγή της ενημερώσεως μου. Φυσικά επόμενο ήταν να επαναπατρισθεί ο Ρόκυ, στο Κουρουντερέ, στα σπιτάκια του και στην αλυσίδα του.
  Μετά τις πρώτες χαρές που έκαμε, μόλις εντόπισε το οικείο του περιβάλλον, δέθηκε και άρχισε την γκρίνια, έμαθε βλέπετε να ζει ελεύθερος. Αν όμως μένει λυτός, θα καταλήξει κάτω από τις ρόδες των διερχομένων οχημάτων. Στην σημερινή μας βόλτα, από την οποία μόλις επέστρεψα, ήταν σαν να μην είχε φύγει ποτέ.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Σάμος, 27.06.2010
• 14:43

  Νεολαία ΠΑ.ΣΟ.Κ. & Χρονική Συγκυρία...μια πρόταση

   »  Ιστολόγιο Μιχάλη Καραδημητρίου
  
  Ηράκλειο, 27 Ιούνη 2010
  Προς: Συντονιστική Γραμματεία Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ. Ηρακλείου
  
  Θέμα: Χρονική Συγκυρία και Νεολαία ΠΑ.ΣΟ.Κ.
  Συντρόφισσες, σύντροφοι,
  Οι τελευταίοι μήνες χαρακτηρίζονται από ανάμεικτα συναισθήματα στην κοινωνία μας και ειδικά στην νέα γενιά. Η διαρκής και συνεχιζόμενη Οικονομική Κρίση στην χώρα μας, η οικονομική πολιτική, η συζήτηση για τον ασφαλιστικό και εργασιακό νόμο, οι διαδικασίες του “Καλλικράτη” είναι μερικά από τα ζητήματα που απασχολούν την Ελληνική Κοινωνία.
  Ταυτόχρονα τόσο στην χώρα μας όσο και στην Ευρώπη παρατηρείται έντονος αναβρασμός και προβληματισμός για την πορεία του Κοινωνικού κράτους, για τα εργασιακά δικαιώματα, για την Ανεργία, για την Ανάπτυξη και τις πολιτικές που είναι αναγκαίες για την έξοδο από την Κρίση.
  Εκτίμηση μου είναι ότι σε αυτή την κοινωνική κατάσταση η Νεολαία ΠΑ.ΣΟ.Κ. ως γνήσιο προοδευτικό κομμάτι της Νέας Γενιάς δεν μπορεί να είναι εκτός διαλόγου και συλλογικών “ζυμώσεων” και διεκδικήσεων. Είναι ευθύνη μας να έρθουμε σε επαφή με κάθε νέο και νέα εργαζόμενο ή άνεργο βάζοντας στο τραπέζι του διαλόγου όχι τους οικονομικούς δείκτες αλλά την πραγματική οικονομία και την κατάσταση που κάθε ένας βιώνει τις μέρες μας.
  Μόνο μέσα από την επαφή μας με την γενιά μας, τον ουσιαστικό πολιτικό διάλογο πάνω στα πραγματικά δεδομένα θα είμαστε σε θέση να παίξουμε τον ουσιαστικό ρόλο μας σας πολιτική Νεολαία. Στα παραπάνω πλαίσια εκτίμηση μου είναι ότι οι συνθήκες των καιρών επιβάλουν στην Νεολαία ΠΑ.ΣΟ.Κ. να προχωρήσει σε ανοικτές διαδικασίες “βάσης” ανοίγοντας ατζέντα και διαμορφώνοντας κοινωνικό μέτωπο. Προτείνω την σύγκλιση ανοικτής Νομαρχιακής Συνέλευσης μέσα στο επόμενο 10ήμερο με στόχο την συζήτηση για τα θέματα της επικαιρότητας. Θεωρώ σημαντικότερο ζήτημα συζήτησης το Ασφαλιστικό και τις Εργασιακές σχέσεις, ώστε να διαμορφώσουμε μια άποψη από την βάση της νέας γενιάς.
  Ως Νεολαία ΠΑ.ΣΟ.Κ. έχουμε ευθύνη απέναντι στην γενιά μας να υπερασπιστούμε στην πράξη το Δικαίωμα στην κοινωνική ασφάλιση, το δικαίωμα στην εργασία το δικαίωμα στην ζωή.Με συντροφικούς χαιρετισμούς
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 08:44

  [nt]

   »  ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Σάμος, 26.06.2010
• 18:26

  ΄Ενα ζωντανό μουσείο

   »  Το μονοπάτι μας

  

  Πρόκειται για το κτήριο του Γερμανικού και του Ευρωπαικού γραφείου διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας. Το κτήριο χτίστηκε το 1900-1901 επί Κάιζερ και κατά τα αρχιτεκτονικά πρότυπα της εποχής του. Είναι κυρίως χτισμένο με αμμόλιθο σκαλιστό, τα γραφεία έχουν εμβαδόν περι τα 27 Μ² με νιπτήρα και 2 παράθυρα για κάθε εργαζόμενο. Ακόμα και σήμερα είναι σε πλήρη λειτουργεία όπως και πριν 100 χρόνια.
  
  

  

  
  
  
  
  

  

  
  
  
  
  

  

  
  
  
  
  

  

  
  
  
  
  

  

  
  
  
  
  

  

  
  
  
  
  

  

  
  
  
  
  

  

  
  
  
  
  

  

  
  
  
  
  

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 13:25

  "«αυτό το «θαύμα» μπορούμε και θα το επαναλάβουμε..."

   »  Τσουκνίδα
  ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΠΡΟΛΗΨΗΣ
  ΕΞΑΡΤΗΣΙΟΓΟΝΩΝ ΟΥΣΙΩΝ (ΟΚΑΝΑ & ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ)Διεύθυνση Γραμματείας:Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Αθήνας, Γ΄ Σεπτεμβρίου 48Β.Email: prolipsiworkers@yahoo.gr
  Αθήνα 24/6/2010Απεργιακή Προκήρυξη- Δελτίο Τύπου
  Μια ανάσα πριν την 26η Ιουνίου, «Παγκόσμια Ημέρα Κατά των Ναρκωτικών», οι εργαζόμενοι των Κέντρων Πρόληψης διατυπώνουν την άποψη πως οι κάθε λογής θεσμοθετημένες Παγκόσμιες Ημέρες δεν επαρκούν για να απαντήσουν στην συνεχιζόμενη αύξηση της ζήτησης και χρήσης εξαρτησιογόνων ουσιών. Η Χρήση παράγεται μέσα από την Κρίση, ατομική και κοινωνική. Η προϋπάρχουσα κοινωνική παθογένεια εκφρασμένη ως κρίση θεσμών και αξιών ενισχύεται στις μέρες μας τόσο από την καταστολή κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων όσο και από τη στέρηση βασικών όρων διαβίωσης, δεδομένα που αναπόφευκτα οδηγούν στον κοινωνικό αποκλεισμό και την περιθωριοποίηση. Ως ψυχοτρόπες, οι εξαρτησιογόνες ουσίες, φαντάζουν μια εναλλακτική φυγή από την δυσφορία, το άγχος, την απελπισία και την απόγνωση στην οποία μπορεί να οδηγήσει η απώλεια της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.Τα Κέντρα Πρόληψης απαντούν καθημερινά στην παραπάνω κοινωνική παθογένεια μέσα από δράσεις που προστατεύουν και ενισχύουν την ψυχοκοινωνική υγεία ενώ παράλληλα ανοίγουν εναλλακτικούς δρόμους υγιούς κοινωνικού διαλόγου. Ωστόσο, εξακολουθούν να αντιμετωπίζονται από κάθε είδους φορέα εξουσίας ως πολυτελείς και ανεπίκαιρες δομές με αποτέλεσμα να λιμνάζει η λειτουργία τους σε αγκυλώσεις λογιστικού κόστους της υποστήριξης τους. Και για του λόγου το αληθές, ας γίνει πιο συγκεκριμένο: Πρωτίστως, και σημαντικότερο, το πάγιο αίτημα των εργαζομένων για επίλυση του θεσμικού εξαντλείται σε καθ’ επανάληψη δημόσιες, επικοινωνιακές δεσμεύσεις των αρμοδίων χωρίς κανένα ουσιαστικό και πρακτικό αντίκρισμα. Όσο εφαρμόζονται πρακτικές όπως καθυστέρηση σύστασης της ομάδας διοίκησης έργου, άρνηση σαφούς τοποθέτησης – πρότασης από τον ΟΚΑΝΑ, τα Υπουργεία Υγείας και Εσωτερικών καθώς και την ΚΕΔΚΕ καθώς και διατύπωση συνεχών εναλλασσόμενων και αντικρουόμενων δηλώσεων, οι εργαζόμενοι φοβούνται ότι πλέον δεν υπάρχει καλοπροαίρετη πρόθεση επίλυσης του αιτήματος. Στο παραπάνω πλαίσιο τίθεται και το δεδομένο της ψήφισης του Καλλικράτη, όπου δεν υπάρχει απολύτως καμία πρόβλεψη για τα Κέντρα Πρόληψης. Παρότι είχαμε μια θετική εξέλιξη, την καθιέρωση διακριτού κωδικού στον Προϋπολογισμό και την καταβολή από την Πολιτεία προς τον ΟΚΑΝΑ των χρεών παλαιότερων ετών, στη συνέχεια  υπήρξε στασιμότητα. Οι συνεχείς καθυστερήσεις καταβολής των ποσών προς τους τελικούς αποδέκτες τους, τα Κέντρα Πρόληψης, με πρόσχημα τους ελέγχους σε δομές που τελευταία  3 χρόνια κατάφεραν να λειτουργήσουν  χάρη στην αυταπάρνηση του προσωπικού τους και όχι στους περισσούς πόρους, αλλά και με πρόφαση την καθυστέρηση της υπογραφής 3ετών προγραμματικών συμβάσεων δεκάδων Κέντρων, δημιούργησαν μια τεράστια ανασφάλεια στους εργαζομένους δεδομένων των συνθηκών. Η πρόσφατη καταβολή μέρους των οφειλών, μετά από τις πιέσεις του Σωματείου μας, είναι σε καλό δρόμο αλλά πρέπει να συνεχιστεί. Δεν παραγνωρίζουμε την πρόθεση του ΟΚΑΝΑ για Ενιαίο Μισθολόγιο, ωστόσο: Α) Από μέρους του Σωματείου μπορεί να γίνει αποδεκτό μόνο στην περίπτωση της πλήρους εξομοίωσης με το μισθολόγιο του ΟΚΑΝΑ, χωρίς περικοπές επιδομάτων. Β)  Παράλληλα με το ενιαίο μισθολόγιο και για να έχει αυτό καθοριστική ισχύ, θα πρέπει με νόμο του κράτους να λυθεί το θεσμικό. Διεκδικούμε το ποσό από τους Κεντρικούς Αυτοτελείς Πόρους της Αυτοδιοίκησης, που αναλογεί στα Κέντρα Πρόληψης με βάση την Πενταετή Προγραμματική Σύμβαση, το οποίο δεν έχει αποδοθεί ακόμα από την ΚΕΔΚΕ και το Υπουργείο Εσωτερικών.Βασικό και ουσιαστικό ζήτημα των εργαζομένων  είναι να αποκτήσουν ισότιμους και φερέγγυους συνομιλητές στο δρόμο διεκδίκησης και διαπραγμάτευσης των αιτημάτων τους. Πριν από λίγους μήνες η Πρόεδρος  του ΟΚΑΝΑ είχε δηλώσει: «Οι εργαζόμενοι στα Κέντρα Πρόληψης  πετύχατε, μέσα από τους αγώνες σας,  ένα θαύμα...και αυτό το θαύμα  σας  ανήκει». Σήμερα, περισσότερο δυνατοί από ποτέ, απαντούμε σε όλους τους αρμόδιους πως: «αυτό το «θαύμα» μπορούμε και θα το επαναλάβουμε.Ταυτόχρονα, δεν μπορούμε να μείνουμε απαθείς  στην επιβολή των αντιλαϊκών εργασιακών μέτρων από την Κυβέρνηση  με πρόσχημα το «εθνικό συμφέρον», το οποίο στην πραγματικότητα είναι το συμφέρον πολύ λίγων ανθρώπων, του Κεφαλαίου, αυτών των ίδιων που οδήγησαν τον λαό και την χώρα στην βαθύτατη αυτή παραγωγική, κοινωνική και πολιτιστική φτώχεια. Δεν μπορούμε να δεχτούμε την ουσιαστική κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, την δραματική μείωση των κατώτατων μισθών, ειδικά στους νέους εργαζόμενους, την δραστική μείωση των αποζημιώσεων για τις απολύσεις, που ουσιαστικά ναρκοθετεί την εργασιακή ασφάλεια. Δεν θα ανεχτούμε τον ενταφιασμό κάθε ασφαλιστικού, συνταξιοδοτικού δικαιώματος. Δεν θα μείνουμε άπραγοι στην ουσιαστική κατάργηση των συντάξεων. Θέλουμε δουλειά για τους νέους και όχι παράταση του εργασιακού βίου αναγκαστικά μέχρι  και πάνω από τα 65.  Ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους, όχι περικοπές με πρόφαση το συμμάζεμα στον τομέα της Υγείας. Οι Εργαζόμενοι δεν έχουν καμία ευθύνη ούτε για τα ελλείμματα, ούτε για τα χρέη. Αντίθετα όλος αυτός ο πλούτος που μεταφέρεται με την μορφή πρόσκαιρων επενδύσεων από  χώρα σε χώρα ανήκει πρώτα από όλα στους εργαζόμενους.  Όλος αυτός ο πλούτος  κουβαλά τα εργατικά ατυχήματα, τις εργασιακές ασθένειες, τις κλεμμένες εργατοώρες, τους αγώνες, αλλά και τους αναγκαστικούς συμβιβασμούς, τα όνειρα, γενεών και γενεών εργαζομένων.
  Αντί λοιπόν να πάρουν  από αυτή την ανάπτυξη οι εργαζόμενοι μερίδιο, με αυξημένο Κράτος Πρόνοιας και μείωση του εργασιακού χρόνου χωρίς μείωση των μισθών, έτσι ώστε να αντιμετωπιστεί και η συστημική ανεργία , οι Κεφαλαιοκράτες μαζί με τα διεθνή και ευρωπαϊκά διευθυντήρια και  την  Ελληνική  Κυβέρνηση, θέλουν να πάρουν πίσω τα ελάχιστα αντισταθμίσματα που με αγώνες κατακτήθηκαν. Ως εκ τούτου, οι εργαζόμενοι στα Κέντρα Πρόληψης θα προχωρήσουν σε κινητοποιήσεις, διεκδικώντας και απαιτώντας:
  Απόσυρση όλων των τελευταίων εργασιακών και ασφαλιστικών ρυθμίσεων, που συρρικνώνουν με πρωτοφανή τρόπο τα αδιαπραγμάτευτα δικαιώματα όλων των εργαζομένων.  Πλήρη Απόσυρση του αντιασφαλιστικού εκτρώματος. Άμεση υπογραφή Εθνικής Συλλογικής Σύμβασης και κλαδικών Συλλογικών Συμβάσεων με ουσιαστικές αυξήσεις.
  «Όχι» στην κατάργηση των αποζημιώσεων. «Όχι» στις απολύσεις. Εδώ και τώρα μέτρα για την ανεργία . Άμεση επίλυση του θεσμικού πλαισίου λειτουργίας των Κέντρων Πρόληψης με νομοθετική παρέμβαση στη βάση της πρότασης του Σωματείου για σύσταση 13 περιφερειακών ΝΠΔΔ  εντασσόμενων στο Υπουργείο Υγείας, με την Επιστημονική Εποπτεία του ΟΚΑΝΑ. Με διατήρηση και αύξηση της επιχειρησιακής διασποράς των υφιστάμενων Κέντρων Πρόληψης. Με άμεση μετάταξη στις νέες δομές όλου του υφιστάμενου προσωπικού με όποια σχέση εργασίας και αν υπηρετεί αυτή τη στιγμή. Με μονιμοποίηση και περαιτέρω αποσαφήνιση της άμεσης χρηματοδότησης από τον Κρατικό Προϋπολογισμό. Άμεση έναρξη της εκπαίδευσης των εργαζομένων σε νέες μεθόδους αντιμετώπισης των εξαρτητικών συμπεριφορών, καθώς και βασική εκπαίδευση/κατάρτιση του νέου επιστημονικού προσωπικού που στελεχώνει τα Κέντρα Πρόληψης.
  Το σωματείο των Κέντρων Πρόληψης αποφάσισε και καλεί όλους τους εργαζομένους του να συμμετέχουν ενεργά σε:  Συμβολική 3ωρη  στάση εργασίας την Παρασκευή, 25 Ιουνίου και ώρες 12: 00 – 15:00 μ.μ. και καθιστική διαμαρτυρία σε κεντρικό σημείο κάθε Πρωτεύουσας Νομού. Στην Εθνική Πανεργατική Απεργία της 29ης Ιουνίου.
  
  ΟΧΙ ΣΤΟ ΔΝΤ και στην Διεθνή Επιτροπεία.
  Το Δ.Σ. του Σωματείου
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 07:20

  [nt]

   »  ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Σάμος, 25.06.2010
• 11:21

  ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ "STELLA"

   »  Διακοπές στο Μπάλο Κουμεϊκων Σάμου
  
  
  Από το 1987, στην παραλία του Μπάλου, η οικογένεια Αντωνίου διατηρεί το παραδοσιακό Κυπριακό εστιατόριο Στέλλα.
  Σερβίρουμε Κυπριακή και Ελληνική κουζίνα με παραδοσιακές συνταγές, κάτω από τη σκιά των δένδρων πλάι στον κήπο, που είναι γεμάτος με λαχανικά βιολογικής καλλιέργειας.
  Τα πιάτα ημέρας είναι μαγειρεμένα σε φούρνο με ξύλα και το ψωμί ζυμωμένο από εμάς.
  Έχετε τη δυνατότητα να απολαύσετε μετά από παραγγελία, κατσικάκι στο φούρνο ή σεφταλιές!!
  Σε όλους μας τους πελάτες, προσφέρουμε ως επιδόρπιο, παραδοσιακούς λουκουμάδες με μέλι!!!
  Υπεύθυνος Επικοινωνίας: Αντωνίου ΚυριάκοςΤηλέφωνο : 00302273036461KINHTO: 00306947535325
  Email: antonioy@hotmail.com
  Μπάλος, Κουμέικα Τ.Κ. 38104 Σάμος
  
  
  web site :  STELLA
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Σάμος, 24.06.2010
• 12:53

  Το χρονικό της ευτυχίας ! ! !

   »  Το μονοπάτι μας
  
  Βλέπαμε κατά καιρούς σε διάφορα μπλόγκ γονείς να φωτογραφίζουν και να κάνουν συχνές
  αναρτήσεις με τα παιδιά τους και το θεωρούσαμε λίγο τραβηγμένο. Αρχικά δε θέλαμε να κάνουμε και μεις το ίδιο λάθος, τώρα όμως που ήρθαν τα μικρά μας το μυαλό μας έκανε χώρο στην καρδιά μας και θέλουμε να μοιραστούμε τη χαρά μας μαζί σας και να πούμε με τη σειρά μας ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για τις ευχές σας που μας συνόδεψαν και λιγόστεψαν το άγχος μας τις τελευταίες μέρες.
  
  Το χρονικό της ευτυχίας μας άρχισε το πρωί της 17 Ιούνη, αναρτήσαμε στο μπαλκόνι τη σημαία μας ενόψει του αγώνα της Εθνικής μας με τη Νιγηρία και στο δρόμο για την κλινική.
  
  
  
  Αφότου ετοιμάστηκα για την επέμβαση!!! χεχεχεχεχε
  Τη μαμά δεν την δείχνω...φοβόταν χαχαχχα
  
  
  
  καιιιιιιι νατοςςςς ο πρώτος μας Αναποφάσιστος!!! Μάνα, γιατί με γέννησες;;;;
  
  
  
  Νάτος και ο δεύτερος!!! και αυτός τα ίδια, το σκέφτεται!!!
  
  
  
  Μετά από μια σύντομη διαβούλευση, αποφάσισαν να μείνουν, βάζοντας πολύ σκληρούς όρους αλά ΔΝΤ !!!
  
  
  Τους περιποιηθήκαμε και άρχισαν ο ένας μετά τον άλλο να....
  
  
  
  ομορφαίνουν !!!
  
  
  
  Από τότε....
  
  
  
  ΜΑΜ - ΚΑΚΑ - και ΝΑΝΙ!!!
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Την επόμενη είχαμε τις πρώτες επισκέψεις....
  
  
  Οι Αδερφούλες τους ήρθαν να γνωρίσουν τα αδερφάκια τους.
  
  
  
  Η Νίκη η μεγάλη μας και η Στεφανία ανέλαβαν δράση για εναλλάξ φωτογράφιση!!
  
  
  
  
  
  
  Τα έχουμε και σε σετάκι και τα 4, αν θέλετε !!
  
  
  ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ ΕΣΑΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΥΧΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΛΑ ΣΑΣ ΛΟΓΙΑ.
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Σάμος, 23.06.2010
• 20:44

  ΝΟ.ΦΑ.ΛΙ.Π.

   »  Παραμεθόριος
  Ο Ναυτικός 'Ομιλος Φασιστών Λιμένος Πειραιά, γνωστός και ως Ν.Ο.ΦΑ.ΛΙ.Π. σε πλήρη σύνθεση. Εντάξει... δεν είναι όλοι εκεί, λείπει η προπονήτρια, αλλά και χωρίς αυτή τα καταφέρνουν μια χαρά. Άλλωστε παίζουν χωρίς αντίπαλο. Μέχρι να αποφασίσει ο αντίπαλος αν θα κατέβει στο γήπεδο, το ματσάκι έχει χαθεί στα χαρτιά. Περαστικά μας φίλοι μου...
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 19:52

  Γεννητούρια …

   »  Άγρυπνος
  Η καλή μας Ψιψινέλ …
  Έκλεισε θάλαμο πρώτη θέση!!!
  στο μαιευτήριό μας (καλάθι μπαμπού) … Κι έφερε στον κόσμο τέσσερα
  πανέμορφα κουτσούβελα !!!
  Να μας ζήσουν …
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 19:18

  Η ζήλια

   »  ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
  Έχουμε και άλλοτε γράψει πως η ζήλια είναι αρρώστια, πολλές φορές ανίατος, αλλά όχι πάντα. Η ζήλια ως συναίσθημα έρχεται αυθόρμητα και φεύγει με την λογική.
  Γενικά δεν με κυριεύει αυτό το πάθος, και προσπαθώ να το εξωτερικεύω για να ανακουφίζομαι. Ζήλεψα αυτές τις ημέρες το Λούνα-Παρκ. Ήρθε στο νησί μας περιοδεύον ένα Λούνα-Παρκ. Πηγαίνουν λοιπόν παιδάκια, και μετά μου διηγούνται, το πώς περάσανε. Μπαίνουν στον Πύραυλο, ανεβαίνουν στην Μεγάλη ρόδα, η οδηγούν τα συγκρουόμενα αυτοκινητάκια, κάνουν ιππασία, και διασκεδάζουν.
  Ζηλεύω εκείνη την ώρα τους γονείς τους, ιδιαίτερα τους πατεράδες, που με πρόσχημα την ασφάλεια του παιδιού, ανεβαίνουν στην Ρόδα, και τρακάρουν τα αυτοκινητάκια. Ξαναγίνονται παιδιά με έμμεσο τρόπο και δεν τους παρεξηγάει κανείς. Και θέλω και εγώ να μπω στον Πύραυλο, με ποια όμως δικαιολογία; (του παλιμπαιδισμού), να γελοιοποιηθώ ως ξεμωραμένος, και κρατιέμαι.
  Αναρωτιέμαι αν είμαι μόνος; Παρατηρώ στα κούλουμα τους χαρταετούς ποιοι τους αμολούν, πάλι πιο πολλοί είναι οι πατεράδες και οι παππούδες από τα παιδιά. Την τελευταία παράγραφο την γράφω ως δικαιολογία.
  Ήθελα να μείνω για πάντα παιδί στην καρδιά και στο μυαλό, αλλά μεγάλωσα.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 16:34

  Ηρακλής

   »  ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
  Βραδάκι και ο Ηρακλής ανήσυχος φέρνει βόλτες. Ηρακλής είναι ένα από τα σκυλιά του γείτονα. Ψάχνει τον φίλο του, τον Φουντωτό, αυτός είναι ο γάτος, που από μικρά μεγαλώσανε μαζί και κοιμούνται αγκαλιά.
  Ο Ηρακλής βρέθηκε από μικρό ορφανό κουταβάκι, να κάνει με μια οικογένεια γατιών, και από όλα ξεχώρισε τον Φουντωτό, με το οποίον έπαιζε, μοιράζονταν το φαγητό, και κοιμόντουσαν παρέα. Σε ένα αγρόκτημα όλα τα ζώα έχουν ονόματα, και γι’ αυτό φροντίζουν τα παιδιά που διαβιούν ή πηγαινοέρχονται εκεί.
  Ο Φουντωτός όμως δεν βρίσκεται, και δεν πρόκειται να βρεθεί επειδή σήμερα εκτελέστηκε δια τυφεκισμού. Το παράπτωμα του, κανιβαλισμός στα κλωσόπουλα. Δικαστήριο αυτόφωρο και καταδίκη εκτελέσιμη πάραυτα. Οι κλώσες κάνοντας το καθήκον τους, γέμισαν το κοτέτσι με πουλάκια. Νομίζοντας παιχνίδι ίσως, ο γάτος δοκίμασε και γλυκάθηκε, αλλά πονηρός όταν ξύπνησε η φύση του, το έκρυβε και φυλαγότανε ειδικά από το αφεντικό του. Είναι πράγματι εντυπωσιακό πως αντιδρούν τα ζώα σε διάφορες καταστάσεις. Όταν έβλεπε τον νοικοκύρη να έρχεται, έκανε τον αδιάφορο. Τα πουλιά λιγοστεύανε, και οι υποψίες για ύπαρξη αλεπούς ή νυφίτσας πολλές, αλλά πάλι με τρία σκυλιά είναι απίθανο. Και ένα σούρουπο αποκαλύφθηκε ο φονιάς. Χωρίς δεύτερη σκέψη ήρθε ο σκοτωμός.
  Φυσιολογικά και συνηθισμένα φαινόμενα για ένα αγρόκτημα, εδώ όμως αρχίζει το μάθημα δεοντολογίας. Από την γκρίνια των παιδιών προς τον πατέρα που τόλμησε και σκότωσε το γάτο. Άδικα προσπαθεί να εξηγήσει πως είναι υποχρέωση να φυλάμε το κόπο μας και τα ζώα μας από κάθε απειλή, μα και ο Φουντωτός ζώο μας ήτανε, και το δάκρυ αυλακώνει τα προσωπάκια.
  -τα ζώα τα χωρίζουμε σε δυο κατηγορίες, εκείνα που τρώμε, και τα άλλα που δεν τρώμε. Τα πρώτα είναι πιο χρήσιμα και τα προστατεύουμε από τα δεύτερα.
  -βαρέθηκε και ο Φουντωτός το ίδιο φαγητό και θέλησε κοτόπουλο, έπρεπε να το σκοτώσουμε για αυτό.
  Και ο Ηρακλής απεγνωσμένα να ψάχνει και να κλαψουρίζει, οι άλλες γάτες σε μια άκρη τρώγανε αμέριμνες ενώ κάποιες άλλες γουργούριζαν ευχαριστημένες και χορτάτες.
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 10:20

  Δρόμοι παλιοί

   »  Κουμέικα Σάμου
  Δρόμοι παλιοὶ ποὺ ἀγάπησα καὶ μίσησα ἀτέλειωτακάτω ἀπ᾿ τοὺς ἴσκιους τῶν σπιτιῶν νὰ περπατῶνύχτες τῶν γυρισμῶν ἀναπότρεπτες κι ἡ πόλη νεκρὴΤὴν ἀσήμαντη παρουσία μου βρίσκω σὲ κάθε γωνιὰκᾶμε νὰ σ᾿ ἀνταμώσω κάποτε φάσμα χαμένο τοῦ τόπου μου κι ἐγὼΞεχασμένος κι ἀτίθασος νὰ περπατῶκρατώντας μία σπίθα τρεμόσβηστη στὶς ὑγρές μου παλάμεςΚαὶ προχωροῦσα μέσα στὴ νύχτα χωρὶς νὰ γνωρίζω κανένακι οὔτε
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Σάμος, 22.06.2010
• 17:45

  Μας ενώνει, μας εμπνέει, μας οδηγεί...

   »  Ιστολόγιο Μιχάλη Καραδημητρίου
  Ανακοίνωση Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ. Νοτίων Συνοικιών ΗρακλείουΑνδρέας Παπανδρέου - 14 Χρόνια Μετά23 Ιούνη 1996,ο Ανδρέας Παπανδρέου αφήνει για πάντα αυτό τον κόσμο που τον λάτρεψε, αφήνει τον λαό που τον ανέδειξε ως πολιτικό σύμβολο της μεταπολίτευσης. Ο “Ανδρέας” του Ελληνικού Λαού δεν είναι κοντά μας εδώ και 14 χρόνια, αλλά είναι στην καρδιά και στο μυαλό κάθε Έλληνα και Ελληνίδας.14 χρόνια μετά κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει τον Ανδρέα, καθώς το πέρασμα του από την πολιτική ζωή της χώρας αφήνει ακόμα και σήμερα το στίγμα του.Ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν υπήρξε απλά ένας μεγάλος πολιτικός, αλλά ένας μεγάλος οραματιστής. Το όραμα της Αδέσμευτης Ελλάδας από κάθε μορφής οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα για την οποίο αγωνίστηκαν χιλιάδες Δημοκράτες και δημοκράτισσες κατά την επταετία της χούντας, μετουσιώθηκε πολύ γρήγορα στο όραμα της ΑΛΛΑΓΗΣ. Η ίδρυση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. το 1974 ήταν ορόσημο στην μεταπολιτευτική ιστορία της χώρας.
  Η δεκαετία του 1980 έμεινε στην ιστορία ως η δεκαετία της ΑΛΛΑΓΗΣ , η δεκαετία της Εθνικής συμφιλίωσης, η δεκαετία της ανασυγκρότησης του κράτους και της θεμελίωσης του Κοινωνικού κράτους, η δεκαετία για την ουσιαστική θεμελίωση και βελτίωση του συστήματος της Δημόσιας Παιδείας.
  Αυτονόητες πολιτικές, όπως το Δημόσιο σύστημα Υγείας, η Κοινωνική Ασφάλιση, τα πακέτα στήριξης των ασθενεστέρων και των μη προνομιούχων, η αποκέντρωση του κράτους υπήρξαν οράματα και πολιτικές επιλογές των Κυβερνήσεων του Ανδρέα Παπανδρέου.Το όραμα του Ανδρέα Παπανδρέου για την Ελλάδα που θα ανήκει στους Έλληνες, για την εξουσία που θα πηγάζει από τον λαό, θα υπηρετεί τον λαό και θα λογοδοτεί καθημερινά στο λαό, ενέπνευσε και συνεχίζει και σήμερα να εμπνέει κάθε νέο προοδευτικό άνθρωπο.Σήμερα σε μια δυσχερή οικονομική συγκηρία για την χώρα μας οι κατακτήσεις και τα επιτεύγματα των κυβερνήσεων του Ανδρέα αμφισβητούνται για να διορθωθούν εγκληματικά λάθη του πρόσφατου παρελθόντος. Η κοινωνία μπροστά στην δυσχερή θέση στην οποία βρισκόμαστε ζητάει και απαιτεί από την νεολαία και την νέα γενιά να πρωτοστατήσει στην χάραξη της πολιτικής για να βγάλει την χώρα μας από την κρίση, να αναζητήσει το νέο και το νεωτερικό, να προχωρήσει στην ανοικοδόμηση ενός ΚΑΘΑΡΟΥ και αποκεντρωμένου μοντέλου άσκησης της εξουσίας, να οδηγήσει τους υπεύθυνους για αυτή την κατάσταση στην ελληνική δικαιοσύνη, να κάνει σε όλους σαφές ότι η προοδευτική νεολαία, η Nεολαία του ΠΑ.ΣΟ.Κ θα βρίσκεται πάντα στην πρώτη γραμμή του αγώνα και της ουσιαστικής συνδιαμόρφωσης για την επαναφορά της λαϊκής κυριαρχίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης.Κύριο μέλημά μας οφείλει να είναι η δημιουργία και η επικαιροποίηση των αρχών και των αξιών του δημοκρατικού σοσιαλισμού τόσο εντός του πολιτικού μας φορέα όσο και εξωστρεφως μέσα από τον άμεσο πολιτικό διάλογο με τις συλλογικότητες και την κοινωνία.Ο Ανδρέας Παπανδρέου συμβολίζει για όλους εμάς την ανάγκη για Αλλαγή, την ανάγκη για Αγώνα, την ανάγκη για Δημοκρατία και Λαϊκή Κυριαρχία. Η μεγαλύτερη τιμή στο πρόσωπο του και στην ιστορία του είναι από να προχωρήσουμε εμείς και ειδικότερα η γενιά μας σε Νέες Αλλαγές, σε νέους ανένδοτους αγώνες απέναντι σε κάθε σύστημα εξουσίας, εμπνευσμένοι από τους αγώνες, την ιδεολογία, την στάση ζωής και την δράση του στα χρόνια που «έδωσε την Ελλάδα ξανά στους Έλληνες».Ανδρέα Ζεις Εσύ μας Οδηγείς!
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 13:22

  Οι νέοι φιλελεύθεροι

   »  Μπαλος
  Οι νέοι φιλελεύθεροι
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 11:15

  κήπος 2010

   »  ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
  
  ο ρόκυ έφηβος
  
  
  το σπιτάκι του κήπου
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:32

  Τὸ ναυτόπουλο

   »  ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
  Πέντε μῆνες τώρα λείπει στὰ ξένα τὸ ναυτόπουλο. Σωστοὺς πέντε μῆνες! Ἄχ, πόσο ἐπεθύμησε τὴν πατρίδα του!
  Τὸ καράβι, ὅπου δουλεύει, πῆγε σὲ μακρινοὺς τόπους, σταμάτησε σὲ πολλὰ λιμάνια καὶ τώρα γυρνᾶ πίσω, νύχτα καὶ μέρα ταξιδεύουν. Μόνο οὐρανὸ καὶ θάλασσα βλέπουν. Ὁ ἀέρας σφυρίζει μέσα στ’ ἄρμενα, φουσκώνει τὰ πανιά, τὰ κύματα χτυποῦν τὸ καράβι, μὰ τὸ ναυτόπουλο δὲν τρομάζει. Εἶναι γενναῖο ναυτόπουλο καί, μόλις προστάξει ὁ καπετάνιο, σκαρφαλώνει στὰ ξάρτια καὶ λύνει ἢ δένει τὰ πανιά.
  Δὲν τὸ τρομάζει ἡ θάλασσα, δὲν συλλογιέται τὸν κίνδυνο. Ἕνα πράγμα μόνο σκέπτεται: πότε θὰ φτάση.
  Ὅταν τελειώσει ἡ δουλειά του, στέκει ἀκουμπισμένο στὸ παραπέτο τοῦ καραβιοῦ καὶ συλλογίζεται τὴ γλυκιά του πατρίδα. Κοιτάζει μακριά, ὅσο μπορεῖ νὰ φτάσει τὸ βλέμμα του, μήπως στὴν ἄκρη τοῦ ὁρίζοντα, πίσω ἀπὸ τὰ σύννεφα, ξεχωρίσει τὸ σπιτάκι του. Ἐκεῖ ποὺ τὸν περιμένη ἡ χήρα μάνα του καὶ τὰ ὀρφανὰ ἀδέλφια του.
  Πέντε μῆνες τώρα λείπει στὰ ξένα. Ἄχ, πότε τέλος θὰ φτάσει; Μὲ ποιὰ λαχτάρα θὰ ἀνεβῆ τὴ μικρὴ σκάλα καὶ θὰ τρέξει στὴν ἀγκαλιὰ τῆς μάνας του καὶ τῶν ἀδελφῶν του! Καὶ ἔπειτα, τὸ βράδυ, τὸ κοντὰ στὴ γωνιά, ὅπου θὰ λάμπη ζεστὴ φωτιά, ἐνῶ θὰ εἶναι ὅλοι τριγύρω του, θὰ τοὺς διηγῆται σὲ ποιὰ μέρη ταξίδεψε καὶ τί εἶδε στοὺς ξένους τόπους. Ληταν βέβαια ὡραῖοι οἱ ξένοι τόποι, μὰ γιὰ τὸν ξενιτεμένο, ποὺ ἔχει ἀγαπημένα πρόσωπα καὶ τὸν περιμένουν, ποτὲ δὲν εἶναι ὡραῖα ἡ ξενιτιά.
  Πότε θὰ φτάσει; Τὸ περισσότερο βιάζεται νὰ φτάσει, γιατί μὲ τὸ μισθὸ ποὺ πῆρα ἀγόρασε γιὰ ὅλους κάτι. Γιὰ τὸ ἕνα ἀδελφάκι ἀγόρασε ὑποδήματα, γιὰ τὸ ἄλλο καπελάκι καὶ γιὰ τὴν μητέρα μερικὰ μέτρα πανὶ γιὰ νὰ ράψη φόρεμα. Μὲ ποιὰ χαρὰ θὰ δώσει στὸν καθένα τὸ δῶρο του καὶ μὲ ποιὰ χαρὰ θὰ τὸ πάρη ὁ καθένας! Καὶ θὰ βγάλη αἴφνης ἀπὸ τὴν τσέπη τοῦ ναυτικοῦ πανταλονιοῦ, δεμένα στὸ μαντίλι του, τὰ χρήματα ποὺ τοῦ ἔμειναν. Αὐτὰ θὰ τὰ δώσει στὴν δυστυχισμένη τὴ μητέρα του, νὰ ἀγοράση σιτάρι, κρέας καὶ ὅτι ἄλλο θέλει.
  Ἐνῶ σκέφτεται ὅλα αὐτά, κοιτάζει καὶ στὴν ἄκρη τῆς θάλασσας ποὺ ἁπλώνεται ἐμπρός του, καὶ τί διακρίνει; Τὴν πατρίδα του! Τὸ καράβι σχίζει γρήγορα τὰ κύματα. Ὁλοένα πλησιάζουν. Νὰ φαίνονται τὰ σπίτια. Οἱ ναῦτες καὶ αὐτὸς μαζὶ σκορπίζονται στὰ κατάρτια, μαζεύουν τὰ πανιά. Ρίχνουν ἄγκυρα. Κατεβάζουν μία βάρκα στὴ θάλασσα. Μπαίνουν μέσα ὁ καπετάνιος τρεῖς ναῦτες καὶ αὐτὸς τραβώντας τὸ κουπί. Ἡ καρδιὰ τοῦ χτυπᾶ δυνατά. Νὰ εἶναι ὅλοι καλὰ στὸ σπίτι του; Μὴν ἔπαθε κανεὶς τίποτε; Μήπως εἶναι ἄρρωστη ἡ μητέρα του, κανένα ἀδελφάκι του; Πῶς ἀνησυχεῖ! Ἀλλὰ ποιοὶ νὰ εἶναι αὐτοὶ ποῦ περιμένουν στὴν ἀκρογιαλιά; Ὢ τοὺς γνωρίζει!
  Ἡ βάρκα φτάνει στὴν ξηρὰ καὶ τὸ ναυτόπουλο τρέχει καὶ χώνεται στὴν ἀγκαλιὰ τῆς μητέρα του καὶ μικρῶν ἀδελφῶν του.
  Ἀριστοτέλης Κουρτίδης.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:31

  Ο συνήγορος του διαβόλου.

   »  ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
  Από το παλιό αναγνωστικό της έκτης δημοτικού, πήρα σήμερα το ναυτόπουλο, για μπούμε στο κλίμα της σημερινής ανάρτησης.
  Βλέπουμε από μικρά παιδιά, του δημοτικού ακόμα πριν από λίγες μόλις δεκαετίες, προσπαθούσε το σχολείο, να τους καλλιεργήσει μέσα από την παιδεία, την ιδέα της αυταπάρνησης και της προσφοράς. Μέσα από αυτό κείμενο, διαπιστώνουμε πως θεωρείτο φυσική κατάσταση, να ξενιτεύεται ένα παιδί, να υπάρχει χήρα μάνα και ορφανά αδέλφια. Μιλάμε για την δεκαετία του 1960 και ακόμα οι πληγές του πολέμου δεν είχαν κλείσει τελείως.
  Σήμερα κοντεύουμε να ξεχάσουμε τον πόλεμο, και αν υπάρχουν επιζώντες ακόμα είναι όλοι ηλικιωμένοι. Ξεχάσαμε τι σημαίνει ορφάνια. Και το χειρότερο είναι πως το σχολείο δεν παρέχει πλέον παιδεία, προσφέρει γνώσεις.
  Ποιος διανοείται σήμερα πως ένα παιδί των δώδεκα χρόνων ή και μικρότερο θα μπορούσε να βγει στην αγορά εργασίας; Και τότε ακόμα υπήρχε πρόβλεψη στην νομοθεσία για το μεροκάματο των ανηλίκων, πόσο δηλαδή ποσοστό ήταν επί του κατωτάτου βασικού του εργάτη. Γιατί λοιπόν μας κακοφαίνεται τόσο πολύ, όταν με τα νέα μέτρα έχει την μεταχείριση αυτή ο πρώτοεισερχόμενος στην αγορά εργασίας; Αργεί να ωριμάσει το παιδί σήμερα, πρέπει να αργήσει και η αμοιβή του.
  Ξεσκολισμένος λεγόταν εκείνος που είχε βγάλει το δημοτικό, σήμερα εννέα έτη είναι υποχρεωτική εκπαίδευση και πάμε για δώδεκα. Σε αυτά τα χρόνια δεν του δίνουν του παιδιού περισσότερα εφόδια, απλά το καθυστερούν στην είσοδο στην παραγωγή. Παρατείνουν δηλαδή την ωρίμανση του, επειδή δεν υπάρχουν θέσεις να απορροφηθούν όλοι. Πέφτουν λοιπόν οι νέοι στην παγίδα, και σπουδάζουν και ξανά σπουδάζουν και κάνουν μεταπτυχιακά και διδακτορικά, και καταλήγουν στο ταμείο ανεργίας. Σπουδαγμένοι μεν ανώριμοι δε.
  Και αφού αργούμε σήμερα να μπούμε στην αγορά εργασίας, φυσικό επόμενο είναι να καθυστερούμε και να βγούμε. Το προσδόκιμο όριο ζωής έχει αυξηθεί σημαντικά. Ενώ ο εξηντάρης εθεωρείτο ηλικιωμένος και άρα συνταξιούχος, σήμερα αθλείται, είναι ακμαίος, δεν παραχωρεί την θέση στους νεώτερους, αλλά θέλει να συνταξιοδοτείται. Η σύνταξη σαν σκέψη και πρόβλεψη, κατά την ταπεινή μου γνώμη, είναι για εκείνους που δεν μπορούν πλέον να προσφέρουν, είτε λόγω ηλικία είτε λόγω ασθένειας. Και αυτοί ανάλογα με την προσφορά τους στο σύνολο κατά τη διάρκεια της ακμής τους, να επικουρούνται ανάλογα.
  Με λίγα λόγια αφού αλλάξανε τα όρια ζωής, άλλαξε ο τρόπος διαβίωσης, φυσικό επόμενο είναι να αλλάξει και ο τρόπος διαχείρισης τους.
  Αυτό δεν σημαίνει πως, μου αρέσουν όσα δυσάρεστα μέτρα ανακοινώνονται το τελευταίο καιρό, και εγώ πλήττομαι, απλά είπα σήμερα να κάνω τον συνήγορο του διαβόλου, για όσους έχουν μεν ακούσει την έκφραση αλλά αγνοούν το νόημα, σημειώνω, όταν η παπική εκκλησία, θέλει να καταχωρίσει κάποιον στην αγιοκατάταξη (αγιολόγιο), κάποιος από το συνέδριο αναλαμβάνει να ανακαλύψει όλα τα μεμπτά του υποψηφίου.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Σάμος, 21.06.2010
• 18:17

  Η ικανοποίηση

   »  ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
  Επειδή η ζωή μας είναι μικρή (λίγη), πρέπει και εμείς με τα λίγα να ικανοποιούμαστε. Δεν το αναφέρω από συνδικαλιστική ή οποιαδήποτε άλλη διεκδικητική άποψη, αλλά στην καθημερινότητα.
  Πολλή χαρά με διακατέχει, από ένα πράγμα που ίσως φανεί αστείο για κάποιους. Φύτεψα τρία βλαστάρια αγράμπελη (πεντάφυλλο), και αυτά προκόψανε και άρχισαν το άπλωμα, πάνω στο πλέγμα του τσαρδιού. Είναι η πρώτη χρονιά, και δεν γνωρίζω τις αντιδράσεις του χειμώνα, αλλά το γεγονός πως σκαρφάλωσαν τρία μέτρα με ικανοποίησε.
  Αυτήν την χαρά, αυτήν την ικανοποίηση, μας την προσφέρει απλόχερα και καθημερινά η φύση, σε όλους εμάς που έχουμε το προνόμιο να ζούμε κοντά της, σε αντιδιαστολή με τους αστούς, που στερούνται τέτοιων μικρών αλλά ευχάριστων στιγμών, στην καθημερινότητα τους.
  Όταν παίρνεις από το κλάδεμα της τριανταφυλλιάς, ένα κομματάκι και το χώνεις στην γη, του κάνεις το λακκάκι και του βάζεις νερό, ο εγωισμός σου λέει «το φύτεψα» και περιμένει να μεγαλώσει. Είναι όμως σίγουρο πως έτσι θα γίνει; Όχι βέβαια, το προσδοκάς αλλά δεν είσαι βέβαιος, άλλος αποφασίζει.
  Κάθε τι που έχει σχέση με την δημιουργία, αναφέρεται και στον Δημιουργό μας, τον Θεό. Έτσι ως δώρο Θεού πρέπει να εκλαμβάνονται όσα η φύση μας παρέχει, και επειδή ο άνθρωπος βλαστημώντας στον Θεό, ασέλγησε στην φύση, αυτή ανταποδίνει τα ίσα. Λέγανε οι πιο παλιοί πως «στον καταραμένο τόπο Μάι μήνα βρέχει», εδώ περνά ο Ιούνιος, και το χαλάζι και οι βροχές δεν σταματάνε.
  Ο άνθρωπος είναι ανικανοποίητος και αγνώμων, έτσι και εγώ, εφέτος με τα πολλά νερά και τους πολλούς και ισχυρούς νοτιάδες, παραπονιόμουν και ας είχα άδικο. Δεν με βόλευε η κατάσταση. Το αυτοφυή παράσιτα είναι πολλαπλάσια, λόγω της υγρασίας, αντί να τα ραντίσω να κόβω, μέχρι τώρα τέσσαρες φορές έχω βάλει το χορτοκοπτικό, με την λογική πως επειδή είχαμε πολλά νερά, το δηλητήριο θα πάει στον πόσιμο υδροφόρο ορίζοντα. Για αυτήν την κατάσταση, την εύκολη και γρήγορη ανάπτυξη, θλίβομαι ενώ θα έπρεπε να χαίρομαι διότι το ίδιο ακριβώς ρυθμό ανάπτυξης ακολουθούν και τα άνθη του κήπου. Και ξανάγινε ο κήπος του Πυθαγόρας ένα καμάρι, που καμία σχέση δεν είχε με αυτόν του Πάσχα.
  Αρκεί μια μικρή αναποδιά για να μας βυθίσει στο πέλαγος της απελπισίας. Να ικανοποιούμαστε λοιπόν με τα μικρά, με τα καθημερινά, με τα νοούμενα αυτονόητα που δεν είναι τέτοια.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:20

  [nt]

   »  ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Σάμος, 20.06.2010
• 21:43

  Λοξές ματιές στη συζήτηση για την Μεταρρύθμιση

   »  Η Σιωπηλή Άνοιξη της Εκπαίδευσης
  Τελικά, γιατί χρειαζόμαστεΠανεπιστήμια;
  
  Στο πιο πρόσφατο βιβλίο του (Ill Fares the Land) ο Tony Judt εύστοχα παρατηρεί ότι «οι περισσότεροι που στέκονται κριτικά απέναντι στην σημερινή κατάσταση, ξεκινούν τη κριτική τους από τους θεσμούς». Συμπεραίνουν ότι η οποιαδήποτε μεταρρύθμιση πρέπει να ξεκινήσει από αυτούς. Πρέπει, λένε, να αλλάξουν οι θεσμοί. Μπορεί αυτό να είναι σωστό, συνεχίζει, αλλά όμως αυτή η άποψη πλανάται στην ατμόσφαιρα για πολλές δεκαετίες χωρίς να γίνεται τίποτα. Κατά την άποψή του το ατελέσφορο της θέσης αυτής οφείλεται απλούστατα στο ότι και οι μεταρρυθμισμένοι θεσμοί συλλαμβάνονται στη φαντασία εκείνων ακριβώς που εκπροσωπούν τα διλλήματα που οι ίδιοι θεσμοί πρέπει να αναιρέσουν, σχεδιάζονται και εφαρμόζονται από τους ίδιους. Με λίγα λόγια, πώς μπορεί οι θεσμικές μεταρρυθμίσεις να πάνε κόντρα στις αντιλήψεις εκείνων ακριβώς που έχουν δημιουργήσει τα προβλήματα για τα οποία χρειάζονται οι μεταρρυθμίσεις, όταν οι ίδιοι επιχειρούν την όποια μεταρρύθμιση; Επομένως, καταλήγει, αν θέλουμε ν’ αλλάξουμε τα πράγματα προς το καλλίτερο, πρέπει να ξεκινήσουμε από κάπου αλλού. Δεν προτείνει άλλους αρμόδιους για την αλλαγή, αλλά υποστηρίζει ριζική αλλαγή αυτών καθαυτών των στόχων της αλλαγής. Υποστηρίζει ότι ακόμη και στις ακραία διαφοροποιημένες ιδεολογικές προτάσεις παρατηρείται σήμερα μια κατά βάση όμοια στοχοθεσία. Η διαφωνία είναι στο «πώς»  και όχι στο «τι». Το φαινόμενο οφείλεται στην ολοκληρωτική επικράτηση των αξιών της οικονομίας και της αγοράς που έχει καλύψει πλέον τις ιδεολογικές διαφορές από την σύγχρονη άκρα αριστερά μέχρι την άκρα δεξιά. Δυστυχώς, όμως, ενεργούμε και καλούμαστε να διαχειριστούμε καταστάσεις που αφορούν σε αξίες που βρίσκονται εκτός οικονομίας και αγοράς με τη λογική του αγοραίου λογισμού. Εκεί είναι το πρόβλημα που δεν θα βρει τη λύση του αν δεν ξεχωρίσουμε τα  δύο εντελώς διακριτά πεδία της κοινωνικής πρακτικής: Την διαχείριση των υλικών και άϋλων αξιών που μπορεί να αποτιμηθούν σε χρηματικούς όρους από την διαχείριση αξιών που έχουν μέγιστη αξία, αλλά δεν μπορεί να αποκτήσουν καμία (χρηματική) τιμή. Πώς να αποτιμήσεις χρηματικά, διερωτάται ο Judt, αξίες όπως είναι η δικαιοσύνη, η «καλή ζωή» κατά την κλασσική ελληνική έννοιά της, ο κοινωνικός αποκλεισμός ή η ισότητα ευκαιριών;
  Θα μπορούσε κάποιος να νομίσει προς στιγμή ότι ο Judt γυρίζει πίσω τον τροχό της κοινωνικής σκέψης, στην εποχή πριν ανακαλυφθεί η ανωδύνη του καταλυτικού δόγματος προσδιορισμού της τιμής μέσα από την ισορροπία της προσφοράς και της ζήτησης. Σε πράγματα που τα ξέρει ακόμη και ο πρωτοετής των οικονομικών. Δεν είναι έτσι, όμως. Γιατί, αυτό που δεν ξέρει ο πρωτοετής είναι ότι το οικονομικό δόγμα λύνει μεν το μυστήριο των τιμών, αλλά δεν αγγίζει την αυτονομία των αξιών. Η μητρική αγάπη, όσο κι αν προσφέρεται ποτέ δεν θα χάσει την αξία της, όπως χάνει το νερό στην έρημο την τιμή του όταν βρεθούμε μπροστά σε μια όαση!  Επεκτείνοντας την στοχαστική υπόμνηση του Judt μπορούμε τώρα να συνειδητοποιήσουμε ότι η παντοκρατορία της αγοράς (και του οικονομικού λογισμού) μπορεί να έκανε τελικά πάμπλουτη την Δύση, άφησε όμως διψασμένη την ανθρωπότητα από εκείνες τις αξίες που τελικά προσδιορίζουν το «ευ ζην».  Αυτές αναζητούμε τώρα που βλέπουμε καθαρότερα επειδή χορτάσαμε.
  Ας μεταφέρουμε τώρα αυτή την περιεκτική θεωρία του Judt (που δυστυχώς θα τον χάσουμε γρήγορα εξ αιτίας της σπάνιας αρρώστιας που τον βρήκε) στα καθ’ ημάς. Δηλαδή στην περίπτωση της πανεπιστημιακής μεταρρύθμισης που σήμερα την ευαγγελίζονται για πολλοστή φορά οι πολιτικοί μας και την αναμένουν τουλάχιστο μερικοί από την ακαδημαϊκή κοινότητα.
  Πολλές φορές διακατέχομαι από την αίσθηση, ότι τα τελευταία χρόνια παλεύω με φαντάσματα καθώς μένω πιστός στην εμμονή μου να απασχολούμαι με τα όσα συμβαίνουν στο πεδίο της μεταρρύθμισης που προσδοκούμε και αργεί απελπιστικά να έλθει. Οσάκις η σκέψη μου πάει να απογειωθεί στην προβληματική των «πρακτικών» ζητημάτων που θέτει η καθημερινή συζήτηση περί μεταρρύθμισης, δύο θεμελιώδη ερωτήματα με κατακεραυνώνουν επειδή με κάνουν να συνειδητοποιώ ότι μένουν αναπάντητα. Μοιάζει σαν να προσπαθώ να χτίσω μια πολύπλοκη μαθηματική παράσταση και ξαφνικά ανακαλύπτω ότι μου λείπουν οι θεμελιώδεις αρχές η παραδοχές. Λείπουν, δηλαδή, τα θεμελιώδη αξιώματα. Τα αξιώματα που πρέπει να απαντούν σε δύο απλά ερωτήματα:  Πρώτο, γιατί χρειαζόμαστε μεταρρύθμιση; Και, δεύτερο, σε ποιους τελικούς σκοπούς και στόχους πρέπει να κατατείνει αυτή η μεταρρύθμιση;  Όσο κι αν φαίνεται περίεργο, σε κανένα από τα δύο ερωτήματα δεν δίνεται σαφής απάντηση από τους «μεταρρυθμιστές». Ακόμη χειρότερα, και για τα δύο αυτά ερωτήματα φαίνεται σαν υπάρχει μια διαισθητική γενική  συναίνεση μεταξύ των θεσμικών μεταρρυθμιστών. Μοιάζει σα να συμφωνούν όλοι σε όλα και αυτό είναι ύποπτο σε μια κοινωνία όπου όλοι δεν είναι ίδιοι. Ποιος μπορεί να διαφωνήσει, για παράδειγμα, ότι χρειάζεται να μεταρρυθμιστεί ο τρόπος διοίκησης των πανεπιστημίων; Ποιος διαφωνεί ότι το πανεπιστημιακό σύστημα πρέπει να γίνει επιτέλους αξιοκρατικό; Ποιος διαφωνεί ότι οι σπουδές πρέπει να οδηγούν σε επαγγέλματα που έχουν αντίκρισμα στην αγορά; Και πάει λέγοντας. Εν τέλει, όμως, γιατί όλ’ αυτά; Για να εξασφαλίσουμε καλλίτερους ρυθμούς ανάπτυξης; Μα, βεβαίως, ανακράζουν όλοι έστω και αν γρονθοκοπούνται για το πώς. Ο λοξός – όπως εγώ και αρκετοί ευτυχώς άλλοι τώρα τελευταία διεθνώς – βάζει το ενοχλητικό ερώτημα εν μέσω αυτής της εκπληκτικής συναίνεσης. Μα, όλ’ αυτά αφορούν το αγοραίο μέρος του «ευ ζην». Για τον πυρήνα της καλής ζωής πότε θα μιλήσουμε;
  Αν νομιμοποιήσουμε αυτή τη λοξή οπτική, τότε η μεταρρύθμιση αποκτά δύο ανεξάρτητες διαστάσεις. Η πρώτη αφορά την αγοραία αποτελεσματικότητα της λειτουργίας των πανεπιστημίων. Η δεύτερη στέκεται απέναντι. Αφορά την αξιακή αποτελεσματικότητα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Φέρνει ξανά στο προσκήνιο την χριστιανική ρήση «ουκ επ’ άρτω ζήσετε μόνον άνθρωπος». Οι μεγαλύτερες πληγές του Δυτικού κόσμου μας αναφέρονται σε αυτό το πεδίο επειδή το λησμονήσαμε, ή, μάλλον το εμπιστευθήκαμε στην αγορά. []  
  Συνεχίζεται ....
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 15:43

  [nt]

   »  ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 01:48

  Γιορτάζουμε !!!

   »  Άγρυπνος
  Όταν κρατάς
  τα άγια των αγίων
  στα χέρια σου …
  Όταν διαβάζεις την
  ιστορία του μέλλοντος
  στα πρόσωπά τους …
  Όταν ρουφάς
  το νέκταρ της γης
  όλο σ’ ένα βλέμμα … Όταν μαθαίνεις
  τον κόσμο να περπατάς
  και πάλι απ' την αρχή ...
  Να δικαιώνεται
  νοιώθεις τότε ο λόγος
  της ύπαρξής σου …
  Χρόνια Πολλά ...
  εύχομαι σε όλους
  τους Χαζομπαμπάδες !!!
  Και ειδικά στους
  φίλους συνbloggers
  Αλέξανδρο - Νίκο και
  Κώστα (λίαν προσεχώς) …
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Σάμος, 19.06.2010
• 18:23

  Η''κοινωνία των πολιτών'', η Νεολαία ΠΑΣΟΚ, ο ''Καλλικράτης''.

   »  Ιστολόγιο Μιχάλη Καραδημητρίου
  * Αναδημοσίευση απο το http://vathiprasino.blogspot.com  1. H ''κοινωνία των πολιτών'' ως έννοια, την εισήγαγε και την εννόησε με συγκεκριμένο τρόπο, κατά κύριο λόγο, ο Α.Γκράμσι. Δεν ήταν -και δεν είναι κενή περιεχομένου.Άλλο, τώρα, πως, απο ποιούς και για ποιούς σκοπούς χρησιμοποιείται.Πρέπει να εννοείται : ως η κοινωνία των ενεργών πολιτών, η συμμετέχουσα κοινωνική βάση, τα κοινωνικά ρεύματα δημοκρατικής διεκδίκησης και παρέμβασης. Η έννοια αυτή, από τον ίδιο τον Α.Γκράμσι χρησιμοποιήθηκε και σε αντιδιαστολή με την ''πολιτική κοινωνία''. Εννοώντας το χώρο των αντιπροσωπευτικών θεσμών της κοινοβουλευτικής (αστικής ) δημοκρατίας και το πολιτικό προσωπικό που εμπλέκεται στο χώρο αυτό (συνώνυμη είναι η σημερινή έννοια : πολιτικό σύστημα, μολονότι, όταν ο Α.Γκράμσι χρησιμοποιούσε την έννοια αυτή -''πολιτικό σύστημα''- έδινε έμφαση στο σκέλος ''σύστημα'', δηλαδή στο παγιωμένο σύστημα κυριαρχίας ). η υποστήριξη -του προς την κοινωνία των πολιτών ήταν σαφής, σταθερή, διαχρονική, συνυφασμένη με την κεντρική θέση του για την ανάπτυξη του κινήματος των εργαζομένων. μεταξύ του κινήματος των εργαζομένων (=ταξικό κίνημα) και του κινήματος της ''κοινωνίας των πολιτών'' (=συμμετοχικό/παρεμβατικό κίνημα), σήμερα, δεν υπάρχει αλληλοσυσχέτιση.Ο Α.Γκράμσι έβλεπε και προωθούσε τη βαθειά συσχέτισή τους.
  2.Υπάρχει, σήμερα, ένα τεράστιο θεωρητικό και στρατηγικό έλλειμα για όλα αυτά. Οι αναφορές και ο λόγος είναι επιφανειακός, ρηχός, α-φόρτιστος. Να θυμόμαστε : "χωρίς επαναστατική θεωρία ΔΕΝ υπάρχει επαναστατικό κίνημα''. Η ανάγκη θεωρητικής επαναθεμελείωσης, προγραμματικής επάρκειας και κινηματικής εκδίπλωσης αποτελούν μείζονες προτεραιότητες, ιδαίτερα στην παρούσα περίοδο της πρωτόγνωρης κρίσης και της παράλογης εκθεμελίωσης. 
  3. Η Νεολαία ΠΑΣΟΚ πρέπει δραστικά και άμεσα να αρνηθεί και να ξεπεράσει παγιωμένα κακέκτυπα, μηχανισμούς ίντριγκας και εξουσιαστικής νομής, αφυδατωμένα πρόσωπα με δήθεν καθοδηγητικό ρόλο. Όμως, η αναγκαία εσωτερική (κάθετη και οριζόντια) ''πολιτιστική επανάσταση'' πρέπει να συνοδευθεί, να συνδιασθεί, να εδρασθεί στη σχέση της με τη νεολαία (τις ανάγκες της, τις ανησυχίες της, τις αναζητήσεις της , τον προβληματισμό της). Καμία, εξ άλλου, ''επανάσταση'' δεν είναι -και δεν ολοκληρώνεται- σε επί μέρους σύνολα, παρά μόνο σ΄όλο το εύρος και σ΄ολα τα επίπεδα της ταξικής διαπάλης. Η πρωτοποριακή συμμετοχή της Ν.ΠΑΣΟΚ στις διεργασίες της κοινωνικής βάσης της νεολαίας (ανάγκες, διεκδικήσεις και κατεύθυνση) θέτει την ίδια τη Ν.ΠΑΣΟΚ μπροστά στο επείγον και ζωτικό καθήκον της διαμόρφωσης της πολιτικής της και της πραγματικής της φυσιογνωμίας. Πέρα απ΄τα κενά, ανούσια και τετριμένα των γραφειοκρατών, των παραγοντίσκων και των αυλικών...
  [] 4. Ο ''Καλλικράτης'' δεν είναι από μόνος του ευκαιρία, όπως και καμία νομική ρύθμιση. Σκεφθείτε μόνο, επ΄αυτού, το εξής : κανένα από τα υφιστάμενα συντάγματα δεν έχει τόσο και τέτοιο βαθύ και διαχρονικό δημοκρατικό περιεχόμενο, όσο εκείνο των Η.Π.Α., οι ΗΠΑ όμως -και ο ρόλος της- είναι αυτή που ξέρουμε όλοι.Μόνο η πολιτική, ως κινούσα δύναμη (=συσχετισμοί), ως όραμα και πρόγραμμα, ως οργανωνένη δύναμη και συνειδητοποιημένα στελέχη είνα αυτή που ζωογονεί τους θεσμούς, δημιουργεί αποτελέσματα, διαμορφώνει εξελίξεις και δίνει την προοπτική.
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 07:03

  Υποταγή

   »  ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
  ΠΗΓΗ: [ligesskepsis.blogspot.com]
  
  
  ...είναι μία λέξη που τα λέει όλα! Υποταγή, είναι η λέξη που σταματάει να λειτουργεί ο ανθρώπινος νους! Εύκολα γίνεται πια! Τόσα πειράματα μας έκαναν,...
  
  γνωρίζουν πώς να σταματήσει ο εγκέφαλός μας και να λειτουργεί όπως κάποιοι θέλουν!
  Κάποτε θυμάμαι πως ο Sid Vicious κρέμασε μία αλυσίδα σκύλου στο λαιμό του! Το έκανε σαν αντίδραση για τη τότε σύγχρονη άποψη, πως όποιος φοράει γραβάτα είναι ο σκύλος του Συστήματος! Τον σέρνουν με τη γραβάτα του, κρεμάει μαζί με το κουστούμι το πρωί στη δουλειά και τη προσωπικότητά του και εργάζεται σαν σκύλος! Σαν σκύλος θα προστατέψει τα δικαιώματα του, αλλά στη πράξη απλά προστατεύει το ίδιο το σύστημα...
  Πια υπάρχει το γνωστό dress code στις επιχειρήσεις για να δείχνουν σοβαρές! Ολοι ίδιοι, όλοι περνούν σεμινάρια για να λένε και στη πράξη να σκέφτονται όπως θέλει το ίδιο το σύστημα! Πληρώνονται για να πηγαίνουν σε σεμινάρια, να ζουν σε κλουβιά, να θεωρούν πως το ακριβό σακάκι του προϊστάμενου είναι η δόξα! Να βλέπουν το προϊστάμενο σαν θεό, που έχει εξουσία επάνω τους και πρέπει να του μοιάσουν!
  Υποταγή, είναι όταν σταματάς να σκέφτεσαι και να νομίζεις πως κάποιες εταιρίες θέλουν να σου δώσουν τις σωστές λύσεις! Κοίτα λίγο γύρω σου, τράπεζες και οι διαφημίσεις τους! Πάντα θέλουν να σε περιμένουν σαν φίλοι, πάντα να σε προστατεύσουν, πάντα να σου δώσουν το χέρι τους! Πάντα με το χαμόγελο! Γιατί όλα αυτά? Γιατί κατάφερε το ίδιο το Σύστημα τις απλές χαρές να νομίζεις πως θα τις πάρεις από "διεξόδους" που είναι ελεγμένα καλές! Χαμόγελο θέλεις? Χρειάζεσαι ασφάλεια? Θέλεις κάποιον να σου σφίξει το χέρι γιατί νιώθεις λίγος? Νιώθεις κενός? Είμαστε εδώ, να σου δώσουμε ό,τι χρειαστείς απλόχερα! Προσοχή όμως, μη διαβάσεις τα ψηλά γράμματα, αυτά είναι για να ασφαλιστώ εγώ...
  Υποταγή είναι όταν δεν βάζεις το μυαλό να σκέφτεται! Οταν περιμένεις από τα ΜΜΕ να σου πουν πως ζεις, γιατί ζεις, πόσο χαρούμενος ή δυστυχισμένος πρέπει να νιώθεις! Να κάθεσαι απέναντι από μία τηλεόραση και να περιμένεις να ακούσεις αν είσαι πλούσιος, αν είσαι φτωχός, αν περνάς καλά, αν είσαι ασφαλής, αν ο πρωθυπουργός σου είναι αγαπητός σε εσένα και στους υπόλοιπους Έλληνες! Αν η 17Ν πιάστηκε, αν τώρα είσαι καλύτερα που πιάστηκαν... Να ζεις τη ζωή σου αποχαυνωμένος μπροστά στη τηλεόραση και να νομίζεις πως ζεις τη ζωή του ηθοποιού της σαπουνόπερας, να βγάζεις την αδρεναλίνη από τις ταινίες που σου βάζουν, να βλέπεις την αγάπη στο γυαλί και να νιώθεις προστατευμένος γιατί δεν βγαίνεις έξω...
  Υποταγή είναι να κυνηγάς πάντα τα υλικά αγαθά! Σκέφτηκες ποτέ γιατί αγχώνεσαι αν βγει το νέο iPhone, τί θα κάνεις το παλιό, τί νέο πράγμα θα κάνει? Σκέφτηκες πως αν πάρεις το νέο iPhone θα δεν πρόκειται να σε πάρουν περισσότεροι φίλοι? Σκέφτηκες πως αν η παρέα σου, σε γουστάρει γιατί έχεις το πιο νέο iPhone, δεν σε γουστάρει για αυτό που είσαι εσύ όμως? Σκέφτηκες πως τότε απλά αντί να γεμίζεις τη ψυχή σου με όπλα, γεμίζεις τις τσέπες κάποιων με τη ματαιοδοξία σου και βοηθάς να υπάρχει πάντα κενό και απορία αν σε γουστάρει ο κόσμος για αυτό που είσαι και όχι για αυτό που αγόρασες?
  Υποταγή είναι, αφού αγαπάς την οικογένειά σου, να είσαι μακρυά της για να τους φέρεις λίγα περισσότερα ευρώ! Τί να τα κάνεις τα περισσότερα ευρώ, όταν κάποια στιγμή ανοίξεις τη πόρτα του σπιτιού σου και δεν θα ξέρεις κανένα μέσα? Ρώτησες τα παιδιά σου τί θα ήθελαν περισσότερο, νέα παιχνίδια ή παιχνίδια με το πατέρα τους?
  Υποταγή είναι να συμφωνείς χωρίς να ψάχνεις τί σε ρώτησαν και γιατί! Είναι εύκολο να είσαι μάζα και όχλος, εύκολο να πηγαίνεις με το κύμα, το δύσκολο είναι ακριβώς να ξέρεις πως το κύμα σε πάει στα βράχια και εσύ να προσπαθείς να πας αντίθετα! Αλλωστε αυτά που ξέρουμε σαν τέχνες, απόψεις ζωής και αντίληψη πραγμάτων, σε τέτοιους τύπους τα οφείλουμε, γιατί απλά τόλμησαν να δουν πως υπάρχουν και άλλες λύσεις, άλλες προτάσεις, οι υπόλοιποι απλά εκ του ασφαλούς πήγαν εκεί που τους έλεγε ο Βοσκός, σαν πρόβατα!
  Υποταγή είναι όταν κάποιος σε πονάει, να του λες πως δεν σε πειράζει! Σε πειράζει και σε παρά πειράζει, καλό είναι να το ξέρει για να μη το ξανακάνει! Το θέμα δεν είναι να υπάρχει κάποιος δίπλα σου έστω σε πονάει για να μην είσαι μόνος σου, αλλά κάποιος που θα είναι δίπλα σου γιατί θέλεις, ταιριάζετε και θέλετε να προχωρήσετε μαζί!
  Υποταγή είναι όταν δέχεσαι τη μοίρα σου χωρίς να πολεμήσεις για αυτή! Παράδειγμα τώρα, που "έσφιξαν" τα οικονομικά της χώρας, που κάποιοι επιμένουν να σφίξουν κι άλλο, που μας κλέβουν τα όνειρα και καθόμαστε στα αβγά μας μη χάσουμε το κόκκαλο που μας δίνουν! Μια ζωή το πρόβατο, όσο και να θέλει να γίνει λύκος δεν θα τα καταφέρει! Από την άλλη ίσως να μπορέσει να προσπαθήσει να δείξει στο λύκο πως μπορεί εκεί που είναι στη κατσαρόλα να βράσει πως μπορεί να του κατουρήσει μέσα και να του χαλάσει τη γεύση!
  Υποταγή είναι να λες, εγώ έχω δουλειά άρα καλά είμαι, γιατί να είμαι ίσος με ένα άνεργο? Γιατί απλούστατα σήμερα έχεις δουλειά, μπορείς να βάλεις στοίχημα ό,τι κέρδισες μέχρι στιγμής πως σε δύο χρόνια θα έχεις? Μπα, δεν σε κόβω για τόσο μάγκα, άρα πριν ξανανοίξεις το στόμα σου και πεις βλακεία, ενώ η ανάσα σου βρωμάει από τη κατουρημένη ποδιά του αφέντη σου που φιλούσες, ξανασκέψου τί θα πεις! Ρόδα είναι και γυρίζει, όσο πιο λίγα σκισίματα έχεις κάνει σε γνωστούς, συνεργάτες και φίλους, τόσα λιγότερα δάκτυλα θα σε περιμένουν στη στροφή του κύκλου! Ο καθένας θέλει να έχει όνειρα και ελπίδα για το Μέλλον απλά ήσουν τυχερός και δεν κάηκες εσύ αλλά ο γείτονας μέχρι στιγμής...
  Υποταγή είναι να δείχνεις όλο καμάρι άψυχα πράγματα και αν σε ρωτήσουν ποια είναι τα χόμπι σου να μην έχεις! Να μην έχεις λίγο ελεύθερο χρόνο για εσένα, να μη μπορείς μέσα σε 24 ώρες να κάνεις έστω για λίγο κάτι που γουστάρεις, να κερδίζεις μία εικόνα όπως τη φαντάζεσαι και 24 ώρες να τρέχεις!
  Υποταγή είναι να πρέπει το πρωί για να ξυπνήσεις γρήγορα να χρειάζεσαι καφέ για να δείχνεις καλοκουρδισμένη μηχανή για να δουλέψεις και χάπι για να κοιμηθείς! Ξέχασες πως όταν ήσουν μικρός μπορούσες να είσαι εύστροφος και όλο ενέργεια γιατί κοιμόσουν τουλάχιστον 8 ώρες το βράδυ και το πρωί έτρωγες ό,τι καλύτερο μπορούσαν να σου δώσουν οι γονείς σου! Να ζεις όλο μέσα σε αγάπη και στοργή όπως μπορούσαν οι δικοί σου γονείς να σου προσφέρουν! Τώρα πίνεις καφέ, τρως ό,τι σκουπίδι σου σερβίρουν, τρέχεις όλη την ημέρα για λίγα ευρώ που θα τα ξοδέψεις σε πράγματα με ημερομηνία λήξεως! Τα υλικά πράγματα έχουν ημερομηνία λήξεως, όλα αν το σκεφτείς, αυτά μένουν ενώ οι άνθρωποι που αγαπάς φεύγουν, προχωρούν... Το βράδυ σε βρίσκει να σκέφτεσαι την επόμενη ημέρα της δουλειάς, πώς θα γίνεις καλό παιδί για αυτούς, πώς θα γίνεις καλός οικογενειάρχης το έχασες το νόημα! Νομίζεις πως όπως αγόρασες το αυτοκίνητο, αγοράζεις την ανάγκη του παιδιού σου για αγκαλιά ή το κοινά σου όνειρα με τη γυναίκα! Θα πάρεις ένα χάπι για να κοιμηθείς, να χαλαρώσεις και να σταματήσει ο πόνος στο στήθος από το άγχος!
  Υποταγή είναι να μη τολμήσεις να πεις στη δουλειά σου, πως πρέπει να πάρεις άδεια να δεις το παιδί σου που έχει γενέθλια, που σήμερα στο σχολείο θα πει το ποίημά του, λες και είναι κάτι κακό που θα πρέπει να μείνει κρυφό! Σκέφτηκες πως όταν κάνει και αυτό την επανάστασή του όπως όλοι μας, δεν θα το ξέρεις αυτό το παιδί? Πως απλά του έδινες χρήματα αλλά όχι στοργή και αγάπη? Αντί να καμαρώνεις που θα είσαι μαζί του, δεν τολμάς να πεις τίποτα, γιατί μπέρδεψες τη δουλειά σου με το φωτοτυπικό της εταιρίας! Αυτό δεν έχει δικαίωμα να φύγει, αλλά αυτό που δεν ξέρεις είναι πως περισσότερο θα στεναχωρηθεί ο Αφέντης σου αν χαλάσει το φωτοτυπικό παρά αν πεθάνεις εσύ και καεί και οι οικογένειά σου! Είδες τί έγινε με τα θύματα της Marfin? Έσβησε η φωτιά, έφυγαν οι καπνοί και όλοι δουλεύουν όπως δούλευαν εκτός των θυμάτων! Τόσο στεναχωρήθηκε ο Αφέντης και ο κόσμος...
  Υποταγή είναι να λες πως θα πας διακοπές για 15 ημέρες, ενώ τις υπόλοιπες θα τρέχεις! Κάποτε έκανες 3 μήνες διακοπές, με λιγότερα παιχνίδια, με περισσότερους φίλους και μοναδικές εικόνες και ας μην είχες ακριβή και μουράτη φωτογραφική μηχανή να τις βγάλεις! Ήσουν τότε χαμογελαστός και έπαιζες, χαιρόσουν τη ζωή σου! Επαιζες με τα κύματα και στην άμμο έκανες σχέδια! Τώρα απλά δεν κάνεις όνειρα, δεν προλαβαίνεις γιατί θα χάσεις τη φόρμα σου στη δουλειά και είναι ώρα να τρέξεις...
  Υποταγή είναι να σου κλέβουν τα χρήματά σου, να σου ζητούν να εργαστείς ακόμα περισσότερο, να σου λένε πως δεν αξίζεις, να σου κλέβουν τα όνειρά σου και εσύ να κοιτάς σαν χάνος! Αφού βλέπουν πως δεν κάνεις τίποτα, λογικό είναι να σου πουν κι όλας να δουλεύεις ακόμα περισσότερο, να παίρνεις ακόμα λιγότερη σύνταξη, να σου στερήσουν και τα φάρμακά σου και το χειμώνα το πετρέλαιο θέρμανσης! Τί άλλο πρέπει να σου πουν, πως δεν σε λογαριάζουν και ειδικά ΑΝ προλάβεις να βγεις σε σύνταξη θα είσαι απλά βάρος και κοιτούν να σε αδειάσουν?
  Υποταγή είναι να σου λένε να πληρώνεις, χωρίς να ξέρεις το γιατί, να σου λένε πως σε χρεώνουν για κάτι που δεν απόλαυσες, να σου λένε πως μια που δεν αντιδράς να ξαναπληρώσεις για να βγάλουν οι γνωστοί-άγνωστοι βίλες και εξοχικά! Υποταγή είναι να σκύβεις πάντα το κεφάλι ό,τι και αν σου λένε...
  Υποταγή είναι όταν μπορείς να μιλάς και δεν το κάνεις και ελπίζω να μπορώ πάντα να γράφω αυτά που νιώθω με ό,τι κόστος και είμαι σίγουρος πως το κόστος είναι μεγάλο...
  ΠΗΓΗ: [ligesskepsis.blogspot.com]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Σάμος, 18.06.2010
• 18:48

  Ψλ145:3 μὴ πεποίθατε ἐπ’ ἄρχοντας καὶ ἐφ’ ...

   »  ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
  Ψλ145:3 μὴ πεποίθατε ἐπ’ ἄρχοντας καὶ ἐφ’ υἱοὺς ἀνθρώπων, οἷς οὐκ ἔστιν σωτηρία.
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 14:54

  Αφράτα μπιφτέκια με λαχανικά στο φούρνο

   »  ΚουζινοΣκαλίσματα
  Αφράτα μπιφτέκια με λαχανικά στο φούρνο
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 13:30

  Καμαρώστε την όμορφη ψυχή

   »  ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
  Πηγή: [olaxrisima.blogspot.com]
  
  Κλείστε τα μάτια, βουλώστε τα αφτιά αφεθείτε στη δύναμη της αύρας που πηγάζει μέσα από τη ψυχή σας. Πιστέψτε το, δεν είναι τα πάντα μαύρα και άραχνα σ' αυτόν εδώ το τόπο. Κανένας δεν μπορεί να σας κλέψει, ούτε να σας υποθηκεύσει το μεγαλύτερο φυλακτό που κρατάτε στη ψυχή σας...το ΕΓΩ σας...
  
  Βγάλτε από τα σπλάχνα σας τη δικιά σας βουβουζέλα και φυσήξτε .δυνατά....τόσο δυνατά που να ξεσπαστεί και ο διπλανός σας από τη δική σας εκτόνωση. Κάντε τον να ζηλέψει και να κάνει και αυτός το ίδιο....
  Πάρτε αναπνοή και συνεχίστε.... αγνοήστε τις φωνές των δελτίων, των αστέρων και των αστερίσκων....
  Φτιάξτε το δικό σας νόημα για να ζείτε όμορφα....Κανείς δεν μπορεί να σας στερήσει το δικό σας νόημα....
  Βγείτε ξανά στο δρόμο και πείτε ΚΑΛΗΜΕΡΑ στον γείτονα σας, έτσι όπως κάνανε και οι πρόγονοί μας. Να θυμάστε ότι κι εκείνοι περνούσαν δύσκολα...πολύ πιο δύσκολα από εσάς τώρα...
  Μια απλή καλημέρα στον άγνωστο, στο δρόμο, στο λεωφορείο, στο τραίνο θα σας γεμίσει με διαύγεια και δροσιά....
  Πιστέψτε το! Θα σας πει και ο άλλος καλημέρα γιατί έχει και εκείνος ανάγκη να το πει....
  Δεν έχει σημασία αν η καλημέρα που θα ακούσετε θα είναι στα ελληνικά ή σε άλλη γλώσσα. Η αξία της κίνησης μετράει πρώτα από όλα....
  Βγάλτε τα ακουστικά από τα αφτιά σας την ώρα που περπατάτε. Ακούστε τον θόρυβο της πόλης που σας περιβάλλει! Κάθε κόρνα από τα αυτοκίνητα σφυρίζει διαφορετικά, νιώστε αυτή τη διαφορετικότητα και απλά αφεθείτε στο σύνολο των ήχων. Είναι μια ορχήστρα που μαέστρος είναι ο καθένας σας ξεχωριστά....
  Αφήστε για λίγο το καναπέ σας και το ίντερνετ, κάντε μια βόλτα στο βρώμικο πεζοδρόμιο της γειτονιάς σας και δείτε τις μαύρες νεραντζιές από τη σκόνη και το νέφος. Δείτε ότι πάνω τους έχουν και αυτές τον λαμπερό πορτοκαλί καρπό τους...Είναι η δικιά τους ψυχή που στέκει αγέρωχη όπως η δική σας...
  Μη σταματάτε να φυσάτε τη βουβουζέλα δυνατά μέσα σας ακόμα και την ώρα που χτυπάνε δαιμονισμένα τα τηλέφωνα από τις τράπεζες για να σας υπενθυμίσουν πόσα χρωστάτε....
  Ακόμα και την ώρα που το αφεντικό σας, σας απολύει από τη δουλειά σας.
  Ακόμα και την ώρα που έρχονται να σας πάρουν τη περιουσία σας. Ναι! Ακόμα και αυτή τη δύσκολή ώρα... Μπορεί να θέλουν να σας κλείσουν το σπίτι....Ποτέ δεν έμαθαν όμως ότι το πραγματικό σπίτι είναι μέσα σας....
  Είναι η ψυχή σας....αυτή που θέλει να ζήσει ακόμα και πάνω στα παγκάκια, ακόμα και με το συσσίτιο της εκκλησίας και του δήμου, ακόμα και με φαγητό απ' τα σκουπίδια....ακόμα και κάτω από τις γέφυρες...
  Μην νιώθετε ότι δεν υπάρχει μέλλον....Αυτό θέλουν να πετύχουν κάποιοι για να σας υποτάξουν....Να πιστεύουν ότι σας τα πήραν όλα.....Διώξτε τους από τη ψυχή σας και κρατήστε την ανάσα σας και τους χτύπους της καρδιάς σας....
  Ο άνθρωπος δεν φτιάχτηκε για να παραιτείται, υπάρχει για να διεκδικεί το νόημα της ύπαρξης του...
  Καμαρώστε λοιπόν την όμορφη ψυχή σας....
  Με τιμή
  [olaxrisima.blogspot.com]
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Σάμος, 17.06.2010
• 23:15

  2 !!! ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΙΝΕ!!!

   »  Το μονοπάτι μας
  
  ΕΜΕΙΣ ΤΑ ΒΓΑΛΑΜΕ ΠΡΩΤΟΙ ΤΑ ΓΚΟΛΑΚΙΑ ΜΑΣ!!! ΣΤΙΣ 14:33 ΚΑΙ 14:35 ΩΡΑ ΕΛΛΑΔΟΣΜΑΜΑ ΚΑΙ ΠΑΙΧΤΕΣ ΛΙΓΟ ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΟΙ ΑΛΛΑ ΜΙΑ ΧΑΡΑ !!!
  

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 10:27

  Μικρές χαρές

   »  ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
  Πόσο ανυπόμονους μας έχει κάνει ο ξέφρενος ρυθμός της σύγχρονης ζωής, είναι ένα κεφάλαιο που θέλει πολύ μελέτη, και κυρίως θεραπεία. Τρέχουμε να προλάβουμε τα πάντα, και χάνουμε την ησυχία μας και την ανθρωπιά μας.
  Αντί να ξυπνήσουμε το πρωί, μισή ώρα νωρίτερα, και να απολαύσουμε τον πρωινό καφέ μας, τον παίρνουμε στο στεγανό ποτήρι (Τάπερ στα Ελληνικά), με το καλαμάκι, ρουφώντας τον, οδηγώντας το αυτοκίνητο για την εργασία μας. Μια μικρή απόλαυση καθημερινή που εξελίχθηκε σε βάσανο, γιατί δεν είναι λίγες οι φορές που θα χυθεί, και θα αρχίσουν οι βρισιές, λες και φταίει ο Χριστός ή η Παναγία για την Βιασύνη μας.
  Αυτό είναι το πιο χαρακτηριστικό και πρόχειρο δείγμα της ανυπομονησίας του σύγχρονου ανθρώπου. Κορνάρει πριν ακόμα ανάψει το πράσινο φανάρι, μήπως και το πιάσει το επόμενο κόκκινο. Δυσανασχετεί στην ουρά, δεν μπορεί να περιμένει πουθενά. Βιάζεται πάντα, γιατί; Τι θα κερδίσει;
  Δεν απολαμβάνει διότι στις πολιτείες έπαψαν να υπάρχουν απολαύσεις. Να πιεί το καφεδάκι του στο μπαλκόνι, βλέποντας που; Και αναπνέοντας τι; Το τσιμέντο και το καυσαέριο καταντούν αυτήν την μικρή και αυτονόητη απόλαυση απαγορευτική.
  Αυτές τις ημέρες ιδιαίτερα με τον καύσωνα, μέσα στο διαμέρισμα, το τσιμεντένιο αυτό κλουβί του πολιτισμού, με την χρήση του κλιματιστικού, αντέχει και σχεδιάζει την απόδραση του. Εκεί που το κλιματιστικό μηχάνημα θα είναι περιττό. Επειδή γνωρίζει πως αυτό, μπορεί να δροσίζει ένα διαμέρισμα, καταστρέφει όμως τον πλανήτη, και έχει τύψεις στον βαθμός της ευαισθησία του.
  Αυτήν την εβδομάδα που τα σχολεία κλείνουν, θα αρχίσουν οι μεταβάσεις προς τους θερινούς τόπους διαμονής, όσων διαθέτουν τέτοιους. Δεν έχουν όλοι χωριά, ούτε διαθέτουν εξοχικές κατοικίες. Οι υπόλοιποι θα υποχρεωθούν σε ένα μαρτυρικό καλοκαίρι μέσα στις πολιτείες, κλέβοντας λίγες ημέρες συνήθως το πρώτο μισό του Αυγούστου, για να βρεθούν σε κάποιο μέρος παραθερισμού. Και εκεί μεταφέρουν όλο το θυμό και την νευρικότητα που χαρακτηρίζει την ζωή τους, μην μπορώντας να βιώσουν το πραγματικό χρόνο ροής των γεγονότων της ζωής.
  Εδώ είναι το ζητούμενο, μπορούν άραγε αυτοί οι άνθρωποι, να απολαύσουν έναν καφέ πρωινό. Δεν ξυπνούν να δουν την ανατολή του ηλίου, και αναρωτιούνται γιατί έχουν πονοκέφαλο. Ο επαρχιώτης και ιδιαίτερα ο αγρότης γνωρίζει, πως η ανατολή σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να σε βρει στο κρεβάτι.
  Παραπονιέται για την μεσημεριανή ζέστη, ενώ είναι η ώρα που πρέπει να χαλαρώνει κάτω από κανένα δένδρο, αυτός περπατά στον ήλιο.
  Αντί να τρώει ελαφριά, και φρέσκα χορταρικά και φρούτα, καταναλώνει όσο περισσότερα μπορεί από το πακέτο της προσφοράς του ξενοδοχείου, που διαμένει, και μετά χρειάζεται ένα σωρό χωνευτικά, για να προλάβει να απολαύσει το ηλιοβασίλεμα, πίνοντας τα ούζα του, με την καλοκαιρινή παρέα του.
  Αυτά θεωρούνται από τον σύγχρονο δραπέτη της πολιτείας μικρές χαρές και απολαύσεις.
  Ας δούμε όμως τι θα ήτανε πιο προσδόκιμο σε αυτόν τον όρο. Να σηκωθείς πρωί-πρωί, να κάνεις έναν περίπατο στην θάλασσα δίπλα, προτού αρχίσουν τα αυτοκίνητα να κυκλοφορούν, που ακόμα και στην επαρχία και στα νησιά το καλοκαίρι είναι ανυπόφορα. Να κάνεις το μπάνιο, προτού ο ήλιος αρχίσει να καίει. Να πίνεις το καφέ σου ακούγοντας τα πουλάκια να κελαηδούν. Στον τόπο παραθερισμού υπάρχουν πάντα μουσεία που επιβάλλεται να επισκεφθείς να δώσεις και νόημα στις διακοπές σου.
  Άκουσε από τους γεροντότερους που συναντάς ιστορίες, είναι πράγματι απόλαυση όσα διηγούνται, με τα ιδιώματα της περιοχής που κατοικούν.
  Το καρπούζι και το πεπόνι είναι καλή συντροφιά για το ηλιοβασίλεμα, ενώ τα ούζα πρέπει να αρχίζουν μαζί με τα βραδινά τζιτζίκια, και σε κάθε περίπτωση να είναι σύμφωνα με τα πόδια μας, δύο δηλαδή και όχι παραπάνω.
  Καλό καλοκαίρι!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Σάμος, 16.06.2010
• 20:50

  Άντε και του χρόνου

   »  ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
  Θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος, αποκαταστάθηκαν οι ζημιές του χειμώνα. κακώς τις ονομάζω ζημιές, επειδή είναι αναμενόμενα γεγονότα. Το κατάλυμα μου είναι κατά το δει λεγόμενο, στο μάτι του καιρού, ανάμεσα σε δυο ρεύματα, και είναι απίθανο να μην κάνει ζημιά ο χειμώνας, όσο ήπιος και αν είναι.
  Τελευταία ημέρα χρειάστηκε να έρθει ο ηλεκτρολόγος. Φίλος και καλός οικογενειάρχης, από εκείνους τους συνεπείς μαστόρους. Διότι όσοι έχετε μπλέξει με το σινάφι αυτό, θα έχετε απογοητευτεί από τα ψέματα τους, από την άλλη πρέπει να τους βλέπουμε με συμπάθεια, γιατί αγωνίζονται για την επιβίωση, εκεί που το μεροκάματο είναι αβέβαιο.
  Πολλά πράγματα τα καταφέρνω μονάχος, ακόμα και ηλεκτρικά. Αυτήν την φορά όμως είχε να κάνει με τοποθέτηση σκαφών με λάμπες φθορισμού. Πίνοντας τον καφέ και σχολιάζοντας, είπα του Μανόλη, «τόσα πράγματα καταφέρνω, την συνδεσμολογία του φθορίου δεν την καταλαβαίνω» και εκείνος χαμογελώντας απήντησε «χαράς το πράγμα, γράμματα είναι παπά;».
  Αργότερα όταν ξανασκέφτηκα την απάντηση του, προβληματίστηκα. Το μυαλό του αυτού του ανθρώπου έχει τοποθετήσει τα γράμματα πολύ υψηλά, ίσως επειδή εκείνος δεν τα καταφέρνει. Κι όμως έχει άδεια και γνώσεις, και πολυκατοικίες ολόκληρες και εργαστήρια φωταγωγούνται από τα χέρια του. Ο άλλος που ξέρει γράμματα θα μπορούσε να δεί, θα μπορούσε να μαγειρέψει ή ακόμα να ζεσταθεί, αν δεν υπήρχε ο απλός ηλεκτρολόγος. Αυτό ισχύει για κάθε εργαζόμενο χειρονακτικά.
  Καλά και χρήσιμα είναι τα πτυχία και τα διπλώματα, βοηθούν να έχουμε πλούσιο βιογραφικό, και θέση στην ουρά του ταμείου ανεργίας. Ένας απλός μάστορας συντηρεί την οικογένεια του ευκολότερα σήμερα.
  Σε γενομένη συζήτηση μεταξύ καθηγητών, υπερασπιζότανε την απαξίωση ο καθηγητής των ΕΠΑΛ, και έλεγε, «τα δικά μου παιδιά σε τρία χρόνια, οικονομάνε από 1000 έως 3000 τον μήνα, τα δικά σου μετά από δέκα χρόνια, είναι αμφίβολο αν οικονομάνε 700 το μήνα».
  Κλείνοντας, πρέπει να γνωρίζουμε όλοι πως το ρετιρέ της πολυκατοικίας, στηρίζεται στο υπόγειο, που βρίσκονται τα θεμέλια.
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 19:40

  Μητρότητα

   »  Το μονοπάτι μας
  
  
  Οι σημερινές φωτογραφίες μας έχουν μια ιδιαίτερα ξεχωριστή για μας σημασία...Φωτογραφίσαμε έργα τέχνης που είδαμε χτες στον κήπο της μαιευτικής κλινικής του ερυθρού σταυρού στο Βερολίνο. Όσοι μας παρακολουθείτε συχνά θα γνωρίζετε ήδη ότι περιμένουμε τα μωρά μας, ήρθε λοιπόν η ΩΡΑ!!! Αύριο μεσημεράκι έρχονται τα πουλάκια μας!! Γι αυτό αν τις επόμενες μέρες "χαθούμε" λιγάκι μη μας κρατήσετε κακία...θα συλλέγουμε.. υλικό για τα μπλογκ!!!
  

  

  
  
  

  

  
  
  

  

  
  
  

  

  
  
  

  

  
  
  

  

  
  
  
  

  

  
  
  

  

  
  
  

  

  
  
  

  

  
  
  

  

  
  
  

  

  
  
  

  

  
  
  

  

  
  
  

  

  
  
  

  

  
  
  

  

  
  
  

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 15:10

  BIG BLUE στο Καρλόβασι!!

   »  Μπαλος
  BIG BLUE στο Καρλόβασι!!
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 11:34

  ΘΑΛΑΣΣΕΣ 2003-2010

   »  Παραμεθόριος
  Μία επιλογή από φωτογραφίες που τράβηξα τα τελευταία χρόνια.
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Σάμος, 15.06.2010
• 15:23

  Σάμαινα …

   »  Άγρυπνος
  Στις λιγοστές μέρες που βρέθηκα στην Αθήνα
  βρήκα την ευκαιρία να περάσω απ’ την Πλάκα και φυσικά να επισκεφτώ στο «Ιωνικό Κέντρο»
  την Έκθεση για το αρχαίο πλοίο «Σάμαινα» … Έμεινα έκθαμβος με την εξέλιξη της ναυπηγικής τέχνης
  στην αρχαιότητα βασικό στοιχείο για την άνθηση του
  αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού μέσα από τα ευρήματα …
  που τα αναπαρέστησαν με σπουδή και μεράκι σε αντίγραφα
  μαστόροι κι επιστήμονες με υλικά απ’ τον ίδιο τον τόπο !!!
  και ειδικά τα μοντέλα της πεντηκοντόρους «ΣΑΜΑΙΝΑ» ( σε κλίμακα 1:10 ), που στην εποχή του Πολυκράτη
  έφερε τη Σάμο μας θαλασσοκράτειρα στη Μεσόγειο … Είχα βέβαια την τύχη να έχω τον ιδανικότερο ξεναγό
  ένα φίλο που έχει αφιερώσει τη ζωή του στην έρευνα,
  τη διάσωση και τη διατήρηση της ναυτικής παράδοσης !!! Αν σας πάρει η βόλτα απ’ εκεί δεν θα το μετανιώσετε …
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 09:31

  [nt]

   »  ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Σάμος, 13.06.2010
• 18:10

  [nt]

   »  ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 13:32

  Υπάρχει ελπίδα; Σκόρπιες σκέψεις....

   »  Ιστολόγιο Μιχάλη Καραδημητρίου
  
  Υπάρχει Ελπίδα;
  
  αν υπάρχει θα την αναζητήσουμε στην γενιά μας, θα την αναζητήσουμε στα Πανεπιστήμια, στα σχολεία, στους μαζικούς χώρους. Αλλά υπάρχει; Και αν υπάρχει ποια είναι αυτή η ελπίδα που έχουμε ανάγκη....
  Ελπίδα είναι η ανάγκη του να πιστεύεις σε ένα όραμα και να θέτεις τον εαυτό σου στην πρώτη γραμμή της διεκδίκησης του...Ελπίδα είναι να νιώθεις ότι η γενιά σου έχει ευθύνη για την επόμενη, ελπίδα είναι να βλέπεις εκεί στο βάθος την συλλογική λύση....
  Ε λοιπόν υπάρχει ελπίδα και είναι εκεί στο βάθος, είναι η ανάγκη μας να ανατρέψουμε την καθεστωτική συντήρηση, να συγκροτήσουμε ένα προοδευτικό μέτωπο νέων πολιτών που αναζητούν μια νέα Ελλάδα, που ονειρεύονται έναν άλλο κόσμο...
  Είμαστε Εδώ λοιπόν για να δώσουμε ακόμα μια μάχη εντός και εκτός. Και δεν είναι μια απλή μάχη η μάχη με το χθες. Είναι η μάχη που στοιχίζει σε κάθε ένα κάτι διαφορετικό, σε προσωπικό, σε συναισθηματικό σε ψυχικό επίπεδο, αλλά είναι αναγκαία...
  Θα την δώσουμε όχι για να αλλάξουμε σελίδα στην ιστορία αυτού του τόπου, αλλά για να αλλάξουμε βιβλίο , να ξαναγράψουμε την δική μας ιστορία.
  Από το 1974 στο 1990 στο 2010, έχει φτάσει η ώρα μια γενιά να καθορίσει το αύριο με τα δικά της πολύχρωμα “θέλω” . Να καθορίσουμε εμείς το αύριο της δικής μας γενιάς....
  Υπήρξαν πολλές γενιές στα τελευταία 35 χρόνια που δεν έκαναν την υπέρβαση και δεν έπραξαν το αναγκαίο, για να φτάσουμε στο σήμερα. Ένα “σήμερα” που όλοι μας αναλύουμε και καταδικάζουμε. Το σήμερα της γενιάς που θα ζήσει χειρότερα από την προηγούμενη. Το σήμερα μια λαμπρής νέας γενιάς που σπουδάζει, δημιουργεί, ερωτεύεται αλλά φοβάται να προχωρήσει ένα βήμα μπροστά και να κάνει την υπέρβαση....
  Τώρα είναι η ώρα μας....είναι η ώρα των ονείρων...είναι η ώρα των χρωμάτων....είναι η ώρα των ΝΕΩΝ ανθρώπων...
  Σημασία δεν έχει να πιστεύεις ότι πρέπει να παλέψεις....σημασία έχει να το κάνεις πράξη και να θέτεις τον εαυτό σου στην υπηρεσία των Ιδεών σου...
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 13:26

  Αθάνατο γερμανικό καλοκαιράκι - Βόρεια Θάλασσα

   »  Το μονοπάτι μας
  Η Ανάρτηση αφιερώνεται στη κόρη μου Στεφανία που τράβηξε τις φωτογραφίες από την εκδρομή που πήγε με το σχολείο της στη Βόρεια θάλασσα στο Kap Arkona .
  
  
  

  

  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Σχολιάστε ελεύθερα...
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 11:51

  Ε και τι έγινε.

   »  ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
  Μετά από μια ολόκληρη εβδομάδα, ξαναέκατσα στο πληκτρολόγιο, προκειμένου να επικοινωνήσω με τους αναγνώστες του Πυθαγόρα. Αυτή η εβδομάδα που πέρασε, ήταν κοπιαστική, αφού αναλώθηκα σε χειρονακτικές εργασίες, αλλά παράλληλα ήταν και μια δοκιμή, εάν είμαι ή όχι εθισμένος με το πληκτρολόγιο. Τολμώ να πω, πως δεν είμαι, αλλά από την άλλη πλευρά είναι ο μόνος τρόπος να πληροφορούμε τι γίνεται στον κόσμο. Αν πάλι δεν γνωρίζω, τι χάνω; Άλλο πράγμα η περιήγηση και η ενημέρωση και άλλο πράγμα η χρήση του πληκτρολογίου, για να γράφεις δικές απόψεις. Για την ενημέρωση σίγουρα είμαι εθισμένος. Ε, και, τι έγινε;
  Ευχαριστώ πάντως όλους όσους ενδιαφερθήκανε. Ευχαριστώ και εκείνους που διαβάζουν αυτά που κατά καιρούς γράφω. Δεν έχω σκοπό να σταματήσω τουλάχιστον σύντομα.
  Την εβδομάδα που πέρασε όπως προείπα, αναλώθηκα σε χειρονακτικές εργασίες. Ο καιρός το επέτρεψε, και διπλασιαστήκαν οι εργάσιμες ώρες, έτσι θέλω δυο μέρες ακόμα να τελειώσουν τα βαψίματα, και τρείς με τέσσερες στον κήπο για αποψίλωση και σκάλισμα, και θα είμαι έτοιμος για την καλοκαιρινή περίοδο. Περιμένω με άλλα λόγια να φιλοξενήσω, Κρητικούς και ειδικά Δαμανιανούς, τουλάχιστον όσους και πέρσι, και όποιον από τους παλιούς συμπατριώτες θέλει και μου κάνει την τιμή.
  Τα σχολεία κλείνουν, οι διακοπές έρχονται. Όσοι μπορούν θα τις χαρούν, επειδή υπάρχει μεγάλη οικονομική δυσπραγία. Η Σάμος είναι αρκετά απομακρυσμένη, και σας περιμένει.
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Σάμος, 12.06.2010
• 12:24

  «Nαρκωτικά και Φτώχεια»

   »  Τσουκνίδα
  ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΠΡΟΛΗΨΗΣ
  ΕΞΑΡΤΗΣΙΟΓΟΝΩΝ ΟΥΣΙΩΝ (ΟΚΑΝΑ και ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ)
  Διεύθυνση Γραμματείας: Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Αθήνας, Γ’ Σεπτεμβρίου 48Β.Τηλ : : 2273023443.    Email: prolipsiworkers@yahoo.gr 
  Ιστότοπος: www.prolipsiworkers.blogspot.com
  
  
   Πληροφορίες: Παναγιώτης Τριανταφύλλου, τηλ. 2102409015 – Αλεξάκη Βασιλική, τηλ. 2108082673
  ΠΡΟΣΚΛΗΣΗΟΜΙΛΙΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΥΠΟΥ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ (26/06/2010)
   Αξιότιμες κυρίες και αξιότιμοι κύριοι,
  Το Διοικητικό Συμβούλιο και η Επιστημονική Επιτροπή του Σωματείου μας ,με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Κατά των Ναρκωτικών (26η Ιουνίου), διοργανώνουν ομιλία με θέμα: «ναρκωτικά και φτώχεια» με παράλληλη συνέντευξη τύπου για το έργο και τις δυνατότητες των Κέντρων Πρόληψης .Προσκεκλημένοι ομιλητές είναι ο κ. Γιάννης Πανούσης, καθηγητής Εγκληματολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών, και ο κ. Ηλίας Μιχαλαρέας, Διδάκτωρ ψυχολόγος-ψυχοθεραπευτής «18ανω», πρόεδρος ΕΣΥΝ (Εθνικό Συμβούλιο Κατά των Ναρκωτικών).Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο αμφιθέατρο «Αντώνης Τρίτσης», στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων (Ακαδημίας 50) στις 23/06/2010 και ώρες 11.00πμ-13.00μμ. Η συμμετοχή σας θα τιμήσει την εκδήλωσή μας.Ο Πρόεδρος της Επιστημονικής Επιτροπής
  
  Παναγιώτης Τριανταφύλλου 
  
  Για το Δ.Σ.
  
  
     
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 00:35

  Φυσικές διχρωμίες

   »  Το μονοπάτι μας
  
  

  

  
  
  Εδώ και τρεις μέρες η θερμοκρασία ήταν σταθερή γύρω στους 30 βαθμούς με απίστευτη υγρασία. Τροπικός καιρός. Ξαφνικά απόψε άρχισε να φυσάει στην αρχή καυτό αέρα, τώρα μετά από 2 ώρες η θερμοκρασία έπεσε κατά 15 βαθμούς !!! Νιώσαμε ξαφνικά πως είναι φθινόπωρο... ¨Ετσι προέκυψε αυτή η ανάρτηση..ελπίζω να σας αρέσουν οι διχρωμίες μας...
  Καλό Σας βράδυ.
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Σάμος, 10.06.2010
• 14:24

  Μπάλος : ελληνικό καλοκαίρι!!

   »  Μπαλος
  Μπάλος : ελληνικό καλοκαίρι!!
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Σάμος, 09.06.2010
• 09:32

  Ψαράκια τηγανίζω....

   »  Το μονοπάτι μας
  
  Δεν τα τηγανίζουμε συνήθως προσπαθώντας να τρώμε όσο πιο υγιεινά γίνεται και γι αυτό σας προτείνουμε μερικές από τις ιδέες μας...
  
  Λακέρδα, μαριναρισμένη για μία μέρα σε λάδι ελιάς, λεμόνι, ρίγανη από τον μπάλο, θυμάρι αλατοπίπερο και αν θέλετε και λίγο σκορδάκι.
  Η συνέχεια απλή: ψήσιμο στα κάρβουνα ή στο γκρίλ του φούρνου σας.
  
  
  
  
  
  
  Γαύρος βοσπόρου .. αχνιστός όπως τον φτιάχνει η πεθερά μου και η ασπρούλα στις συνταγές της...
  
  
  
  
  
  ή μήπως θα προτιμούσατε...τσιπούρες σαμιώτικες φτιαγμένες γούνα, όπως τις είδαμε στις συνταγές της καρδιάς ;
  
  
  
  ..εμείς τις συμπληρώσαμε με τον παραδοσιακό σαμιώτικο τρόπο *τζιλαδιά* δηλαδή με μια σως από λάδι ελιάς, μπόλικο λεμονάκι, φρέσκο ψιλοκομμένο πράσινο κρεμμυδάκι και ρίγανη...
  
  
  
  Την όλη απόλαυση συμπληρώνει το παραδοσιακό σαμιώτικο ουζάκι μας....Άντε στην υγειά μας!!!
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Σάμος, 06.06.2010
• 19:07

  Νείλος «Τίτλοι τέλους»

   »  ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
  Πριν περίπου ένα χρόνο, και για να πειράξω κάποιον φίλο μου, έκανα τον «Πυθαγόρα». Η ανταπόκριση που βρήκε με εξέπληξε και εμένα. Από τα Άγια Θεοφάνια, που η ματαιοδοξία μου αποφάσισε, και εγώ έβαλα μετρητή επισκεψιμότητας, περάσανε πάνω περισσότεροι από 6000 αναγνώστες από 26 χώρες.
  Το blog αυτό ήταν και αιτία που ανακάλυψα, πως υπάρχουν οργανωμένοι συμπατριώτες, Έλληνες εξ Αιγύπτου, σε διάφορα Σωματεία και Ενώσεις, που εγώ είχα παντελή άγνοια. Επεδίωξα και με δύο ταξίδια στην Αθήνα, μια επανασύνδεση με το παρελθόν, και αν θέλετε μια επιστροφή στις ρίζες. Άλλωστε όταν ο άνθρωπος γερνά, στα παιδικά του χρόνια ανατρέχει.
  Το επόμενο βήμα ήταν η δημιουργία μιας ομάδα στο Facebook, με πρώτη ύλη τις φωτογραφίες του Mike Sophi, που βρήκε καλή ανταπόκριση, άσχετα αν σήμερα έκανε μεγάλη κοιλιά. Μαζευτήκαν 190 μέλη και ανεβάστηκαν μέχρι σήμερα παραπάνω από 650 φωτογραφίες, νοσταλγικές και μη. Αλλά αυτό ήταν όλο, καθόλου συζητήσεις ή θέματα εκτός από τα σχόλια των φωτογραφιών.
  Ο Άγιος Ιωάννης της «Κλίμακας», γράφει στο περίφημο βιβλίο του, «βρήκε η ματαιοδοξία την φιλοδοξία και στήσανε βασίλειο» και εγώ συμπληρώνω, και χρήσανε εμένα βασιλιά.
  Με αυτήν την λογική έκανα δύο ακόμα βήματα, δημιουργώντας ένα site, και ένα blog, σαν επέκταση της ομάδας. Προσδοκούσα να βρούμε εδώ χώρο έτοιμο και χρόνο να επικοινωνούμε όσοι απαρτίζουν την ομάδα. Αλλά η κίνηση με διέψευσε, η ανταπόκριση είναι ελάχιστη, στο site, δε μηδαμινή.
  Με δύο άρθρα (Ας γίνουμε περισσότερο ΦιλοΝειλόοι, και Εναλλακτική πρόταση,) προσπάθησα να ζωηρέψω το ενδιαφέρον, αλλά μάταια. Έχω την αίσθηση, πως πολλοί συμπατριώτες μας, αγνοούν την ύπαρξη του «Νείλου» ολότελα, ή αγνοούν την χρήση του, προτιμώντας να ανταλλάσουν ευχές και τραγούδια μέσα από το profile του facebook.
  Με αυτές τις σκέψεις σκέφτηκα πως ήρθε η ώρα να πέσουν οι τίτλοι τέλους, για τον «Νείλο». Πεποίθηση μου είναι, πως άμα έχεις μια αποτυχία, πρέπει να την παραδέχεσαι, και να ξεκινάς για μια νέα προσπάθεια. Σε λίγες ημέρες, μόλις ολοκληρωθεί η μεταφορά των κειμένων από το blog στην ομάδα του Facebook θα διαγραφεί αυτός ο ιστότοπος.
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 14:42

  Ένα καταπληκτικό άρθρο...Η Δική μου Αριστερά*

   »  Ιστολόγιο Μιχάλη Καραδημητρίου
  *Η δική μου ΑριστεράEdgar Morin, Το Βήμα της Κυριακής, 30/05/2010
  Η Αριστερά. Απεχθανόμουν πάντα αυτό το ενοποιητικό «η», που κρύβει τις διαφορές, τις αντιθέσεις, τις συγκρούσεις. Η Αριστερά είναι μια έννοια σύνθετη. Η ενότητα βρίσκεται στις πηγές του: την προσδοκία για έναν καλύτερο κόσμο, τη χειραφέτηση των καταπιεσμένων, την οικουμενικότητα των ανθρώπινων και γυναικείων δικαιωμάτων. Οι πηγές αυτές, που ενεργοποιήθηκαν από την ανθρωπιστική σκέψη, από τις ιδέες της Γαλλικής Επανάστασης και από τη δημοκρατική παράδοση, πότισαν στον 19ο αιώνα τη σοσιαλιστική σκέψη, την κομμουνιστική σκέψη, την αναρχική σκέψη.
  Η λέξη «αναρχική» επικεντρώνεται στην αυτονομία των ατόμων και των ομάδων, η λέξη «σοσιαλιστική» στη βελτίωση της κοινωνίας, η λέξη «κομμουνιστική» στη συντροφική κοινότητα μεταξύ των ανθρώπων. Τα αναρχικά, σοσιαλιστικά, κομμουνιστικά ρεύματα έγιναν όμως ανταγωνιστικά. Βρέθηκαν επίσης σε αντιπαλότητες, μερικές φορές θανάσιμες.
  Να γιατί ήμουν πάντα αντίθετος στο «η», αρτηριοσκληρωτικό και ψεύτικο, της Αριστεράς, αναγνωρίζοντας παράλληλα την ενότητα των πηγών και των προσδοκιών. Οι προσδοκίες για έναν καλύτερο κόσμο βασίστηκαν πάντα στο έργο στοχαστών. Ο Διαφωτισμός του Βολταίρου και του Ντιντερό, ενωμένος με τις ανταγωνιστικές ιδέες του Ρουσό, έθρεψε το 1789. Ο Μαρξ ήταν ο θαυμάσιος στοχαστής που ενέπνευσε ταυτόχρονα τη σοσιαλδημοκρατία και τον κομμουνισμό, έως ότου η σοσιαλδημοκρατία έγινε ρεφορμιστική. Ο Προυντόν ήταν ο εμπνευστής ενός μη μαρξιστικού σοσιαλισμού. Ο Μπακούνιν και ο Κροπότκιν ήταν οι εμπνευστές των αναρχικών κινημάτων.
  Οι συγγραφείς αυτοί μας είναι απαραίτητοι αλλά δεν αρκούν για να σκεφτούμε τον κόσμο μας. Καλούμαστε να αναλάβουμε μια γιγαντιαία προσπάθεια αναθεώρησης.
  
  Πρέπει να σκεφτούμε την πλανητική εποχή μας. Το διαστημόπλοιο Γη προωθείται με ιλιγγιώδη ταχύτητα από τέσσερις ανεξέλεγκτους κινητήρες, επιστήμη- τεχνολογία- οικονομία- κέρδος. Αυτή η κούρσα μάς οδηγεί σε αυξανόμενους κινδύνους: «κρισιακές» και κρίσιμες αναταράξεις μιας αχαλίνωτης καπιταλιστικής οικονομίας, υποβάθμιση της βιόσφαιρας, του ζωτικού μας περιβάλλοντος, αυξανόμενες πολεμοχαρείς συσπάσεις, που συμπίπτουν με τον πολλαπλασιασμό των όπλων μαζικής καταστροφής.
  Πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε σε μια οπισθοδρομική φάση της ιστορίας μας. Την «κατάρρευση» του κομμουνισμού, ο οποίος υπήρξε μια θρησκεία επίγειας σωτηρίας, ακολούθησε η εκρηκτική επιστροφή των θρησκειών της ουράνιας σωτηρίας· εθνικισμοί που βρίσκονταν σε νάρκη επέστρεψαν δριμύτεροι, εθνο-θρησκευτικές φιλοδοξίες, για την επίτευξη ενός έθνους-κράτους, πυροδότησαν αποσχιστικούς πολέμους.
  Στη Δύση, δεν είναι μόνο η παγκοσμιοποίηση και η ξέφρενη κούρσα για κέρδος που σάρωσαν πολλά κοινωνικά κεκτημένα της μεταπολεμικής περιόδου, εξαφανίζοντας μεγάλο αριθμό βιομηχανιών και διώχνοντας υπαλλήλους και εργάτες. Είναι επίσης η ανικανότητα των κομμάτων που θεωρείται ότι αντιπροσωπεύουν τον λαϊκό κόσμο να αναπτύξουν μια πολιτική που να απαντά σε αυτές τις προκλήσεις.
  Ακόμη πιο σοβαρή είναι η εξαφάνιση του λαού της Αριστεράς. Ο λαός αυτός γαλουχήθηκε στις ανθρωπιστικές ιδέες από τους ινστρούκτορες και τα σοσιαλιστικά και κομμουνιστικά σχολεία που δίδασκαν τη διεθνιστική συντροφικότητα και τη φιλοδοξία για έναν καλύτερο κόσμο. Ο αγώνας ενάντια στην εκμετάλλευση των εργαζομένων, η υποδοχή του μετανάστη, η υπεράσπιση των αδυνάτων, η έννοια της κοινωνικής δικαιοσύνης, όλα αυτά έθρεψαν για έναν αιώνα τον λαό της Αριστεράς.
  Η υποβάθμιση όμως της αποστολής του ινστρούκτορα, η αρτηριοσκλήρυνση των κομμάτων της Αριστεράς, η παρακμή των συνδικάτων έπαψαν να τρέφουν την ιδεολογία της χειραφέτησης ενός λαού της Αριστεράς του οποίου οι τελευταίοι εκπρόσωποι, ηλικιωμένοι, θα εξαφανιστούν. Απομένει η μαμμόθρεφτη Αριστερά και η Αριστερά του χαβιαριού. Εν τω μεταξύ ο ρατσισμός και η ξενοφοβία, που στους εργαζομένους που ψήφιζαν Αριστερά άλλοτε εκφραζόταν μόνο ιδιωτικά, επανέρχονται στην πολιτική σφαίρα και κάνουν πλέον τον κόσμο να ψηφίζει τον Ζαν-Μαρί Λε Πεν.
  Το ζητούμενο δεν είναι να συλλάβουμε ένα «κοινωνικό μοντέλο», δηλαδή να ψάξουμε για λίγο οξυγόνο μέσα στην ιδέα της ουτοπίας. Πρέπει να βρούμε έναν Δρόμο, ο οποίος θα σχηματιστεί από τη σύγκλιση των πολλών μεταρρυθμιστικών δρόμων που υπάρχουν και θα οδηγήσει- αν δεν είναι ήδη πολύ αργά- στην αποσύνθεση της τρελής και αυτοκτονικής κούρσας που μας οδηγεί στην άβυσσο.
  Ο δρόμος που σήμερα φαίνεται αδιάβατος πρέπει να γίνει βατός. Ο καινούργιος δρόμος θα οδηγήσει σε μια μεταμόρφωση της ανθρωπότητας: την έλευση σε μια κοινωνία-κόσμο ενός απολύτως νέου τύπου. Θα μας επιτρέψει να συνδυάσουμε την προοδευτικότητα του ρεφορμισμού με τον ριζοσπαστισμό της επανάστασης. Τίποτε δεν έχει εμφανώς αρχίσει. Σε όλους όμως τους τόπους, τις χώρες και τις ηπείρους υπάρχει μια πλειάδα πρωτοβουλιών κάθε είδους, οικονομικών, οικολογικών, κοινωνικών, πολιτικών, παιδαγωγικών, αστικών, αγροτικών, που βρίσκουν λύσεις σε ζωτικά προβλήματα και υπόσχονται το μέλλον. Είναι διάσπαρτες, απομονωμένες, αγνοούν η μια την άλλη... Αγνοούνται από τα κόμματα, τις κυβερνήσεις, τα μέσα ενημέρωσης. Αξίζουν να γίνουν γνωστές.
  Η κοινοβουλευτική δημοκρατία- αν και απαραίτητη- είναι ανεπαρκής. Θα πρέπει να συλλάβουμε τρόπους για μια συμμετοχική δημοκρατία, ιδιαίτερα σε τοπική κλίμακα. Ταυτοχρόνως θα ήταν χρήσιμο να ευνοήσουμε την αφύπνιση του πολίτη.
  Ας προετοιμάσουμε μια νέα αρχή ενώνοντας ξανά τις τρεις ρίζες (αναρχική, σοσιαλιστική, κομμουνιστική) και προσθέτοντας την οικολογική ρίζα σε μια τετραλογία. Αυτό σημαίνει προφανώς τη διάλυση των υπαρχουσών κομματικών δομών, μια μεγάλη ανασύνθεση με βάση μια ευρεία και ανοιχτή συνταγή, την εισροή μιας αναγεννημένης πολιτικής σκέψης.
  -------
  Ο Εντγκάρ Μορέν είναι φιλόσοφος. Το κείμενο έχει συντεθεί από αποσπάσματα από τον πρόλογο του νέου βιβλίου του, «Μa gauche», που θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Francois Βourin στις 3 Ιουνίου.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Σάμος, 05.06.2010
• 17:29

  Τέχνη στους δρόμους της πόλης

   »  Το μονοπάτι μας
  
  
  
  
  Στις βόλτες μας κατά καιρούς μέσα στην πόλη του Βερολίνου τραβήξαμε τις παρακάτω φωτογραφίες.
  Διάφορα εκθέματα σε δρόμους, πάρκα, εισόδους πολυκατοικιών ακόμα και σε προσόψεις κτηρίων, με διαφορετικό στυλ, τεχνοτροπεία αλλά και ηλικία.. Όλα θέμα γούστου και εποχής...
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 11:34

  Πάντα επίκαιρο μήνυμα

   »  ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
  Από τους καλούς φίλους που διαθέτω και είμαι περήφανος γι’ αυτό είναι και ο Αβραάμ. Αυτός λοιπόν φανατικός ρέκτης της παραδόσεως, ανέβασε πρόσφατα σε ένα blog αποσπάσματα, από μια έκδοση, του Κέντρου Νεότητος Ενορίας Δαμανίων.
  Το κέντρο αυτό δημιουργήθηκε το 1991-92 από τον γράφοντα, και συσπείρωσε τα τότε παιδιά του χωριού σε ομάδες. Στις δραστηριότητες του κέντρου, εντάχθηκε και η ανέγερση του μνημείου των σφαγέντων στην Μικρά Ασία, το 1922, και η εξιστόρηση του «Χρονικού», μέχρι την εγκατάσταση στο σημερινό χωριό Δαμάνια. Από αυτήν την έκδοση του 1995, είναι τα αποσπάσματα, που δημοσιεύει ο Αβραάμ, και από τα οποία αναδημοσιεύω ένα κεφάλαιο με τίτλο «Μέσα από το πρίσμα της νεολαίας». Γραμμένο από ένα παιδί τότε που σήμερα είναι καταξιωμένη φιλόλογος. Το κείμενο αυτό είναι και σήμερα επίκαιρο.
  
  ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ
  Μια ματιά στην κοινωνία που μας περιβάλλει μπορεί να επιβεβαιώσει μια αλήθεια που είναι εύκολο να τη δούμε από αρχαιότατους χρόνους. Ακόμα και πριν από τον ερχομό του Σωτήρα μας ο λαός που είχε γνωρίσει το Θεό και τις ευεργεσίες του όταν απομακρυνόταν από αυτόν έπεφτε στην καυτή λάβα της αμαρτίας που μετά από αυτήν ακολουθούσε η υποδούλωση και η καταστροφή.
  Ένα καίριο θέμα το οποίο πάμπολλες φορές έχει συζητηθεί για το οποίο πάμπολλες γνώμες έχουν ακουστεί είναι τα ναρκωτικά, άλλο ένα παραστράτημα της κοινωνίας. Η λέξη αυτή με την προφορά της και μόνο προκαλεί τρόμο και δικαιολογημένα άλλωστε. Η εξήγηση για αυτό το αίσθημα φόβου είναι πολλή απλή. Οι άνθρωποι σε όλες τις εποχές αισθάνονται αγάπη για τη ζωή και τρόμο για το θάνατο, τον έσχατο εχθρό τους. Άρα τρόμο και για τα ναρκωτικά που είναι απόλυτα συνδεδεμένα με το θάνατο.
  Είναι λυπηρό το γεγονός ότι τα ναρκωτικά έχουν μπει στη ζωή μας και μέρα με τη μέρα την απειλούν με καταστροφή όλο και περισσότερο. Ο στόχος των ναρκωτικών είναι τις περισσότερες φορές οι έφηβοι. Μπουμπούκια που μόλις ανθίζουν. Τα ναρκωτικά όμως όπως και ο θάνατος άλλωστε δεν έχουν όραση κι αισθήματα έτσι ώστε τι σημασία έχει κι αν ανθίζουν τα μπουμπούκια, αυτά τα μαδούν φύλλο το φύλλο ώσπου φτάνουν στη γύρη και τη ρουφούν κι αυτή.
  Αλήθεια τι δυσκολονόητοι που είναι οι νέοι. Για να τους καταλάβει κάποιος χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια, πείρα κι υπομονή. Πάντα παρουσιάζονται προβληματισμένοι και πλημμυρισμένοι από δυναμικότητα. Είναι έτοιμοι να αγωνιστούν για τη διεκδίκηση των συμφερόντων τους ή των άλλων. Η εφηβεία είναι το κρισιμότερο στάδιο της ζωής. Κατά την παιδική ηλικία ο άνθρωπος αποκτά εφόδια για την επιβίωση του. Με την είσοδο του την εφηβεία μαθαίνει ο ίδιος να δημιουργεί και να εμπλουτίζεται με τους καρπούς τόσο της δικής του όσο και των άλλων δημιουργίας για να ζει πραγματικά. Και φυσικά η λέξη ζωή δεν περικλείεται εδώ στα στενά όρια της βιολογικής ζωής αλλά πολύ περισσότερο αναφέρεται στη πνευματική. Η εφηβεία λοιπόν δεν μπορούμε να πούμε ότι είναι σκαλοπάτι της ζωής αλλά σημείο της διαδρομής που λέγεται ζωή. Είναι η περίοδος που ο άνθρωπος ονειρεύεται, έχει φιλοδοξίες, στόχους και πάνω από όλα θάρρος και δύναμη για να κάνει το όραμα πραγματικότητα. Οι νέοι όμως δεν ζουν μόνο με το όνειρο να δημιουργήσουν ένα καλύτερο αύριο για τον εαυτό τους αλλά βροντοφωνάζουν και επιδιώκουν καθημερινά ένα σήμερα που να αρμόζει σε όλο τον κόσμο.
  Είναι δύσκολο ένας νέος να μείνει ανεπηρέαστος από το κλίμα της εποχής. Ο άνεμος που μεταφέρει ιδέες, πρότυπα, είδωλα, αντιθέσεις καθώς και οργανωμένα συστήματα κοινωνικών αλλαγών φτάνει περισσότερο έντονος στους νέους, έτσι ώστε να αμφιταλαντεύονται μέσα σε αυτόν και όχι μόνο να διχάζουν τη γνώμη τους αλλά να την κομματιάζουν και να μένουν μπροστά του με ένα μεγάλο ερωτηματικό.
  Το μεγαλύτερο μέρος των ενηλίκων είναι μακριά από όλους αυτούς τους προβληματισμούς των νέων κι όχι γιατί αδιαφορούν αλλά γιατί είναι ο τρόπος της ζωής, η εκπαίδευση και βασικότερα η πληροφόρηση που διαμορφώνουν την κοινωνική συμπεριφορά του κάθε ατόμου. Έτσι άνθρωποι που ήδη έχουν αποκτήσει οικογένειες, παύουν να ενδιαφέρονται για όλους αυτούς τους προβληματισμούς και τα ερωτηματικά της νεολαίας. Εναποθέτουν στην κορυφή της πυραμίδας της ζωής την ανάγκη απόκτησης υλικών αγαθών, σε ένα δεύτερο επίπεδο την υγεία τους και στο τέλος στο σημείο που αρχίζει να χώνεται στη γη την ψυχική τους ισορροπία.
  Για αυτούς και για πολλούς άλλους λόγους όλοι σήμερα μιλούν για το χάσμα των γενεών. Είναι διαφορετική «η γλώσσα» της νέας γενιάς από την προηγούμενη ή προπροηγούμενη και φυσικά όχι η γλώσσα της γραμματικής. Η διαφορετική γλώσσα που μιλούν οι νέοι περικλείεται στον διαφορετικό τρόπο ζωής, στο διαφορετικό λεξιλόγιο, στον διαφορετικό τρόπο έκφρασης και στη διαφορετική τάση για κατάκτηση της ζωής. Αυτό που πρέπει να κατανοήσουμε είναι ότι το χάσμα δεν είναι αγεφύρωτο γι αυτό οι διαπραγματευτές από την κάθε πλευρά θα πρέπει να προσέξουν να μην είναι ακατάλυτοι και ασυμβίβαστοι. Βασικά στοιχεία για τη γεφύρωση του χάσματος είναι η οριστική απόρριψη της εμπάθειας και φυσικά της κατοχής της διορατικότητας. Όλα αυτά χρειάζονται μεγάλη προσοχή, γιατί υπάρχουν σημεία της ιστορίας μας που μπορούν να μας υποδείξουν τον τρόπο με τον οποίο διαφορές έμειναν αγεφύρωτες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το Σχίσμα ανάμεσα στις δύο εκκλησίες που έγινε το 1054 λόγο της κακής διαπραγμάτευσης Ουμβέρτου και Μιχαήλ Κηρουλαρίου. Ας μην ακολουθήσουμε αυτό το παράδειγμα και ας το χρησιμοποιήσουμε προς αποφυγή.
  Παρά τις αντιδράσεις που θα έχουν να αντιμετωπίσουν. Οι νέοι με τη συνεχή ένταση και ενεργητικότητα απ’ την οποία διακατέχονται είναι πρόθυμοι να εκφράσουν τις απόψεις τους είτε με το γραπτό είτε με το προφορικό μέσο επικοινωνίας. Έτσι ξεκινούν από τις παρέες τους και αρχίζουν να μιλούν για τους προβληματισμούς τους, κάνουν προτάσεις και περιμένουν ανταπόκριση. Γίνονται πομποί διαφόρων μηνυμάτων όμως τα πρόσωπα τα οποία τίθενται απέναντι τους για να γίνουν οι δέκτες δυσκολεύονται αρκετά για να το πετύχουν. Έτσι τη στιγμή που τους δίνεται η ευκαιρία για συζήτηση, για αντιπαράθεση των απόψεων τους μένουν άβουλοι. Το πιο άσχημο όμως είναι η απόρριψη που γίνεται από αυτούς για κάθε σημαντικό που θα τους ειπωθεί. Είναι σκληρό να προσπαθείς να εκφράσεις τα ερωτηματικά, τις αντιθέσεις σου και οι άλλοι να μένουν άβουλοι κι αδιάφοροι προς τα λόγια σου. Η απόρριψη που νιώθεις είναι απερίγραπτη. Αρχίζεις να νιώθεις μοναξιά μέσα σε πλήθος ανθρώπων. Κι αυτό σημαίνει ότι η επιλογή της παρέας σου ήταν αρκετά λαθεμένη.
  Συχνά ακολουθούμε κάποιες ομάδες συνομήλικων μας ή συμμαθητών μας απλά και μόνο γιατί αυτοί είναι φημισμένοι στο μικρό σχολικό κύκλο. Αδιαφορούμε για την εσωτερική εμφάνιση και την παραμερίζουμε έτσι γινόμαστε κι εμείς μέρος άβουλης μάζας. Πρέπει να ψάξουμε καλά μέσα στη ψυχή των γύρω μας και να βρούμε την ομορφιά ή την ασχήμια τους. Έτσι θα δημιουργήσουμε φιλικούς δεσμούς αυτούς που μας κάνουν να βλέπουμε τους άλλους με τα μάτια της καρδιάς, να τους αγαπήσουμε, να αισθανόμαστε υπεύθυνοι για αυτούς, να τους φροντίζουμε και να είμαστε πάντα σε θέση να τους βοηθήσουμε. Τότε αποκτάμε κάτι πολύ πλούσιο που κάνει τους άλλους να έχουν ξεχωριστή σημασία για εμάς.
  Πολλές φορές ο φόβος των γονέων για τα παιδιά τους γίνεται ο λόγος για τον οποίο αυτοί θέλουν να επιλέξουν το είδος της παρέας τους. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που κάποιοι άλλοι γονείς, καθηγητές, επιβάλλονται στα παιδιά τους προτείνοντας τους φιλίες με κάποιους που τους αρμόζουν γιατί αυτοί έχουν ψηλούς βαθμούς στους σχολικούς ελέγχους τους, οι οικογένειες τους είναι ευκατάστατες, προσέχουν την εμφάνιση τους, άρα είναι καλοί νέοι(;). Βέβαια αυτό δεν συμβαίνει πάντοτε άμεσα αλλά και έμμεσα. Ίσως να μην είναι οι γονείς αυτοί που θα επιβληθούν στα παιδιά τους. Όταν όμως ιδέες για φιλίες με άτομα, οπωσδήποτε, ήσυχα κοινωνικά, με άτομα που δεν συνηθίζουν να αντιδρούν σε κοινωνικά προβλήματα, πιέζονται ασφυκτικά μέσα στο νου τους με αποτέλεσμα να τους αφαιρούν την ελευθερία σκέψεως και επιλογής και του επιβάλλονται.
  Να λοιπόν που οι νέοι ανεξαρτήτου εθνότητας, θρησκείας, κατοικίας είναι δούλοι και βέβαια δούλοι όχι μόνο των παραπάνω απόψεων που ας μην τις κατηγορούμε απόλυτα γιατί είναι αποτέλεσμα του ενδιαφέροντος των μεγαλυτέρων μας αλλά και πολλών άλλων κοινωνικών ιδεών και αντιλήψεων. Ενεργούν σύμφωνα με το καταστημένο. Το αποτέλεσμα; Αποκτούν είδωλα τα οποία αντικατοπτρίζουν τραγουδιστές, ηθοποιούς, πολιτικούς. Φανατίζονται με ομάδες ποδοσφαιρικές ή ομάδες μπάσκετ. Πάμπολλες φορές έχουμε παρακολουθήσει σκηνές βίας από την ψυχρή οθόνη της τηλεόρασης.
  Πολλές επίσης είναι οι φορές που έχουμε δει μέσα από την οθόνη σκυθρωπά, θλιμμένα βλέμματα. Αυτά είναι βλέμματα γονέων ή άλλων συγγενών, γνωστών και φίλων κάποιου θύματος. Ενός ακόμη θύματος των ναρκωτικών που βρέθηκε πίσω από κάποιο θάμνο ενός πάρκου εκεί που τη μέρα παίζουν και γελούν μικρά παιδιά η ίσως πάλι να βρέθηκε σε κάποιο εγκαταλειμμένο χώρο ή σχολείο. Αμέτρητες οι μαρτυρίες για σύριγγες και για άλλα αποτυπώματα του λευκού θανάτου. Ο θάνατος για τον οποίο όλοι αναρωτιόνται και που όλοι τον φοβούνται είναι ορατός. Περιφέρεται σε όλες τις μεγάλες πολιτείες και όχι μόνο, μεταφέρεται από τους εμπόρους στα βαποράκια κι από αυτά σε αγνά εφηβικά χέρια. Καθημερινά αφαιρεί από τη ζωή κι άλλα άτομα.
  Μεγάλες προσπάθειες γίνονται καθημερινά από την αστυνομία για τη σύλληψη και τιμωρία των εμπόρων των ναρκωτικών. Όμως όσα μέτρα κι αν ληφθούν δεν είναι δυνατόν να καταπολεμηθεί αυτή η μάστιγα. Η κοινωνία πρέπει να αναρωτηθεί γιατί οι νέοι παίρνουν ναρκωτικά. Η χρήση των ναρκωτικών είναι ένα σύμπτωμα και όλοι αυτό προσπαθούν να καταπολεμήσουν. Όμως όσες φορές κι αν καταπολεμηθεί το σύμπτωμα η αρρώστια θα επανέρχεται. Αυτή λοιπόν πρέπει να καταπολεμηθεί. Η αρρώστια είναι η απάντηση στο γιατί οι νέοι παίρνουν ναρκωτικά.
  Η στάση του μεγαλύτερου μέρους του ανθρώπινου συνόλου απέναντι στους χρήστες των ναρκωτικών είναι αρνητική. Πολλές φορές λοιπόν αυτό το αρνητικό συναίσθημα γίνεται εξοντωτικό πάθος όχι όμως τόσο για τα ναρκωτικά όσο για τους χρήστες τους. Υπάρχουν βέβαια και κάποιοι άνθρωποι που συμμερίζονται το πρόβλημα των ναρκομανών, έτσι δημιουργούνται ινστιτούτα ναρκωτικής απεξάρτησης.
  Ένας λόγος για τον οποίο ο άνθρωπος καταφεύγει στα ναρκωτικά είναι η μεταμόρφωση της κοινωνίας μας. Παλιότερα ο κάθε άνθρωπος μπορούσε σε οποιαδήποτε δύσκολη στιγμή της ζωής του να συμβουλευτεί και να ζητήσει βοήθεια από κάποιον. Σήμερα η εμπιστοσύνη στον συνάνθρωπό μας έχει χαθεί. Πολλές φορές λοιπόν οι νέοι ιδιαίτερα, τους οποίους δύσκολα καταλαβαίνουν οι άλλοι έχοντας κάποια προβλήματα μικρά ή μεγάλα και νομίζοντας ότι δεν μπορούν να βρουν κάποιο στήριγμα καταφεύγουν στα ναρκωτικά.
  Είναι αρκετά προβλήματα που έχουν να αντιμετωπίσουν οι νέοι κι ας λένε οι μεγαλύτεροί τους ότι τους ζηλεύουν για τη ζωή τους. Σκέψεις πολλές σχετικά με διάφορα προβλήματα τριγυρίζουν μέσα στο μυαλό τους και τους βασανίζουν. Πολλές φορές τα προβλήματα είναι οικογενειακά. Δύσκολες συνθήκες διαβίωσης, καυγάδες ανάμεσα στους γονείς, απώλεια κάποιου αγαπημένου προσώπου και πολλά άλλα. Κάθε χρήστης ένα ναυάγιο της ζωής. Σε μια τέτοια δύσκολη στιγμή κι ενώ όλοι φαίνονται αρνητικοί στα μάτια αυτών φτάνουν οι απεσταλμένοι του λευκού θανάτου. Τους μιλάνε για μια καλύτερη ζωή, ένα «Παράδεισο» που αργότερα αποδεικνύεται σε « κόλαση». Είναι πολύ λυπηρό αυτό το γεγονός γιατί αποδεικνύει για μια φορά ακόμη την αβεβαιότητα του κόσμου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι κάτοικοι των πόλεων. Στο κτίριο μιας πολυκατοικίας ζουν πολλά άτομα κι όμως σπάνια γνωρίζει κάποιος τα προβλήματα του διπλανού του ή και ακόμα αυτόν τον ίδιο τον γείτονά του, ένας τοίχος τους χωρίζει κι όμως αυτός γίνεται τόσο μεγάλος που μεταφέρεται στις καρδιές τους και μένει εκεί για πάντα.
  Η δυσκολία απόκτησης πραγματικής φιλίας είναι αιτία αυτής της καταστροφής. Αν κάποιος έφηβος είχε ένα πραγματικό φίλο τότε θα μπορούσε να βοηθηθεί από αυτόν. Όμως ακόμα κι αυτή η πραγματική φιλία χάνεται με το πέρασμα του χρόνου. Καθημερινά ανακαλύπτουμε ότι οι άνθρωποι που μας μιλούσαν για τη φιλία τους και που νομίζαμε πως μας την χάρισαν μας προδίδουν κι έτσι αμφιβάλουμε ακόμα και για την ύπαρξή της.
  Κάτι άλλο το οποίο παίζει σημαντικό ρόλο σ αυτό το παραστράτημα των νέων είναι και η έλλειψη της χριστιανικής πίστης. Είναι δύσκολο να βρεθεί έστω κι ένας πού να ήταν μέλος πραγματικής χριστιανικής οικογενείας, να βοηθούσε φτωχούς ανθρώπους, να πήγαινε και να συμμετείχε στα μυστήρια της εκκλησίας και να έγινε χρήστης των ναρκωτικών. Πολλή μεγάλη και άξια επιβραβεύσεως είναι η δημιουργία κέντρων νεότητας, όπου οι νέοι έρχονται σε μεγαλύτερη επαφή με την εκκλησία και το Θεό γενικότερα. Μπορούν να εκφράσουν τις απόψεις τους να ζητήσουν και να λάβουν συμβουλές από τον Ιερομόναχο, γνωρίζουν καλύτερα άλλους συνομηλίκους τους, μαθαίνουν για τις ευαισθησίες τους και μπορούν επιτέλους, είναι έτοιμοι, να βοηθήσουν κάποιους που τους έχουν ανάγκη. Θα πρέπει λοιπόν η προσπάθεια αυτή να ενισχύεται και να στερεώνεται. Μέλη τέτοιων κέντρων είναι δύσκολο ή μάλλον αδύνατο να δοκιμάσουν τα ναρκωτικά. Δυστυχώς όμως ο μοντερνισμός του σύγχρονου ανθρώπου δεν του επιτρέπει να έχει σχέσεις με την εκκλησία είναι κάτι που δεν του αρμόζει γιατί αυτός ακολουθεί «το ρεύμα».
  Βασικό στοιχείο που μπορεί να παρασύρει νέους στα ναρκωτικά είναι οι παρέες τους. Οι παρέες πλέον δεν δημιουργούνται για ανταλλαγή σκέψεων, ιδεών και προτάσεων αλλά από συνήθεια. Ο καθένας μέσα σ’ αυτήν προσπαθεί να ξεχωρίσει και να εντυπωσιάσει. Έτσι πρώτα απ’ όλα αρχίζει το κάπνισμα. Είναι δύσκολο να βρεθεί κάποιος σε μία παρέα τέτοιου είδους και να μην καπνίζει. Έπειτα από το « αθώο» τσιγαράκι έρχεται το ναρκωτικό. Όταν κάποιος δικαστής ανηλίκων ρώτησε ένα αγόρι για το λόγο που πήρε ναρκωτικά εκείνο απάντησε «Για να εντυπωσιάσω τους φίλους μου». Άρα με τραγικότητα αντιλαμβανόμαστε ότι πλέον σε παρέες των νέων το πρότυπο δεν είναι ο καλός, αυτός που είναι έτοιμος να βοηθήσει και να προσφέρει την αγάπη του ούτε ο συγκρατημένος αλλά είναι αυτός που θα «κατορθώσει» να καπνίσει κι έπειτα να πάρει ναρκωτικά, είναι ο «μάγκας» ο πιο τολμηρός, αυτός που θα σπάσει το όριο της ηθικής και θα σπάσει τις περισσότερες τζαμαρίες αυτός που θα καταστρέψει περισσότερες περιουσίες, αυτός που πρώτος θα κομματιάσει την Ελληνική σημαία.
  Αυτό που θα μπορούσε να κάνει η πολιτεία μας θα ήταν η περισσότερη ενημέρωση, ίσως με την προσθήκη κάποιου σχετικού μαθήματος στα σχολεία. Αυτό βέβαια δεν πρέπει να γίνει για να μάθουν τα παιδιά περισσότερα για τα ναρκωτικά και τις επιπτώσεις τους, αλλά για να μπορέσουν επιτέλους οι νέοι να εκφράσουν τις απόψεις τους σχετικά με το θέμα, να κάνουν προτάσεις και να αναφέρουν προσωπικές τους εμπειρίες. Έτσι θα γίνει υπαρκτός ένας διάλογος όχι μονάχα ανάμεσα στον μαθητή και τον καθηγητή αλλά ανάμεσα στους μαθητές. Χρειαζόμαστε ερεθίσματα από πόρους αγωγής.
  Είναι διαπιστωμένο ότι οι ναρκομανείς προέρχονται από όλες τις κοινωνικό-οικονομικές τάξεις. Είναι άνεργοι, μαθητές, περιστασιακοί, γόνοι πλουσίων οικογενειών. Αυτό σημαίνει ότι τα προβλήματα απασχολούν ολόκληρη την ανθρώπινη μάζα. Η χρήση των ναρκωτικών είναι τρόπος διαπραγμάτευσης ψυχολογικών διθέσιων. Τα ναρκωτικά είναι ουσίες που παραλύουν το κεντρικό νευρικό σύστημα και όταν λείψουν από τον ανθρώπινο οργανισμό παρουσιάζεται σ’ αυτόν το λεγόμενο «σύνδρομο αποστερήσεως». Αρκετοί καταφεύγουν στον αλκοολισμό. Αφού είναι δύσκολο να σταματήσει η διακίνηση των ναρκωτικών πρέπει οπωσδήποτε να σταματήσει η χρήση τους. «όλη η προσπάθεια καταστολής με τα δρακόντεια μέτρα σε όλο το κόσμο καταφέρνει να συλλάβει το 5% των διακινουμένων ναρκωτικών παγκοσμίως. Ένα 5% φύρα έχουν όλα σχεδόν τα εμπορεύματα που διακινούνται, άρα η καταστολή απέτυχε κι ας έχει γεμίσει τις φυλακές με υποδίκους και κατάδικους».
  Ολόκληρη η κοινωνία έχει συνηθίσει να ζει με την εξάρτηση. Είναι ελάχιστοι οι ηλικιωμένοι σήμερα που κοιμούνται ή ακόμη ζουν χωρίς ψυχοφάρμακα. Έτσι τα μικρά παιδάκια πρωτογνωρίζουν τα ναρκωτικά μέσα στο ίδιο τους το σπίτι, από τους γονείς, τις γιαγιάδες και τους παππούδες τους. Ναρκομανής ολόκληρη η κοινωνία μας λοιπόν. Αν είναι όμως και αυτή ναρκομανής τότε ποιος θα μας σώσει ;
  Ίσως αν προσπαθούσαμε να αλλάξουμε τον κόσμο μας να αλλάζαμε κι εμείς. Όλοι δικάζουμε και καταδικάζουμε τα ναρκωτικά το ίδιο όμως κάνουμε και για τους χρήστες τους. Όμως τι θα μπορούσαμε να απαντήσουμε στο ερώτημα «Εσύ σύγχρονε άνθρωπε τι κάνεις για να σταματήσεις τη συνέχεια του κακού;». Δεν μπορούν φυσικά όλοι οι άνθρωποι να βοηθήσουν με άμεσο τρόπο μπορούν όμως εύκολα με τον έμμεσο. Αλλάζοντας ο καθένας τη δική του ζωή και σιγά-σιγά ολόκληρου του κοινωνικού περίγυρου του βοηθάει στη δημιουργία ενός νέου κόσμου που δεν υπάρχει το μίσος, ο πόνος και η δυστυχία. Ενός κόσμου όπως τον θέλει ο Θεός.
  Δεν είναι μονάχα τα ναρκωτικά ο τρόπος που διάλεξαν πολλοί για να πεθάνουν. Άλλοι αυτοκτόνησαν ή άρχισαν να πίνουν. Μεγάλος είναι ο αριθμός αυτών που σταμάτησαν να ζουν πριν πεθάνουν. Αν γινόμασταν πραγματικοί άνθρωποι, αν αγωνιζόμασταν έναν αγώνα δίκαιο και με πρότυπα (όχι είδωλα) αυτούς που πριν από χρόνια όπως μπορούμε να δούμε ταξιδεύοντας μέσα στο χρόνο σταματώντας στα 1821 τότε θα μπορούσαμε να σηκώσουμε από τις πλάτες μας το λόγο της αμαρτίας όπως οι εθνικοί μας ήρωες το τούρκικο ζυγό. Κάποτε μια εγγλέζα μητέρα . πού ο γιος της σκοτώθηκε καλά πολεμώντας στον περασμένο πόλεμο, έγραψε στον τάφο του γιου της του τον απλούστατο εγγλέζικο επιτάφιο ύμνο. «Έπαιξε καλά το παιχνίδι».
  Όλοι εμείς πρέπει να παίξουμε καλά το παιχνίδι τηρώντας τους όρους παίζοντας με τιμιότητα και θάρρος. Πρέπει να αγωνιστούμε ξέροντας ότι μπορεί να χάσουμε το παιχνίδι πού λέγεται ζωή. Άλλωστε νικητής δεν είναι αυτός πού έπαιξε άδικα και νίκησε αλλά αυτός πού έπαιξε δίκαια ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα του αγώνα του. Σωστό θα ήταν να μάθουμε να μην είμαστε αρνητικοί στους εχθρούς μας. Για να παίξουμε σωστά πρέπει να μην ξεχνάμε την ύπαρξη της αντίπαλης ομάδας. Άλλωστε αυτός είναι ένας από τους θεμελιακούς νόμους της άσκησης σύμφωνα με τους οποίους καταξιώνετε ο αθλητής, ο άνθρωπος.
  Πρέπει να μάθουμε να έχουμε τη δική μας γνώμη και βέβαια να είμαστε σίγουροι ότι αυτή είναι η σωστή. Να ακούμε τη γνώμη των συνανθρώπων μας να μην γινόμαστε όμως πιστά αντίγραφα τους. Και πράττοντας σύμφωνα με το θέλημα του θεού θα δημιουργήσει ο καθένας μας τη δική του προσωπικότητα γιατί όπου ενεργεί ο Θεός υπάρχει δημιουργία, αληθινή ζωή και γνησιότητα στην ανθρώπινη προσπάθεια. Είναι πάρα πολύ σωστό το να μιμούμαστε πράξεις κάποιων σωστών προτύπων μας και όχι να μιμούμαστε απόλυτα τους ίδιους τους ανθρώπους.
  Μέσα σένα κόσμο σύγχυσης οι νέοι εμείς πρέπει να προσπαθήσουμε να παραμείνουμε ανεπηρέαστοι από όλα τα δείγματα της ηθικής διαφοράς. Καθημερινά μας γίνεται αντιληπτό ότι τα μέσα μαζικής ενημέρωσης μετατρέπονται σε μέσα μαζικής διαφθοράς. Κι όμως όλοι οι άνθρωποι καθηλωμένοι στις τηλεοράσεις τους παρακολουθούν σκηνές βίας και τρόμου. Οι άνθρωποι χάνουν τη συντροφικότητα τους και κλείνονται στον εαυτό τους. Ήθη και έθιμα ξεχνιούνται και θεωρούνται ξεπερασμένα. Μερικά από αυτά διατηρούνται, έχουν χάσει όμως την αλήθεια τους και η διατήρηση τους είναι μια συνήθεια που χρόνο με το χρόνο τα αλλοιώνει και τα προσαρμόζει στα δεδομένα της σημερινής κοινωνίας. Οι άνθρωποι ξεχνούν τις οικογένειες τους και ξενυχτούν σκορπώντας τα λεφτά τους άσκοπα ενώ σε άλλα μέρη της γης αθώα παιδιά πεθαίνουν από ασιτία. Οι μεγάλες γιορτές της Εκκλησίας μας μετατρέπονται σε γιορτές του «εμπορίου».
  Για να γιατρευτεί η κοινωνία μας από τα ναρκωτικά και από όλα τα άλλα προβλήματα απαιτείται η ενεργοποίηση όλων μας. Πρέπει να ανοίξουμε τη μεγάλη κασέλα και να δούμε όσα φύλαξε για να μας δώσει το χτες. Ας μην αφήσουμε να συνεχιστεί το κακό. Οι αίθουσες των σχολείων αδειάζουν συνεχώς. Όχι λοιπόν άλλες απουσίες από τη ζωή.
  Εδώ πολύ χαρακτηριστικά είναι τα λόγια ενός παπά που τα εντοπίζουμε μέσα στο έργο του Νίκου Καζαντζάκη «Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται». Ο παπά-Φώτης λοιπόν μετά από την καταστροφή του χωριού του από τους Τούρκους λέει στους χωριανούς του για να τους δώσει θάρρος: «Πώς να σας το πω, αδέρφια; Χαίρουμαι, άνθρωπος είμαι, όταν μου τύχει ένα καλό, μα πιο πολύ χαίρουμαι όταν πλακώσει η δύσκολη ώρα! Γιατί λέω: Τώρα θα δείξεις, παπά-Φώτη, αν είσαι άντρας αληθινός ή κουνέλι». Ο Θεός μας δημιούργησε κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση. Μας έφτιαξε κατ’ εικόνα, τώρα θα πρέπει εμείς με κατάλληλες ενέργειες να φτάσουμε στο καθ’ ομοίωση μόνο με καλές και σωστές πράξεις. Το σήμερα είναι το αύριο του χτες και αφού όλοι αγωνιζόμαστε κι επιδιώκουμε ένα καλύτερο αύριο γιατί να μην αγωνιστούμε και για ένα καλύτερο σήμερα.
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Σάμος, 04.06.2010
• 22:45

  Λευτεριά στην Παλαιστίνη....Υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα στην Ελευθερία!

   »  Ιστολόγιο Μιχάλη Καραδημητρίου
  
  Φίλες & φίλοι , οι τελευταίες μέρες συγκλονίζουν κάθε πολίτη του κόσμου, κάθε προοδευτικός άνθρωπος βγήκε τις τελευταίες μέρες στον δρόμο διαδηλώνοντας απέναντι στο σιωνιστικό κράτος των δολοφόνων, διατρανώνοντας το διαχρονικό αίτημα για “Λευτεριά στην Παλαιστίνη και τον Λαό της”. Ζήσαμε πριν λίγες μέρες ακόμα μια εγκληματική επίθεση σε αμάχους. Το Ισραήλ χτυπώντας την αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας για την αποκλεισμένη Γάζα χτύπησε κάθε Δημοκράτη , κάθε προοδευτικό άνθρωπο, χτύπησε την ανάγκη για Ελευθερία.
  Δυστυχώς η Διεθνής Κοινότητα και η Ελληνική Κυβέρνηση απλά καταδίκασαν το γεγονός, ως απαράδεκτο για την διεθνή ειρήνη. Καταδίκασαν και συνεχίζουν στον δρόμο της απάθειας και εξ αποστάσεως συμπάθειας στους αγωνιζόμενους παλαιστίνιους. Το Παλαιστινιακό δεν είναι απλά μια αραβο - εβραϊκή σύρραξη αλλά είναι μια ένοπλη κατοχή παλαιστινιακής γης από το σιωνιστικό καθεστώς. Και η κατοχή είναι γεγονός που κάθε Δημοκρατικός λαός οφείλει, όχι απλά να καταδικάζει αλλά εμπράκτως να πολεμά σε κάθε έκφανση πολιτικής.
  Για την Ελληνική Κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. ο δρόμος έπρεπε να είναι ένας, η διακοπή κάθε διπλωματικής, στρατιωτικής, οικονομικής σχέσης με το κράτος του Ισραήλ, ενός κράτους διεθνών δολοφόνων. Και γνωρίζει πολύ καλά η Ελληνική Κυβέρνηση την πραγματική κατάσταση που επικρατεί στην Γάζα, γνωρίζει η Ελληνική Κυβέρνηση και ο Πρωθυπουργός την αθλιότητα στην ζωή του παλαιστινιακού λαού και τους ηθικούς αυτουργούς της κατάστασης αυτής.
  Η παράδοση μας επιβάλλει να αναλάβει ο Γιώργος Παπανδρέου, πρωτοβουλίες σε διεθνές επίπεδο για να δοθεί οριστικό τέλος στην κατοχή και στην καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Να δοθεί οριστική λύση, όχι σε ένα κείμενο “ψευδεπίγραφης ανακωχής”, αλλά σε ένα πλαίσιο αποχώρησης των Ισραηλινών από τα Παλαιστινιακά εδάφη με ταυτόχρονη παραπομπή των υπευθύνων για εγκλήματα πολέμου στο Διεθνές δικαστήριο και διεθνείς εγγυήσεις για την δημιουργία αυτόνομου και ανεξάρτητου Παλαιστινιακού Κράτους.
  Να αναλάβουν τις ευθύνες τους οι “προοδευτικοί” ηγέτες του κόσμου και να υπερασπιστούν το δικαίωμα κάθε πολίτη στην αξιοπρέπεια και στην ελευθερία. Όσο οι Παλαιστίνιοι θα ζουν στην Φυλακή τους, βλέποντας καθημερινά την αξιοπρέπεια τους να τσαλακώνεται, τα παιδιά τους να υποσιτίζονται, τον γείτονα τους να πέφτει από ισραηλινά πυρά, τόσο θα έχουμε εξεγέρσεις και μια νέα “Ιντιφάντα”.
  “Στις εξεγέρσεις την ευθύνη δεν την φέρουν οι εξεγερμένοι, αλλά οι καταπιεστές τους”
  Καραδημητρίου ΜιχάληςΓραμματέας Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ. Νοτίων Συνοικιών Ηρακλείου
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 15:10

  Kalimera! Welcome to Pythagorio! from ...

   »  ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
  
  Kalimera! Welcome to Pythagorio! from Peter Molz on Vimeo.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 09:40

  ΠΑΛΙΟΚΑΙΡΟΣ....

   »  Το μονοπάτι μας
  
  Χωρίς λόγια...απλά ΠΑΛΙΟΚΑΙΡΟΣ γιατί υπάρχουν πάντα και τα ...χειρότερα.
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Σάμος, 03.06.2010
• 10:33

  Καλτσόνε

   »  ΚουζινοΣκαλίσματα
  Καλτσόνε
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 10:18

  απόπειρες αυτοκτονίας

   »  ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
  Από καιρό έχουμε πληροφορηθεί, πως οι οικονομικές και άλλου είδους δυσκολίες, θα φέρουν τους Έλληνες σε τέτοια απογοήτευση, που θα χρειαστεί ομαδική θεραπεία, για να αντέχουν.
  Στην Σουηδία πριν από δέκα περίπου χρόνια, υπήρχε εβδομαδιαία τηλεοπτική εκπομπή, που έδινε οδηγίες για την αντιμετώπιση εκείνων των ανθρώπων που θέλανε να τερματίσουν την ζωή τους. δεν γνωρίζω αν εξακολουθεί μέχρι σήμερα. Λογαριάζανε οι αρμόδιοι να υπάρχει κάτι αντίστοιχο στην Ελλάδα από τον Σεπτέμβριο.
  Μάλλον τα πράγματα είναι σοβαρότερα από ότι με την πρώτη ματιά φαίνονται και άρχισαν από τώρα! ! !
  Αντιγράφω από το «Τρωκτικό»
  
  «Όχι στις απόπειρες αυτοκτονίας δεν είναι λύση αλλά λιποταξία και δειλία
  Δεν είναι λύση να κάνεις απόπειρες αυτοκτονίας και να αφήνεις στην οικογένεια σου όλα τα χρέη. Μην πάει ο κόσμος σε αυτές τις λύσεις και ας βρει στήριξη σε κάποιους ανθρώπους που θα του την δώσουν. Υπάρχουν και τέτοιοι αλλά δεν θα κατέβουν από τον ουρανό αν δεν τους ψάξουμε. Αν κάποιος δεν θέλει να πάει σε κάποιον καλό ιερέα εκκλησίας υπάρχουν και οι ψυχολόγοι να στηρίξουν. Χρήματα δεν δίνουν αλλά και μόνο η ψυχική ηρεμία θα σε κάνουν να δεις αλλιώς τα πράγματα. Ίσως πιο ξεκάθαρα και έτσι να βρεις την λύση. Η αυτοκτονία είναι λιποταξία και κανείς δεν έχει δικαίωμα να το κάνει για μια ζωή που του την έδωσε άλλος.»
  
  Κοιτάξτε γύρω-γύρω με προσοχή, τα σημάδια αυτών των συνανθρώπων μας είναι έκδηλα, με πρώτο χαρακτηριστικό την μελαγχολία. Εκείνος που θέλει να αυτοκτονήσει δεν το λέει, αλλά το αποτολμά. Αντίθετα εκείνος που το λέει συνέχεια, θέλει απλά να στρέψουμε την προσοχή μας πάνω του.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 09:59

  Είδε και τον ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ της. Του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

   »  ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
  Υπήρχε κάποτε μια τυφλή κοπέλα τυφλή. Μισούσε τον εαυτό της που ήταν τυφλή. Μισούσε τους πάντες, εκτός από τον ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ της καθώς αυτός ήταν πάντα εκεί δίπλα της για κάθε ανάγκη και επιθυμία της επειδή κυριολεκτικά την λάτρευε!
  Του είχε πει πολλές φορές ότι αν μια μέρα γινόταν ένα θαύμα και θα μπορούσε να δει τον κόσμο, τότε θα τον παντρευόταν!
  Μια μέρα κάποιος της δώρισε δυο μάτια και έτσι μπόρεσε να δει τον κόσμο που τόσο πολύ επιθυμούσε.
  Είδε και τον ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ της.
  Στο θάλαμο ανάνηψης εκείνος την ρώτησε γεμάτος χαρά:
  «τώρα που βλέπεις τον κόσμο, θα με παντρευτείς;»
  Η κοπέλα έκπληκτη διαπίστωσε ότι ο ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ της ήταν κι αυτός τυφλός και σοκαρισμένη από το γεγονός αρνήθηκε να τον παντρευτεί.
  Το παλικάρι έφυγε από τη ζωή της με δάκρυα να πλημμυρίζουν τις κόγχες των ματιών του. Αργότερα της έστειλε ένα σημείωμα μιας μόνο αράδας:
  «Αγαπημένη μου, σε παρακαλώ, να φροντίζεις τα μάτια μου...»
  
  Του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Σάμος, 02.06.2010
• 22:38

  Τι θα λέγατε για μια τέτοια συζήτηση ?

   »  Η Σιωπηλή Άνοιξη της Εκπαίδευσης
  
  
  
  
  Τα εν οίκωΓιατί όχι εν Δήμω ?
  
  Υποστήριξα με θέρμη από τους πρώτους την Κίνηση που στη συνέχεια έγινε γνωστή ως Κίνηση των Χιλίων (πανεπιστημιακών) επειδή πίστευα και  πιστεύω ότι η πραγματική ανάταξη του δημόσιου πανεπιστημίου μπορεί να έλθει μόνο αν υπάρξει αντίστοιχη ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ (ενδογενής) δυναμική. Πιστεύω ότι η Κίνησή μας πέτυχε τον πρώτο και άμεσο στόχο που είχε θέσει, δηλαδή το να περάσει η εκπροσώπηση τουλάχιστο του ακαδημαϊκού προσωπικού σε άτομα που λειτουργούν με γνώμονα την κοινή λογική και δεν είναι όργανα ιδεοληψιών. Τελευταία αρχίζω να ανησυχώ που εκείνη η δυναμική δεν δείχνει να διατηρεί την ισχύ της και επιπλέον δεν εξελίσσεται σύμφωνα με τις εξελισσόμενες ανάγκες του συστήματός μας. Η ανησυχία μου είναι έντονη και νομίζω ότι δικαιολογεί την ψυχολογική φόρτισή μου. Μια φόρτιση που με αναγκάζει … να βγάλω τα εν οίκω στα εν Δήμω, αφού η Κίνησή μας δεν κατάφερε ούτε δικό της ιστολόγιο διαλόγου να αποκτήσει.Με αυτό το πνεύμα μεταφέρω ένα χαρακτηριστικό διάλογο μεταξύ μας. Ξεκίνησε με ένα μήνυμα εκλεκτής φίλης και συναδέλφου που έγραφε:
  Αγαπητές/οί φίλες/οι,
  Επί μεγάλο διάστημα η επικοινωνία μας και η ανταλλαγή απόψεων μεταξύ μας έχει ατονήσει. Ίσως αυτό είναι καλό αν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν οι έκτακτες συνθήκες που μας κρατούσαν τα προηγούμενα χρόνια σε εγρήγορση. Πιστεύω ότι είναι έτσι σε μεγάλο βαθμό αν και ακόμη υπάρχουν φαινόμενα σαν αυτά που μας έκαναν να κινητοποιηθούμε, π.χ., πρόσφατες βιαιότητες στο ΟΠΑ, επεισόδια στις Πρυτανικές του ΕΜΠ, μεθοδεύσεις διαφόρων τύπων στις πρυτανικές, τα γνωστά προβλήματα των Πανεπιστημίων.
  Στην πρόσφατη εκδήλωση του Παρατηρητηρίου που έγινε στην Αθήνα είχαμε την ευκαιρία αρκετοί από εμάς να συναντηθούμε και να συζητήσουμε. Η εντύπωσή μου, και από αυτή την εκδήλωση, είναι ότι βρισκόμαστε σε μια νέα φάση όπου η διαπίστωση των προβλημάτων και των δυσλειτουργιών δεν αρκεί πλέον. Οι διαπιστώσεις μας έχουν γίνει, θα έλεγα, κοινό κτήμα, έστω και αν δεν χρησιμοποιούνται από όλους ειλικρινά. Λέξεις που παλαιότερα ήταν απαγορευμένες (π.χ. αξιολόγηση) σήμερα είναι παντού. Δεδομένων αυτών, και δεδομένου ότι προγραμματίζεται, όπως μας είπε ο Βασίλης Παπάζογλου στην εκδήλωση, ένας νέος σχεδιασμός για τα Πανεπιστήμια, θα έλεγα να δούμε αν μπορούμε να αναδείξουμε τα θέματα που θεωρούμε μείζονα από την εμπειρία που έχουμε συσσωρεύσει. Τι νομίζουμε πως πρέπει και πώς να αλλάξει στα Πανεπιστήμια; Π.χ., με την εμπειρία και των νέων Πρυτανικών εκλογών, τι θα λέγαμε για τη διακυβέρνηση; Χρειάζεται η συμμετοχή των φοιτητών; Πρέπει όλα τα μέλη της διοίκησης να εκλέγονται; Αλλά και για τα άλλα θέματα του Πανεπιστημίου (σπουδές, έρευνα, αξιολόγηση, λογοδοσία).
  Νομίζω ότι θα είχε σημασία να αναδείξουμε τα σοβαρά θέματα και ορισμένες τουλάχιστον από τις λύσεις που θα πρέπει να περιλαμβάνει μια μεταρρύθμιση. Ξέρω ότι η μέχρι τώρα στάση του Υπουργείου δεν εμπνέει αισιοδοξία για μεγάλες αλλαγές και μπορεί κανείς να σκέφτεται ότι θα ήταν μάταιο να κάνουμε προτάσεις. Νομίζω όμως ότι, αφενός, δεν πρέπει πάντα να αντιδρούμε εκ των υστέρων  σε κινήσεις του Υπουργείου και αφετέρου ότι η δική μας παρέμβαση θα έχει έτσι κι αλλιώς αξία, ανεξάρτητα από το τι θα συμβεί και ανεξάρτητα από το αν θα αξιοποιηθεί άμεσα.Θα μπορούσαμε να ανταλλάξουμε απόψεις κατ' αρχάς ηλεκτρονικά και στη συνέχεια να προγραμματίσουμε και μία συνάντηση.
   Στο μήνυμα αυτό απάντησα ως εξής;
  Παρόλο που θεωρώ θετική την υπενθύμιση της Χ ότι ... υπάρχουμε, δεν μου αρέσει καθόλου η ιδέα ότι πρέπει να μεταλλαχθούμε σε μια παρέα που θα πετιέται σαν τον μαϊντανό - χωρίς ειρμό και καθοδηγούσα κεντρική θέση -για να λέμε την άποψή μας σε ένα-ένα τα θέματα που θα ανακύπτουν. Όταν βρεθήκαμε όλοι μαζί είχαμε μια κεντρική καθοδηγητική ιδέα που μας ένωνε. Όσο κι αν φαίνεται μικρής σημασία, η θέση "ότι θέλουμε να δούμε να επικρατεί η κοινή λογική" εκείνη την περίοδο όπου ακούστηκε το σύνθημά μας ήταν μεστή ιδεολογικής σημασίας. Σε περίοδο ανορθολογικών διεργασιών (πρόθυρα του ολοκληρωτισμού) ή επίκληση της κοινής λογικής είναι αξιοσημείωτη αναφορά στις καλές όψεις του Διαφωτισμού! Έτσι το είχα δει τότε και νομίζω ότι οι εξελίξεις μας δικαίωσαν. Η αλλαγή του κλίματος στον συνδικαλιστικό φορέα ήταν μια εξαιρετικά σημαντική εξέλιξη που ξαναέφερε την ελληνική academia  σε workable conditions. Τώρα, λοιπόν, ποιο μπορεί να είναι το ενοποιητικό ιδεολογικό μας στίγμα; Προτείνω: Το Ανθρωπιστικό Πανεπιστήμιο. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε ότι η επιμονή στα θέματα διοίκησης μας απομακρύνει από το περιεχόμενο και τους σκοπούς της λειτουργίας του Πανεπιστημίου. Π.χ. η ασφυκτική σύνθεση των σπουδών με την επαγγελματική προοπτική και τη ζήτηση της αγοράς εργασίας μας αρέσει ως προοπτική; Η μονοκαλλιέργεια αβανταδόρικων πεδίων και η γρήγορη απομάκρυνση από το ιδανικό του πολυσχιδούς πανεπιστημίου είναι ένα όραμα που μας πάει; Η καλλιέργεια πολιτισμού αγοραίας ή έστω και "ορθολογικής" αποτελεσματικότητας μέσα σε ένα πεδίο που η κοινωνία έχει εμπιστευθεί την πιο πολύτιμη παραγωγή της, δηλαδή την επιστημονική ΚΑΙ πολιτισμική, μας αφήνει ασυγκίνητους; Η σχέση επισήμων προγραμμάτων σπουδών με το σκιώδες curriculum μας ικανοποιεί όπως είναι σήμερα στους ακαδημαϊκούς χώρους μας; Και χίλια άλλα που σχετίζονται με το πολιτισμικό υπόδειγμα του κρατικού πανεπιστημίου, από ποιος νομίζουμε ότι πρέπει να συζητηθούν και εν τέλει να τεθούν επί τάπητος ως "διεκδικήσεις";
  Υπάρχει καμιά περίπτωση να βάλουμε τις συζητήσεις μας σε τέτοια κανάλια, ή μήπως είναι καιρός ο καθένας να ... τραβήξει τη στράτα του;
  Θέλω και ελπίζω να μη ισχύσει το ακροτελεύτιο ενδεχόμενο
  
  Περισσότερα... »